KONGO
Walka o byt.
Tak brzmi prawo dżungli.
Zawsze ktoś chce ci odebrać to, co masz.
Skąd to wiem?
Bo prawie mnie to spotkało.
Timie Templeton!
Dość małpowania.
Hot dogi stygną.
Hot dogi?
Tak to pamiętam.
Wsuwajmy.
Miałem siedem lat.
W tym wieku żyje się wyobraźnią.
Gdy nie badałem Kongo,
byłem nurkiem.
Tim!
Wybawco!
Nie bójcie się!
Mam pomysł!
Łapcie się!
Raz ja ratowałem rodziców...
Tamtędy!
Innym razem oni mnie.
- Tracę kontrolę! - Uważaj!
Drzewo!
Nie słyszę!
- Wolniej! - Skręcaj!
- Coś cię boli? - Nie.
Pokaż zęby.
Było nas troje.
Troje Templetonów.
Trzy to liczba doskonała.
Ciekawostka: wiecie, że trójkąt jest w przyrodzie najmocniejszy?
Byłem przeszczęśliwy.
Rodzice nawet pracę mieli fajną,
w największej na świecie firmie zoologicznej: Piesio Sp. z o.o.
- Pan Francis? - Jesteście potrzebni.
Ruszamy.
Pracowali w dziale marketingu
i wypuszczali produkty na rynek.
PIESIO SP. Z O.O.
Ale choć ciężko pracowali...
zawsze mieli dla mnie czas.
Trzy bajki, pięć uścisków i moja piosenka.
Załatwione.
Kosa słychać o świcie śpiew
To do lotu dla ciebie zew
Tyle lat
Czekałeś tylko na to By pofrunąć w świat
Tim? Chciałbyś mieć małego braciszka?
Dzięki, nie trzeba.
Było tak dobrze. Idealnie.
Ale zapadając w sen, myślałem o słowach rodziców...
Skąd się biorą dzieci?
RODZINA
ZARZĄD
WITAMY W ZARZĄDZIE
Dzień, w którym dostałem braciszka, zaczął się zwyczajnie.
Ale nie wiedziałem, że całkiem odmieni moje życie.
Pobudka, małe hobbity! Już siódma!
- Pobudka! - Cześć, Czarodzieju!
Jaka was dziś czeka wspaniała przygoda?
Tak!
Rodzice zawsze twierdzili, że ponosi mnie wyobraźnia.
Ale doskonale pamiętam, że dzieciak przyjechał taksówką.
Co jest?
Tim, patrz, kto to.
Poznaj swojego nowego braciszka...
Kogo?
Braciszka.
Miałem milion pytań.
Kto to? Po co?
W garniaku?
Dlaczego jest gruby i się gapi?
Zna karate? Co jest grane?
Tam?
Od początku wrzeszczał
i się rządził.
Chcesz to?
Jedno było jasne: on był tu szefem.
Urządził sobie biuro w samym środku domu.
Były zebrania.
- Wołałeś? - Chcesz zabawkę?
Całe mnóstwo zebrań.
Nawet w środku nocy.
Nie śpię!
- Idziemy! - Już!
Jeśli coś nie szło po jego myśli...
wpadał w szał.
- Gdzie butelka? - Chce butelkę!
Owinął sobie wszystkich wokół pulchnego paluszka.
Wszystkich prócz mnie.
Pielucha!
Butelka!
Tato! Nie mogę spać!
Wiem, ja też. Ale mały wymaga dużo uwagi.
Miło było!
Ale...
Już jestem.
A ja?
Rok 2057.
Wraz z chorążym T-Rexem badamy plany inwazji kosmitów.
Jest gorzej, niż myśleliśmy.
On jest goły!
Ja też!
- Uśmiech! - Nie!
Kto jest pieszczoszkiem mamusi?
Nie, to twardziel tatusia, prawda?
Ktoś musi pojechać z Francisem na targi.
Do Vegas.
- Jedź ty. - Nie, ty.
Odpoczniesz.
- Zostanę z małym. - Niech on zdecyduje.
Z kim wolisz zostać? Z tatą czy z mamą?
Czy z tatą?
Woli z mamą.
Musimy pogadać!
Sami.
- Jasne. - O czym?
O dzi-dzi.
Dlaczego?
Bo wpadł tu znikąd!
Nie znamy go.
Jak mu ufać?
Przecież to dziecko.
Poważnie? Tylko ja widzę, że coś z nim nie tak?
- Pozbieram. - Długo nie leżało.
Tim?
Spójrzcie! Nosi garniak!
Uroczo. Nasz mały człowieczek.
Ma aktówkę.
Nie uważacie, że to...
Bo ja wiem. Dziwne?
W jego wieku wszędzie nosiłeś Barankę.
Nie chodzi o Barankę.
- Każde dziecko jest inne. - I wyjątkowe.
Rządzi całym domem!
Rządzisz domem?
Jasne, że tak.
Zobaczysz, że gdy lepiej go poznasz...
pokochasz całym sercem.
Jak my.
Całym sercem?
Nigdy.
Halo!
Czas na trzy bajki, pięć uścisków i moją piosenkę!
A może jedna bajka,
trzy uściski i moja piosenka?
Tylko piosenka?
Mamo?
Tato?
Co z bajką na dobranoc?
- Na poniedziałek, panie Francis! - Nie płacz!
Halo?
Jeszcze nie, proszę pani.
Nie, to nie wymówki.
Tak, wiem, że już długo tu jestem.
Czuję, jakby od urodzenia.
Z rodzicami robię duże postępy.
Normalna procedura: brak snu, ataki głodu.
Są całkiem zdezorientowani.
Właściwie jedzą mi z ręki.
Zrobią dla mnie wszystko, to komiczne.
Ale mały coś podejrzewa.
Nie, dam sobie radę.
Wiem, co ta misja znaczy dla firmy.
Misja?
Wybraliście do tego właściwego dzieciaka.
Łapy do góry!
O kurka!
Muszę uciszyć małego.
Gadasz?
Gu-gu-ga-ga.
Nie! Naprawdę gadasz! Słyszałem!
No dobra. Gadam.
A ty słuchasz?
Podwójne espresso i jakieś porządne sushi.
Zabiłbym za tuńczyka na ostro.
Weź coś dla siebie.
Kim ty jesteś?
Powiedzmy, że szefem.
Też mi szef. Niemowlak w pielusze.
A wiesz, kto je nosi?
Astronauci i kierowcy wyścigowi.
To się nazywa wydajność.
Przeciętny berbeć spędza rocznie na nocniku 45 godzin.
Ja jestem szefem i nie mam na to czasu.
Moim szefem nie jesteś.
- Jestem. - Nie jesteś.
- Tak. - Nie.
- Tak! - Nie!
Pierwszy tu byłem!
Poczekaj, aż rodzice się dowiedzą.
I kogo wybiorą? Ciebie?
Z taką kartoteką?
Nic o mnie nie wiesz.
Tak chcesz pogrywać? Zobaczmy.
Templeton, Timothy. Na drugie...
Wybacz.
Leslie!
- Same tróje... - Skąd wiesz?
Wciąż używa bocznych kółek?
Nawet niedźwiedzie jeżdżą na rowerze bez bocznych kółek... Leslie.
Masz siedem lat...
Siedem i pół.
Przepraszam. Co mówisz?
Mam siedem i pół.
Właśnie! Jesteś stary.
Ustąp przed nowym pokoleniem. Taki jest ten świat.
Nie prosisz rodziców o starą zabawkę.
Baranka?
Każdy woli nowinki.
Zniszczyć. Zniszczyć.
- Baranko! - Mam nowe baterie!
Rodzice cię nie znają.
A mnie kochają!
Tak? Zastanów się.
Ilość miłości jest ograniczona.
Jak te klocki.
Dotąd miałeś całą ich miłość.
Cały ich czas. Całą uwagę.
Miałeś wszystkie klocki.
Ale zjawiłem się ja.
Dzieci wymagają dużo czasu.
Mnóstwo uwagi. I całej miłości.
Podzielimy się.
Nie chodziłeś do szkoły biznesu.
Zrozum, Templeton. To niewykonalne.
Dla nas dwóch nie wystarczy.
Nie ma dosyć klocków.
Okazuje się, że dla Tima nie ma już miejsca.
Tim już nie pasuje.
O nie! Co będzie z Timem!
Więc siedź cicho i nie przeszkadzaj, bo będą cięcia kadrowe.
Nie mogą mnie wyrzucić z rodziny.
Mogą?
Pobudka, małe hobbity! Już siódma.
Pobudka...
Po co wstawać?
Pora na pożywne śniadanie!
Już siódma.
Co się stało, Timothy?
To przez tamtego mikrusa?
Więc obłożę go potężną klątwą!
Nie przejdzie!
To na nic, rodzice dali mu się omotać.
Gdyby wiedzieli to, co ja, długo by tu nie został.
Może trzeba otworzyć im oczy.
Potężną klątwą!
Nie przejdą!
Tak, otworzę im oczy.
Dowodami!
Potrzebuję dowodów!
Obnaż jego czarną magię!
Próba mikrofonu.
Może go zwrócą i odzyskają pieniądze!
Kupimy dmuchany zamek!
Powodzenia, Tim! Jest za kwadrans dziewiąta!
Ninja.
Ninja...
Wszędzie są dzieciaki!
Mamo! Tato! Co się dzieje?
To inwazja!
Mamy imprezę!
Będzie pamiątka.
To narada. Ty nie bierzesz udziału.
To się jeszcze zobaczy.
Dziękuję, że od razu przyszliście.
Zanim zaczniemy...
CZY DZIECIAK SŁUCHA?
Tak jest!
- Jasne! - A jak!
Jimbo, zagłuszanie.
- Grozi nam poważny kryzys. - Nie!
To straszne!
Dlaczego?
Najlepiej zademonstruję. Misiek, proszę.
Urządzimy pokaz.
Zaczynamy.
Jimbo, światło.
Maluchy nie otrzymują już tyle miłości co kiedyś.
- Bo byliśmy niegrzeczni? - Nie, Staci.
Ale powiem wam, kto był.
Oto nasz śmiertelny wróg: szczeniaki!
Nie! Właśnie w tym rzecz!
Szczeniaki? O co mu chodzi?
Przez stulecia ludzie kochali dzieci ponad wszystko na świecie.
Każdy chciał nas mieć i byliśmy artykułem pierwszej potrzeby.
Psiaki były tylko dodatkiem.
Ale to się zmieniło, gdy pojawiły się
ich nowe modele.
Każdy bardziej milusi od poprzedniego.
Pamiętacie labrudelka?
Pudlińczyka?
Czihuamnika? Powiecie to bez uśmiechu?
Nie próbujcie.
Śmialiśmy się z shar peia.
A teraz rządzi w Chinach.
- Nie! - Straszne!
- Koszmar! - Tak.
Jest coraz gorzej.
Francis Francis z Piesio Sp. z o.o. wydał oświadczenie.
Misiek, prosimy.
Zgodnie z planem
wyhodowaliśmy najsłodszego psiaka wszech czasów!
Przedstawimy go na targach w Las Vegas.
Szykujcie się!
Konkurencja niech się strzeże!
Nie, Jimbo!
Nie ciesz się! Konkurencja to my!
To wojna.
Psiaki są górą, a my przegrywamy! Dziękuję.
Jeśli ten szczeniak jest taki, jak mówią, to na dobre wysadzi nas z siodła.
- Straszne! - Fatalne!
Co robić?
Mam sprawdzić, czym dokładnie jest ten psiak, żeby Bobo-Korp zareagował.
A wy mi pomożecie.
Super!
Nie ma sprawy!
Wasi rodzice pracują w Piesiu.
Dowiedzieliście się czegoś?
- Tak. - Jasne!
Świetnie. Mówcie.
- A. - B.
- C. - D.
Nie to. Czy mówili coś o tym psiaku?
Piesio!
Nie! Psiaki są wredne!
- Staci, przeczytaj notatki. - Nie umiem. Może ty?
To ma być zespół?
Mięśniak, trzech potakiwaczy i dziunia?
- Tak jest! - Racja.
Mam cię!
Odłóż ciasteczko! Ciasteczka są dla klientów!
- Może film? - Nie.
- Przytulanki? - Dosyć!
Szefie?
- Jest tu tyle miłości! - Śpij!
Dobranoc!
Szefie!
- Co? - Rodzice!
Mają tu małą naradę.
- Urocze! - Kto chce deser?
To uwłaczające...
Niech to usłyszą...
Co tam masz, Templeton?
Nic.
Dawaj kasetę.
Nie!
Mamo! Tato!
- Cześć, Timmy! - Cześć!
Moc kwiatów!
Nie ujdziesz stróżom prawa, prostaczku!
Zapnij pasy i jazda!
Gazu, gazu!
Łapu-capu!
Mam!
Tak jest!
Puszczaj, ty mały...
Spójrz, chyba się polubili.
To miło.
Żegnam!
Chcecie?
To macie.
Nie!
Chronić szefa!
- Brać go! - Robi się!
Już po tobie, bachorze!
Podrzućcie mnie!
Komu...
Kurczaki!
Mamo! Tato! Mam dowód!
Nie możesz zejść?
Nic mnie nie zatrzyma!
Mamo! Tato! Gdzie jesteście?
Gdzie oni są?
Mamo! Tato! On mówi!
Doprawdy?
Jak ty tu...
Oddaj kasetę.
Albo Baranka oberwie.
Nie!
Co takiego? Chcesz kolczyk w nosie?
To nie mój styl, ale nic mi do tego.
Na brwi też? Czy to nie przesada, Baranko?
Kto taką przyjmie do pracy?
Przestań!
Kaseta! Albo ją pozszywam.
Nie! Zostaw!
Puszczaj!
Dawaj Barankę!
Przegiąłem...
Templeton, bądźmy rozsądni.
Pogadajmy, dobra?
W końcu się doigrałeś!
Obgadajmy to przy soczku.
Zapomnij o soczkach.
Templeton... Nie zrobisz tego.
Pa, bachorze! Zwalniam cię!
Co robisz?
Nic.
Mój dowód!
Wytłumacz się.
Właśnie.
To wszystko jego wina!
- Jego? - Tak! Umie mówić!
Wszystkie umieją! Miały naradę!
Na temat psów.
To spisek bachorów!
- Timothy Leslie Templeton! - Zawiodłeś nas.
- Rozzłościłeś. - Tak, jesteśmy źli.
- Źli? - Bardzo!
- Masz szlaban! - Otóż to!
- Na dwa... - Trzy.
- Dni? - Tygodnie.
Na trzy tygodnie!
Na trzy... zawsze!
Szlaban?
Będziesz tu siedział z braciszkiem,
aż się z nim dogadasz.
Pięknie...
To była moja pierwsza odsiadka.
Wielki dom...
Zamknięcie...
Dożywotni szlaban.
Minuty przechodziły w godziny, a godziny w dni.
Każdy w końcu wymięka.
Ja też.
Kosa słychać o świcie śpiew
- To moja piosenka! - To do lotu dla ciebie zew
Tyle lat
Czekałeś tylko na to By pofrunąć w świat
Już dobrze, mały hobbicie.
Może jakoś zdołam ci pomóc.
Kosa słychać o świcie śpiew!
Zaiste, to do lotu dla ciebie zew!
Lećcie, głupcy!
Dzięki.
Ale to nie to samo.
Gdybym sięgnął do magicznej kosy,
to bym nas stąd wydostał.
Templeton!
Musimy pogadać.
Spadaj.
Kosa słychać o świcie śpiew...
Cicho!
To moja piosenka! Rodzice napisali ją dla mnie!
Jesteś dzieckiem Lennona i McCartneya?
Nie. Teda i Janice.
Nie znasz ich imion, a chcesz mi ich ukraść.
Wszystko mi ukradłeś! To ciebie powinni zamknąć!
Musimy zapomnieć o tym, co nas dzieli.
Czy ty...
Nie!
Gdzie są kadry, gdy ich potrzebuję?
Bierz.
Nie chcę tej brudnej forsy!
Miałeś się nie wtrącać.
Nie mogę! To mój dom.
Nie chcę tu być tak samo, jak ty tego nie chcesz.
To dlaczego mnie dręczysz?
- Ja nie jestem zwyczajnym dzieckiem. - Nie mów.
Mam misję z góry.
Dzieciątko Jezus?
Tak, to właśnie ja.
Nie!
Jestem menedżerem średniego szczebla.
Jakim menedżerem?
Dobra.
Weź. To wszystko wyjaśni.
I co mam z tym zrobić?
- Possij. - Sam possij!
- To dla ciebie. - W życiu!
- Ssij! - Gdzie go trzymałeś?
To nieważne. Ważne, dokąd cię zabierze.
Nie jesteś ciekaw, skąd się biorą dzieci?
Smoczek. Smok. Zatykacz.
Cmok-cmok. Bu-bu. Ba-ba.
Ssak. Uciszacz. Ciumkacz.
Ma wiele nazw.
Ale to dzięki niemu poznasz prawdę.
Prędzej!
Mamo!
Gdzie jesteśmy?
Witaj w Bobo-Korpie!
BOBO-KORP
No nie!
Dziękuję.
Luzik. Nie widzą nas i nie słyszą.
- Jak w grze? - Tak.
- I nie poczują? - Nie.
- A tego? - Też.
Karate!
Nie ośmieszaj się, ja cię widzę.
- To stąd się biorą dzieci? - A myślałeś, że z kapusty?
- Od bocianów? - Nie. Rodzice mi mówili...
Co?
Nie, to obrzydliwe.
Też tak uważam.
Dlaczego mi o tym nie powiedzieli?
Gdyby ludzie wiedzieli, nie mieliby dzieci.
Z hot dogami jest tak samo.
Do góry!
- Dlaczego tego nie pamiętam? - Pamiętałeś.
Ale gdy odbierają wam smoczki,
zapominacie o Bobo-Korpie.
A czym ty się różnisz?
Niektórzy, ci najlepsi,
są wybierani...
do najwyższych zaszczytów.
Do zarządu.
To stąd wszystkim kierujemy.
Drzemka w Sekcji G.
- Wszystkim rządzą niemowlaki? - Tak.
Tata mówi: „Kto umie - pracuje. A kto nie - kieruje”.
To hipis.
- A jak urośniecie? - Nie rośniemy.
Dzięki tajnej miksturze, która temu zapobiega.
Do roboty! Koniec przerwy! Mamy sytuację kryzysową!
Nie wiecie?
Kto to?
Moja szefowa. Główny Bobas.
- Dlaczego tak wrzeszczy? - Widzisz ten wykres?
Wygląda jak wielkie ciasto.
Przedstawia światowe zasoby miłości.
- Lubię ciasto. - Jasne.
Z jabłkami.
Z wiśniami.
Nie z dynią. To warzywo.
Rzecz w tym, że psiaki zabierają coraz więcej.
Okradają nas!
- Tak jak ty mnie. - Właśnie.
Jak tak dalej pójdzie,
to dla dzieci nie zostanie nic.
Nic?
Nic.
Mam za zadanie odkryć, co to za nowy szczeniak.
To misja szpiegowska! Super!
Owszem. A jeśli... Kiedy mi się uda,
przejdę do legendy Bobo-Korpu!
Tak jak Bobas Super Szef, Bobas Mega Szef,
Absolutny Super Szef...
i on.
Faktycznie wielki.
Nie, to Super Wielki Szef.
To jest Super Hiper Kolosalny Szef.
Był najmłodszym prezesem zarządu w historii firmy.
Był? I co się stało?
Ustąpił wiele lat temu, a ja staram się mu dorównać.
Wciąż zadaję sobie pytanie: C-B-Z-S-H-K-S?
Co By Zrobił Super Hiper Kolosalny Szef?
I dostałbyś tylko portret na ścianie?
Chodź!
Jeszcze awans.
Narożny gabinet...
z prywatnym nocniczkiem.
Więc po wszystkim tu wrócisz?
Natychmiast.
Nie nadaję się do rodziny, tylko za biurko.
- To super! - Prawda?
- Pif-paf! - Co?
Przybiję go za pieluchę do ściany!
Są jakieś meldunki od agenta wysłanego do Templetonów?
- Nie wiem. - Wylatujesz!
Nie...
Wszyscy precz!
Targi są za dwa dni.
Jeśli tego nie rozgryzie,
wyleci na zbity pysk!
Koniec wycieczki.
O co chodziło tej małej jędzy?
Żąda konkretnych wyników!
Mamy dwa dni do targów, a ja nic nie wiem!
To ona! Nie odbieraj!
To z nerwów!
Jeśli się nie dowiem, co to za pies, to z awansu nici...
i mnie wyleją!
Luzik.
Na pewno znajdziesz inną fajną robotę.
Dwa dni szybko miną, więc się pakuj.
Co?
Nic nie rozumiesz?
Jeśli mnie zwolnią, odbiorą mi miksturę,
stanę się zwykłym dzieckiem
i zostanę tu na zawsze!
- Nie! - Tak!
I daję ci słowo...
każdego ranka, gdy się obudzisz...
będę z tobą.
Przy kolacji...
będę z tobą.
Na każdych urodzinach...
będę z tobą.
Na Gwiazdkę...
będę z tobą!
Rok za rokiem i znów...
Zestarzejemy się razem.
Ty i ja...
będziemy braćmi.
Zawsze.
- Nie. To potworne! - Wiem.
- Niemożliwe! - Ależ tak!
- Nie możesz! - Nie!
- Nie panikuj! - Muszę!
Wiem! Zróbmy coś!
Żeby cię nie wylali!
My?
My.
Pomogę ci...
żebyś sobie poszedł. Zgoda?
Zgoda.
- Za nasze rozstanie. - Tak jest, stary.
No to do roboty.
Dalej...
- Zeszła! - Nie...
Ani słowa o tym szczeniaku.
Zrobiłbyś coś.
Nadzoruję.
Trafienie!
A jak coś znajdziemy, to co dalej?
- Wyślemy małych ninja? - Lepiej.
Napiszę idealny okólnik.
A co to jest okólnik?
Coś, co się pisze, żeby przekazać informację.
Taki masz plan? Wypracowanie?
Co za nudziarstwo!
Bynajmniej.
Okólniki są bardzo ważne.
Okólnik może łączyć ludzi.
Może być wezwaniem do walki,
manifestem, poematem...
Okólnik może zmienić świat.
Rany! Kiedy tak o tym mówisz...
to wciąż nudziarstwo.
Przekonasz się.
Kiedyś.
Zaraz... Mam!
Co masz?
Patrz. „Dzień z Dzieckiem w Pracy”.
Ludzie zabierają dzieci do pracy? Po co?
Bo to jest super!
Okropność!
Nie czaisz? Wejdziemy do firmy i obejrzymy tego szczeniaka.
Nic z tego. Masz szlaban.
Rodzice nigdzie nas nie zabiorą.
Myślą, że się nienawidzimy.
To mocne słowo.
Choć właściwe.
Przekonajmy ich, że jesteśmy braćmi.
Racja.
Że się...
Nie znosimy?
Nie.
Lubimy!
Nie. Że się...
Nie.
Mowy nie ma. Nie. Czyli że...
Że się kochamy.
Wysmarkałem kluskę i połknąłem...
- Jedzie pociąg! - Nie!
Odczep się!
Przestań. To wygląda jak już przeżute!
Kto tam? Mam rakietę!
Co się tu dzieje?
Tylko go karmię.
Patrzą.
Smacznego.
Marynarskie ubranko? Za nic!
Ubieraj się!
Zmusisz mnie? Tylko spróbuj!
Coś ty mi zrobił?
Wracaj!
Za nic!
Chodź tu!
Tim, co ty robisz?
Co to za raban?
Śliczny, prawda?
Jest i dla ciebie! Ahoj, marynarzu!
Co?
Ożeż...
Uśmiech!
Wyszczerz się.
Czuję się taki słaby.
- Masz łaskotki? - Nie.
- Tutaj? - Nic.
Każdy ma łaskotki.
Spójrz tylko.
„Jaś i Małgosia
wepchnęli Babę Jagę do pieca
i stara wiedźma spaliła się na popiół”.
Powiedzmy wprost: to o kanibalizmie i paleniu ludzi żywcem.
- Tak. - Dlatego dzieciaki są pokręcone!
To dogadywanie się jest męczące.
Święta racja.
Ale masz minę na zdjęciu!
Całkiem...
Nikt mnie nie łaskotał.
Raz na wczasach, ale to było idiotyczne.
Nikt cię nie łaskotał? A twoi rodzice?
Zapomniałem.
Nigdy nie miałeś rodziców, prawda?
Może wyglądam jak dzieciak,
ale zawsze byłem dorosły.
Ja sobie tego nie wyobrażam.
Ominęło cię całe dzieciństwo?
Nikt cię nigdy nie kochał?
Nie brak ci tego, czego nie znasz.
Pobudka, małe hobbity!
Tim, obudź się.
- Co? - Wstajemy!
Zwalniacie mnie?
Spóźnisz się do pracy.
Co?
Mamy Dzień z Dzieckiem w Pracy.
Uchylamy ci szlaban.
- Serio? - Tak.
Mały też idzie?
Dlaczego nie?
Tak! Super!
- Mnie praca tak nie cieszy. - O, moja łopatka.
Superowo.
Szanowni panowie, witamy w Piesio Sp. z o.o.
Ale tu jest fajnie!
Patrz.
Cały basen szczeniaków.
To higieniczne?
Chcesz mieć zdjęcie z Pietrkiem?
Raczej nie. Mały się wystraszy.
Brawo.
Mamy z tatą coś do zrobienia.
Chcesz pójść z nami do biura?
Braciszek zostanie w Szczeniaczkowie i poświęcimy ten czas tobie.
Mnie?
Ostatnio nie mieliśmy go dla ciebie tyle co dawniej.
To jak?
Nie, dzięki.
Wolę zostać z małym.
Jak miło!
Nie tracisz celu z oczu.
Sprawdzimy tego psiaka i wracam do domu.
Zostańcie w Szczeniaczkowie.
Dobra. Pa!
Tam znajdziemy dane nowego psiaka.
- Nie wejdziemy tymi drzwiami. - Nie tymi.
Psimi.
Jak ominiesz strażnika?
O nie. Nic z tego.
Nie!
Gryzące, pluszowe, szczeniackie gacie!
Jaki milusi...
Dzieci.
Schyl się.
Na czworaka.
Nigdy w życiu mnie tak nie poniżono.
Hau!
Aport!
Co ja robię?
Nie!
Tak!
Dobry piesek.
Nie gryź.
Timothy Templeton, biurowy ninja.
- Chodź tu. - Co to?
To musi być tu.
NIE WCHODZIĆ - DZIECI NIE MAJĄ WSTĘPU
Aż prosi, żeby wejść.
- Ile tu papierów! - Myślałem, że psiaki wszystko gryzą.
Zaczynam się bać.
- Odbiorę ci duszę. - Przestań!
Czekaj!
To jest to!
Teczka!
No i miałem rację!
Zostaw. Gdzieś to już widziałem.
Musimy ją podmienić.
Racja. Na inną teczkę.
Która waży tyle samo.
I położyć w tej samej pozycji.
- O tej samej wadze. - Już mówiłeś.
Wiem. Bijesz dwa razy?
Mogę trzy. Czekaj!
Chyba jakąś widziałem.
Taki sam format i krawędzie.
Jakieś 1,4 kilograma. Nie, 1,39.
Spróbuj.
Zaraz!
Idealnie.
ŚCIŚLE TAJNE - NOWY SZCZENIAK
Tak!
Lepiej stąd wiać.
Wiem, ale to takie hipnotyzujące...
- Jak to się skończy? - Ciekawe.
Nie za dobrze.
MAM WAS!
Co?
Co jest?
Miło, że wpadliście.
Francis Francis?
A to mój starszy brat, Eugeniusz.
Niewiele mówi.
Właściwie nic.
Mógłby pan to z powrotem założyć?
Co tu jest grane?
Niespodzianka!
Smoczek Bobo-Korpu? Skąd go masz?
Nie poznajesz mnie?
A może z młodości?
Super Hiper Kolosalny Szef?
On to on? A on to pan?
Tylko starszy i pomarszczony.
Okropność...
Byłeś dla mnie wzorem!
Jak tu trafiłeś?
Wiesz, co robię z bachorami, które za dużo pytają?
Eugeniuszu!
Czytam im o mnie.
I mam ciasteczka!
Eugeniuszu, fotel.
Wszystko zaczęło się w Bobo-Korpie...
dawno, dawno temu.
Byłem wzorowym członkiem zarządu
z zadatkami na prezesa.
Wszyscy mnie uwielbiali.
Dostałem awans, narożny gabinet...
i mój własny...
Nocniczek?
Miałem wszystko.
Aż kiedyś...
odkryłem coś strasznego.
Zacząłem rosnąć.
Mikstura przestała działać.
Okazało się, że nie toleruję laktozy.
- Nie! - Tak!
Zostałem wezwany przez radę nadzorczą.
Kto to taki?
Najważniejsi szefowie ze wszystkich.
Myślałem, że mnie kochają.
Ale zastąpili mnie kimś nowym.
Młodszym.
To straszne.
I nagle to ją wszyscy pokochali.
Była najważniejsza.
Ty wiesz, jak się poczułem, Tim.
To boli, nieprawdaż?
Tak, bardzo.
Co było potem?
Cóż...
Wylali mnie!
Odebrali przydział mikstury.
A potem skazali na życie...
- w rodzinie! - Nie!
Bobo-Korp mnie zdradził!
Ale wreszcie zemsta jest blisko...
Oto Wieczny Szczeniak!
- To wszystko? - O nie.
Pomyślcie: nigdy nie dorasta.
Szczeniak, który na zawsze pozostaje szczeniakiem.
Roześlę Wieczne Szczeniaki po całym świecie...
i będą tak urocze...
Śliczniusie!
Że już nikt, nigdy, przenigdy, nie będzie chciał mieć dziecka.
To będzie koniec Bobo-Korpu!
Błagam.
Szczeniak, który nie rośnie? To niemożliwe.
Prawda?
Tak było, ale teraz mi przyniosłeś najważniejszy element.
Moja tajna mikstura.
Dawaj! To moje!
Wszystko moje.
Nie...
Przyniosłeś mi to, co niezbędne do zniszczenia Bobo-Korpu.
- Nie! - Tak!
Wpadłeś prosto w pułapkę!
- Nie uda ci się! - Bo my...
Co? Powiecie?
A komuż to? Rodzicom?
- Gdzie oni są? - Mieli być w Szczeniaczkowie.
Zabieram oboje do Las Vegas.
Nie wtrącajcie się.
Bo nie chciałbym ich... usuwać.
Nie zostawią nas.
Czyżby?
Niech tylko poznają naszą dyplomowaną,
firmową opiekunkę do dzieci.
O nie...
- Nie bójcie się. - Tylko na jedną noc.
- Niedługo wrócimy. - No i jesteście w dobrych rękach.
Zgadza się.
Eugenia jest doskonała pod każdym względem.
Nie.
Nie jedźcie z nim. On zamierza...
Uwierzcie, że Eugenia nie spuści ich z oka.
Ani na moment.
To mnie uspokaja.
Widzicie je...
a teraz nie.
Pa, pa!
PSI SZEF
Na lotnisko!
No to jestem załatwiony.
Co mamy robić?
Co robić?
Jechać na lotnisko i zatrzymać Francisa, zanim wystartują!
Dobra, ale jak ominąć Nianię Koszmarek?
Musi być sposób.
Całkiem nieźle.
Wszystko gra?
Co ci jest?
Nie patrz!
Nie!
Bez mikstury będę zwyczajny!
No wiesz, gaworzenie i cała reszta.
Nie!
Fuj!
Jestem jak tykająca bomba!
Zmienię się w rzygającego, kupkającego, bezradnego bobasa!
Zaczekaj. Chyba mam pomysł.
Jaki?
Znałem mnóstwo opiekunek
i wszystkie boją się jednego.
Moje panie, sekretem dobrej frytury
jest spory dodatek margaryny.
Panie Proszę Pani!
Mały chyba jest chory!
Niech pan coś zrobi!
To horror!
Pychota!
Fuj! Najadł się pan!
Ja też!
Chyba się zaraziłem!
Spływaj!
Do startu została tylko godzina!
Bierz rower.
Rower?
No nie wiem.
Jazda!
Zaczekaj!
Dokąd? Templeton!
Włóż kask.
Żegnaj, kiblogłowy!
Nie masz szans!
Staci!
Zgłoś się!
- Szefie? - Alarm!
Goni nas zabójcza niania! Zwołaj zespół!
Tak jest!
- Alarm. - Tak jest!
Ogłaszam alarm. Powtarzam. Alarm!
Co ty wyprawiasz? Jedź!
- Mamy czerwone. - Zapłacę mandat.
Jedź!
Zgubiliśmy go!
Raczej nie!
Moc kwiatów!
Brawo!
Psuja!
Gazu, gazu!
Jedź prędzej.
Nie mogę!
Możesz.
Stać cię na to. Patrz przed siebie.
Przed siebie!
Pupa w górę i pedałuj na serio!
Albo ty, albo oni.
Dobra!
Moje kółka! Bez nich nie potrafię!
Gdy myślisz, że umiesz albo nie, to masz rację!
Co ty pleciesz?
Droga do sukcesu nie jest prosta,
a dzika i trudna...
jak morze.
A ty, kapitan,
walczysz z oceanem!
Ja, kapitan, walczę z oceanem!
Dobrze!
Drzewo! Walnę!
Myśl o klęsce, to nadejdzie.
- Co? - Myśl o sukcesie!
Udało się! Jadę!
Gdy wejdzie ci to w nawyk,
będzie z górki.
Patrz!
To rodzice!
- Pociąg! - Ciuchcia!
Stój!
Co robisz?
- Uda się! - Nie mam na to cytatu!
Zrobiłeś to!
Nie. My to zrobiliśmy.
I to bez bocznych kółek.
ODLOTY
- Uwaga! - Dziecko w pojeździe!
Trzymaj pieluchę!
Unik!
Stać!
Do osobistej na dwójkę.
- Są! Mamo! Tato! - Powoli!
Nie...
Templeton!
Przepraszam!
Gdzie ty jesteś?
Nie!
Znowu!
Nie teraz!
Co ja...
Nie!
Chodź!
Połknąłem 1,75 dolca.
Przepuśćcie nas! Mamo! Tato!
Prędzej!
Spóźnimy się!
- Nie! - Ostrzegałem!
Stójcie!
Nie!
Mamo! Tato!
Nie!
Nie...
Polecieli...
Zawaliłem.
Zdążyłbym, gdybym po ciebie nie wracał!
Co? Bylibyśmy tu wcześniej, gdybyś jeździł na rowerze jak każdy!
Nie powstrzymamy ich.
Kogo to obchodzi? A rodzice?
Mnie obchodzi. Zrujnują Bobo-Korp.
A ty znowu swoje.
Nie wiesz, co to jest rodzina.
A ty - co to jest praca!
Nie masz pojęcia o uściskach, bajkach na dobranoc i piosenkach.
Przestań. Nie bądź dzieckiem.
Sam nim jesteś!
Odszczekaj to.
Zniszczyłeś mi życie!
I wzajemnie, wierz mi. Żałuję, że cię poznałem.
Żałuję, że się urodziłeś!
A ty dokąd?
Dobra!
Kosa słychać o świcie śpiew
To do lotu dla ciebie zew
Tyle lat
Czekałeś tylko na to By pofrunąć w świat
Timothy Templeton proszony do białego telefonu.
Timothy Leslie Templeton jest proszony do białego telefonu.
Leslie.
Halo?
To ja, nie odkładaj!
Nie urodziłem się. Zostałem zatrudniony.
Jak to?
Bobo-Korp to mój jedyny dom.
Masz rację. Nie wiem, co to jest
rodzina.
Ale mnie obchodzi.
Tak?
Tak.
Jedyny sposób to powstrzymać Francisa Francisa.
Tak.
Bez ciebie nie zdołam.
Potrzebuję cię.
- Chyba niezła z nas drużyna. - Nie.
Dosłownie nie sięgam do klamki.
No tak.
Nie martw się.
Uratujemy rodziców.
I twoją firmę.
Tylko jak polecimy do Vegas?
Chyba tylko cudem.
Za Elvisem!
Dlaczego?
Gdzie Elvis, tam Vegas!
Jeszcze jeden!
I jeszcze!
Są wszędzie!
To nasz lot!
A to nasz bilet!
Nie bądźcie okrutni
Przepraszam!
Dziękuję.
Piękne dzięki.
Witam.
Cześć.
Bilet proszę.
Zaraz... Tu go miałem.
Nie!
Ktoś go ukradł!
Naśladowanie naśladowcy Elvisa?
Brać go!
Pam pa ram.
Duch Elvisa!
Nie po niebieskich zamszakach!
- Znajdźmy miejsca. - Chodź!
Co to takiego?
To, Templeton, jest pierwsza klasa.
- Pusta? - Nikogo nie stać.
Dlatego to takie cudowne!
Witam! Tu kapitan Ross.
Panie, panowie i klaso turystyczna,
zapnijcie pasy, bo zaraz startujemy.
Co ci jest?
Przy starcie rodzice zawsze trzymają mnie za rękę.
Stary, ceny akcji zwariowały.
Proszę państwa, tu kapitan.
Można już odpiąć pasy.
Co tu robicie, chłopcy?
Kapitan to nasz tata.
Kazał nam tu usiąść.
Podać coś specjalnym gościom?
A co jest?
Wszystko.
Uważaj, Francis Francis.
Nie porywa się rodziców Jednookiego Tima.
Gdyby to było takie proste.
To co planujesz?
Bo chyba nie okólnik?
Nie.
Podobno nie miałeś dzieciństwa.
Może spróbuj?
- Nie... - To fajne! Wczuj się w rolę.
To idiotyczne.
Powiedz coś wrednego.
Dobra, dobra.
Chodziłeś do publicznej szkoły, tak?
Nie wiem.
Dalej!
A teraz masz czelność prosić mnie o premię?
Widzisz?
Wczuwasz się.
A niech mnie kule biją...
Rozmowa dyskwalifikacyjna skończona!
To było dobre.
Kto to był?
- Kapitan. - Co?
Brońcie się!
Dawaj!
Cała naprzód!
Pilnuj rufy!
Unik, parada i cios!
Jak kancelaria prawna.
Brawo! Uwaga!
Zwalniam cię!
A tu masz odprawę! Ha!
- Nie kończ okrzykiem „ha!”. - A jak?
Trzeba zaryczeć „arrrg!”.
Jasne.
Świetnie!
Dzięki. Dałem się ponieść.
Panie, panowie i klaso turystyczna, z lewej burty
właśnie widzicie zbliżające się bajkowe Las Vegas.
Ziemia!
Ahoj, marynarzu.
Dzięki, tato!
- Co? - Gazu.
- Do Heartbreak Hotel. - Ja też.
- I ja. - I ja.
Teraz na targi.
Taksówką?
Wydałem wszystkie diety. To jest coś dla nas.
Jasne.
Przepraszam?
Podwiozą nas panie?
Jimmy jest chory i musi brać drogie lekarstwa.
A gdzie mieszkasz, skarbie?
W centrum kongresowym.
Pa, skarby!
Dobrej zabawy!
Babki kochają dzieci.
Na Long Island nie znają się na herbacie.
No nie! Jak tu znaleźć rodziców?
Tim!
Mapa!
Szukajmy Piesia.
Piesio Sp. z o.o.
Jest! Znalazłem!
Ale jak...
Gdzie jesteś?
Znowu?
Jesteś potrzebny!
Wróciłem!
Co jest grane?
Tak jest.
Szczeniaki nowej rasy zawojują wszystkie kontynenty.
Wszystkie kraje!
Podbijemy wasze serca na całym świecie. Jedno po drugim.
- Patrz! Są! - Mamo! Tato!
Szczeniak, który nie rośnie...
i się nie starzeje.
Szczeniak, który zawsze będzie szczeniakiem.
Daję wam jedyny obiekt wart waszej miłości...
Wiecznego Szczeniaka!
Mamusiu?
Nie patrz na niego!
A ty co tu robisz?
Co oni tu robią?
Co chłopcy tu robią?
Co my wszyscy tu robimy?
Co się tu dzieje?
Złapał ich!
O to nam chodziło.
Brać ich!
Bierzcie szczeniaka!
Idziemy za kulisy.
Tam!
Biegiem!
Prędko!
Lewa, prawa, lewa, prawa...
Dobra!
A niech to...
Patrz, ile mikstury.
Tak się wypuszcza produkt.
Nie!
Zostawi ich pod rakietą!
Elvis opuścił budynek!
Mamo! Tato!
Idę!
Zuch! Biegnij! Gazu!
Odliczanie.
Zaleję świat moimi szczeniakami i wy mi w tym nie przeszkodzicie!
Nie!
Bobo-Korp odebrał mi całą miłość,
a teraz ja im ją zabiorę.
Powinieneś zrozumieć.
Zastąpili cię tak samo jak mnie.
Nie jestem taki!
Smarkaczu!
Puść naszych rodziców! Jego. Rodziców.
Mogłeś na nowo odzyskać ich miłość! Ale nie!
Zawaliłeś!
Dałeś mu sobą sterować.
- Nie pracuje dla mnie. - To spółka!
Nie mam łaskotek.
Gdzie dzieciak?
- Każdy ma! - Moje uszy!
Dosyć!
Bachory!
Nic mi nie przeszkodzi w zemście.
Ani wy, ani nikt!
Koniec z Bobo-Korpem!
Wygrałem! Ha!
Źle!
Nie mówi się „ha!”.
- Racja! - Co?
Należy ryknąć...
Broń się!
- Zwalniam cię! - A to twoja odprawa!
Masz za swoje, łotrze!
Minuta do startu.
Na pomoc!
Tim! Co ty robisz?
Mamo! Tato! Już idę!
To ty?
Nic się nie martwcie!
- Wszystko gra? - A mały?
- Dobrze! - Kto to?
Ja.
W porządku.
Ani drgnie!
Co się dzieje?
Zaraz!
Mam pomysł.
- Jaki? - Szczeniaki!
W górę.
Podrzuć mnie.
A jak znów zdziecinniejesz?
Będzie dobrze. Dobrze...
Dobrze!
Będzie dobrze.
Trzymaj pieluchę!
- Ruszyliśmy się! - Dlaczego?
Trzymajcie się!
Start za 30 sekund.
Nie! Zaraz!
Stój!
Uciekaj i zabierz...
rodziców.
Skacz!
Chodź, to łatwe!
Nie klaszcz! Skacz!
Nie płacz, przepraszam. Tylko nie płacz.
20 sekund.
15 sekund.
Kosa słychać o świcie śpiew
To do lotu dla ciebie zew
Tyle lat
Czekałeś tylko na to By pofrunąć w świat
- Trzy... - Mam cię!
...dwa, jeden...
Zapłon!
To wciąż ty?
I co? Wygraliśmy?
Tak!
- Wygraliśmy! - Hura!
To z radości!
Wszystko na nic!
To nie w porządku!
Niedobrze.
Zapłacicie mi za to.
Zmierz się z kimś swojego wzrostu.
Co?
Eugeniuszu! Postaw mnie!
Słyszysz? Ja tu rządzę!
Tym razem lepiej go wychowamy.
Na pewno mu się uda.
- Co się tam dzieje? - Jeszcze trochę!
Wreszcie!
- Nic wam nie jest? - Nic.
- Uratowałeś nas. - Bohaterze.
I starszy bracie.
Bardzo was kochamy.
Obydwu?
Całym sercem.
Wracajmy do domu.
Jak wyglądam?
Świetnie.
Brawo, drużyno.
Dzięki temu przyjmą cię do szkoły, jaką wybierzesz.
- Do przedszkola? - Tak.
- Jeśli masz jakieś... - Podwyżka?
Nie płacę ci.
- Zylion pięć! - Osiem!
- Rower! - Rolki.
- Lody? - Lizak.
Zgoda.
Co za szef...
A wy wciąż nie przytakujcie.
Myślcie sami.
- Nie. - Skąd.
To straszne.
Tak trzymać.
- Tak! - Racja!
- Jasne. - Tak jest!
Bierz, chłopie.
Zasłużyłeś.
Chcesz mnie uściskać?
Też będę tęsknił...
- No już. - Będzie dobrze.
No to...
udało ci się.
Nie. Nam się udało.
A tak poza tym to gratuluję awansu.
Narożnego gabinetu, prywatnego nocniczka i w ogóle.
No a ty?
Znów masz rodziców dla siebie.
A co mam im powiedzieć, gdy odejdziesz?
Nie martw się, mamy procedury na taką okoliczność.
Będzie tak, jakbym się nie urodził.
Zapomniałbym!
Nie! Baranka!
Naprawiona.
Jest jak nowa. Twarda z niej sztuka.
Obaj mamy to, czego chcieliśmy.
Każdy zyskał.
- Muszę... - No tak.
Chodź do szkoły.
Nie mam innego wyjścia.
Racja.
- Żegnaj, Tim. - Cześć.
No tak.
I odszedł tak, jak się zjawił.
Moje życie znów było idealne.
Zapomnij o dziecku...
Ojej...
Wybacz, stary.
Niespodzianka!
NASZ BOHATER!
DOSTAŁEŚ AWANS!
Zapomnieć o dziecku?
Nie, dziękuję.
POCZTA
ADRESAT: BOBAS SZEF - BOBO-KORP
Kochany Szefie,
zwykle nie piszę dużo,
ale teraz wiem, że okólniki są bardzo ważne.
Nie chodziłem do szkoły biznesu,
ale coś umiem z przedszkola.
Skoro nie ma dość miłości dla nas dwóch,
to oddam ci całą swoją.
Proponuję ci posadę.
To ciężka praca i bez wynagrodzenia.
Ale ma wielką zaletę: nie grozi ci zwolnienie.
I obiecuję,
że każdego ranka będę z tobą.
Zawsze przy kolacji - będę z tobą.
Na każdych urodzinach i w każdą Gwiazdkę...
będę z tobą.
Rok za rokiem i znów.
Razem się zestarzejemy.
Ty i ja zawsze będziemy
braćmi.
Zawsze.
Pobudka, małe hobbity! Już siódma!
Po co mam wstawać?
Bo jest siódma rano.
Mam jedno zadanie, a ty mi je utrudniasz.
Nie przejmuj się.
Też miewam mętlik w głowie.
Zwłaszcza przy zmianie czasu.
Wiosną naprzód, jesienią w tył. U nas nawet nie ma kalendarza!
Wiosny też nie ma. Tylko ciemność i zima.
To nie to, Czarodzieju. Tęsknię za nim.
Tim, patrz, kto to!
To twój nowy...
Braciszek!
Jesteś! Naprawdę!
Ostrożnie.
Wróciłeś!
Oto Theodore Lindsey Templeton.
Lindsey?
Masz łaskotki?
Proszę.
To właśnie moja historia.
Nasza.
Na szczęście dla mnie i mojego brata ma dobre zakończenie.
To wszystko prawda, tato?
Przynajmniej tak to pamiętam.
- Wiesz, czego się nauczyłem? - Czego?
Miłości wystarczy dla wszystkich.
- Nawet dla mnie? - Zwłaszcza dla ciebie.
Zapytaj stryjka.
- Podobno będziesz miała siostrzyczkę. - Chciałam konika.
Masz, kup sobie konika.
Jestem z ciebie dumny... Leslie.
Nawzajem, Lindsey.
Cześć, siostrzyczko.
Chłopcy?
Pora spać.
Mamo! Jeszcze troszkę.
Pobudka, małe hobbity! Pora iść.
Oddajcie się swemu wiejskiemu życiu.
Idźcie precz!
Przetłumaczone przez: Anna Wichlińska-Kacprzak