Okay, simulan na natin.
Sino'ng gustong magsimula?
Okay, Brittany, simulan mo na.
Wala akong maisip sa reading...
Iniisip ko lang na ang salitang 'yan sa board ay mali.
"ANG ARTIPISYAL NA NEGRO"
May dalawang G pa rin 'to no'ng huli kong nakita.
Di nakakatawa.
Di na dapat tayo tumitig sa N na salita ng buong araw.
Makinig ka...
Ito ay klase sa literatura ng American South.
Makakatagpo kayo ng makalumang kaisipan, magaspang na pananalita...
Pero matatanda na tayong lahat dito, at sa tingin ko ay mauunawaan natin 'to
sa konteksto kung saan 'to isinulat.
Para sa akin, offensive talaga ang salitang 'yan.
Mawalang galanga na, Brittany,
napalampas ko 'to, siguradong ikaw din.
Di ko makuha kung bakit.
Tama.
Ngayon, may iba pa ba na may ideya sa reading?
Di naging komportable ang ibang estudyante mo.
Kailan ba sila naging maselan?
-Di lang ito ngayon nangyari. -Ano?
No'ng nakaraang buwan, may tinanong kang estudyante kung Nazi ang pamilya niya.
Oo, German siya, nagbabasa kami no'n ng The Plot Against America,
at maniwala ka, sa paraan ng pagbaluktot niya, sila nga.
Diyos ko.
Monk, napakagaling mong writer. Masuwerte kami na nandito ka.
-Ano? -Ilang taon na siyang walang nai-publish.
Naka-tatlong nobela na ako mula no'ng huli kang nag-publish.
Oo, at sa bilis mo, napatunayan kong kailangan ng oras ang magagandang bagay.
-Tarantado ka, Monk. -Relax ka lang, Mandy.
Tama, relax ka lang, Mandy.
Nasa Echo ang bago kong libro at sabi ng agent ko ay excited sila dito.
Mabuti naman.
-Tungkol saan iyun? -Wag na tayong paligoy-ligoy, Leo.
Makinig ka, Monk.
Magpahinga ka muna.
-Anong "pahinga?" -Huwag ka munang magtrabaho.
Pwersahang pagpabakasyon.
Papunta ka naman sa Boston para sa festival, tama?
-Ba't di ka mag-stay do'n ng... -Ayoko sa Boston, nandoon ang pamilya ko.
Kailangan mong magrelax. Lagi kang iritable, pare.
Iniisip mo na kung makasama ko ang pamilya ko ay mawawala ang inis ko.
-Ayos lang ako. -Di ka maayos.
Nakita kitang umiiyak sa kotse mo. Sinuntok niya ang manibela.
Wow! Kung babawasan mo ang oras mo sa pag-bantay sa akin,
makakapagsulat ka siguro ng dosenang libro pa
na bibilhin ng mga tao sa airports na may neck pillow at Cheez-Its.
Heto na. Okay. Gusto mong umalis?
Okay, i-enjoy mo ang Boston!
Bumili ka ng libro ko sa airport.
At good luck sa Echo.
KATHANG-ISIP SA AMERIKA
Hello?
Maligayang pagbabalik. Kumusta ang pakiramdam nang nakauwi?
Ayos naman.
Tinanong na ako ng lalaking naka-Bruins kung mas okay ako sa kanya.
Good luck 'yon dito.
'Yan ang bersyon ng Boston na dadapuan ka ng swerte.
May balita?
Dumadaan si Patrick sa Echo. Pero sino naman may pakialam?
Tumanda na siyang lasengero.
Ilan na? Siyam na ngayon?
Sabi nga niya, "Maganda ang pagkakagawa ng librong 'to,
na may developed na characters at mayamang mga salita,
pero may isang di nakaintindi na ang version
ng The Persians ni Aeschylus ay may epekto sa karanasan ng mga African-American."
Iyon nga.
-Gusto nila ng Black book. -May Black book na sila.
Black ako, at libro ko 'to.
Alam mo ibig kong sabihin.
Gusto nilang magsulat ako tungkol sa pulis na pumapatay ng teenager,
o isang single mom sa Dorchester na may limang anak.
Puti na ang Dorchester ngayon. Pero oo.
Diyos ko po. Ni di ako naniniwala sa race.
Oo. Ang problema ay naniniwala ang iba.
Anyway, mag-enjoy ka sa book festival.
At wag kang mang insulto ng mga importanteng tao.
Pakiusap.
MASS. FESTIVAL NG MGA LIBRO
Ang pagsulat mula sa pananaw ng kasaysayan ay di nangangahulugang di mo magagawang
pumatok ito sa mga manonood ngayon.
Iniisip ko ang tulad ng Game of Thrones bilang patunay na ang nerds tulad natin
ay kaya pa ring matagumpay.
Ikinalulungkot ko na kailangan na nating tapusin 'to.
Salamat sa ating mga authors, at salamat sa inyong lahat sa pagdalo.
Ako lang ba, o maliit lang 'to kahit para sa book festival?
Oo, kasi tumapat tayo kay Sintara.
Sino?
Si Sintara Golden. Di mo pa siya nababasa?
Hindi, ano ba pangalang ng libro niya?
Nagkakagulo sa lahat ng dako. The Post, Bookforum.
Sabi ng London Review of Books,
"Ang We's Lives in Da Ghetto ay heartbreaking at madamdaming debut."
At may nagbulong sa akin na baka ginagawa na ang TV adaptation nito?
No comment.
Okay, sinubukan lang namin.
Sabihin mo, pa'no ang buhay mo noon bago ka naging author?
Undergrad ako sa Oberlin at lumipat sa New York
isang araw pagkatapos ng graduation at makalipas ang ilang buwan,
naging assistant ako sa publisher.
Nahubog ba ang pagsusulat mo sa pagiging assistant mo?
Oo naman. Oo, naging first reader ako.
Ako ang unang magbabasa ng manuscripts
sa slush pile at ipapadala sila sa taas
kung may maganda.
Ang ilan sa kanila ay magaling. Karamihan ay hindi.
Pero ang pakiramdam na di ko makalimutan
ay kahit ga'no kaganda ang mga libro,
karamihan sa bawat submission ay mula sa mga puti mula sa New York
na dumadaan sa divorce,
at napakakaunti ay tungkol sa aking kalahi.
Kaya naiisip ko, "Nasaan ang mga kuwento namin?"
"Nasaan ang representasyon namin?"
At mula sa "kulang" na iyon kaya ipinanganak ang aking libro.
Pagbibigyan mo ba kami na basahin ang excerpt?
Salamat.
"Yo, Cheranda!
Saan ka pupunta at nagmamadali ka?
Tinanong ako ni Donna noong nakita niya akong palabas ng bahay."
"Wala kang pakialam pero kung gusto mong malaman,
pupunta ako sa pharmacy."
Lumingon ako sa pinto para makita kung lalabas si Mama.
"Pharmacy? Para saan?" tanong niya."
"Alam mo na," sabi ko.
"Hindi," sabi niya.
"Hindi! Girl, buntis ka na naman ba?"
"Baka," sabi ko sa kanya.
"'At kung ako nga, si Ray-Ray ay magiging totoong ama na
sa pagkakataong 'to."
Salamat.
Ayos!
-Hi. -Hi.
Gusto kong makita si Lisa Ellison.
May appointment po kayo? Pasara na kami.
Hindi, ako ang kapatid niya.
Nandiyan na siya.
Hello, Monk.
Hi, Lisa.
Okay, nasa bangka ka, ang motor ay namatay,
pero mababaw ang tubig,
pero tig $600 na sapatos mo,
pero ang sasakyan mo
sa airport ay paalis na mula sa beach...
Bakit legal issue 'to?
Hindi ko alam.
Ito ay issue na Roe v. Wade.
Diyos ko!
Isa 'yan sa mga best ko.
Wow.
Okay.
Kailan ka nanigarilyo ulit?
Pagkatapos ng divorce.
Palagi akong inis kay Larry.
Alam ko.
Sinabi mo unang date pa lang. Naaalala mo kung paano ako nagalit?
"Wala kang pakialam kung sino gumalaw sa akin. Kung sinong isusubo ko."
-Di ko sinabing "sinong isusubo." -Oo kaya.
Gano'n ko narinig iyun.
Masaya akong makita ka.
Oo, masaya rin akong makita ka.
Kumusta ang trabaho?
Di masyadong maganda.
Dumadaan ako sa metal detector araw-araw.
-Ang ginagawa mo ay mahalaga. -Well...
Samantala, ang ginagawa ko lang ay mag-imbento ng mga tao sa utak ko,
at gagawan sila ng imaginary conversations.
Nababago ng libro ang buhay ng tao.
May nasulat na ba ako na nagpabago ng buhay mo?
Siyempre naman.
Ang hapag-kainan ko ay sobrang mauga...
-Naku! Sige. -...bago ang huling libro mo.
-Ang perpekto ng timing. -Oo. Diyos ko.
-Sinasabi ko-- -Ibalik mo ako kay Logan.
-Di ka matutulungan ng Logan, Monk! -Diyos ko!
Maligayang pagbabalik, baby!
Hello!
-Mr. Monk! -Lorraine!
-Alam mo'ng ayaw ko niyan. Monk lang. -Wag mong gawin sa akin 'yan.
Matanda na ako para sa mga bagong pangalan.
-Kumusta ka, Miss Lisa? -Ayos lang ako.
-Ang pogi mo, Mr. Monk. -Mukha akong mataba.
Naku, 'yan ang salita ng taga California.
Kung dinala kita sa Arkansas ngayon, beauty queen ka.
-Iyan ba ang Monkie ko? -Nakakatakot 'yan.
Hi, Mama.
-Mukha kang mataba. -Alam ko.
Maghahapunan ka na, Mrs. Ellison?
Kailangan ko lang ang pitaka ko at itim na cardigan.
Sige, kukunin ko na.
Okay ka lang ba?
Sobra kang kumain pag depressed ka.
Di ako depressed.
Di lang ako nakakatulog ng maayos nitong nakaraan,
at kaya nawala ang exercise routine ko.
-Dito. -Di ka depressed.
Pero nasa sa'yo lahat ng palatandaan ng depression.
Namiss kita.
Darating ba si Larry?
Hindi, Mama.
Hiwalay na kami ni Larry, naalala mo?
-Oo naman. -Okay.
Naisip ko lang na baka samahan niya tayo.
-Para makita ang kapatid mo. -Okay.
Big deal ba talaga 'yon?
Lahat ay nakakalimot.
Pero di dahil may sakit siya.
Nakakalimutan ng mga tao magpadentista.
Nakakalimutan niya na di na ako kasal. Ang weird no'n.
-Ano'ng suggestion mong gawin natin? -Ba't ako ang madedesisyon?
-Dahil doktor ka. -Ikaw din.
Di gano'ng doktor.
Okay, ang point ko ay matalinong ka.
Pagod na akong mag-alaga sa kanya.
Walang nagtalaga sa 'yo sa responsibilidad na 'yan.
Hindi, tumakas lang kayo ni Cliff ng may pagkakataon
at iniwan akong caretaker basta.
-Nandoon ang trabaho ko. -Tama.
Pasensiya na kung ayokong
sumabay sa drama ng pamilya.
Kung nabuhay ka sa block, di mo malalaman ang nangyayari.
Natigil ako dito sa pag-aayos ng bahay
at paghahanap ng love letters ng mga affairs ni Papa.
-Ano? -Affairs ni Papa.
Di mo alam?
Hindi. Pa'no mo nalaman?
Isa siyang OB-GYN, laging nagta-travel, pero nasa Boston ang mga pasyente niya.
Pumunta raw siya sa mga conferences.
Nagha-house call siya.
Nakita ko siyang may kahalikang puting babae
sa parke noong high school.
-Ga'no kaputi? -Anong "ga'no kaputi?"
Tulad ng Brahmin na puti o Southie?
Di ko alam. Manipis ang labi niya.
Mukhang di marunong humalik.
-Sinabi mo ba kay Mama? -Hindi!
Di ko sisirain ang buhay natin.
Pabalik na si Mama. Mama.
Hi.
Kumusta ka?
Di naka-bra ang waitress natin.
-Okay. -Di ko napansin.
Nakikita mo ba 'to? Dadalhin tayo nito sa labas ng ghetto.
Pero may rules dito.
Una, wag mo 'tong iiwan basta.
Ikalawa, kumuha ka ng sarili mong tauhan.
Ikatlo, disiplinahin mo ang tauhna mo.
Ikaapat, wag purihin masyado ang nigga.
O iisipin nilang malambot ka.
Ikalima, wag ipakita na wala kang pagmamahal.
Mamamatay ka sa pag-ibig.
Nakikita mo 'to? Para itong bitch.
Gamitin mo ang bitch, wag mo hayaang siya gumamit sayo.
Lalaki ka? Wala kang kailangan.
Walang makakalusot sa 'yo.
Ang bitch na 'to? Kukunin niya ang kaluluwa mo.
Kayong niggas ay walang pam...
MITOLOHIYA PILOSOPIYA
Excuse me... Ned.
May libro kang isinulat ni Thelonious Ellison?
Opo, dito po.
-Heto. -Tama. Oo.
PAG-AARAL SA AFRICAN-AMERICAN
Teka, ba't nandito ang mga librong 'to?
Di ako sigurado.
Gusto kong isipin na ng author na si Ellison ay Black.
-Ako 'yan. Si Ellison. -Oo.
Siya ay ako, at siya at ako ay Black.
Bingo.
Walang "bingo," Ned, walang kinalaman ang mga librong 'to
sa pag-aaral ng African-American, literatura lang 'to.
Ang itim lang sa mga 'to ay tinta.
Di ako ang nagdedesisyon kung saang section mapunta mga libro.
Walang sinuman dito. Ganyan ang mga chain stores.
Tama, Ned.
Di ka gumagawa ng rules.
Ibabalik ko ito pagkatapos mong umalis.
Wag mong subukan, Ned.
Wag mong subukan.
Ned.
"ISANG TAGUMPAY" "LAHAT NG KUMIKISLAP AY GOLDEN"
Monk, ano'ng ginagawa mo?
Lalo lang lalala si Mama.
Maganda daw ang mental exercise,
kaya bumili ako ng gardening book.
Kasama ba ang magpapalaki ng pipino bilang mental exercise?
-Ayoko pag ginawa mo 'yan. -Ano?
Nagbibigay ka ng opinyon bilang tanong,
para itago ang panlalait.
Sabihin mo na lang na katangahan ang paghahalaman.
-Dahil di 'yon ang ginagawa ko. -Bullshit.
Baka puwedeng kumuha tayo ng nurse.
-Sino'ng magbabayad? -Di mo kayang bayaran?
Hindi na pagkatapos ng divorce.
Masakit, pero baka kailangan nating ibenta ang beach house.
Oo, kailangan talaga nating ibenta ang beach house,
pero ang pera na 'yan ay pambayad lang sa reverse mortgage
na inilabas ni Mama para sa isang bahay.
Oo.
Magpapadala ako ng pera,
pero di gano'n kalaki. Di ba magbibigay si Cliff?
-Nahihirapan ngayon si Cliff, okay? -Sino ba ang hindi? Okay?
Monk, kinuha ni Becca ang lahat.
At tinutukso ang mga bata sa school.
-Di ko alam. -Well...
Siguro dapat tawagan mo siya.
Sorry kung lumayo ako.
Wala kang magagawa.
Ikaw ang paborito ni Papa.
Kaya malapit kami ni Cliff, at kinaiinisan mo kami
dahil sa bond namin at...
Di ko alam, naging mapag solo ka na.
Di natin 'to napag-usapan.
Dahil di tayo nag-uusap.
Nakakagulat ba? Tingnan mo ang mga magulang natin.
Ang tanging emosyon na naaalala ko kay Papa
ay pagkainip at galit.
Emosyon ba ang pagkainip?
Mahusay. Detective Dictionary.
Matagal mo akong di tinawag niyan.
Diyos ko!
-Ano? -Diyos ko!
Ano ba!
Lisa? Okay ka lang?
Uy.
Uy, tulong. Tulong!
"Kung nababasa mo 'to, dahil ako,
si Lisa Magical Ellison...
ay pumanaw na.
Malamang, di ito ideal,
pero siguro mangyayari talaga.
Sana, ako...
Sana, namatay ako sa ilalim ng matinding pagbayo
ng pawisang Idris Elba,
o baka sa di ga'nong marangal na paraan
sa ilalim ng matinding pagbayo ng isang pawis Russell Crowe.
Kung pa'no man ako pumanaw,
hinihiling ko na ang mga malalapit sa akin
ay wag masyadong magdalamhati.
Nabuhay ako nang marangal.
Ako ay minahal...
at nagmahal ako bilang kapalit.
Nakahanap ako ng trabaho na bumuhay ng passion ko.
Naniniwala akong sobra pa ang aking ginawa.
At ginawa ko lahat para makatulong sa mga nangangailangan.
Maliban diyan, inakusan ako ng mali ng maraming kaibigan
na nag-Botox dahil sa kung ga'no nanatiling unat ang aking balat
kahit nasa 50 na ako.
Ano pa kaya ang hihilingin ko sa buhay?
Mahal ko kayong lahat.
Salamat dahil nandito kayo ngayon.
Paalam.
Lisa."
Cliff?
Abo ba ng tao 'yon?
May permit ba kayo?
Manahimik ka na lang, Phillip.
Cliff, wag mo ako kausapin ng ganyan.
Fuck you. Ginawa ko na.
-Ano? -Gusto mo gulpihin kita?
-Ako lang... -Umalis ka dito.
Wawasakin ko ang sweater vest mo.
-Hindi... -Bitch. Alis.
-Isa. -Umalis ka na dito, Phillip.
-Dalawa. Tatlo. -Gago ka pa rin.
Nasaan sila?
Pagod na sila.
May binigay ako kay Lorraine para makatulog sya.
Naliligo na si Mama. Papatulugin ko rin siya.
Makakakuha ba ako niyan ngayong gabi?
Oo. Di ka nakakatulog ng maayos?
Maayos ang tulog ko, pero nito lang.
Oo.
Normal ba ang makakita ng bangkay?
-Di ko alam. Di gano'n kadami nakita ko. -Talaga?
Isa akong plastic surgeon.
Pag nakatingin ako sa bangkay, nagugulo lahat.
Tama.
Oo. Nalulungkot ako para kay Mama.
Di ko maimagine ang pinagdaanan niya nang malaman niyang si Papa...
-alam mo, na gano'n. -Alam ko.
Ang daming kamatayan.
Kailan ang huling magkakasama tayo dito?
Siguro sampung taon na.
Oo nga.
-Maliliit pa ang mga bata. -Oo.
Kumusta naman ang pamilya mo?
May pakialam ka talaga?
Oo naman. Ba't ako magtatanong? Ba't ganyan tanong mo sa 'kin?
Di ko alam, Monk. Ni di ka tumawag.
-Busy ako. -Oo, busy lahat.
Lumayo ka.
Kumusta ang pamilya ko?
Iniwan ako ng asawa ko dahil nahuli akong may lalaki sa kama.
Kinuha niya ang bahay ko, kalahati ng practice ko.
Galit sa akin ang mga bata.
At nakatira pa rin ako sa Tucson.
Ano'ng problema sa Tucson?
Diyos ko. Isa itong gay bar at puno 'to ng mga college kids.
Ako daw ba si Tyler Perry sabi nung isa.
Grabe naman 'yan.
Nakatira sa Atlanta si Tyler Perry, tama?
Fuck you, tol.
-Tumahimik ka na. -Malayo sa Tucson.
Naku.
Alam mong may kabit si Papa?
Oo naman.
Paano?
Masasabi mo na lang.
Sinabi ni Lisa na may kahalikan siyang puting babae minsan.
Ba't di ko alam?
Ba't ako ang huling nakaalam?
Kasi sobra mo siyang mahal.
Mas nakikita ng magkaaway ang isa't isa.
Ano'ng ibinigay mo?
Oxycodone. Pero nakatulog siya agad.
Binigyan mo siya ng opioids?
Oo. Nakakita ka na ng heroin addict?
Nakakatulog silang nakatayo.
Delikado 'yon.
Binabantayan ko siya. Doktor ako.
-Gano'n din ako. -Tama.
Kailangan nating buhayin ang pangungusap.
Bakit may synthetic smack ka?
Ano 'yan?
Shit.
Mama?
Mama!
Uy!
Uy! Ano ang ginagawa mo? Uy.
Mama.
Uy.
Halika na.
Di ako sure, sa totoo lang.
Depende sa sasabihin ng doktor.
Oo, kokontakin kita pag may nalaman ako.
Maraming salamat sa pag-unawa.
Uy, Leo, may isa pa.
Iniisip ko kung puwede ba 'tong
sabbatical kaysa leave of absence?
Kung anuman ang mangyari kay Mama, malaki ang gastos.
Hindi, naiintindihan ko.
Hindi, di mo kasalanan.
Gagawan ko ng paraan. Oo.
Salamat sa tulong mo.
Okay. Bye-bye.
Shit.
Di mo kailangang gawin 'yan.
Hindi, kailangan.
Tomato season na. Di sila pwedeng masayang.
Isa itong krimen dito.
Salamat.
Ganyan ang magkapitbahay, di ba?
Welcome sa lugar.
Akala ko bakante ang lugar.
Matagal ding bakante.
Kagabi lang kami dumating.
Akala ko haunted iyan.
Sabi nila may matandang nagbaril sa ulo diyan dati.
Oo.
Diyos ko, ako...
Ang tanga ko.
Patawarin mo ako.
Well...
Ikinalulungkot kong marinig 'yan.
-Ano ang ikinabubuhay niya? -Doktor siya.
Karamihan sa pamilya ko, mga doktor.
Ako ang outcast.
Ano ang trabaho mo?
Isa akong abogado.
Public defense. Quincy.
Kagalang-galang.
Oo. Napakahirap, pero rewarding din.
Puwedeng magtanong ng sigurado akong natanong na din ng marami sa 'yo?
Ang nararamdaman ko sa pagtatanggol ng mga guilty?
-Oo. -Gusto ko.
-Bakit? -Kailangan. At lahat sila ay guilty.
-Talaga? -Oo. Pero okay lang 'yon.
Mas higit ang tao sa kasalanan nila.
-Sang-ayon ako sa diyan. -Oo naman.
-Isa kang writer. -Di ko masundan.
Dapat di mapanghusga ang writers.
Di ka makakapagsulat ng interesanteng characters
at maging kritikal sa bawat maling desisyon na ginagawa nila. Di ba?
Dapat ikaw siguro ang writer. Wala akong gana nitong nakaraan.
Na-blocked ka?
Ano lang...
Wala yatang gustong bumili ng isinusulat ko.
Di 'yan totoo.
Ayaw ko nang magsalita,
pero nabasa ko ang isa sa libro mo.
Alin do'n?
The Frogs.
Ikaw pala 'yon.
Nagustuhan ko.
Talentado ka.
May inaantay ka?
Oo.
-Hello. -Uy.
Jelani, ito si Monk.
Pag-aari ng pamilya niya ang bahay sa tapat.
-Masaya akong makilala ka. -Oo, ako din.
Dito ka maghahapunan?
Hindi, kailangan kong i-check ang Mama ko.
-Cool. -Salamat...
sa wine, at... magandang gabi.
Magandang gabi, Monk.
-Ano'ng oras ang flight mo? -Alas onse.
Puwede mo bang palitan?
Makakatulong kung nando'n ka sa doctor's appointment ni Mama.
Di puwede. Uuwi na ako.
Sige, makakapagbigay ka ba pag nalaman na kung ano?
Malamang magastos 'to.
Medyo nagtitipid ako ngayon...
Tatanggalin mo ba si Lorraine?
-Kapamilya si Lorraine. -Shit, Monk.
Di ko alam ang sasabihin.
Wala kang magagawa?
Kausapin ko ang accountant ko pagbalik ko.
Alas-otso na ng umaga!
Di ako ang magpapalipad ng eroplano, Monk.
Sa tingin mo puwede bang
pumasok at tingnan mo muna kung handa nang lumabas si Mama?
Sige na. Uy.
-Mama! -Wag kang sumigaw. Maging sibilisado ka.
Katulad ka ni Papa, tol.
Tama ang trato mo sa 'kin.
Sumpa man sa Diyos.
Payaso.
Gusto mo ang sibilisado? Mama!
Magandang umaga.
Uy. Magandang umaga.
Makinig ka.
Tungkol kagabi.
Okay lang.
Di mo kailangang magpaliwanag. Nag-enjoy ako.
Hindi, ako...
Si Jelani, ex ko siya.
Magiging ex ko na.
Nasa kalagitnaan na kami ng break up at...
Mahirap.
Naiintindihan ko.
Gusto kitang makita ulit.
Nandito ka ba sa mga susunod na araw?
Alam mo na, uminom tayo?
Oo, gusto ko 'yan.
Oo, ako rin.
Ingat sa pagmaneho.
Salamat.
BATANG GOLDEN
"MARAMI AKONG KAILANGAN SA MUNDO NG LITERATURA"
TUNAY NA MASAKIT
MABILISAN - HILAW
Mr. Ellison?
Handa na kami.
Ang MRI niya ay nagpapakita maagang palatandaan ng neurodegeneration.
May bahagyang pagliit ng temporal na lobe,
na nagpapahiwatig ng Alzheimer's.
Ikinalulungkot ko, Mr. Ellison.
Ngunit malamang mangangailangan siya
ng 24/7 na pag-aalaga.
Para sa kaligtasan niya.
ANG AKING PATHOLOGY
ANG AKING PAFOLOGY
NI STAGG R. LEIGH
-Hoy, batang nigga. -Hoy!
Hoy, whoa, whoa.
Wag mo akong barilin, partner. Sige na.
Van Go. Ikaw ba 'yan?
Oo, ako nga, nigga.
Shit. Ano, lasing ka, gago?
Ano ang tinatakbuhan mo?
Huwag mo akong pakialaman, pare.
Kumusta ang mama mo?
-Ano'ng sinabi mo? -Sabi ko, kumusta ang mama mo?
Shit.
Di nila sinabi sa 'yo?
Ano'ng pinagsasabi mo?
Hoy! Ano'ng pinagsasabi mo?
Pag-isipan mo, Van Go.
Tingnan mo ang mukha ko.
Tingnan mo ang midnight black complex ko...
Hindi, mali 'yan.
Ano ang gusto mong sabihin?
May mas maganda kang sasabihin, tama? Sige na. Ano ang gusto mo?
TINGNAN MO ANG MIDNIGHT BLACK...
Pag-isipan mo, Van Go.
Tingnan mo ang mukha ko.
Tingnan mo ang uling kong itim na balat.
Tingnan mo ang sarili mo.
Tingnan mo ang itim kong mga mata.
Tingnan mo ang sarili mo.
Tingnan mo ang malaking itim kong labi.
Tingnan mo ang sarili mo.
Ama mo ako, gusto mo man o hindi.
Tahimik! Tumahimik ka na! Nagsisinungaling ka!
Hindi, 'yon ang katotohanan, nigga.
Saan ka nagpunta?
Kung nasaan ako.
Surviving.
Wala kang kwenta.
Walang kwenta ang Mama mo. Kaya heto ako.
Ano na ang sasabihin ko?
Sa tingin ko ngayon ay papunta na ka sa, alam mo na,
katangahan, madrama na nakakaiyak na kuwento
kung saan mo iha-highlight ang sira mong kalooban.
Parang, ewan...
Galit ako sa lalaking 'to.
Galit ako sa Mama ko.
Galit ako sa sarili ko.
Nakita ko ang mukha ko sa kanya.
Nakita ko ang ungguy na kinatatakutan ng lahat ng kababaihan.
Nakikita ko ang mahahabang braso ko na nakabitin.
At nakikita ko ang mga mata na walang pakialam sa mangyayari bukas.
Nakikita ko ang sarili ko,
kumukuyakoy nang ganito, baby.
Naghihintay lang.
At naghihintay ng isang bagay
na di man lang makilala pag dumating ito!
Ang kamatayan ang tangi kong lunas.
Narinig ko na 'yan dati.
Matagal ko na 'tong naririnig, at naririnig ko ito ngayon.
Nakikita ko...
Nakita kong umiiyak si Mama.
Nakita ko siyang sumisigaw sa panaginip ko.
Nakita ko ang mga anak ko.
Nakita ko ang aking...
Nakita ko ang ama ko.
Nakita ko ang sarili ko.
Anong kalokohan?
Para saan 'yon?
Dahil di ka tae, nigga.
At ginawa mo ako.
Dahil hindi ka tae, di din ako tae.
Dahil hindi ka tae, hindi ako tae!
Kailangan ko nang umalis.
Peace, gago.
Peace.
Para saan ang katarantaduhang 'yon?
Pinapanood mo ang Buwan ng mga Black Stories sa WHN.
Pagdiriwang ng diversity ng mga African-American.
Samahan n'yo kami sa nakakaadik na cinema, heartbreak, at drama.
Hello?
"Ako'y nakatayo sa labas sa gabi,
isang chopper ng pulis ang dumaan
at nagliwanag ang ilaw sa ilang bakuran,
at sa isip ko, "Ilawan mo ako, motherfucker,
ilawan mo ako,
para makita ko kung nasaan ako."
Seryoso ka ba?
Napansin mong wala ang pangalan ko?
Oo, "Stagg R. Leigh."
Napansin ko nga. Mahusay.
Pero di ko pa rin 'to maipadala.
Sabi mo gusto mo ng Black. Ano pa ba?
May mga deadbeat dads, rappers, crack,
at pinatay siya ng pulis sa huli,
Black 'yan, di ba?
-Nakikita ko ang ginagawa mo. -Mabuti, di 'to subtle.
Pa'no naiba ang librong 'yon
sa ibang basura na inilabas?
-Di 'yan ang punto. -Ito ang punto ko.
Tingnan mo ang inilalathala nila.
Tingnan mo ang inaasahang isulat natin.
Naiinis na ako.
Ganyan ko ilalabas ga'no ako naiinis.
Monk, nagbebenta ako ng libro,
di bahagi ng anong krusada.
Sino ang maglalathala nito?
Wala.
Gusto ko lang paalalahanan sila sa kalokohang hinihingi nila.
Okay. Ano'ng gagawin ko?
Gusto kong ipadala mo na.
Sabihin kong performance art 'to?
Hindi. Ipadala mo nang diretso.
Kung di nila matanggap ang joke, hayaan mo.
Sige, pero ipapadala ko lang ito sa ilan.
Natatakot ako dito.
Natatakot ka? Bakit?
Dahil iniisip ng mga puti na gusto nila ang katotohanan, pero hindi.
Gusto lang nilang mapatawad.
Well, buti na lang, di ko problema 'yan.
-Okay. -Paalam.
Nagulat ako na kinontak mo ako. Akala ko mabait ka lang.
Naku, di ako basta lang mabait.
Matanda na ako para diyan.
Gusto kita ng sobra, sa katunayan, na lumabas ako at bumili pa ng libro mo.
Talaga? Alin do'n?
Ang Haas Conundrum.
Ano sa tingin mo?
Nagustuhan ko.
Ang ganda talaga ng dialogue ni Susan.
At mahal ko ang tita.
Wow. Magaling ang pagkakasulat mo sa kababaihan.
Sa tingin mo?
-Oo. Hindi sila mahihina. -Salamat.
Na-appreciate ko 'yan.
Dapat kaunti lang ang nilagay kong footnotes.
Aalis na ako.
Kumusta ang Mama mo?
Labas pasok.
Natatakot akong lumayo nang matagal.
-Oo. -Pero...
Tatawagan kita.
Sandali lang.
ANG HAAS CONUNDRUM THELONIOUS ELLISON
Pirmahan mo ang libro ko.
Ano ulit ang pangalan mo?
Mr. Monk?
Ano ang nangyayari sa ilaw?
Si Miss Lisa ang dating nagbabayad.
Binayaran mo ba?
Magkano?
Kaya ko ang electrical bills,
pero mahal ang care facilities.
Ang pinakamaganda sa malapit ay $5,600 sa isang buwan,
at para 'yon sa shared room.
Tataas ng $6,900 sa isang buwan sa isang pribadong silid.
Ba't ang pinakamaganda? Di siya mabuting ina.
Di ako nandito para ikaso ang ating kabataan.
Siyempre hindi, maganda ang sa 'yo.
Lintik! Tutulungan mo ba ako o hindi?
Di ba mako-cover ng Medicaid 'to?
Di gano'n 'yon. Di mo ba alam?
Hello.
Sino 'yan? Ano'ng ginagawa mo?
Kumuha ako ng lover.
Kumuha ka ng lover?
May problema ka, homophobe?
Makinig, di ako nao-offend na may lover ka, Cliff.
Na-offend ako na "kumuha ng lover" ang tawag mo.
Bahala ka sa buhay mo, nigga.
Kukunin ko na ang lover ko.
Hoy, saan ka pupunta?
Nandiyan ka na.
Nakakaloka ang traffic. Kumusta?
Maupo ka.
Umupo ka na.
Nabenta ang libro mo.
Holy shit!
-Akala ko DOA. -Hindi ang The Persians.
Hindi.
Niloloko mo ako!
Paula Betaman mula sa Thompson Watt.
Lagi siyang dumadaan.
Hindi sa pagkakataong ito. Gusto nilang mag-preempt ng $750,000.
Wala pang nag-offer ng ganyan sa 'kin.
-Sa'yo ito. -Hindi, Arthur.
-Isinulat mo. -Bilang biro.
Ngayon, ito ay kumikitang joke na ikinuwento mo.
-At di ko ibebenta. -Bakit hindi?
Kasi basura 'yon, Arthur.
Ni ayaw mong ipadala ito no'ng nakaraan.
Tingnan mo kung sino ang nakadaig sa kinatatakutan niya.
Sinira ko ang unang panuntunan ng pagbebenta.
Wag maliitin ang kahangalan ng iba.
Di na ako sasali sa paggawa ng anumang kahangalan.
Hindi ka pa kasali sa ngayon,
na kahanga-hanga, pero...
Wala ka ring kinikita.
Kailangan ng tulong ng ina mo?
Tingnan mo 'to.
Wala akong pakialam ga'no tayo malasing, di ko ibebenta.
Di 'yan ang ginagawa ko.
Johnnie Walker Red, 24 bucks.
Johnnie Walker Black, 50 bucks.
Johnnie Walker Blue, $160.
Kita mo ang metaphor?
Hindi.
Ginawa ang mga 'to ng parehong kumpanya.
Ang Red ay shit, ang Black ay less shit, masarap ang Blue.
Pero mas kaunti ang bumibili ng blue dahil mahal.
Sa pagtatapos ng araw, gusto ng lahat na malasing.
Sa karera mo, Blue ang mga libro mo.
Maganda sila, complex.
Pero di kilala dahil ang gusto ng mga tao ay ang madali.
Pero sa unang pagkakataon, nagsulat ka ng Red na libro.
Simple lang, malaswa.
Di ito mahusay na literatura, pero nasasatisfy ang kagustuhan nila.
Kaya may halaga ito.
Ang gusto kong ipakita ay dahil gumawa ka ng Red,
di ibig sabihin di mo magagawa ang Blue.
Kaya mo lahat.
Tulad ng Johnnie Walker.
Sa katunayan, natalo mo ang Johnnie Walker dahil...
ni di mo kailangang ilagay ang tunay mong pangalan.
Diyos ko!
Iinom na ba tayo?
-Hello? -Hello, Paula.
Arthur! Masaya akong makausap ka.
Sana ay kasama mo ang man of the hour.
Sa katunayan, oo. Nasa tabi ko siya.
Mr. Leigh?
Oo, ako nga.
O, talaga?
Oo nga, goddamn it.
-Tama. -Putang ina.
Tama. Okay.
Oo, medyo naguluhan ako no'ng una, pero...
Excited kaming pag-usapan ang offer ng Thompson Watts.
Oo, gusto ko munang sabihin
na lahat kami dito sa Thompson Watt ay tuwang-tuwa sa My Pafology.
Ito ay halos perpektong libro na nakita ko matagal na panahon na.
Hilaw at totoo.
At, Mr. Leigh, batay ba 'to sa totoong buhay mo?
Oo, tingin mo ba ang isang lokong college boy
ay makakagawa nang ganyan?
Hindi.
Hindi. Alam mo, 'yong ganyan...
madamdaming energy ay di maituturo, tama?
Stagg... Tawagin kitang...
Pseudonym ba ang Stagg?
Oo, ito nga.
Di pwedeng gamitin ni Mr. Leigh ang tunay niyang pangalan kasi siya...
Isa siyang pugante.
Diyos ko! Wow.
Kaya di puwede ang video conference.
Baliw ka ba? Paano kung mag-fact check sila?
Fact-check? Ni wala na ngang pambayad sa editors.
Sumakay ka na lang.
Oo, nakulong ako ng 12- pero 'di na ako babalik.
Naintindihan mo?
Oo. Oo, alam mo...
Marami na akong nababasa tungkol sa kilusang abolisyon sa bilangguan.
-Diyos ko! -Ako ay...
Sorry, Paula, pero puwedeng sa negosyo na?
Importante ang oras ni Mr. Leigh sa labas ng selda.
Siyempre. Siguradong pareho kayong busy
kaya bibilisan ko na.
Mapapansin n'yong di pangkaraniwan ang lagi ng alok namin
at 'yon ay dahil naniniwala kami na bestseller ang isinulat ni Mr. Leigh.
Sa tingin namin at papatok ito sa summer.
Oo, siguradong ang mga puti sa Hamptons
ay matutuwa dito.
Oo, matutuwa kami. Sila... Kami...
Magiging malaki ito. Malaki.
Nagustuhan ko.
Si Thelonious Ellison ba 'yan?
Diyos ko! Maynard!
"Monk" pa rin ang tawag sa iyo?
Well, lahat maliban sa 'yo.
Alam mo, magandang pangalan 'yon.
Parang makasalanan na di gamitin ito nang buo.
Natutuwa ako na may nakaka-appreciate.
Narinig ko ang tungkol sa kapatid mo. Nakikiramay ako.
Salamat.
Parang di na kita nakita mula...
nang pumanaw ang Papa mo?
Oo, matagal na rin. Sa LA na ako nakatira.
Hollywood.
Uy, nagsusulat ka ba para sa NCIS?
Mga libro lang.
Subukan mong magsulat para sa NCIS. Sikat 'yon.
Siguro gagawin ko.
Kumusta ka na?
-Ayos naman ako. Ikaw? -Well...
Mr. Monk, ano ang gusto n'yong hapunan?
-Maynard! -Hi, Lorraine.
Ang tagal na din.
Oo nga.
Mukhang ayos ka naman.
Ikaw rin.
Kailangan ko ng bumalik.
-Masaya akong makita ka, Thelonious. -Ikaw rin.
Lorraine.
Walang dapat ngitian.
Ayan na siya.
Umayos ka.
-Uy. -Hi.
-Para sa 'yo. -Salamat.
Lorraine, ito si Coraline.
-Hoy. -Welcome.
-Oo, hello. -Hello.
Mama, tamang tama. Ito si Coraline.
Hello, dear, ako si Agnes.
Masaya akong makilala ka. Para sa 'yo.
Dahlias ang paborito ko.
May buong mundo sa loob nila.
-Lorraine. -Po?
Mama, umupo ka dito.
Sige.
At, Coraline, ba't di ka umupo sa tapat ni Mama?
Sige, oo naman.
Okay.
Masaya ako na di ka puti.
Ako rin.
Oo, medyo nakakatawa.
Sa tingin ko ikaw...
Sa tingin ko naaalala niya sa 'yo si ate.
Magkamukha ba kami?
Hindi, pero...
Pareho kayong confident at nakakatawa.
At pareho kayong...
magaling humalik.
Mrs. Ellison?
Mr. Monk!
-Ako... -Ano'ng problema?
-Kakalabas ko lang... -Ano'ng problema?
Nagkakape kami ni Maynard, nasa harap ako.
-Nasaan na si Mama? -Di ko alam!
-Ano? -Bukas ang pinto sa likod.
-Wala na siya. -Ano?
Maghiwalay tayo. Heto.
Mayroon pa sa kotse ko.
Mama!
Mama.
Mama!
Mama! Uy!
Mama!
Hoy! Hoy, tumigil ka!
Hoy! Saan ka pupunta?
Nasa labas si Lisa, nakikipagharutan kasama ang mga pinsan.
Baka may masaktan.
Tama na. Mama. Pupuntahan ko siya. Okay?
-Oo, pero... -Iuuwi na kita.
Pagkatapos sasabihin ko sa kanya.
-Pero nasa labas sila. -Alam ko.
-Okay, sigurado ka? -Sasabihin ko sa kanya.
-Okay. -Halika na.
-Masyadong malamig dito. -Dapat...
-Di gano'n kagaling lumangoy si Lisa. -Alam ko.
Okay. Malapit na.
Sige.
-Mabuti. -Heto na tayo.
-Ayos. -Sige.
Okay, Monkie.
Sige.
At ito ang aming library.
Puno ito ng lahat ng classics.
At sinusubukan din naming kumuha ng mga bago.
Mahilig ka bang magbasa, Mrs. Ellison?
Hindi.
Hindi totoo 'yan. Mahilig siyang magbasa.
Tinuruan niya akong mag-enjoy magbasa.
Kumuha tayo ng mga libro ng anak mo dito
at pamunuan mo ang book club.
Sorry.
Ayos lang. Mahirap para sa karamihan sa una
-pero masasanay din siya. -Tama.
Na-appreciate ko ang tulong mo,
pero kailan namin siya puwedeng ipasok?
Sa loob ng halos isang buwan.
Puwede mo nang simulan ang mga papeles.
Ayos. Gusto ko 'yan.
Titingnan ko ang Mama mo, okay?
Salamat.
-Hello? -Uy, Thelonious.
Kumusta? Ako po si Carl Brunt.
Ako ang Direktor ng New England Book Association.
Hi, Carl. Kilala kita.
Mabuti. Siguro ay alam mo rin na
bawat taon sa organisasyon ko ay nagbibigay
ang pinangalanang "Literary Award."
Alam ng bawat writer ang Literary Award, Carl,
lalo na ang mga di pa ito napanalunan.
Oo nga.
May kaugnayan 'yan sa pagtawag ko.
Tulad ng maraming American Institution, kamakailan lang ay nayanig ito ng notion
na kulang ito sa diversity
na humantong sa blindspot sa trabaho namin.
Alam mo na, pilit naming inaayos 'yon.
At dahil do'n, ano ang mararamdaman mo
sa pagiging hurado sa award ceremony ngayong taon?
Una, Carl, karangalan na pinili mo ako
sa lahat sa ng Black writers na puwede mong piliin sa takot
ng tawagin kang racist.
Oo, welcome.
Pero parang malaking trabaho 'yan.
Di ko maipagkakaila.
Magbabasa ka ng dose-dosenang libro.
Magbibigay kami ng disenteng stipend.
Kahit na, di ako sigurado.
Okay. Isa sa mga crass perks na binibigay ko pag ang tao
ay di pa makapagpasya
ay na magbibigay ito pagkakataon sa 'yo
para literal na mahusgahan ang ibang writer
kaysa litereal lang.
-Sige, pasok na ako. -Well, ayos. Okay.
Magaling. Magiging isa ka sa limang hurado.
Ang nagkumpirma pa lang ay si Sintara Golden.
Pamilyar ka sa gawa ni Sintara?
Medyo.
Magaling siya. Magugustuhan mo siya.
Dinalhan kita ng tanghalian, Mr. Monk.
Wow.
Para saan 'to?
May pabor akong hihingin.
Kung puwede ba akong umalis mamayang hapon.
Kararating lang ni Maynard galing sa beach.
At naisip naming bumisita sa museum.
Oo, siyempre naman?
Libre ako ngayon, kaya mababantayan ko si Mama.
Lorraine.
Gusto mo talaga siya?
Maayos siyang lalaki.
Oo.
Pahina pito. Parang 12.
Ang mga panauhing pandangal.
Hello, Mrs. Ellison.
Maganda pa rin tulad ng dati.
Hello, Arthur.
Layne, padala si Mrs. Ellison sa kusina,
at bigyan siya ng tsaa?
-Dito po, ma'am. -Ma, saglit lang 'to.
Sulitin mo ang oras mo.
Salamat.
Hindi sa pods, 'yong masarap na tsaa, para sa mga bisita.
Ano ba 'to? Sabi ko, magbihis ka ng "street."
-Ginawa ko. -Sesame Street.
Ano ang pangalan ng lalaking 'to?
-Willy? -Wiley. Wiley Valdespino.
Dalubhasa siya sa Oscar-baity "issue" movies.
Ginawa niya ang Middle Passage no'ng nakaraang taon.
Di ko nakikita 'yan.
Malamang hindi. Di ka lobotomized.
Kung iaadapt niya ang libro mo,
kikita ka ng malaki.
Ba't di na lang sa phone?
Kung magbibigay daw siya ng malaking pera,
kailangan ka niyang makita in person.
Sige.
Ano ang gagawin ko?
Na magustuhan ka niya.
Nang makausap ko siya,
mukhang natuwa siya na pugante ka.
Gawin mo 'yon.
Pa'no kung makilala niya ako?
-Ikaw? -Oo, totoong ako.
Monk, di ka gano'n kasikat.
At walang nagbabasa sa Hollywood.
May assistants sila para magbasa at mag-summarize.
Tumatakbo ang buong bayan sa book reports.
Mababantayan mo ang Mama ko?
Babantayan ko siya.
Sa kabilang kalye ka lang naman.
-Sa kabilang kalye. -Umalis ka na. Male-late ka na.
Hinihintay ka na niya.
Well...
kung gusto niya ng stereotype,
mas maganda na late ako.
Ikaw si Stagg?
-Ako nga. -Uy, ako si Wiley.
Masaya akong makilala ka, bro.
Pasensya na sa bougie restaurant.
Assistant ko ang pumili.
Lipat tayo kung di ka komportable.
-Ayos na 'to. -Okay.
Ano ang iinumin mo?
Gusto ko ng chenin blanc.
-Sige. -'Yong pinaka-dry.
Ano'ng nakakatawa?
Kakaibang order para sa katulad mo.
Bakit naman?
Karamihan sa convicts ay di umiinom ng white wine.
Marami kang kilalang convicts?
Magugulat ka.
Isang buwan din ako do'n.
Interstate commerce shit.
Saglit lang pero sasabihin ko sa 'yo.
Naging grounded ako dahil do'n.
Dahil sa mga nakilala ko do'n, nakita ko
ang mundo ng hindi napapakinggang kwento
mula sa di napapakingang tagakwento.
Puwedeng malaman ba't ka nakulong?
Ayokong pag-usapan 'yan.
Ramdam mo ako?
Murder ba?
Ikaw nagsabi niyan.
Sabihin sa 'yo, bago ka nagpakita,
nag-aalala ako na baka peke ka.
Ang daming peke sa Hollywood.
Di ako taga-Hollywood.
Oo, hindi. Halata naman.
Malinaw, iba ka manamit
sa karaniwang screenwriter.
Tanungin kita,
kilala mo na ako.
Nakita mo na ba ang alinman sa pelikula ko?
Sorry, ano'ng sinabi mo?
May napanood ka ng pelikula ko?
Wala pa.
Okay. Ang gusto kong gawin,
mahilig akong magpares ng genre sa kalungkutan ng tunay na mundo.
Itinataas nito ang mga bagay.
Baka interesado ka sa iso-shoot pa lang namin.
Tungkol 'to sa mag-asawang puti.
Ikinakasal sila sa isang lumang plantasyon sa Louisiana.
Bumalik lahat ng aliping multo, at pinapatay nila ang lahat.
-Diyos ko. -Alam ko.
Ang galing, di ba?
Ito ang Plantation Annihilation.
Pupugutan ng ulo si Ryan Reynolds
gamit ang afro pick sa opening scene.
Kaibigan siya.
Aalis na ako.
Mama.
Isang ad exec sa ikatlong palapag ang nagkaroon ng aneurysm.
-Grabe. -Alam ko.
Imaginin mong sasabog ang utak mo
sa pag-iisip ng isang toilet paper commercial.
Sa palagay ko ay di interesado si Wiley.
Iniwan ko siya do'n na parang ganap na baliw.
Ang totoo, nag-aalok siya ng $4 million sa rights.
-Ano? -Oo, pare.
Tinawag ka niyang "the real deal."
Tumakbo ka agad nang marinig mo ang sirena ng pulis.
Sa pagiging tanga ko, lalo akong yumayaman.
Alam mo na ba't lumipat ang mga magulang ko dito.
Di namin inaasahan na basahin mo
lahat ng nobela nang buo, tama?
Pinaghirapan 'to ng mga tao,
at dapat nating igalang 'yon.
Di ito nangangailangan ng respeto.
Ang mga tao ay nagtrabaho nang husto sa Third Reich.
Oo, well, pakiramdam ko
na nararapat sa kanila na basahin bawat pahina.
Kalokohan 'yan.
Karamihan sa mga ito ay Knausgård auto-fiction na mga basura.
May sasabihin ako.
di ko babasahin ang 600 pahina tungkol sa mapagpanggap na jackwagon
na pagtuklas ng masturbation.
Sorry.
Okay, lahat tayo ay may sapat na karanasan para suriin
ang pangkalahatang kalidad ng isang bagay sa loob ng 100 pahina.
Kung gusto n'yong magbasa nang higit pa, prerogative n'yo na.
Tingin mo, Monk?
Sang-ayon ako sa Sintara, sa totoo lang.
Lahat ng ito ay walang kuwenta, sa totoo lang.
Ang labanan kontra sa ibang art para sa award,
di ito subjective.
Kalokohan 'to.
Ba't ka pumayag na maging hurado?
Dahil ako o ibang manlolokong taga Brooklyn
na di iniisip na may mundo sa labas ng Hudson River, Ailene.
Ito ang East River kung nasa Brooklyn ka, Daniel.
Alam mo ba? Ang sining ay subjective.
Pero isa itong pagkakataon para i-highlight ang mga libro
na sa ibang paraan ay undervalued.
Bumababa ang benta ng libro ngayon.
Kaya baka ang award ay makakapagbigay
ng karera sa industriyang ito.
Makinig.
Saan mo gusto ito, Ma?
Naisip ko na baka maganda dito nang may natural na liwanag.
Wala akong pakialam.
Di ko gusto ang painting.
Okay.
Magdadala pa ako ng art mula sa bahay sa susunod na linggo.
Sabihin mo lang kung ano ang gusto mo at dadalhin ko.
Handa na ang tanghalian mo, Mrs. Ellison.
Mukhang masarap. Ano 'to?
Inihaw na turkey at Havarti sa 12-grain.
Parang masarap.
Mas gusto ni Mrs. Ellison ang puting tinapay.
At ayaw niya ang crust.
Tulad ng lugar na 'to,
dapat tama ang pagkagawa ng sandwich.
Kami na ang bahala diyan mula ngayon, okay?
At i-enjoy mo ang tanghalian mo, Mrs. Ellison.
Ikakasal na ako.
-Hindi nga? -Ano?
Wala akong sinabi kanina. Nalungkot lang ako, pero...
Tinanong ako ni Maynard kahapon.
Lorraine, ang ganda niyan.
Magdiwang tayo.
Sobrang excitement.
Ayokong maging sentro ng atensyon.
Well, deserve mo 'yan, Lorraine.
At masuwerteng lalaki si Maynard.
Papayag ka ba
na ihatid ako sa aisle, Mr. Monk?
Karangalan ko.
Wow.
Lubos kaming nasasabik na tulungan kang ilabas ang My Pafology.
Marami nang naiisip ang marketing team para tulungan kang ibenta ito.
Magaling. Excited na kaming marinig.
Si John Bosco ang department head.
Hahayaan ko siyang magkuwento pa.
Hi, Stagg.
-Hello. -Nakilala na din kita.
Makinig ka, gusto ko ang libro.
At maraming kopya ang ibebenta namin.
May ingay na dahil sa movie deal,
at gusto naming tuluy-tuloy ang momentum.
Nakausap ko si Wiley kahapon.
Naririnig daw ang pangalang Michael B. Jordan.
Narinig namin. Sa tingin namin ay perpekto siya.
Ang librong ito ay awards-bait na may kapital na B.
At kung pumirma si Michael,
ilalagay siya sa cover
sa isa sa mga scarf, tingin ko 'yon ang itatawag,
na nakatali sa ulo niya.
Isang durag?
Durag. Ayan nga. Durag at tank top.
Na kita ang muscles.
Tawagan ang fire department.
Shit. Sorry. Ang Papa mo. Sorry.
Makinig kayo, sa release date...
iniisip namin na madaliin ito, para mailabas sa tamang oras
-para sa Juneteenth. -Oo.
Juneteenth?
Pinag-iisipan naming gumawa ng malaking holiday push.
Magdiriwang ang mga Black,
ang mga puti, maging tapat tayo,
ay medyo makokonsensya.
Magiging malaking moment ito para sa libro mo.
Stagg, sobrang saya mo ba?
Sa tingin namin ay napakahusay, John, totoo.
Kahanga-hanga.
Oo, ang galing.
At, alam mo, may ideya ako
na gusto kong ibahagi sa inyo.
Lagi naming gustong makarinig ng magagandang ideya.
-Oo, cool. -Oo.
Gusto kong baguhin ang pamagat.
-Hindi ko... -Sige. Well, para malinaw,
gusto namin ang My Pafology.
-Gusto ko. -Nakuha nito ang buong Irvine Welsh
-proletaryong bernakular na bagay. -Oo.
Hindi, kaya nga iniisip ko
na mas magugustuhan n'yo ang bagong pamagat.
Okay, alam mo kung ano, lagi kaming...
masaya na makarinig ng mga bagong ideya.
-Ano ang nasa isip mo? -Fuck.
Sorry. Pakiulit?
Fuck.
Gusto kong tawagin itong Fuck.
-Ano'ng ginagawa mo? -Sirain sila.
-Itigil mo 'yan. -Hindi.
Stagg, pa'ano kung, parang, Damn?
Damn? O Impiyerno?
Hindi. Fuck.
Okay, astig 'yan.
Pero puwede 'yan gamit ang PH sa halip,
-kasi mas masarap 'yan... -Oo.
-...sa nagbebenta. -Wala akong pakialam diyan.
At kung di mo babaguhin ang pamagat, wala na ang deal.
-Whoa. Hindi. -Hindi, di kailangang magmadali.
Alam mo ba?
Ba't hindi... Bigyan mo kami ng segundo
at sandali, at babalikan ka namin, okay?
-Ano'ng ginagawa mo? -Ano'ng ginagawa mo? Nakakatawa 'to.
-Alam mo kung magkano? -Wala akong pakialam, tatapusin ko na.
-Tatapusin. -Ano ba.
-Nandiyan ka ba? -Please...
Nandito kami.
Gawin na natin.
-Ano? -Ano?
Oo. Napag-usapan na namin,
at ito ay napaka-in-your-face sa pinakamahusay na paraan na posible.
Ito ay napaka...
Black?
Iyon nga. Oo, 'yon nga.
Masaya ako na sinabi mo, di ako.
Fuck!
Napakagaling, Stagg. Oo.
Alam mo, ito ay napakatapang.
-Pagod na ako. -Oo, ako rin.
Magpupuyat pa ako ng ilang oras sa pagbabasa ng mga librong ito...
Uy!
Bro!
Shit.
Ano'ng ginagawa mo dito?
Ano'ng ginagawa ko dito?
Anong, "Ano'ng ginagawa ko"? Ba't nasa bayan ka?
Para makita si Mama.
'Di ba ilang linggo mo nang itinatawag 'yon?
-Ano'ng nangyari sa mata mo? -Napaaway ako.
Talaga? Sige, umalis ka sa pool.
-Nanggugulo ka. -Ayokong umalis sa pool.
Malaki na ako. Girlfriend mo 'to?
Oo, tinakot mo siya.
Ako si Coraline.
Hi, Coraline.
Buti na lang 'di na siya puti.
Puti ang asawa mo.
Manloloko ang asawa ko. Di 'yun kasama sa bilang.
Umalis ka na. Sutil ka.
-Magigising ang kapitbahay. -Lintik na kapitbahay.
At fuck ang malinis mong pool!
Bahagi lang 'to ng superiority complex mo.
Gago ka!
Isa kang lokong bata!
Di magandang oras na sabihin sa 'yo pero umihi ako diyan.
Gago.
Nakakatawa?
Sorry, Monk.
Wag ka nang magalit.
Umalis ka dito.
Gusto mo ng piraso ko?
Nakakatawa?
Katabi ko siya sa kama, kita ang puwet,
at pumasok si Claude dala dala ang frozen yogurt.
-Hindi. -Oo, ipinakita ko pala sa kanya
kung nasaan ang spare key.
Kaya binato na sa amin ang yogurt,
tapos ay sinuntok niya ako sa mata.
Ano ang ginagawa no'ng lalaki?
Di niya mapigilang tumawa.
Gano'n daw siya pag kinakabahan siya.
Okay.
Talagang sinusulit mo ng ilang araw.
Limang minuto lang ako naging bakla at kailangan kong bumawi.
Oo. Mabuti para sa 'yo.
Gumuguho na ang buong mundo.
Magsaya na tayo.
-Na appreciate ko 'yan. -Oo.
Alam mo, medyo maganda ka.
Salamat.
Ano ang nakikita mo sa kapatid ko?
Nakakatawa siya.
-Di siya nakakatawa. -Hindi, di ha-ha na nakakatawa.
-Hindi. -Parang malungkot na nakakatawa.
-Okay. -Parang asong may tatlong paa.
Nakikita ko na. Parang may namamatay sa kubeta.
Mismo.
Alam mo, nasobrahan mo.
Sa tingin mo? Parang di pa ako nakalayo.
Nagiging masakit na.
Nakita mo?
Alam mo, nasobrahan mo.
Oo.
Hinalikan ka, tol. Tingnan mo ang sarili mo.
Sa pagiging kawawa lang. God bless.
Uy.
Kawawa na parang asong may tatlong paa.
Ang ganda nito.
Oo, di na masama.
Ano ang dala mo, pergola?
Hindi, gazebo 'yan.
Parehas lang iyon.
-Kanan? -Sa kaliwa.
Excuse me.
Uy, Monk.
Pa'no mo nababayaran ang lugar na 'to?
Ako...
May perang naiwan si Lisa para kay Mama.
Akala ko nasimot siya no'ng divorce.
Wala akong alam sa finances niya
pero kung interesado ka sa mga bills,
puwede kong ipadala sa 'yo?
-Ayos lang. Saan tayo pupunta? -Dito. Apatnapu't apat.
Surprise!
Hindi maganda ang umaga natin.
Kailangan namin siyang i-sedate nang subukan niyang saktan ang nurse.
-Ginawa na niya 'yan dati? -Hindi.
Magkakakaiba ang gawi niya araw-araw.
Minsan, sa bawat oras.
Pero baka mas maayos na siya bukas.
-Pasensya na, aalis na ako. -Oo naman. Salamat.
Kinuha ng hardinero ang mga ito para sa Mama mo.
-Sweet, di ba? -Oo, ayos.
Pa'no mo ito nakakayang bayaran?
Di ka naman drug dealer o ano, di ba?
Hindi, writer ako.
At girlfriend kita, hindi bookkeeper.
Noon pa man ay alam kong di ka isang silahis.
-Di niya alam ang sinasabi niya. -Maghihintay ako sa labas.
Ayaw mo talagang dumito para sa kasal ni Lorraine?
Mas mabuti kung aalis na ako.
Masaya akong makilala ka, Cliff.
Dudurugin ng pamilyang ito ang puso mo.
ANG KENYA DUNSTON SHOW
Welcome back. Ako si Kenya Dunston,
at tatalakayin natin ang isang bagong nobela
na nag-debut bilang number one
sa listahan ng bestseller ng The New York Times.
Ito ay pambihirang, espesyal na libro
at tinawag itong...
Takpan ang mata at tainga ng mga bata...
F***.
Masuwerte tayo na nandito ang author ng libro ngayong araw.
At sa inyong sasama sa atin ngayon,
dadalawin tayo ni Mr. Stagg R. Leigh
mula sa lihim na lokasyon
dahil nagtatago pa rin siya sa awtoridad.
STAGG R. LEIGH PUGANTE/AUTHOR
Stagg, sabihin mo sa 'min, totoong buhay ba ang nobela?
Hindi ukol sa katotohanan...
pero totoong kwento kung pa'no
maging isang Black man sa Amerika tulad ko.
Di ito maganda.
Amen diyan.
Sa panahong nakakulong ako,
natutunan ko na ang mga salita ay pag-aari ng lahat.
Kaya ang librong ito ang aking kontribusyon
sa ating napakagandang bansa
kung saan pwedeng yumaman ang isang Black ex-con
sa pamamagitan ng pagkukuwento
ng kanyang minalas na lahi.
Oo.
ARTHUR PAPASOK NA TAWAG
-Oo. -Sagutin mo.
Tinawagan ng FBI si Thompson Watt
para sa identity ni Stagg R. Leigh.
-Ano? -Wag kang mag-alala.
Di nila siya isusuko.
Isuko sino? Ako 'yon, wala akong ginagawa.
-Di nila alam 'yon. -Alam mo, sobra na 'to.
Relax.
Makukuha natin ang press sa bagay tungkol sa pugante.
Plus, wala kang ginawa.
Di ka nila aarestuhin.
Sana makabalik ako nung di pa nabebenta ang libro.
Ayoko.
Bye.
Okay ba ang lahat?
Oo.
Stressed lang ako.
Marami palang trabaho ang book award sa inaasahan ko.
Shit!
Ayos lang. Maraming tinidor sa kusina.
-Ano 'to? -Ibinigay ng kaibigan ko sa akin.
-Nabasa mo na ba? -Siyempre hindi, ikaw?
Oo.
Ano ang tingin mo?
-Nagustuhan ko. -Ano ang nagustuhan mo?
-Di ka na-offend? -Sabi mo di mo nabasa. Ano'ng problema mo?
Hindi, sagutin mo.
Sagutin mo ang tanong ko.
Problema ko na di totoo ang ganitong libro.
Ito ang sumisira sa atin.
Ano'ng ibig mong sabihin?
Ibig kong sabihin, alam mo, disaster ang buhay ko,
pero di sa paraang iisipin mong basahin 'to.
Pinapaliit tayo nito at nagagawa nila
nang paulit ulit kasi sobrang dami ng puti,
at mga taong tulad mo ay kumagat sa basurang 'to
na parang baboy sa basurahan
para manatili sa mga cocktail parties
-o kung ano man. -Okay...
Ang dami mong opinyon para sa taong di naglathala ng ilang taon.
At ano ng inilathala mo?
Okay, ano ba'ng problema mo?
Ba't ka ganyan?
Di ako umaarte.
Ilang linggo ka ng parang weirdo.
Di ka maintindihan, tumatakas.
Di na kita kilala.
Siguro sa tingin mo ang pagiging enigma ay chic at artsy.
-Iniisip kong asshole ka. -Well...
Di mo naiintindihan ang buhay ko kaya hayaan mo na lang na ganyan.
Isang araw, matututunan mo
na ang di maka-relate sa mga tao
ay di badge of honor.
Umalis ka na.
Ang iniisip ko?
Umalis ka na, Monk.
Walang kwenta.
Kailangan n'yo ng tulong?
Hindi, ayos na kami.
Akala ko kailangan n'yo ng magbubuhat.
Kaya na namin.
Mr. Monk. Puwedeng akin na lang ang soda maker?
Hindi mo naman gusto ang bubbly water, di ba?
-Sa 'yo na. -Salamat.
Uy, pa'no 'to?
Hindi. Ayoko ang kulay na 'yan.
Binili 'yan ng Papa mo.
Thelonious, dumating 'to para sa 'yo.
Okay, salamat.
Huli na 'to.
Paalam, Mr. Monk.
Bye, Lorraine.
Ingat sa pagmamaneho.
-Magkita tayo sa kasal. -Sige.
Dadalhin ko 'yan do'n.
NATUTUWA KAMING ISUMITE ITO PARA SA LITERARY AWARD.
Inihabol ng Thompson Watt na i-publish 'to.
Oo, narinig kong naglabas na sila ng 300,000 kopya
at malapit nang mag-reprint.
Para itong gangbusters.
Kristong nakasaklay! Sana maganda 'to.
Narinig kong pugante ang writer.
'Yan ang paliwanag sa pamagat.
Di siya nag-aral.
Sa tingin ko, dagdag ang background niya.
Tuwang-tuwa ako sa pagbabasa ng isang BIPOC man
na nasira ng kulungan.
Isa ka ba sa mga baliw na "Defund the Police"?
Oo, at di ko inaasahang maiintindihan mo.
Sana walang magahasa o mapatay sa mga mahal mo.
Puwedeng wag ngayon?
Tingnan n'yo.
Kriminal man o hindi, di natin ito puwedeng idagdag.
Ilang linggo na nang mag-umpisa tayo, di ko alam sa inyo,
pero higit isang dosenang libro pa ang di ko nabuksan.
Ito ay naipublish bago ang submission date.
Kailangan natin 'tong tanggapin.
Isa lang naman.
Sa hitsura nito, mabilis lang 'to.
Mabilis na fuck.
Meron na ako niyan.
Bye na, guys. Bye.
Hi, Monkie.
Ang ganda mo.
Hello.
Monkie, kilala ba natin ang mga lalaking 'to?
Hindi, Ma, di ito ang Alzheimer's, sila ay mga aktwal na estranghero.
-Sino kayo? -Mga kaibigan kami ni Cliff.
Oo naman.
Nagkakilala kami no'ng nakaraan. Ako si Kenny, ito si Alvin.
-Ikaw si Monk? -Ako nga. Pa'no n'yo nalaman?
Sabi ni Cliff masungit ka.
Sinabi niya? Nakakatuwa.
Ma, umupo ka dito.
Lorraine?
-Gusto mo ng scrambled eggs? -Gusto ko ng scrambled eggs.
-Ano'ng ginagawa mo dito? -Ikaw muna.
Shit, ang kasal.
Fuck!
Di ako pumunta sa airport.
Nang umalis ako, kailangan ko ng oras para sa sarili ko.
Ang oras para sa sarili ay oras ng pag-iisa.
Diyos ko, heto na naman tayo.
Detective Dictionary.
-Mr. Cliff! -Sorry, guys, ako na ang bahala.
Kailangan mo nang umalis.
Wag ka ng maglinis, alis na.
Hindi, ayos lang, basta... Dito ka lang.
Isa itong pagdiriwang.
-Masaya akong makita ka, Cliff. -Masaya rin akong makita ka, Maynard.
Ako... Ayokong ipilit.
Di mo ipinipilit.
Kapamilya ka.
Okay.
Ako...
Maghihilamos lang ako, ha?
Binabati ko kayo.
Gawan namin kayo ng agahan?
Gagawa ako ng smoothie,
nagtrabaho si Alvin sa omelet station sa cruise ship.
Mukhang masarap 'yan. Salamat.
-Ang bait mo para hayaan silang dumito. -Hindi.
Mas madaling pakisamahan ang pamilya ng iba kesa sa sarili mong pamilya.
Ikinalulungkot kong sabihin sa 'yo na ilang oras na lang
ay magiging pamilya mo na 'to.
Ginalit mo siya?
Oo.
-Pinalayo mo? -Oo.
Pinalayo ni Papa lahat.
Laging nagsisinungaling.
Tingnan mo ang nangyari.
Lagi akong galit nitong nakaraan, parang kay Papa.
"Nitong nakaraan"?
Iniisip ko lang nitong nakaraan na di alam ni Papa na bakla ako.
Sa tingin ko, may hinala siya.
Baka nga.
Pero di niya nakumpirma.
Di niya ako nakilala nang buo.
At ngayon, hindi na.
At dahil doon, ako ay...
Naging sobrang lungkot ko.
Pa'no kung nalaman niya at di ka tinanggap?
At least, ang tunay na ako ang aayawan niya.
Alam kong kabaliwan, pero...
may kaunting ginhawa do'n.
Di naman mukhang kabaliwan.
Mahal ka ng mga tao, Monk.
Di ko alam ang nakikita nila sa 'yo
pero...
gusto ka nilang mahalin.
Hayaan mong mahalin ka nilang lahat.
Dogshit pala.
Isang istriktong uto-uto
ang nagmumukmok dahil sa patay niyang ina...
Sino'ng may pakialam?
Okay, so ibig sabihin na ang Bury Me Standing ay pang-apat.
Pag-usapan natin ang Fuck.
Puwedeng wag na?
Personally, sinasamba ko 'to.
Parang nakatitig sa bukas na sugat.
Sang-ayon ako. Ito ang pinakamalakas na nobelang African-American
na ngayon ko lang ulit nabasa.
Magmula no'ng sa 'yo.
-Oo naman, Sintara. -Salamat.
Talagang nagustuhan ko 'to higit pa sa inaasahan ko.
Matapang na gawang sining ito.
At kailangan para sa oras na ito.
Ano sa tingin mo, Sintara?
Tingin ko di ito seryoso, sa totoo lang.
Totoo?
Oo. Hindi ba?
Ganyan din ako.
Simple lang ito at walang kabuluhan.
Siyempre, simplistic ito.
Ito ay wika sa kanal.
Alam mo, hindi pang-graduate thesis.
"Wika sa kanal." Diyos ko po.
Mababa yata ang blood sugar natin.
Pa'no kung magtanghalian muna tayo?
-Ayos lang sa akin. -Okay.
Talaga naman.
Okay.
-Sorry. -Hindi, ayos lang.
-Di ako nakakagambala? -Hindi.
PUTING NEGRO
Sorry.
Ayos lang na tanungin kita?
Sige.
Ano ang di seryoso sa Fuck?
Di ko maituro, pero...
wala naman itong pinagkaiba sa nailabas na
pero pakiramdam ko...
na wala itong kaluluwa...
'Yon ang salitang gagamitin ko.
Sang-ayon ka, di ba?
Oo. Parang isinulat ito
para pasayahin ang panlasa ng mga puting puno ng guilt.
Oo, ang libro na tinatawag ng kritiko
na "mahalaga," "kailangan," pero di "well-written."
Mismo.
Okay, kaya... At pakiusap wag kang mao-offend dito,
pero paano naiiba ang Fuck sa aklat mo?
'Yon ba ang pinag-uusapan dito?
-Basura ang libro ko? -Hindi.
Sa totoo lang, di ko pa nababasa ang libro mo.
Nabasa ko na ang mga excerpts, at parang hindi
masyadong magkaiba.
Nagsaliksik ako para sa libro ko.
Ang ilan ay galing sa mga totoong interviews.
Siguro nasa ivory tower ka ng akademya ng mahabang panahon
na nakalimutan mong na mahirap ang buhay ng ilan.
Ang buhay mo?
Nag-aral ka sa exclusive bohemian college.
May trabaho ka sa magarang publishing house sa New York.
E ano? Di ko kailangang isulat ang buhay ko.
Isinusulat ko ang gusto ng mga tao.
Isinulat mo ang interes ng puting publishers tungkol sa Black trauma.
Sila ang bumibili ng manuscripts.
Masama ba na ibigay ang panlasa nila?
Kung okay sa 'yo na pakainin ang tao batay sa kanyang nais para kumita.
Okay na ibigay ang gusto ng market.
Ganyan ang dahilan ng drug dealers.
At dapat legal ang droga.
At di ka nagsasawa doon?
Mga Black na naghihirap?
Nagra-rap na Black.
Mga Black na alipin?
Mga Black na pinaslang ng mga pulis?
-Tumataas na mga salaysay tungkol sa... -Okay.
...Black sa nakakatakot na kalagayan
na nagawa pa ring mapanatili ang dignidad bago mamatay.
Di ko sinasabi na di totoo ang mga ito,
pero mas higit pa tayo dito.
At parang andaming writers tulad mo ang di makita 'yan
nang walang white boot sa ating leeg.
Nagagalit ka ba kay Bret Easton Ellis o kay Charles Bukowski
sa pagsulat tungkol sa mga naaapi?
O para sa Black na babae ang galit mo?
Walang nag-iisip kay Bukowski
na siya ang simbolo ng karanasan ng mga puti.
Pero mga tao, mga puti, binabasa nila ang libro mo at ikinulong tayo do'n.
Akala nila lahat tayo ay gano'n.
Parang ang issue mo
ay sa mga puti, Monk, hindi sa 'kin.
Siguro, pero sa tingin ko rin na nakikita ko ang di magawang potensyal
ng Blacks sa bansang ito.
"Potensyal" ang nakikita ng mga tao pag iniisip nila
na di sapat ang nasa harap nila.
Ano na ang pinag-uusapan natin?
PATAWAD
MARAMI AKONG GUSTONG SABIHIN
PUWEDE KITANG MAGING DATE SA AWARDS CEREMONY NEXT WEEK?
Magsisimula na tayo.
Susunod ako.
Puwede ko bang makausap si Arthur? Oo, si Monk 'to.
Uy. Ayos naman ako.
Makinig ka, puwedeng ayusin mo ang isa pang meeting kay Wiley?
May naisip ako para sa kanya.
Ibang klaseng pelikula. Salamat.
Fuck para sa akin.
-Sa akin din. -Oo, sang-ayon ako.
Di ako sang-ayon. Sorry.
Isang pagkakamali na bigyan ng award ang librong 'to.
Well, dalawa laban sa tatlo kaya...
Fuck ang panalo.
Alam mo, di lang ito sobrang nakakaapekto...
Sa tingin ko, mahalagang makinig sa Black voices ngayon.
Mama.
Ikaw ba...
Alam mo ba na niloloko ka ni Papa?
Di siya magaling magtago ng lihim.
Ba't di mo siya iniwan?
Mas lalo siyang malulungkot kung wala ako.
Inisip mong nalulungkot siya?
Henyo ang ama mo.
Malungkot ang mga henyo.
Dahil hindi sila maka-connect sa iba sa atin.
Henyo ka, anak.
Di ko nararamdaman 'yan kadalasan.
Dahil lagi mong pinapahirapan ang sarili mo, Cliffy.
At ngayon, para sa final award ngayong gabi.
Pangako kong hahayaan ko na kayong kumain pagkatapos nito.
Bago ko i-anunsyo ang winner,
gusto kong kilalanin ang mga hurado,
ang diverse na grupo ng mga hurado,
na nagsakripisyo ng oras para makasama tayo ngayong gabi.
Kaya palakpakan natin sila, mahusay ang kanilang ginawa.
Okay!
Nang wala nang paligoy-ligoy,
ang Literary Award ngayong taon ay mapupunta sa...
Naku, alam ko na.
Gawa ni Stagg R. Leigh, Fuck.
Di ko sure kung si Mr. Leigh
ay nandito ngayong gabi.
Masyado siyang maingat sa atensyon.
O, teka.
Okay. May nakikita akong business.
May parating. Si Thelonious Ellison.
Isa sa ating kapita-pitagang hurado.
Weird na naglalakad siya papunta sa stage.
Di ko alam kung bakit.
Uy. Ano'ng nangyayari?
Excuse me.
May ipagtatapat ako.
Teka. Smash to Black?
Hindi pwede, tol.
Ano'ng mali do'n?
Walang resolution dito. Ano'ng sasabihin niya?
Hindi ko alam.
Iyan ang interesting diyan.
Hindi, dapat may sasabihin siya. Ano'ng sinabi mo?
Wala. Umalis ako sa seremonya, at sa sumunod na araw,
sinabi kong gusto kong isulat ang pelikula.
Monk, dapat may sabihin ang character.
Ayokong gawan siya ng grandiose speech
para isubo sa tao ang aral ng kuwento.
Walang aral. Iyong ang ideya.
Gusto ko ang kalabuan.
Okay, magaling kang writer at malapit na ito do'n.
Pero di nobela ang pelikula, okay?
Di dadalhin ng nuance ang tao sa sinehan.
Kailangan ng malaking pagtatapos. Ano 'to?
Ang seltzer na hiningi mo.
Bakit ito basa?
Condensation?
Condensation. Okay.
Weatherman ka na ngayon.
-May gusto ka? -Hindi, ayos lang ako. Salamat.
Si Monk. Gagawa tayo ng pelikula kung magawa niya ang third act.
-Hi. -Hi din.
Kunin mo ang flat white. At, uy, wag mo nang ulitin.
Sige.
Ano pang pagtatapos ang naiisip mo?
Paano kung...
Ang Literary Award ngayong taon ay mapupunta sa...
Gawa ni Stagg R. Leigh, Fuck.
Gusto kong mag-apologize.
Wala ako sa sarili ko lately.
Paano 'yon?
Patatawarin ba siya?
Hindi ko alam.
Ayaw ibalik ng tunay na Coraline ang tawag ko.
Baka mas mapagpatawad ang Coraline sa pelikula.
Hindi. Napakasimple.
Pang-romantic comedy 'yon.
Ayaw nating gumawa ng rom-com.
Gusto nating gumawa ng totoo.
Bigyan mo ako ng totoo.
Puwede tayong...
Uy, ano'ng nangyayari?
Excuse me.
Alis na.
May ipagtatapat ako.
Stagg Leigh, dumapa ka!
Iyon siya!
Hindi. Hindi ako si Stagg Leigh. Hindi siya nabubuhay.
Ako si Monk. Si Thelonious Ellison.
Isa kang pugante. Dumapa ka na!
Hindi.
Marketing gimmick lang 'yon.
Kasinungalingan lahat.
-May baril siya! -Hindi!
Patay siya?
Pinatay siya?
Perpekto.
Oo!
Iyon ay...
Iyon ay perpekto.
Oras na para piliin ang tux mo, bro.
Pupunta tayo sa big show.
Hoy, i-transcribe mo 'to. Ito na.
Fuck.
Uy.
Ano na?
Gagawin nila ang pelikula mo?
Sa kasamaang palad, oo.
Ayos!
Alam mo ba? Good luck sa paghahanap
ng pogi para maging ako.
Tingin ko meron na.
Sino?
Si Tyler Perry.
Nahuli mo ako. Mabuti 'yan.
Sige.
BATAY SA NOBELANG 'ERASURE' NI PERCIVAL EVERETT
Ang pagsasalin-wika ng subtitle ay ginawa ni Juneden Love Grande