NIECH CHINY ŚPIĄ, BO KIEDY SIĘ PRZEBUDZĄ, ZATRZĘSĄ ŚWIATEM.
NAPOLEON BONAPARTE
LONDYN, 1995
Uwaga na palce.
Nie zmoklibyśmy,
gdyby nie ten pomysł ze spacerem.
Mogę w czymś pomóc?
To Calthorpe. Prywatny hotel.
Jestem Eleanor Young.
Mam rezerwację. W apartamencie Lancaster.
Potwierdzałam panu wczoraj przez telefon.
Przykro mi, nie mam takiej rezerwacji.
Dobry wieczór.
Reginald Ormsby, dyrektor hotelu. Jest jakiś problem?
Jestem Eleanor Young.
Chcę się udać wraz z rodziną do apartamentu.
Mieliśmy długi lot.
Mamy pełne obłożenie, proszę pani. Musiała zajść pomyłka.
Jestem pewny, że pani urocza rodzina znajdzie inną kwaterę.
Sugerowałbym iść do Chinatown.
Możesz iść do diabła.
Psi bobku.
Mogę skorzystać z telefonu i zadzwonić do męża?
Chociaż tyle możecie zrobić.
Pani Young, proszę wyjść, albo będę musiał wezwać policję.
Proszę. Niech pan wzywa.
Lordzie Calthorpe, przepraszam za zamieszanie.
Eleanor! Właśnie rozmawiałem z twoim mężem.
Przygotujcie apartament Lancaster. Już.
Raczy pan żartować, sir.
Zapewniam pana, że nie.
Gdyż od tego wieczoru
długa historia mojej rodziny, jako właścicieli Calthorpe, dobiega końca.
Sprzedaję hotel moim drogim przyjaciołom, rodzinie Young z Singapuru.
Przedstawiam panu nową właścicielkę. Eleanor Young.
Zapraszam na toast.
Z przyjemnością.
Przynieście mop. Podłoga jest mokra.
Przynieś mop.
BAJECZNIE BOGACI AZJACI
Wchodzę za wszystko.
Pasuję.
Nic?
Przez cały czas nie miałaś nic?
No dobrze.
Dlaczego dołożyłam T.A. Curtisowi aż tak dotkliwie?
Nie ulega wątpliwości, że Curtis to żyła.
Nie używa w grze logiki albo matematyki, tylko kieruje nim psychologia.
Nasze mózgi tak bardzo nienawidzą idei utraty czegoś cennego,
że nie myślimy racjonalnie, podejmując złe decyzje.
Curtis nie grał, żeby wygrać. Grał, żeby nie przegrać.
Masz. Zainwestuj we fryzjera.
No dobrze, to wszystko na dziś.
Pamiętajcie, że za tydzień oddajecie esej o prawdopodobieństwie warunkowym.
NOWY JORK, 2018
Tak!
Może zamówisz sobie własny?
Wystarczy mi kawa.
Zawsze tak mówisz, a potem zjadasz mi cały deser.
Nie wiem, o czym mówisz. Bo wziąłem tylko kawałek.
Jasne. Możemy jeszcze jeden? Dzięki.
Co powiesz na wypad na wschód?
Masz smaka na wieprzowe bułeczki z East Village. O to chodzi?
Myślałem o nieco dalszym wschodzie.
Jak Queens?
Jak Singapur. W czasie ferii wiosennych.
Wesele Colina.
Spotykamy się ponad rok
i czas, by ludzie poznali moją piękną dziewczynę.
Zgódź się, jestem drużbą Colina.
Zobaczysz, gdzie dorastałem.
Poznasz moją rodzinę, moją Ah Ma.
I odwiedzisz przyjaciółkę z college'u.
Peik Lin.
Nieustannie błaga,
żebym przyjechała.
To znak od losu. Widać ci to pisane.
Jedźmy do Singapuru.
Niech cała wyspa pozna olśniewającą Rachel Chu.
NIE UWIERZYSZ, KOGO WIDZIAŁAM.
KOGO?
CZY TO NICK YOUNG?
TAK.
A DZIEWCZYNA?
MÓWIŁ, ŻE NAZYWA SIĘ RACHEL CHU.
KIM JEST TA LASKA?
JEST PEŁNO RACHEL CHU.
MOŻE CHOO? CHIU? ALBO CHEW?
OMFG! KTÓRA TO?
SPYTAJ BLIŹNIACZEK!
ZNALAZŁAM JĄ! ZNALAZŁAM JĄ!
TO PIERŚCIONEK? AMERYKANKA?
JAJA ROBISZ? OBY NIE NIENAWIDZĘ JEJ NIGDY
PRZYWOZI JĄ NA WESELE!
SRSLY? DRAMAT!
OMFG! NIEFAJNE
AMANDA WIE? FRAJER
A JEGO MATKA WIE?
SINGAPUR
„Jeśli zmartwychwstaliście z Chrystusem, szukajcie tego, co w górze...
„gdzie Chrystus zasiada po prawicy Boga.
„Kierujcie myśli do tego, co w górze, nie do tego, co na Ziemi”.
Eleanor, czy Nicki przywozi na ślub Colina dziewczynę?
Moja Amanda słyszała to od koleżanki.
Eddie mówi, że nazywa się Rachel Chu.
Myślałam, że Nick przychodzi sam.
Wiedziałaś, że ma dziewczynę?
Nick umawia się z wieloma dziewczętami. Trudno nadążyć.
Amanda zna wszystkich i nigdy o niej nie słyszała.
Rachel Chu.
Może z tych tajwańskich Chu od tworzyw sztucznych?
Jeśli chcesz, znam prywatnego detektywa. Bardzo dyskretny.
Najlepiej, jeśli wrócimy do słowa Bożego.
Alix.
List do Efezjan. Rozdział 6, werset 4.
„Wychowuj dzieci w dyscyplinie i posłuszeństwie wobec Pana”.
Oby była dobrą chrześcijanką.
Skoro przywozi ją do domu, to coś poważnego.
Właśnie.
-To mama. Mogę? -Jasne.
-Tylko zostaw coś dla mnie. -Pewnie.
Cześć mamo, wszystko dobrze?
Zawsze, kiedy dzwonię, coś musi być nie tak?
Tak, zazwyczaj.
Bardzo śmieszne.
Przywozisz na wesele Colina swoją obecną dziewczynę?
Dosłownie przed chwilą o tym mówiliśmy. Skąd wiesz?
Wszyscy o tym wiedzą.
Radio One Asia.
Przejdźcie do Koryntian. Zaraz dołączę.
Tak.
Cieszymy się, że zawitasz do domu.
Twój pokój już czeka. Na ciebie.
Dzięki, mamo. Ale Rachel i ja zatrzymamy się razem.
Rozumiem.
Mam teraz w domu remont. Nie jest gotowy na gości.
Sądzę, że Rachel będzie się czuła bardziej komfortowo w innym miejscu.
Już, wybacz.
Zostawiłam ci.
Czyżby? Bardzo mały ten kawałek. Wielkie dzięki.
Co u mamy? Wszystko w porządku?
Lepiej być nie może.
Mamo, co sądzisz o tej?
Nie! Nie możesz tego włożyć na spotkanie z jego Ah Ma.
W Chinach to kolory na pogrzeby.
Weź tę, symbolizuje szczęście i płodność.
Super! Szukałam kreacji w stylu „fartowna klacz rozpłodowa”.
Sama prosiłaś o pomoc w wyborze stroju
na spotkanie z rodziną Nicka.
Bo prawie nic o nich nie wiem.
Nick zawsze zmienia temat.
Może ich się wstydzi.
Może są biedni i wysyła im forsę.
Tak robią dobre chińskie dzieci.
Czeka cię mnóstwo frajdy.
Zawsze chciałaś pojechać do Azji.
I kto wie, jeśli w Singapurze wam się ułoży,
może wrócisz z prezentem.
Mamo, przestań! Nick i ja nawet o tym nie rozmawialiśmy.
Chyba jego rodzice nie mogą mnie nie polubić?
Co to za mina? Widziałam.
Nic. Tylko fakt, że Nick wiezie dziewczynę taki kawał drogi,
żeby ją przestawić, może dla nich wiele znaczyć. Są inni niż my.
W jakim sensie inni? Są Chińczykami, ja jestem Chinką.
Kwintesencja chińskości, profesor ekonomii z nietolerancją laktozy.
Tak, ale dorastałaś tutaj.
Masz twarz Chinki.
Mówisz po chińsku.
Ale tu
i tu...
Jesteś inna.
Ale włożenie szczęśliwego koloru zrobi dobre pierwsze wrażenie.
Dobra, plan jest taki.
Odprawa bagażu, kontrola,
a potem możemy zjeść domowe specjały, zapakowane przez moją mamę.
Dzień dobry, panie Young, panno Chu.
Miejsca w pierwszej klasie czekają.
-Świetnie. -Nie, to pomyłka.
My nie z pierwszej klasy. My ekonomiczni.
Proszę za mną.
O nic się nie martw. Chodź.
Ale...
Nic im nie będzie. Zostaw.
Witamy na pokładzie.
Zapraszam do prywatnej kabiny.
I na lampkę szampana.
Dziękuję.
-Dziękujemy. -Proszę uprzejmie.
Po starcie wolicie państwo fotele
czy mamy rozłożyć łóżka?
Nie trzeba. Dziękujemy.
Miłego lotu.
Nick. Nie stać nas na to.
Ta piżama przebija szykownością każdy z moich ciuchów.
Moja rodzina robi interesy z tą linią. Bilety to jeden z bonusów.
Jakie interesy?
Nieruchomości, inwestycje, tym podobne. Nic ciekawego.
„Dim sum”.
Więc twoja rodzina jest bogata?
Żyjemy wygodnie.
Właśnie tak odpowiedziałby ktoś superbogaty.
To nic takiego, oczywiście.
Tylko trochę dziwne, że nie miałam o tym pojęcia.
Masz kartę Jamba Juice. Używasz mojego hasła do Netflixa.
Grasz w kosza na sali, gdzie zdrowo jedzie.
Lubię to miejsce. Wielkie dzięki.
Tak, moja rodzina ma pieniądze, ale zawsze uważałem, że są ich.
Nie moje.
Jasne. Ale lecę taki kawał, żeby ich poznać...
Chciałabym wiedzieć, w co się pakuję. No i wiesz, są twoją rodziną.
Cóż...
Moja rodzina jest jak każda inna.
Połowę kochasz i szanujesz.
I jest jeszcze druga połowa.
Którą połowę spotkam?
TAJWAN
Jest kuzyn Alistair. Mieszka w Tajwanie. Pracuje w filmie.
I cięcie!
Spotyka się z Kitty Pong, aktorką.
-Kitty. -Alistair.
Podobało się? Czułam wielkie, wielgachne emocje. Czujesz je?
Czuję cię całą. I siebie też.
Jest beznadziejna.
Możemy zatrudnić kogoś innego?
Facet finansuje cały film.
Powiedz mu, że jego panna to dno.
A twój kuzyn Eddie? Nigdy o nim nie mówisz.
Trzęsie rynkiem finansowym w Hongkongu. Jest bardzo rodzinny.
Ruch dodałby wam naturalności.
Nie, to nasze najlepsze pozy.
Zatem kończymy.
Russell, bardzo dziękuję. Pozować ci to zaszczyt.
Czytelnicy hongkońskiej edycji Vogue będą zachwyceni.
Dziękuję ci, Russell.
Vogue Hongkong? Wiedziałem. Ta suknia to porażka.
Gdybyś włożyła Bottegę, jak prosiłem, byłby amerykański.
Idź z tą suknią w cholerę, Eddie.
Stop!
I jest Astrid.
Pamiętam Astrid. Kiedy dorosnę, chcę być taka jak ona.
Astrid jest niesamowita.
I chyba tylko z nią jestem blisko.
Kiedy poznać ją lepiej, jest rozsądna i praktyczna.
SZANGHAJ
Nie tylko skończyła Oxford z wyróżnieniem,
udziela się społecznie i jest ikoną mody.
Astrid ma też największe serce ze wszystkich kuzynów.
-Mamusiu? Patrz, co zrobiłam. -Nie teraz.
Cześć, jestem Astrid. Jak masz na imię?
Vita.
A to kto?
Króliś.
Króliś wygląda bardzo stylowo z tą kokardą. Masz dobre oko.
Dziękuję.
Panno Leong, proszę tędy.
Miło was poznać.
Przyjechały prosto z Antwerpii.
Jest pani pierwszą osobą, która je ogląda.
A te?
Te?
Są bardzo wyjątkowe.
Birmańskie kolczyki z perłami.
Zdobione szmaragdami i rzadkimi rubinami w kolorze gołębiej krwi.
Nosiła je Królowa Supayalat podczas samozwańczej koronacji w 1878.
Ile?
Pani, nosząca moją biżuterię, to reklama, której nie kupię za żadne pieniądze.
Sprzedam je po kosztach. 1,2 miliona.
Skoro jest tam cała twoja rodzina, dlaczego zatrzymujemy się w hotelu?
Czy dobry chiński syn nie powinien mieszkać z rodzicami?
Cóż, po pierwsze, nie jestem aż tak dobrym synem.
I po drugie...
Chcę cię tylko dla siebie, choć na trochę.
W porządku?
Tak.
SINGAPUR
Boże, nie mogę uwierzyć, że na tym lotnisku mają ogród z motylami i kino.
JFK to tylko smutek i salmonella.
Nick!
Araminta!
-Tęskniłam. -Ja też.
-Rachel. -Cześć.
Oto i on.
Miło cię wreszcie poznać.
Ja też się cieszę.
-Nicki-Nick! -Kopę lat, brachu.
O wiele za długo. Witaj w domu.
Nie musicie nas podwozić.
Ależ tak. Musimy.
Muszę przywitać mojego drużbę, jak należy.
-Cześć, Rachel. -Cześć.
-Miło cię wreszcie poznać. -Wzajemnie.
-Idziemy? Pomogę wam. -Tak.
-Dla ciebie. -Wezmę te.
Są ciut przyduże.
Zadbamy o was.
Jesteś głodna?
Jestem zawsze głodna. Jedzmy wszystko, co się nawinie.
Witajcie w raju na ziemi.
Obyście byli głodni, bo mnie aż skręca.
Dziękuję.
Uwaga! Łapcie!
Chodź ze mną.
Każda z tych budek oferuje w zasadzie jedno danie,
które jest udoskonalane od pokoleń.
To jedyne miejsce na świecie,
gdzie uliczni sprzedawcy dostają gwiazdki Michelina.
-Jak się masz? -Wujku.
Kopę lat, przyjacielu.
Proszę. Bardzo dziękuję.
-Tylko spójrz. -Uwielbiam.
-Jedno dla ciebie. -Dzięki.
Na oko ciut rzygogenne.
-O mój Boże! -Tak?
-Mówiłem. Najlepszy sataj na wyspie. -Pyszny, prawda?
No dobra, jedzmy.
Musisz mi jutro pomóc.
Formalności z drużbami. Nie chcę zostać z Bernardem Tai.
Nie do wiary, że wziąłeś go na drużbę.
-Dzięki. Nie mam więcej pytań. -Minty...
Nie miałem na to wpływu. Nie mój wybór.
Bernard to żałosny palant,
który kradł mi forsę w dzieciństwie.
Póki Nicki-Nick mu nie wlał.
-Cóż... -Pobiłeś kogoś?
To był jeden cios.
Padłem na ziemię, a koleś na mnie usiadł. Więc trudno to nazwać walką.
Toast, kochani.
Za mojego drużbę, Nicka Younga, który nie potrafi się bić,
ale zawsze pospieszy z pomocą.
Toast za życie małżeńskie.
Jeszcze nie! Za szybko.
O tej porze za tydzień!
Najpierw wieczór kawalerski.
Czy to konieczne, stary?
Słuchaj, Rachel, wiem, że ledwo się poznałyśmy,
ale w weekend mam wieczór panieński i marzę, żebyś przyszła.
-Z radością. Bardzo dziękuję! -Super!
-Ja już się nie liczę? -Dzięki, stary.
-Nie liczę się? -Zastąpił cię Bernard.
Chrzanić to, stary.
Muszę też przyznać, że nie pamiętam, kiedy ostatnio widziałam takiego Nicka.
To zabawne.
Cieszy się, że jest w domu.
O, tak, cieszy się, że jest w domu.
Z tobą.
Twój tato da ci popalić.
Mój tato da mi popalić. Wypijmy za to.
Kochani, do roboty, ktoś musi to zjeść.
Czego tu spróbować?
-Spróbuj tego. -Chcesz?
-Ostre. -Naprawdę ostre.
Nick jest w Singapurze!
Dobrze być w domu.
-Jest Michael? -Nie, proszę pani.
Pani syn się obudził. Chce panią widzieć.
Dobrze.
Wiecie, co robić. Szybko.
Przepraszam. Utknąłem na spotkaniu.
Jasne. Rozumiem.
Ale pamiętaj, od środy uroczystości,
więc w przyszłym tygodniu nie nawal.
Wiem.
Nie opuściłbym ani sekundy z twoją rodziną i jej przyjaciółmi.
Nie będzie tak źle.
Zjawi się Nick z nową dziewczyną. Polubisz ją.
Czyżby?
Dlaczego? Też jest z niższych sfer jak ja?
Wiesz, że nie o tym mówię.
Zdaje się, że przyuważyłem służące,
jak próbowały wetknąć parę Jimmy Choo za suszarkę.
Nie wiem, dlaczego kłopoczesz się ukrywaniem przede mną zakupów.
Stać cię na wszystko.
Rozumiem to. Poza tym każdy wie, że w tej rodzinie to ty nosisz spodnie.
Spodnie są przereklamowane.
Mam też coś dla ciebie.
Z okazji inauguracji twojego startupu.
Wiem, że nie lubisz drogich prezentów, ale już nie jesteś w wojsku.
Jesteś prezesem. Musisz być szykowny.
Piękny. Dziękuję.
Która godzina?
Dzień dobry.
Obawiam się, że obowiązki drużby wzywają.
Zostań w łóżku.
Ty zostań. Przyniosę ci śniadanie.
Powinnam też wstać.
Obiecałam Peik Lin, że się spotkamy.
Mały zjazd absolwentów. Tylko pamiętaj. Dziś kolacja u Ah Ma.
Będzie cała rodzina.
Nie mogę się doczekać, aż cię pokażę.
Mniam, mniam.
I jak tu się oprzeć?
Bunga, bunga.
Założyłaś te okulary celowo.
Nowy Jork u mnie na chacie!
Tak!
Peik Lin!
Co słychać, zdziro? Tak!
O mój Boże! Wyglądasz obłędnie.
Niektóre rzeczy się nie zmieniają.
A to miejsce robi wrażenie.
Astor! Vanderbilt! Rockefeller!
Niegrzeczni chłopcy. Przestańcie szczekać.
-Cześć, Rachel! -Cześć!
Singapur jest taki gorący. Chodź i rozkoszuj się klimą.
Czeka na ciebie cała rodzina. Bardzo się ekscytują.
Rachel, witaj.
Ja cię kręcę! Ten dom jest niesamowity, pani Goh.
Mówisz takie miłe rzeczy.
Mów do mnie ciociu. Ciociu Neenah.
Tak, ciociu Neenah.
O, tak.
Zainspirowała nas Sala Lustrzana w Wersalu.
I łazienka Donalda Trumpa.
-Serio? -Tak.
Podoba ci się?
O tak. To złoto naprawdę olśniewa.
Rachel Chu, jesteśmy tacy wdzięczni
za pomoc, którą okazałaś mojej Peik Lin, kiedy była na studiach.
Bez ciebie dałaby plamę po całości.
O mój Boże, nie. W sumie,
gdyby nie ona, ja dałabym plamę. Pomagała mi w college'u.
Miło pana poznać, panie Goh.
Miło, że jesteś tu, Chu.
Ku-ku. Ku-Chu. Tu. Sru-tu-tu.
Nie, tylko żartuję. Nie mam akcentu.
Wkręcam cię.
Też studiowałem w Stanach.
Cal State Fullerton.
Specjalizacja myślenie.
Nie krępuj się, Rachel. To proste jedzenie.
Nie szczyp się.
-Dzięki. -Nie jesteś modelką.
Zdecydowanie nie.
Nie jesteś. Ani trochę. Daleko ci do tego.
Wiem.
Masz zjeść wszystko.
Ponieważ cię obserwuję.
-Dziękuję. -Tak.
-Ah Pa, możemy iść... -...na trampolinę?
Nie skończyłaś nuggetów, złotko.
W Ameryce głoduje mnóstwo dzieci, prawda?
Spójrzcie na nią. Jest Amerykanką.
Chudzina. Chcecie tak wyglądać?
-Nie. -Nie.
To wsuwać nuggety!
Rachel, czym zajmujesz się w Ameryce?
Jestem profesorem ekonomii.
Imponujące. Profesorka ekonomii?
Musisz być bardzo mądra. Gratuluję.
Powiem to bez ogródek. Poszłyście do jednej szkoły,
ale jedna wróciła z niej z użytecznym dyplomem.
A druga wróciła jako azjatycka Ellen.
P.T.
Spójrz no tu. Niezła laska.
Z taką panną powinieneś się umawiać.
Mądra, piękna. Nie jak te puszczalskie fanki K-popu,
bezmózgie, wielkookie i z małymi tyłkami.
Ona ma rewelacyjny tyłeczek.
To jest standard rodziny Goh. Nie wstydź się. Zagadaj do niej.
Kocham cię.
Nie, po prostu...
Tato, jest z chłopakiem.
Nie widzę u niej pierścionka.
Mój chłopak jest z Singapuru i dlatego tu jesteśmy.
Przyjechaliśmy na ślub jego przyjaciela, a on będzie drużbą.
Jak się nazywa?
To bardzo mała wyspa. Może znamy jego rodzinę.
Nazywa się Nick Young.
Ten twój Nick to Nick Young?
Jego przyjaciel...
Masz zaproszenie na ślub Colina Khoo?
To wy ich znacie?
Pewnie.
Khoo, Youngowie... Kto ich nie zna?
Są największymi deweloperami w całym Singapurze.
I Malezji, Tajlandii, Brunei, Nowym Meksyku.
Zrozumiała.
Ślub Colina i Araminty to w Singapurze wydarzenie stulecia.
Youngowie są jak królowie.
Nie wiedziałaś? Nie wiedziała?
Dlaczego nigdy nie mówiłaś?
Powiedz, jacy oni są?
Tak naprawdę nie wiem.
Poznam ich dziś wieczorem.
Idę do domu babci Nicka.
Idziesz do domu babci Nicka w tym czymś? I tym?
Bez jaj.
Czerwony to kolor szczęścia?
Tak. Jeśli jesteś kopertą. W punkt! Zaorana!
-W punkt! -W punkt!
Rachel, ci ludzie nie są po prostu bogaci. Są bajecznie bogaci. Patrz.
W całej Azji są nowe fortuny.
Miliarderzy z Pekinu, magnaci z Tajwanu.
Ale Youngowie są bogaci od pokoleń.
Mieli pieniądze, kiedy opuszczali Chiny w XIX wieku.
I przebyli długą drogę tutaj. Nie tam... Tylko tu.
Do Singapuru,
kiedy była tu dżungla i hodowcy świń.
A węże żarły jabłka z drzew.
Wiesz, co mam na myśli? Oni to zbudowali.
Teraz są właścicielami
najdroższego miasta świata.
Ci ludzie są tacy wykwintni i snobistyczni, są snobokwintni.
-Masz. -Tak, ale Nick taki nie jest.
Nawet jeśli on nie, jego rodzina na stówę.
Dlatego wieczorem
nie możesz wyglądać jak Sebastian z Małej Syrenki.
Wiesz, ten mały krab.
Koleś chyba przysypia.
No już, bierzesz przykład ze swojej babci? Niech cię cholera!
Dzięki za podwózkę.
To jedyna okazja, żeby zobaczyć posiadłość Youngów.
Na następnym skrzyżowaniu, zawróć.
Zawróć.
Na pewno dałaś mi dobry adres?
Według nawigacji tu nic nie ma. Dosłownie nic.
Nie wiem, co tu robimy.
Wpisałam właściwy adres.
-Zrobiłaś copypastę? -Tak.
Skopiowałaś i wkleiłaś słowo „dżungla”?
Nie. To ten adres.
Bo mam wrażenie, że użyłaś... No dobra!
Cześć! My tylko...
Witam pana. Co słychać?
Jedziemy na przyjęcie i... Przychodzimy w pokoju.
Wie pan, gdzie jest dom Youngów?
Nicholas Young? Jestem Rachel Chu. Przyjechałam na rodzinną kolację.
Rachel Chu. Jest na liście. O ile jest jakaś lista.
Gada przez telefon. To karabin z bagnetem? Tak.
Jest też kolega. Cześć. Miło pana...
Możemy jechać? Jedziemy? Dobra.
Tylko nie dźgaj w furę.
Dobra. Dzięki, pa!
O mój Boże, to piękne!
Piękne? To posesja warta 200 milionów.
Spektakularne.
Niech cię, Rachel. Wyrwałaś najlepszą partię w Azji.
Dzięki, bracie.
Witaj, prześliczna.
Chyba właśnie zakochałem się w tobie na nowo.
Rachel!
Też tęskniłem.
-Tak? -Co porabiałaś?
Rachel!
To moja przyjaciółka, Peik Lin.
-Cześć. -Siemka.
Dzięki, że ją podwiozłaś.
Żaden problem.
Może dołączysz?
-Nie chcę się narzucać. -No co ty.
-Mam już plany. -Serio...
Jasne, kurwa, że idę.
-Tęskniłam. -Czyżby?
-Tak. -Jak minął dzień?
Fajnie! Poznałam rodzinę Peik Lin i jej psa.
NA CLUBBING
NA KOKTAJL
NA MARSZ WSTYDU
Nie.
Wozisz w aucie suknię koktajlową?
Nie jestem zwierzęciem.
Myślałam, że to spotkanie rodzinne.
Babcia zaprosiła też kilku przyjaciół.
Zakwitną jej tan hua. To dlatego.
Jesteś gotowa?
Kurczę, Nick. Konkretny melanż.
Łazienki są na górze, tam możesz się przebrać.
Dobra, znajdę. Dzięki.
Kiedy mówiłeś, że wychowałeś się w domu babci,
nie tego się spodziewałam.
Dziękuję.
Nie. To do palców.
-Bardzo dziękuję. -Dzięki.
Może trochę przytłaczać.
Miejsce jest wspaniałe. Te pofałdowane, zielone wzgórza.
Na zewnątrz są uzbrojeni strażnicy. I ogromny tygrys.
To jest pan Harimau.
Mój pradziadek zastrzelił go, kiedy wtargnął do naszego domu.
Astrid i ja mieliśmy zwyczaj chować fajki w jego łapach.
Chcesz dołączyć?
Najpierw chcę cię zaprowadzić do mojej mamy.
Chodź.
Mamo.
Musisz się ostrzyc. Co za nieład. I wyglądasz na zmęczonego po locie.
Poproszę kucharza, żeby zrobił zupę ziołową.
Wyślę ją potem do hotelu.
Mamo, poznaj Rachel Chu.
O rety. To takie szczęście panią poznać, pani Young.
Albo ciociu. Prawda?
Uczę się formułek.
Też raduje mnie to spotkanie.
Wybacz, że nie ma z nami ojca Nicka.
Wezwały go interesy w Szanghaju.
Mówiłem Rachel, że tata żyje obowiązkami.
Tak być powinno.
Nick wspomniał, że jesteś profesorem. Czego uczysz?
Ekonomii.
I jest świetna. Najmłodsza w kadrze profesorskiej NYU.
Ekonomia. Ambitnie.
Twoi rodzice też wykładają?
Nie. Tata umarł, zanim się urodziłam,
a mama nawet nie poszła na studia.
Kiedy emigrowała do Stanów, prawie nie mówiła po angielsku.
Ale ciężko pracowała, uczyła się
i zdobyła licencję agenta nieruchomości, równocześnie kelnerując.
Lubi mówić, że jest najlepszą agentką nieruchomości we Flushing.
Wszystko zawdzięcza sobie. Musi być z ciebie bardzo dumna.
Wie, że pasjonuję się tym, co robię,
i zawsze tego pragnęła.
Pogoń za marzeniami. Jakie to amerykańskie.
Twoja matka jest bardzo otwarta, nie jak tutaj,
gdzie rodzice mają obsesję kształtowania życia dzieci.
Kolacja.
Śmiało.
Przyjdę za chwilę. Rachel, miło było cię poznać.
Dziękuję. Wzajemnie.
Nienawidzi mnie.
Potrzebuje nieco czasu,
-ale dojdziemy do tego. -Nieco?
-Nicki! Rachel! -Astrid.
Miło cię widzieć.
Tak się cieszę, że jesteś.
-Michael. -Nick.
Miło ujrzeć znajomą twarz.
To mój mąż Michael.
Miło poznać. Dużo o tobie słyszałem.
Miło mi, Michael.
Proszę, złoty chłopiec powrócił! Nick!
A ty to pewnie Rachel. Jestem Edison Cheng. To moja żona.
-Cześć... -Ma na imię Fiona.
Widzę, że już poznałaś księżniczkę Astrid i jej żołnierzyka.
To ważniak od techno-startupów.
Jeśli zapomnisz hasła, wal do niego.
Jesteś z tych tajwańskich Chu od plastiku, tak?
Mogę dać mu w gębę? Tylko raz.
Wpisz się na listę.
Będę tam, gdzie zwykle. Szampana?
Dziękuję.
Przygotowałeś Rachel na spotkanie ze sforą?
Rachel jest z Nowego Jorku.
Zarabia na życie, ucząc milenialsów. Poradzi sobie z moją rodziną.
Za długo cię nie było.
No dobra, czas minął. Więc nie jesteś z tajwańskich Chu?
Nie.
Telekomy z Hongkongu?
Nie.
Wypełniacze paczek z Malezji?
To takie istotne?
-Tak, są wszędzie. -Przerwę wam,
bo zabieram ją na rundkę.
-Ale wrócimy. -Nie, chwila.
Chińscy Chu od klusek. Rachel...
Chu are you?
To ciocia Alix i ciocia Felicity.
Cześć! Miło was poznać.
Nigdy nie byłam na imprezie tan hua.
Dla nas każdy pretekst dobry.
Twoi rodzice lubią się bawić?
Wybacz. Twoja matka jest samotna.
Tak.
Ciocia Jacqueline. Bliska przyjaciółka rodziców.
Poznałam ojca Nicka w Cambridge.
A czym zajmuje się twój ojciec?
Umarł, zanim się urodziłam. Ale pracował w fabryce w Chinach.
To twoja dziewczyna?
To szybko z nią się żeń!
Babciu,
dziękuję, że zaprosiłaś mnie do swojego domu.
Jest bardzo piękny.
To Ling Cheh, była moją nianią.
Potrzebne nam wszystkie ręce na pokładzie.
Proszę, zrób mi tę przysługę.
Dziękuje. Pa.
Zaczęli już zmiatać z talerzy. Twoje ulubione przysmaki.
Dziękuję.
Jeśli brakuje ci ludzi w biurze, zawsze mogę pomóc.
Wytworna Astrid Leong pracująca jako asystentka?
Zaraz, czy to nie jutro jest wieczór panieński Araminty?
I miałabym idealną wymówkę, żeby się wymigać.
Dziękuję. Naprawdę. Ale wszystko już załatwiłem.
Dobrze.
Zapomniałam o widelcu.
Zostań. Ja pójdę.
Michael, to chyba z biura.
ŁÓŻKO BEZ CIEBIE JEST TAKIE PUSTE.
O mój Boże! Nick, nie wierzę, że to zrobiłam.
Luz. Nikt nie zauważył.
Przeraziłam ci nianię.
-O mój Boże! -O mój Boże!
-Przepraszam. -Nie szkodzi.
Mogę prosić o serwetkę?
Idź. Przebierz się. Dotrzymam jej towarzystwa.
Dzięki, Oli. Jesteś w dobrych rękach.
Dwie minuty.
Przepraszam.
Cześć, Rachel.
Wiem.
Rachel!
Podobno pomyliłaś Ah Ma z kucharką?
Plus jest taki, że cała impreza mówi o tobie.
Chwalą sukienkę.
Moja sprawka.
No wiem!
Bogini w stylu lat 70.
No wiem.
Disco Kleopatra, ale w dobrym znaczeniu.
O to mi chodziło.
No proszę. Oliver.
-Cześć. -Fajne buty.
-Dzięki. Peik Lin. Twoje też spoko. -Zdrówko.
Jejku, są urocze.
To klipsy. Dzięki.
Serio? Nieźle.
Też jesteś kuzynem, Oliver?
Takim z drugiego szeregu. Tęczową owcą w rodzinie.
Ale jestem użyteczny.
Spełniam zachcianki Youngów.
Ryba koi, meble z drewna huanghuali. Rzadki gong z Kambodży.
Po co mieliby kupować rzadki gong z Kambodży?
Ponieważ mogą.
Ah Ma nalega, żeby twoje ubrania prano i prasowano raz na dwa tygodnie.
Weź tę.
Wygląda identycznie, jak wtedy, gdy wyjeżdżałem.
Szukasz papierosów? Kazałam je wyrzucić lata temu.
Nic ci nie umknie, prawda?
Wciąż mówię Ah Ma, żeby wynieść twoje rzeczy,
ale twierdzi, że dzięki temu czuje, jakbyś wciąż tu był.
Dostałam burę, kiedy nie wróciłeś w zeszłym roku.
Bardzo liczyliśmy z ojcem, że znowu zamieszkasz z nami.
On nie staje się młodszy.
Gdybyś tu był, może raz na jakiś czas zrobiłby sobie wolne.
Wiem, mamo.
Ale nie jestem gotowy.
Muszę zamknąć parę spraw w Nowym Jorku.
Cieszę się, że wreszcie poznałam Rachel.
Robi ogromne wrażenie.
Też tak sądzę.
Pomyślałem, że ucieszysz się,
że pierwsza przedstawiona dziewczyna jest chińską profesor.
Chińsko-amerykańską.
Wiesz, sprowadzenie jej do domu,
przedstawienie na wielkim zjeździe rodzinnym.
Niektórzy mogą uznać...
Kiedy będę chciał coś ogłosić
na temat Rachel i mnie, ty pierwsza to usłyszysz.
Ale niektóre rzeczy muszę załatwić sam.
Czy ja słyszę amerykański akcent?
Jak wyglądam?
Idealnie.
Uwaga, wszyscy!
Tan hua kwitną bardzo rzadko, a nawet wtedy tylko w nocy.
Ich piękno jest olśniewające, lecz ulotne.
Do świtu już ich nie będzie.
Chodźcie.
Ktoś tu zapomniał stanika.
Kitty Pong. Najnowsza flama kuzyna Alistaira. Aktorka.
Podobno zagrała w pornosie. Dwie dziewczyny, jeden kubeczek kluseczek.
Myślałam, że będzie fajniejszy.
Książka lepsza.
Wydaje mi się, czy ludzie się na mnie gapią.
Są zwyczajnie zazdrośni. Wyrwałaś następcę tronu.
Nicki, jako faworyt Ah Ma, ma szansę wszystko odziedziczyć.
Nie dziw się, że uznali cię za rywalkę.
Skoro mowa o wielkiej damie...
Tu jesteś. Wszędzie cię szukałem.
Gotowa na spotkanie z babcią?
Ah Ma...
Nicki, wróciłeś do domu!
Tak długo nie odwiedzałeś babci.
Cieszę się, że dożyłam.
Jadłeś już?
Zrobiłeś się za chudy.
Bo tęskniłem za twoją kuchnią.
Babciu,
to moja przyjaciółka,
Babciu, dziękuję, że zaprosiłaś mnie do swojego domu.
Nick zawsze o tobie mówi.
Powtarza, że nikt na świecie
nie robi lepszych pierożków.
To nic takiego.
Mogę cię nauczyć.
Byłabym zaszczycona.
Zatem musisz wrócić,
kiedy nie będzie tylu ciekawskich...
Patrzcie, rozkwitły w pełni.
To miłe, że Nick wrócił do domu. Ale wygląda inaczej.
Kiedy dzieci przebywają poza domem zbyt długo, zapominają, kim są.
Siemka! Bawmy się!
Rachel! Tak się cieszę, że jesteś.
O mój Boże. Twoja stylizacja z Gap, genialna.
Dzięki.
-Porywam ją. -Czekaj.
Buziak. 36 godzin. Pa.
-Zwróć ją w jednym kawałku. -Tak.
Wcale mnie nie słucha.
Przedstawię cię mojej paczce.
Lecimy do kurortu mojej mamy na Sumatrze.
Zamknęła całe miejsce tylko dla nas.
Będziemy miały megaubaw.
Chodź, poznaj dziewczyny. Laski, to Rachel Chu.
Cześć!
Więc wszystko organizuje Bernard?
Tak.
Bernard.
Hej.
To dla ciebie, dupku.
Tina! Tini! Bliźniaczki dołączają do paczki!
Tak się cieszę, że jesteście!
Co u was?
Łatwo o zabójcze wejście, kiedy masz podwójne atuty.
Cześć, jeszcze się nie znamy. Amanda Ling.
Cześć, Rachel Chu.
Przyjaciółka Nicka.
-Tak. -Wieści szybko się rozchodzą.
Jesteś profesorem w NYU?
Tak. A ty?
Prawniczką. Głównym doradcą prawnym Young Family Corporation.
To robi wrażenie.
Nie. To tylko stary, poczciwy nepotyzm.
Dorastałam z Nickiem i Colinem. Nasze rodziny się przyjaźnią.
Miło cię poznać, Rachel Chu.
Dziewczyny, chodźcie. Startujemy za pięć minut.
To jak?
Chodźmy.
Tak!
Chciałem tylko weekendu z kumplami. Paru piw. Może meczyku rugby.
Bez obaw. Cokolwiek się wydarzy, będzie super.
Tak.
Zróbmy trochę dzieci!
Nie wydaje mi się.
WODY MIĘDZYNARODOWE
Byle dupek zorganizuje zwykły wieczór kawalerski.
Z dziwkami, prochami, walkami psów.
To szajs dla drugiej ligi. Melanż takiego formatu ogarnie tylko...
Dupek takiego formatu.
...cholerny geniusz.
Gdzie właściwie jest ta biba?
Właśnie tu.
O cholera!
SZPANERSKI MELANŻ KAWALERSKI COLINA
Widzieliście?
Mój Boże, Nick. Czym się martwisz?
Nie musisz wciąż uszczęśliwiać Rachel. Ma fart, że tu jest.
Urocze, Eddie.
No co?
Będziemy udawać, że to nieprawda?
Jesteśmy w jakiejś bajce, o której nie wiem?
Znalazłeś pantofelek i wskoczyłeś do dyni?
Dostało mi się za małżeństwo z Fioną,
a jej starzy mają największą firmę spedycyjną w Hongkongu.
Araminta jest urocza, ale czy twój tata
wybuliłby miliony na wesele,
gdyby jej rodzicie nie posiadali wartej miliard dolców sieci kurortów?
A co wnosi Rachel?
Wiem! Małe cycki!
Nie warto, stary. Są zalani.
Chłopaki, robi się nudno. Czas na masaż.
A ty, kawalerze,
też taki zaliczysz przed końcem weekendu.
Albo cię zwiążemy i ogolimy ci twoje coo coo chara.
Hej, chodź spróbować.
Zmywajmy się z tego statku.
WYSPA SAMSARA
Witajcie w raju.
Oto wyspa Samsara.
To będzie weekend siostrzeństwa
i odkrywania bogini, która kryje się w każdej z nas.
Mam nadzieję, że odnajdziecie szczęście.
Na dobry początek oddając się szaleństwu, opłaconych z góry zakupów w butiku!
Chodź!
Byłam pierwsza, suko!
-Ale masz ping-pongi nie cycki! -Ty bąble po komarach!
-Nie! -Wiesz, że to prawda!
Została minuta! Wszystko, co weźmiecie, jest wasze.
Nikt nie kocha darmowych fantów bardziej niż bogaci.
Tylko jedna sukienka?
Nie chcę stracić ramienia.
W takim razie...
Finalny szlif.
Szczęściarz z tego Nicka.
Czas minął!
Następny przystanek... Spa!
WYSPA RAWA
Jesteś geniuszem. Wiesz o tym?
Od czego jest drużba?
Licencja pilota w końcu się przydała.
Masz, mistrzu.
Dziękuję, sir.
To chyba moje najlepsze piwo w życiu.
Muszę się z tobą zgodzić.
Wiesz, gdyby nie Araminta, hajtnąłbym się z tobą.
Jednak
jest coś, co mogłoby nam stanąć na drodze.
-Nie! -Tak.
-Prawdziwy? -Tak.
-Tak, stary! Gratulacje! -Tak.
-Wiem. -Kapitalna sprawa.
-Jestem gotowy. -Jesteś.
Robisz to!
Nick, cieszę się twoim szczęściem.
Dzięki, stary.
Chyba zaszłam w ciążę z masażystką.
Nie rozumiem, czemu Nick odkłada powrót do Singapuru.
Co masz na myśli?
Miał wrócić w zeszłym roku,
przejąć rodzinny biznes.
Jego rodzice bardzo to przeżyli.
Ale teraz, skoro wrócił, na pewno wszystko mu wybaczono.
Ale nie wrócił na stałe. Przyjechaliśmy tylko na wesele.
Ale?
Nie, naprawdę się cieszę.
Colin, znam cię od pieluchy.
Wiem, kiedy coś cię gryzie.
Nie tak dawno temu
byłeś pewny, że wracasz do domu.
A Rachel kocha swoją pracę w Nowym Jorku.
Tak, musimy to jakoś rozwiązać.
Musicie to rozwiązać. Jasne.
Rachel, rozumiem.
Ciężko odnaleźć się w związku z kimś takim jak Nick.
Rodzina wywiera na niego taką presję.
W sprawach biznesu, ale też tego, z kim się spotyka.
Nigdy nie wiesz, jakie myśli kłębią się w tej jego ślicznej głowie.
Nick mówił ci, że byliśmy razem?
To już prehistoria.
Chociaż nasze rodziny, zwłaszcza jego matka,
zawsze chciały, żebyśmy się pobrali.
Chyba nie byliśmy wtedy gotowi.
Stary, już od czasów podstawówki, zawsze miałeś być
następnym prezesem Young Corporation, jaśniejącym dziedzicem rodu.
Naprawdę myślisz, że twoja rodzina zaakceptuje coś innego?
To znaczy, o ile ty nie...
Nie.
Myślisz, żeby się wycofać?
Zostawić wszystko Alistairowi i Eddiemu?
Nie robię tego z byle powodu.
Poznałem dziewczynę, pokochałem ją i chcę się ożenić.
To nie kwestia wyboru między jednym i drugim.
Nie.
To nie takie proste. Wiesz o tym.
Naprawdę cię podziwiam.
Trzeba odwagi, żeby tu przyjechać i stawić czoło rodzinie Nicka.
Zwłaszcza że Eleanor nie jest ci specjalnie przychylna.
Zostawmy na razie twoją rodzinę. Myślałeś,
jaka będzie twoja relacja z Rachel, kiedy się pobierzecie?
Jesteś Nicholas Young. Jesteś nietykalny.
Zawsze byłeś. Ale Rachel nie jest.
A jeśli zostanie żoną Nicholasa Younga, każdy dzień będzie dla niej walką.
RUSZYŁA...
ŁYKNĘŁA JAK MŁODY REKIN.
Słyszałam, jak mówiła Tini, że Nick to świetny łup.
Typowe. Nawet nie jest zbyt ładna.
Jakby nie słyszała o chirurgii plastycznej.
O w mordę.
Przepraszam.
Na pewno jest na to gotowa?
Rachel?
-Przepraszam. -Nie szkodzi.
Zapomnijmy o tych laskach. Zaszyjmy się tu i zamówmy coś do pokoju.
WYHACZ TO TY CIĘTA NA KASĘ SUKO
Wezwę ochronę.
Nie.
Nie będę urządzać scen.
Nie dam im tej satysfakcji.
To miał być weekend mani-pedi i koktajli serwowanych w ananasach.
Tego zdecydowanie nie było w menu.
Dlaczego Araminta w ogóle ma takie przyjaciółki? Są podłe.
Jeśli dorastasz z kimś całe życie, łatwiej ci go usprawiedliwiać.
Zwłaszcza głupka.
Wiem, że Michael nie musiał się zmagać z socjopatycznymi rybobójczyniami.
Jak wy sobie z tym poradziliście?
Nie miał aż tak źle, ale lekko nie było.
Chociaż pociesz mnie, że będzie lepiej.
Oczywiście, że tak.
W porządku?
Tak.
Właściwie
to nie.
Możesz ze mną pogadać.
Michael ma romans.
Bardzo mi przykro, Astrid.
Myślałam, że poznam twoją rodzinę,
pójdę na wesele, pojem dobrych rzeczy.
A czuję się jak czarny charakter w operze mydlanej,
który spiskuje, żeby ukraść twoją rodzinną fortunę.
Co się stało?
Spotkałam Amandę.
Twierdzi, że wszyscy uważają mnie za złą osobę,
która stoi za tym, że nie wróciłeś do Singapuru,
choć nawet nie wiedziałam, że miałeś.
Masz pełne prawo się gniewać.
To nie koniec.
Była jeszcze wypatroszona, zakrwawiona ryba,
którą przyjaciółki Araminty zostawiły mi w pokoju
na moim łóżku, obok tekstu: „Wyhacz to, ty cięta na kasę suko”.
Nabazgranego kulfonami à la seryjny morderca.
To wszystko?
Proszę, powiedz, że to już wszystko.
Wiesz co? Mam gdzieś te głupie laski
z ich durnymi designerskimi torebkami i okularami.
I nie rusza mnie gadanie twojej „eks”.
Mam żal, że nic mi nie powiedziałeś.
Dałem ciała.
-To był jakiś test? -Nawaliłem.
-Dlaczego to zrobiłeś? -To był błąd.
Kiedy się poznaliśmy, nie miałaś pojęcia, z jakiej jestem rodziny. Nie dbałaś o to!
Tak, nie dbam o takie głupstwa.
No właśnie.
Tak bardzo różnisz się od kobiet, z którymi dorastałem.
I lubię to, jakim staję się u twego boku.
Nie chcę, żeby to się zmieniło.
Wiem, że to samolubne.
Wybacz, że zmagałaś się z tym sama.
Ale teraz jestem przy tobie.
Cokolwiek się zdarzy, przejdziemy przez to razem.
Martwe ryby i całą resztę.
W porządku?
Była taka ohydna.
Ale pogrzebałam ją.
Dałaś jej radę.
Chodź tu.
Musimy zrobić coś razem.
Tylko ty i ja, zgoda?
-Stuprocentowa. -Tak.
Ale wcześniej musimy zrobić trochę pierożków.
Dobrze?
A możemy je zjeść?
Ile tylko zechcesz.
No dobra.
Za dużo tego.
Organizujemy kolację przedweselną, a nie dokarmianie armii.
Lepszy nadmiar, niż gadanie, że skąpimy.
No dobrze.
Wkładasz dziecko do łóżeczka.
Zawijasz. Tak samo z drugiej strony.
Dajesz mu buzi na dobranoc.
To urocze.
-Jak wyszło? -I je zjadasz.
Zjadasz dziecko, kiedy się ugotuje.
Nie, sprawdzasz, czy ugotowane.
-Nauczyła cię tego Ah Ma? -Owszem.
Mnie uczyła babcia cioteczna Mabel.
Wkładasz botoks do twarzy, a potem szczyp, szczyp, szczyp.
I voilà!
Wszyscy uczyliście się jako dzieci?
Nie mieliśmy wyboru.
Uczyłyśmy was,
że wychowanie i wykarmienie potomstwa to krew, pot i łzy.
Nie jak ci ang-moh,
podgrzewający dzieciom w mikrofali makaron z serem.
Nic dziwnego, że umieszczają rodziców w domach starców.
No wiem!
Ah Ma mówi, że jeśli nie będziemy przekazywać tradycji w ten sposób, znikną.
Nie daj Boże, przepadnie stara chińska tradycja
obwiniania własnych dzieci.
Warto się pomęczyć.
Mama czekała na mnie po szkole z koszem takich specjałów.
Szczęściarz.
Nie dostawałam poszkolnych pierożków.
Ponieważ ciocia Felicity robiła poszkolną mikrodermabrazję.
Mądralek.
Gdyby żył twój dziadek, dokopałby ci tak, że zgłodniałbyś w locie.
Ciociu, to jest Dolce.
Mówisz po kantońsku?
Nie.
To urocze oglądać was tak razem.
Kiedy ja dorastałam, byłyśmy same z mamą, co uwielbiałam.
Ale nigdy nie miałyśmy takiej dużej rodziny.
To naprawdę urocze.
Miło, że tak mówisz, Rachel.
To szczęście, że mamy siebie nawzajem.
Piękny pierścionek, ciociu Eleanor.
Nigdy podobnego nie widziałam.
Ojciec Nicka kazał go zrobić, kiedy mi się oświadczał.
Bardzo romantyczne. Jak się poznaliście?
Poznali się w Cambridge. Oboje studiowali prawo.
Byłaś prawnikiem?
Nie byłam. Rzuciłam studia, kiedy się pobraliśmy.
Zdecydowałam, że pomogę mężowi w biznesie i zajmę się rodziną.
Dla mnie to był przywilej. Ale dla ciebie to zapewne staroświeckie.
To miłe, że doceniasz ten dom i fakt, że wszyscy razem robimy pierożki.
Ale to się nie stało samo z siebie.
Tylko dlatego, że dla nas rodzina jest ważniejsza, niż pogoń za marzeniami.
Wszyscy tu są!
Ah Ma...
Dziękuję.
Nick.
Proszę, usiądź.
O, Nicki.
Jest z tobą Rachel. Dobrze.
Za dnia mogę ci się lepiej przyjrzeć.
Kształt twojego nosa zwiastuje pomyślność.
Pozwól mi rzucić okiem, zbliż się...
Bardzo ładny.
Usiądźcie.
Ty je zrobiłaś?
Nie wyglądają za dobrze.
Wyszłaś z wprawy.
Cześć. Chyba się zgubiłam. Ten dom jest taki duży.
Dobrze, że cię znalazłam.
Chyba byłam niesprawiedliwa.
Nie, wiesz co?
To ja przepraszam. Nie chciałam cię urazić.
Nic takiego.
Zapytałaś o pierścionek.
Prawda jest taka, że ojciec Nicka kazał go zrobić, kiedy chciał mi się oświadczyć,
bo Ah Ma nie dałaby mu rodzinnego pierścionka.
Nie byłam jej pierwszym wyborem.
Szczerze mówiąc, nie byłam też drugim.
Rety, przepraszam, nie miałam pojęcia.
Nie pochodziłam z odpowiedniej rodziny, nie miałam koneksji.
I Ah Ma sądziła, że nie będę odpowiednią żoną dla jej syna.
Ale, jak widać, zmieniła zdanie.
Zabrało jej to wiele lat i miała dobry powód, żeby się martwić.
Ponieważ nie miałam pojęcia, jakiej pracy i poświęcenia to wymaga.
Było wiele dni, kiedy zastanawiałam się, czy okażę się wystarczająco dobra.
Ale mając taki bagaż doświadczeń,
wiem jedno.
Ty nigdy nie będziesz dość dobra.
Powinnyśmy wracać. Nie chcę, żeby Nick się martwił.
Wszystko w porządku?
Tak.
Wiem, że mama bywa trudna,
ale nie ma takiej rzeczy, której dla mnie nie zrobi.
I jest powód, dlaczego, dorastając, mieszkałem z Ah Ma.
Moja matka wiedziała, że nie jest jej ulubienicą.
Więc pozwoliła jej mnie wychować, żeby polubiła mnie.
Byłeś tylko dzieckiem?
Tak.
Ale trudno to zrozumieć komuś z zewnątrz.
Zrobiła to, co uznała za najlepsze dla rodziny.
Dla wszystkich.
W każdym razie chyba do końca życia nie tknę już pierożków.
Co robimy?
Sushi, kino, co tylko chcesz. Serio.
Chwila, co?
W stylu: „Nigdy nie będziesz dość dobra dla mojego syna”?
Czy raczej: „Ty...
„ty nigdy nie będziesz dość dobra dla mojego syna”?
Bardziej to drugie.
Chciało mi się płakać i rzygać równocześnie.
Rety, kawał z niej zołzy.
Powiesz jej, że rzucisz Nicka za milion dolców.
Podpisze czek. Tak to się tu załatwia.
Patrzyła na mnie, jakbym była nikim.
Czek na 10 milionów dolców, poszłaby na to.
Nie wiem, co powinnam zrobić.
Nie powiem Nickowi, bo on ją wręcz ubóstwia.
Tak. Chińscy synowie sądzą, że ich mamy pierdzą Chanel Nr 5.
A co z Ah Ma? Też nienawidzi twojej twarzy?
Nikt nie mówi, że nienawidzą mojej twarzy.
A Ah Ma pochwaliła moją twarz. Mówiła, że mam szczęśliwy nos.
To świetnie!
Eleanor może cię nie znosić,
ale nie pokona 2000 lat chińskiej tradycji szacunku dla starszych.
Nie wiem, czy powinnam iść na ślub.
To dzień Colina i Araminty. Nie chcę sprawiać im kłopotów.
Czuję, że powinnam odpuścić.
Ściemnić Nickowi, że się zatrułam, albo coś.
-Co? -To bzdura.
-Po prostu się boisz. -Wcale nie.
Musisz zrozumieć, o co tu chodzi. Jasne?
Eleanor nie musi cię polubić.
Eleanor musi zacząć cię szanować, jasne?
Na razie uważa cię za niegodną,
-bezmyślną, ciętą na kasę... -Tak, dotarło.
...coś w stylu banana z przeceny.
Żółty na wierzchu, biały w środku.
Wiem, jak wygląda banan.
Gdy, tak naprawdę, jesteś superłebską
profesorką od cholernej teorii gier.
Pokaż jej tę stronę.
Masz rację.
Jak cholera. Jestem Peik Lin. Zawsze mam rację.
Tak, próbuje ze mną grać w cykora.
Naciska na mnie i myśli, że zagdaczę ze strachu jak kura.
Nie zagdaczesz.
Nie przed nią.
Nie. Kury to suki, stara!
-I nie jestem kurą. -Nie.
Wbij na wesele, nawiń coś w stylu: „Gdak-gdak, suko!”.
Gdak-gdak, suko!
Kury to suki.
Przepraszam, wujku.
Co robisz wieczorem?
Miałam wyskoczyć na pocztę albo coś.
A co? O!
Tak długo czekałam, żeby zrobić to, jak trzeba.
Myślałam o brwiach, lokówce, może tasiemce do powiek.
Jak sądzisz?
Wszystko. I dorzuciłbym koreańską maseczkę ze ślimaka.
Złotko, masz taką suchą skórę. Aż mnie twarz boli.
Dziękuję.
Czas, żeby ktoś się postawił cioci Eleanor.
Ty, nie ja. Boże! Nie może o mnie wiedzieć.
Nie będzie.
Dobrze. Bierzmy się do pracy. Najpierw cappuccino.
Śliwkowa Balenciaga, brzoskwiniowa Chloé, Giambattista, wszystkie Bottegi.
I Jason Wu z asymetryczną falbaną.
I kanapka dla Peik Lin.
-Okej. Dobrze. -Dobrze.
Nie jestem pewny, czy to działa, czy też ona wygląda jak tampon klauna.
W trudne dni.
Wyglądasz jak kwiat.
Smutny, samotny kwiat, którego wszyscy unikają.
To ślub stulecia, więc oczywiście tu jesteśmy.
Nie jest tak źle.
Podtrzymuje cię.
To wdzianko-macanko. Łapiesz?
Jeszcze ta.
Kocham moich fanów.
Taipei Tiger 2 zredefiniuje gatunek.
-Ona jest gwiazdą. -TT2, skarbie.
Oślepiło mnie.
Dlatego umarło disco.
Wyglądasz jak rozpustny wirus Ebola.
Jak paczka Skittles. Spróbuj tęczy.
Tak. Chyba wystarczy tylko...
Powiedz jej, że to twoja sugestia,
bo faceta pewnie nie posłucha.
Pamiętajcie, najlepsze pozy.
Zróbmy to tutaj!
Proszę pani.
Uwaga, mam tu Rachel Chu z Nowego Jorku. Rachel Chu, Nowy Jork.
Tak. Dobrze wyglądacie.
Proszę się przesunąć.
-Prześliczna. -Dziękuję.
Panie, proszę się przesunąć.
Doskonale. Piękna sukienka.
Witam panie.
Amanda.
Stoisz mi na drodze.
Że co?
Nasi chińscy inwestorzy robią się nerwowi.
W poniedziałek muszę lecieć do Shenzhen i spróbować ich uspokoić.
To urodziny Cassiana.
Tak, wiem.
Przykro mi z tego powodu, ale to ważne.
To raczej urodziny twojego syna są ważne.
Niech ktoś inny to załatwi.
Chyba że masz inny powód, żeby wyjechać z miasta.
O czym ty mówisz?
Wiem, że masz romans.
Jezu, Astrid.
Przetrwajmy jakoś wesele, a potem to załatwimy.
Nie chcę urządzać scen.
Dowiedziałaś się, że mam romans
i martwisz się, że urządzisz scenę?
Wolałbyś, żebym wrzeszczała i darła szaty?
Tak. Szczerze mówiąc, wołałbym.
To by znaczyło, że przejęłaś się nie tylko tym, co pomyślą o tobie i rodzinie.
Nie zrzucaj winy na mnie.
To nie ja nawaliłam!
Oczywiście, że nie.
Ty zawsze jesteś tą najładniejszą, najbogatszą i najbardziej perfekcyjną.
A ja tylko fartownym fagasem, który nigdy ci nie dorówna.
Nie mów tak.
Wiem, co myślisz, Astrid.
Dlatego chowasz buty, biżuterię, którą kupujesz,
jakbym w każdej minucie życia o tym nie pamiętał.
Jestem po prostu zmęczony.
Zmęczony tym, że nic, co robię, nie ma znaczenia.
Włączając w to romans.
Oczywiście, że ma znaczenie!
Jak możesz tak mówić?
To kościół czy pole ryżowe?
Wydali na ten ślub 40 milionów.
Naprawdę? Za dużo. Jesteśmy metodystami. Nasz limit to 20.
Wiem.
Księżniczka Intan. Paskudna kobieta.
Podobno zażądała dla siebie całego rzędu, żeby nikt jej nie przeszkadzał.
Naprawdę?
Któż to jest?
Ciocie.
Rachel, jak miło cię widzieć.
Przyjemność po mojej stronie.
Przykro mi, nasz rząd jest pełny.
Piękna.
Gdak-gdak. No dobra.
Księżniczka Intan. Rachel Chu.
Czytałam pani artykuł o mikropożyczkach w Asian Economics Journal.
Za ten artykuł spadła na mnie fala krytyki.
Sądzę, że ci krytykujący go nie zrozumieli.
Pani mikropożyczki pomogły kobietom, a kobiety podźwignęły gospodarkę.
Powtórzy pani, jak się nazywa?
Rachel Chu.
Miło panią poznać. Co panią tu sprowadza?
Przyjechałam z chłopakiem...
Jest tu Ah Ma. Nigdy nie przychodzi na takie imprezy.
Dziękuję, babciu.
Rodzina nigdy nie dziękuje.
Jak się czujesz?
-Dobrze. -Nie denerwuj się.
-Nie denerwuję. -Wyglądasz super.
Dziękuję.
Rachel nie siedzi z twoją rodziną?
Nie dziwię jej się.
Matka nie powitała jej zbyt serdecznie.
Pewnie usiadła z tyłu, żeby nie rzucać się w oczy.
Nie. Siedzi na samym przodzie. Tylko spójrz.
Chyba trafiła ci się wojowniczka.
Panowie, już czas.
-Dobra. -W porządku.
-Hej. -Tak?
Nie daj sobie zabrać jaj.
Żartuję.
Dzięki za strój, Bernard.
Tu nie chodzi o mnie.
No już. Dzięki, Bernard.
-Nie chodzi o mnie. -Jasne.
Mędrzec rzekł
Głupcy spieszą się
Lecz los tak chciał
I pokochałam cię
Zostać mam?
Byłby li to grzech
Że los tak chciał
I pokochałam cię?
Tak jak rzeki bieg
W morzu kończy dni
Kochany, tak to jest
Że coś pisane ci
Więc weź mą dłoń
Całe życie weź
Bo los tak chciał
I pokochałam cię
Bo los tak chciał
I pokochałam cię
Wyglądasz olśniewająco, wiesz?
To podwójny Spanx. Nie mogę oddychać.
Nie chodzi o ubranie. Tylko o ciebie.
Przepraszam.
Parkiet sam się nie rozrusza. Chodźcie.
-Chodź, Nicki-Nick. -No dobra.
Jesteś świetny.
Nadepnąłem ją tylko dwa razy.
Oliver.
Tak, ciociu?
Bądź tak miły i załatw to.
Jak sobie życzysz.
Powinieneś częściej nosić smoking.
Tak przez cały czas?
Tak. Kiedy grasz w kosza w sali YMCA,
golisz się, myjesz zęby.
Alistair, ojciec cię szuka.
Chodzi o jakieś przekroczenie salda na rachunku.
O mój Boże.
Kotku! O rany!
Jak ci się podoba wesele?
Kurczę! Jest takie wypasione!
Chcę, żeby nasze wesele z Alistairem było takie jak to.
Nie! Ma być wielkie! Wielkie! Lepsze!
Niunia! Będziesz miała fart, jeśli rodzice Alistaira fundną ci ceremonię herbacianą.
Wiesz, że Alistair jest czwartym synem w rodzinie liczykrupów?
Nie dostanie praktycznie nic. Chcesz takie wesele?
Powinnaś zakochać się w jedynaku.
W kimś takim jak...
Bernard Tai.
Paniczu Nicholasie,
pańska babcia pragnie porozmawiać z panem i panną Rachel.
Obłędna impreza.
Tak!
Potrzymaj.
Ah Ma, mamo, o co chodzi?
Znam cię bardzo krótko,
lecz widzę,
że jesteś mądrą kobietą.
Ale nie pozwolę, żeby twoja ambicja zniszczyła mi wnuka.
Ah Ma!
Przykro mi to mówić, ale Rachel kłamała o swojej rodzinie
i matce.
O czym mówisz?
Wynajęłam detektywa...
-Nie zrobiłaś tego. -...żeby ją sprawdził.
-Mówiła, że ojciec zmarł w Chinach... -Mamo!
...ale to nieprawda.
Mąż twojej matki żyje sobie w najlepsze.
Będąc jego żoną, zdradziła go
i zaszła w ciążę z innym mężczyzną.
Zanim się dowiedział, uciekła do Ameryki.
-Wszystko jest tu. -Nie miałaś prawa!
-Mieliśmy święte prawo! -Nie!
Kłamiesz!
Masz pojęcie, jaki skandal wywołałoby
zatajenie przez Rachel czegoś takiego?
Nie zrobiłaby tego.
Nie możemy być łączeni z taką rodziną.
Nie chcę być częścią twojej rodziny.
Rachel.
Nie idź za nią i nie poniżaj się.
Zabraniam.
Jeśli pójdziesz, nie wracaj!
Zostaw mnie! Rachel.
Nick!
To twoja wina.
Dopuściłaś do tego,
pozwalając mu być tak długo poza domem.
Teraz masz!
Hej, Kopciuszku? Co się stało? Musisz oddać sukienkę przed północą?
-Nicki-Nick! -W samą porę.
Oliver.
-Nicki... -Widziałeś Rachel?
-Nicholas! Cześć! Minęło tyle czasu. -Tak.
Amando, nie teraz!
Rachel. Chodź na śniadanie.
Musisz jeść.
Albo skorzystać z toalety, może wziąć prysznic.
Jest do dyspozycji.
Proszę, Rachel. Twoja kolacja.
Dziękuję.
Zajrzę znowu wieczorem.
Rachel, proszę, po prostu zadzwoń.
O dowolnej porze. Proszę.
Rachel, jest tu ktoś do ciebie.
Nie chcę go widzieć.
To nie Nick.
Mama!
Wypij jeszcze.
Dong-quai i żeń-szeń dadzą ci więcej energii.
Dzięki.
Zawsze byłaś osobą silnego ducha, już od dziecka.
Poradzisz sobie z tym.
Dlaczego nie powiedziałaś mi o ojcu?
Mój mąż nie był dobrym człowiekiem.
Krzywdził mnie.
Ale wspierał mnie dawny kolega ze szkoły.
Zakochaliśmy się
i zaszłam z nim w ciążę.
To byłaś ty.
Tak się bałam, że mąż się dowie i zabije nas oboje,
że zabrałam cię i uciekłam do Ameryki.
Czy kiedyś
myślałaś, żeby nawiązać z nim kontakt?
Myślałaś o nim?
Każdego dnia.
Kiedy dotarłyśmy do Ameryki,
chciałam się do niego odezwać,
ale bałam się, że mój mąż nas odnajdzie.
A teraz, po prostu nie chcę sprawiać kłopotów.
Naprawdę mi przykro.
Daj spokój.
Posłuchaj mnie.
Za sprawą tego, co przytrafiło mi się w dawnym życiu, mam ciebie.
Moją dzielną i mądrą dziewczynę.
Naprawdę myślałam, że jest tym jedynym.
Teraz chcę po prostu wracać do domu.
To Nick do mnie zadzwonił i tu sprowadził.
Zanim wyjedziemy, chyba powinnaś z nim porozmawiać.
Wyślę wam fotkę mailem.
P.T., jak długo tu stoisz?
Tylko krótką chwilę.
Przepraszam cię za wszystko.
To, co zrobiła ci matka, jest niewybaczalne.
-To nie twoja wina. -Moja.
Odkąd pamiętam, rodzina była moim życiem.
I dłużej nie będę ich już usprawiedliwiał.
Nick.
Wyjdź za mnie.
Wyjdź za mnie i razem zaczniemy nowe życie w Nowym Jorku.
Tylko ty i ja. Zostawię to wszystko.
Dzięki, że zgodziłaś się tu przyjść.
Nie przejmuj się nimi.
Są półgłuche i mówią tylko w hokkien.
Nauczyła mnie grać mama.
Mówiła, że madżong nauczy mnie ważnych umiejętności życiowych.
Negocjacji, strategii, kooperacji.
Zakładam, że nie zaprosiłaś mnie tu na lekcję madżonga.
Pong.
Moja mama też mnie nauczyła.
Wiem, że Nick powiedział ci prawdę o mojej mamie.
Ale nie lubiłaś mnie od chwili, gdy tu przybyłam.
Dlaczego?
Jest taki zwrot w hokkien.
„Ludzie z naszego kręgu”.
A ty się do nich nie zaliczasz.
Bo nie jestem bogata?
Nie chodziłam do brytyjskiej szkoły z internatem,
albo nie urodziłam w bogatej rodzinie?
Jesteś cudzoziemką. Amerykanką.
A wszyscy Amerykanie myślą tylko o własnym szczęściu.
Nie chcesz, żeby Nick był szczęśliwy?
To iluzja.
My rozumiemy, jak budować rzeczy, które trwają. Ty nie masz o tym pojęcia.
Nie znasz mnie.
Wiem, że nie jesteś dziewczyną dla Nicka.
Wczoraj mi się oświadczył.
Powiedział, że odejdzie od rodziny i od ciebie na dobre.
Nie bój się. Dałam mu kosza.
Tylko głupiec odrzuca zwycięską kartę.
Tu nie ma zwycięzców. Już ty o to zadbałaś.
Bo jeśli Nick wybierze mnie, straci swoją rodzinę.
A jeśli wybierze swoją rodzinę,
może przez resztę życia winić ciebie.
Więc wybrałaś za niego.
Nie odchodzę ze strachu
czy z przekonania, że nie jestem dość dobra.
Ponieważ, może pierwszy raz w życiu
wiem, że jestem.
Po prostu bardzo kocham Nicka.
I nie chcę, żeby znowu stracił mamę.
Chciałam, żebyś wiedziała,
że gdy ożeni się z inną szczęściarą, według ciebie dość dobrą,
i będziesz bawiła się z wnuczętami, zakwitną tan hua
albo rozśpiewają się ptaki,
że to wszystko dzięki mnie.
Ubogiej, wychowanej przez samotną matkę
plebejskiej, imigranckiej miernocie.
Hej.
Przyślę kogoś po resztę rzeczy.
Ale chcę pomówić o prawie do wizyt u Cassiana.
Nic już nie mów.
Co?
Nie przejmuj się pakowaniem.
Kupiłeś ten apartament, zachowaj go. Wyprowadzamy się.
Jak to wyprowadzacie? Dokąd?
Posiadam 14 apartamentowców, więc zapewne do któregoś z nich.
I ujrzysz Cassiana, kiedy to będzie dobre dla niego, nie dla ciebie.
Hej!
To nie jedynie moja wina, że nam się nie udało.
Masz rację. Nie powinnam była nic przed tobą ukrywać.
Chowałam buty, odrzucałam oferty pracy,
akcje charytatywne, bojąc się, że poczułbyś się gorszy.
Ale postawmy sprawę jasno.
Problemem tego związku nie są pieniądze mojej rodziny.
Tylko to, że jesteś tchórzem. Zrezygnowałeś z nas.
Ale pojęłam, że sprawianie, żebyś czuł się jak mężczyzna, to nie mój biznes.
Nie zrobię z ciebie kogoś, kim nie jesteś.
Brawo ty!
Zostawić Nicka i wypasiony pakiet nieruchomości jego rodziny.
Ty nie masz nic, zero wartości netto,
ale masz kręgosłup moralny. I za to cię szanuję.
Dziękuję ci za wszystko.
-Na razie, pani Chu. -Do widzenia i dziękuję.
Nie namówię cię, żebyś została?
Wiesz, mój brat P.T. jest wciąż singlem.
No dobrze.
Rachel!
Rachel! Poczekaj tam.
Rozejrzę się za dodatkowymi kocami.
Halo.
Przepraszam, to będzie chwila. Nick, co ty tu robisz?
Wracam z tobą do Nowego Jorku.
Nie utrudniaj tego jeszcze bardziej.
Zawsze wyobrażałem sobie, jak to będzie ci się oświadczyć.
I wiesz co? Wszystko zaplanowałem.
Stoję tu. Ale jakby mnie nie było.
Zabrałbym cię w moje ulubione miejsce na wyspie.
Jest tam ukryta ścieżka, której używałem w dzieciństwie.
I zatoczka, która otwiera się na piękne jezioro.
Wybacz, stary. Daj mi chwilę.
Kiedy słońce dotknęłoby horyzontu, klęknąłbym na jedno kolano.
A reszta świata przestałaby istnieć. Ponieważ byłabyś tylko ty...
Byłabyś tylko ty... Przepraszam, pomogę pani.
Doskonale. Zostań tam.
Pani też? Uwaga na palce.
-I w górę. O tak. -Dziękuję.
Wybaczycie mi?
Potrzebuję 30 sekund z tą kobietą. Dzięki.
Przechodzę, przepraszam.
Wiem, że trudno to nazwać ukrytym rajem.
Ale gdziekolwiek byś nie była, tam jest moje miejsce.
Ale ja...
Rachel Chu,
wyjdziesz za mnie?
I uczynisz najszczęśliwszym facetem na świecie?
Tak! Wyjdzie za ciebie!
Tak!
-Kocham cię. -Ja ciebie też.
To będzie pamiętny lot do Nowego Jorku.
Właściwie myślałem, żeby zostać na jeszcze jeden wieczór.
Wszystko dla ciebie, Nick!
Róbcie dzieci!
Napisy: Bartek Fukiet