Downloaded from MY-SUBS.MX
Official MY-SUBS movies site: MY-SUBS.MX
(บริษัทดิสทิลเลอส์ที่ถูกกล่าวถึง ไม่มีอยู่อีกต่อไปแล้ว)
(ดิอาจิโอ เจ้าของรายใหม่)
(ไม่มีส่วนรับผิดชอบ จากการกระทำของดิสทิลเลอส์)
(บทนำ)
ถ้าคุณถามใครต่อใครวันนี้ว่า
หายนะที่เลวร้ายที่สุดจากน้ำมือคน ในช่วงที่โลกสงบคืออะไร
พวกเขาคงตอบทำนองว่า "ไททานิก"
ปี 1912 คนตาย 1,512 คน ไม่ก็ "เชอร์โนบิล"
และอาจตามด้วยคนหลายร้อยที่ตาย
แต่ถ้าพวกเขารอบรู้ขึ้นมาหน่อยก็อาจจะบอกว่า
"ตอนที่โรงงานยูเนียนคาร์ไบด์ ในโภปาลระเบิด"
จำนวนผู้บาดเจ็บและเสียชีวิตจากเหตุการณ์นั้น
อาจสูงถึง 10,000 คน
แต่ทาลิโดไมด์เอาชนะเหตุการณ์เหล่านี้
มากกว่าเป็นสิบเท่า
หายนะจากทาลิโดไมด์ทำลายชีวิตเด็กทารก
ไปมากกว่า 100,000 คน
ทำให้คนโตๆ นับล้านได้รับบาดเจ็บ
และกระนั้น ก็ยังไม่อยู่ในรายชื่อหายนะของคนทั่วไป
(การรณรงค์ของสื่อเพื่อเหยื่อ จากทาลิโดไมด์...)
(เป็นการพลิกโฉมหน้าวงการหนังสือพิมพ์อังกฤษ)
(โดยมีหนังสือพิมพ์ซันเดย์ไทมส์ ภายใต้บ.ก.ฮาโรลด์ อีวานส์เป็นสื่อ)
(ทาลิโดไมด์ สิ่งที่พวกเขาปกปิด)
(และมันนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงโดยตรง ในกฎหมายอังกฤษ)
นั่งคุยกันหน่อยมั้ย
ภาวะลำบากของซันเดย์ไทมส์และทาลิโดไมด์ก็คือ
เรามีข้อมูลที่ว่าค่าทดแทนมันไม่เพียงพอ
(ฮาโรลด์ อีวานส์)
เรามีหลักฐานมากกว่าแค่สงสัย
ว่าทางผู้ผลิตยาเพิกเฉย
แต่กฎหมายการหมิ่นอำนาจศาล
แปลว่าไม่ว่าเราจะนำเสนอ เรื่องของทาลิโดไมด์ยังไง
เราก็ตีพิมพ์ไม่ได้
ในทศวรรษ 1960 สังคมซับซ้อนกว่านี้
บริษัททั้งหลายมีอำนาจมากขึ้นเข้ามามีส่วน
ในชีวิตคนเรามากขึ้นทั้งแง่ดีและไม่ดี
แต่ไม่มีใครรู้ว่าซับซ้อนแค่ไหน
พวกส.ส. ไม่รู้ พวกเขาไม่รู้อะไรเลย
รัฐสภาช่วยอะไรไม่ได้เมื่อเป็นเรื่องการสืบสวน
เทียบไม่ได้กับสหภาพแรงงาน
มันจึงเหมือนเราตกอยู่ในคุก
สื่ออังกฤษมีสภาพอย่างนั้น
ไม่ว่าใครก็ตามที่กางแขนออกไป
ก็จะชนกำแพง
กำแพงของการหมิ่นประมาท
การหมิ่นคำสั่งศาลกฎหมายความลับทางราชการ
เมื่อเราพยายามเปิดโปง ความทุกข์ของเด็กทาลิโดไมด์
ที่เกิดมาโดยไม่มีแขนขา
พวกเขาถูกทิ้งโดยไม่มีการชดเชย อยู่เป็นท่อนไม้เป็นสิบปี
ทำไมเรื่องนี้ถึงไม่เป็นเรื่องอื้อฉาวระดับชาติ
ทำไม
ก็เพราะกฎหมายการหมิ่นคำสั่งศาลบอกว่า...
คุณไม่ได้รับอนุญาตให้เสนอความเห็นต่อคดี ก่อนคดีขึ้นศาล
สถานการณ์เป็นอย่างนั้น แล้วใครกันจะยืนหยัดเพื่อสิ่งนี้ได้
เมื่อย้อนกลับไปมองซันเดย์ไทมส์
คุณต้องนับถือความกล้าหาญของมนุษย์
เขาเข้าไปมีส่วนได้ส่วนเสีย
ทั้งๆ ที่เผชิญกับความยากลำบากทางกฎหมาย
และเขาช่วยเปิดทาง
ให้กับสื่อ ในแง่ความยุ่งยากทางกฎหมาย
ในแบบที่เป็นผลประโยชน์ต่อเราทุกคน
(มหาวิทยาลัยเดอรัม อังกฤษ)
ผมเริ่มสนใจสื่อสารมวลชนจริงๆ
ตอนที่ผมอายุ 12
ในช่วงสงคราม
พ่อของผมขับรถจักรไอน้ำ
ทุกๆ สองปี เราจะมีโอกาส
ได้ไปเที่ยวพักผ่อนกันทั้งครอบครัว
และเราไปที่ริล
เรากำลังเดินไปตามชายหาด
และมีคนจำนวนหนึ่งนอนอยู่ไกลๆ
พ่อของผมก็หยุด
ซึ่งทำให้ผมหงุดหงิดมาก
เขาคุกเข่าลงและคุยกับพวกเขา
พวกเขาคือผู้รอดชีวิตจากดันเคิร์ก
ออกจากนรก นามดันเคิร์ก
กลับมาจากกระสุนเหล็ก
ของอาวุธสงครามเยอรมัน คือเหล่ากองรบนอกประเทศอังกฤษ
ผมไม่รู้เลย จนกระทั่งภายหลัง เมื่อผมเข้าสู่วงการสื่อมวลชน
สิ่งที่พ่อทำคือสิ่งที่นักข่าวดีๆ เขาทำกัน
เขาถามคำถาม
มันเป็นยังไง เกิดอะไรขึ้น
อุปกรณ์ของคุณมีอะไรบ้าง อะไรพวกนั้น
พวกเขาเล่าเรื่องแห่งความสิ้นหวังให้พ่อผม
พวกเขารู้สึกถูกทอดทิ้งจากกองทัพอากาศอังกฤษ
จากพวกฝรั่งเศส เรื่องแนวกำแพงมาชิโนต์ไร้สาระ
และเมื่อเรากลับไปที่หอพัก
เราไม่ได้พักที่โรงแรมแต่เป็นหอพัก
ก็มีหน้าแรกของเดลี่มิเรอร์โชว์หราอยู่
มหัศจรรย์เหลือเชื่อ
มหัศจรรย์เหลือเชื่อคือคำบรรยายการถอยกำลัง
(มหัศจรรย์เหลือเชื่อ)
แล้วผมก็คิด "แต่พ่อฉันบอกอีกอย่างหนึ่งเลย"
"ใครกันที่พูดความจริง"
อย่างเหตุการณ์ 11 กันยา
และสิ่งที่เกิดขึ้น เพื่อจะเร่งรีบแสดงออกความรักชาติ
คนอังกฤษและอเมริกาเห็นดีเห็นงาม กับความป่าเถื่อน
ในการบุกรุกอิรัก
แล้วอะไรคือหน้าที่ของหนังสือพิมพ์ ในสถานการณ์อย่างนี้
คือการรักษาขวัญกำลังใจผู้คนเหรอ
หรือทำสิ่งที่ยากยิ่งกว่า
และยังยากอยู่ นั่นก็คือการสวนกระแสเสียงส่วนใหญ่
และมองหาความจริง
(เดลี่มิเรอร์ ช่างมหัศจรรย์)
(ทางนี้ ไอ้เกลอ)
การรณรงค์ครั้งสำคัญและทำให้เขาหนักใจที่สุด
ก็มีจุดกำเนิดมาจากสงครามโลกครั้งที่สอง
ผมคือผู้บังคับบัญชา
ของกองทหารปืนใหญ่ที่ปกป้องค่ายนี้
นายทหารและคนของเขา
มองว่านี่คือหน้าที่ที่จำเป็นต้องปฏิบัติ
และไม่มีใครที่จะลืมว่าพวกเยอรมันทำอะไรไว้ที่นี่
(เบลเซนล่มสลาย หัวหน้าค่ายรับผลกรรม)
บริษัทเคมีกรูเนนธัลของเยอรมัน
เป็นบริษัทผลิตสบู่และน้ำหอม
แต่ในปี 1946 ได้ขยายออกไป เพื่อหาประโยชน์จากความต้องการ
ยาปฏิชีวนะและยานอนหลับหลังสงคราม
ทางการเป็นกังวลว่าสภาพความเป็นอยู่ ที่ไม่ถูกสุขลักษณะของประชาชน
จะนำไปสู่การเกิดโรคระบาด
และยานอนหลับจึงเป็นที่ต้องการอย่างมาก
จากผู้คนที่สภาวะจิตใจพังทลาย
ในช่วงกลางทศวรรษ 50 เยอรมนีสงบลงมาก
เคมีกรูเนนธัลเจอการแข่งขันอย่างหนัก จากบริษัทยาอื่นๆ
และความต้องการยานอนหลับและยาปฏิชีวนะ
ก็ตกลงมาสู่ภาวะปกติ
พวกเขาต้องการสินค้าขายดี
และคิดว่าสินค้าตัวนั้นก็คือ
ทาลิโดไมด์ สารเสพติดที่ทำให้เคลิ้มสุข
(กรมวิเคราะห์และควบคุม ทาลิโดไมด์)
ในตอนนั้น บาร์บิทูเรตแพร่หลายกว่าในสมัยนี้
และมีคนจำนวนมากที่ทานยาเกินขนาดโดยไม่รู้ตัว
จุดขายก็คือเชื่อกันว่าสำหรับยาตัวนี้ เป็นไปไม่ได้ที่จะรับเกินขนาด
การให้ทาลิโดไมด์แก่หญิงท้อง
เริ่มขึ้นก็เพราะในตอนนั้น คนส่วนใหญ่เชื่อกันว่า...
อาการแพ้ท้องเป็นเรื่องของสภาพจิตใจ
และผมรู้มาจากฝ่ายขายของบริษัทยาเองเลย
พวกเขาคิดว่าถ้าผู้หญิงท้องอยากอาเจียน
เพราะเธอตื่นเต้นมากเกินไปที่ท้อง
คุณควรทำให้เธอสงบลง แล้วเธอก็จะหยุดอาเจียน
(คริสต์มาสในเยอรมนี กัวมอนต์บริติชนิวส์)
วันคริสต์มาสปี 1956
ในสตัลเบิร์ก เยอรมนี
คุณพ่อหนุ่มผู้รอคอยอย่างกระวนกระวาย
ผู้ที่เป็นนักเคมีให้กับเคมีกรูเนนธัล
เขากำลังรอฟังข่าวจากห้องคลอด
แต่ข่าวที่เขาได้รับไม่ใช่สิ่งที่เขาหวังไว้
ลูกของเขาเกิดมาไม่มีหู
ภรรยาของเขาได้รับยาวิเศษจากเคมีกรูเนนธัล
เพื่อช่วยต้านอาการแพ้ท้อง
นั่นคือวันที่ทารกทาลิโดไมด์ คนแรกของโลกถือกำเนิด
ความจริงที่ว่าหนึ่งในสตรีไม่กี่คน ที่ได้รับยาดังกล่าว
และเธอคลอดทารกพิการกลับไม่ได้รับความสนใจ
เคมีกรูเนนธัลยังคงเดินหน้า และส่งสินค้าของพวกเขาไปทั่วโลก
มีบางประเทศไม่อนุญาตให้ขาย รวมถึงอเมริกา
แต่ส่วนใหญ่ยอมรับข้อมูลจากบริษัทผู้ผลิต ตามที่กล่าวอ้าง
และยอมให้แพทย์สั่งยาชนิดนี้
(คอนเตอร์แกน ฟอร์เต้)
(ดิสทาวัล)
ในปี 1958 มันได้รับอนุญาตให้ใช้ในอังกฤษ
ภายใต้ชื่อทางการค้าว่าดิสทาวัล
(ดิสทาวัลช่วยให้ผ่อนคลายและนอนหลับ)
ตัวยาสำคัญในดิสทาวัลและคอนเตอร์แกน คือทาลิโดไมด์
ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันรับมันเข้าไป
ฉันรู้สึกไม่สบายเป็นอาทิตย์
แล้วในบ่ายวันพุธหลังจากปิดร้าน
ฉันก็เดินเลี้ยวตรงมุมถนน
แค่ไม่กี่หลาจากมุมถนน เพื่อไปหาหมอครอบครัว
เธอบอกว่า "ฉันมียาตัวใหม่ มันคือปาฏิหาริย์"
เธอพูดว่า "ปาฏิหาริย์"
ยาปาฏิหาริย์ "มันวิเศษ คุณไม่เป็นไรหรอก"
ฉันเลยรับใบสั่งมา
โดยไม่รู้ตัวเลยว่าวันนั้นฉันยอมรับโทษตายมาแล้ว
ทันทีที่ตั้งท้อง ฉันก็มีอาการแพ้ท้อง
ฉันถามนักเคมีว่า "รู้จักยาพวกนี้มั้ย"
และเขาบอกว่า "มันช่วยให้นอนหลับ และแก้แพ้ท้อง"
ฉันเลยทานพวกมัน ซึ่งก็ช่วยจริง ช่วยได้มาก อย่าเข้าใจผิด
ตอนที่ฉันทาน มันดีมากๆ ฉันรู้สึกดีจริงๆ
วิคกี้กับผมแต่งงานกัน ตอนนั้นเธอ 21 ผม 22
ไม่กี่เดือน เธอก็บอกว่าเธอท้อง
เราตื่นเต้นกันมาก
เธอไปหาหมอ
เขาบอกว่าเธอโลหิตจาง
เขาเลยสั่งยาบำรุงธาตุเหล็กและอีกตัวหนึ่ง
ผมคอยถามเธอตลอดว่า "รู้สึกว่าลูกเตะหรือเปล่า"
เธอก็มักตอบว่า "ไม่ได้เตะนะ แต่ดัน"
(ในอังกฤษ ระหว่างปี 1959-1961)
(มีทารกทาลิโดไมด์กำเนิดประมาณ 2,000 คน)
ฉันเริ่มปวดครรภ์ตอน 7,10 น.ในเช้าวันเสาร์
สามีของฉันมักจะทำงานในเช้าวันเสาร์
ฉันบอกกับเขาว่า...
"คุณไปตามหมอตำแยมาดีกว่า"
และฉันก็วางขาบนเตียง
เธอมาถึงและร้องว่า "พระเจ้า"
เธอพับแขนเสื้อ
ไม่ได้ถอดเสื้อคลุมเธอก็กระโจนเข้ามาเลย
- กระโจน - และเธอก็ออกมาตอน 7,50 น.
สามีของฉันเข้ามาและบอกว่า "ผมเสียใจ ที่รัก" แล้วก็ร้องไห้
แม่ของผมเป็นหมอตำแย
แม่เห็นมาหมดแล้วตลอดอาชีพการทำงาน
และเธอถามนางพยาบาล
"ลูกชายฉันอยู่ไหน"
นางพยาบาลตอบว่า "เราเพิ่งพาเขาไป"
นางพยาบาลคนหนึ่งบอกว่า "คุณไม่ได้เห็นเขาหรอก"
และก็มีเปล
ที่มีลูอิสนอนอยู่ในนั้น
บรรยายสภาพของเธอได้แค่ว่าท่อนลำตัวที่มี
ดอกไม้เล็กๆ
ในที่ที่ควรเป็นแขนและขา
และไม่กี่ชั่วโมงหลังจากนั้น ผมรวบรวมสติได้
ผมกลับไปที่โรงพยาบาล
ไปหาวิคกี้ในสภาพที่ย่ำแย่มากๆ
และก็มีบาทหลวงอยู่ในห้อง
เขาบอก "ผมกำลังอธิบายให้วิคกี้ว่า มันคือพระประสงค์ของพระเจ้า"
ผมบอกว่า "ผมไม่รู้ว่า ท่านพูดเรื่องอะไร"
"นี่ไม่ใช่พระประสงค์ของพระองค์ มันเป็นเพราะยา ออกไป"
แล้วผมก็ไล่เขาออกไป
สมัยพวกเราเกิด ความคาดหวังต่ำมาก
เราถูกเขี่ยทิ้ง และพวกเขาบอกแม่ผมว่า...
ผมอาจจะอยู่ได้แค่หกสัปดาห์
อันที่จริง ตอนผมเกิด พวกเขานึกว่าผมตายแล้ว
ผมเลยถูกใส่ในกล่องบางอย่าง
แล้วก็วางไว้ที่ใต้เตียงของแม่
ไม่รู้ว่าเพราะผมไอหรือใครมาเคาะกล่อง
ผมขยับเคลื่อนไหวตัว
พวกเขาเลยรู้ว่าผมยังไม่ตาย
สิ่งที่แน่ชัดอีกอย่างหนึ่งก็คือ
มีทารกจำนวนมากเกิดมาโดยที่ยังมีชีวิต
แต่พวกเขาไม่มีสิทธิได้อยู่ต่อ
หมอมาบอกฉันว่าลูกฉันเกิดมาพิการ
แขนและขาของเขาสั้น
หมอและหมอตำแย ฆ่าเด็กด้วยการทำให้หายใจไม่ออก
ไม่ก็ถ้าอยู่ที่โรงพยาบาล พวกเขาจะเอาเด็ก...
วางบนโต๊ะเย็นๆ ในห้องเย็น
ด้วยหวังว่าเด็กจะตายไปอย่างเงียบๆ
เขาว่าน่าจะเป็นการดีที่สุดที่...
ฉันจะกลับบ้านและลืมว่าเคยมีเขา
และรีบมีอีกคนในทันที
ขอบคุณพระเจ้าที่แม่และพ่อผมมีเงินเก็บมากพอ
จากพวกสุนัข
และแม่ผมก็เปิดร้านเล็กๆ
ในช่วงการปันส่วนอาหาร
พวกเขาเก็บเงินได้มากพอ
จนส่งผมเข้าเรียนวิทยาลัยสตรี
ผมจบมาได้ยังไง
พวกผู้หญิงเรียนชวเลขและพิมพ์ดีด
พวกเขาต้องจดชวเลข 120 คำในหนึ่งนาที
"ขอผมทำงานได้มั้ย"
(หลังจากสอบ 11-พลัสไม่ผ่าน เส้นทางของแฮร์รีก็ดูน้อยลง)
(แต่เขาก็ได้งานและค่อยๆ ไต่ขั้นบันได)
(จนกลายเป็นบรรณาธิการอายุน้อยที่สุด ของนอร์เธิร์นเอคโค)
(นอร์เธิร์นเอคโคสิ้นสุดเหล่าซาฮิบน้ำตาล)
ในปี 1961
ผมได้รับเสนอให้เป็นบรรณาธิการ ของนอร์เธิร์นเอคโค
หนังสือพิมพ์ชั้นยอดของดาร์ลิงตัน
ยอดตีพิมพ์มากกว่าแสนฉบับ
และเคยมีบรรณาธิการเป็นถึง
หนึ่งในสุดยอดนักหนังสือพิมพ์อังกฤษ ดับเบิลยู ที สเตด
ที่จริง ผมนั่งอยู่ที่โต๊ะ
ที่มีจดหมายที่เขาเขียนถึงบรรดาเจ้าของ
ในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 เขียนว่า...
"ขอบคุณ ช่างเป็นโอกาสอันแสนวิเศษ ในการเล่นงานสิ่งชั่วร้าย"
ไม่ใช่บล็อกนี้ ขอโทษ
เรื่องนี้จะมีข่าวใหม่ออกมา
แต่ก็นั่นล่ะ
เขามองแคมเปญต่างๆ ได้อย่างทะลุปรุโปร่ง
เขามีสายตาที่แหลมคมว่าควรเล่นประเด็นไหน
และเริ่มสร้างเทคนิค ที่จะกลายเป็นสัญลักษณ์ของเขา
ผมเขียนย่อหน้าหนึ่งในซันเดย์ไทมส์
เพื่อบอกว่าแวนคูเวอร์กำลังเริ่มรณรงค์...
ไม่ใช่ พวกเขารณรงค์ ให้ใช้สิ่งที่เรียกว่าแปปสเมียร์
เพื่อตรวจหามะเร็งปากมดลูก ก่อนจะกลายเป็นมะเร็งจริงๆ
และผมคิดว่า "ทำไมเราไม่มีบ้าง"
กระบวนการนี้เป็นที่รู้จักตั้งแต่ทศวรรษ 1920
และมีใช้ในหลายประเทศ
อัตราการเสียชีวิตลดลงมาก หลังจากสมาคมโรคมะเร็งอเมริกา
เริ่มใช้แปปสเมียร์ในปี 1957
ในแต่ละปี จะมีผู้หญิง 2,500 คนในอังกฤษ ที่เสียชีวิตโดยไม่จำเป็น
เราจึงเริ่มรณรงค์เรื่องนี้
เขาเขียนบทบรรณาธิการ บทความและแผ่นพับ
ติดต่อส.ส. ทุกคนเพื่อจะโน้มน้าวรัฐบาล
ให้มีการตรวจคัดกรองดังกล่าวในอังกฤษ
รัฐมนตรีกระทรวงสาธารณสุข ในตอนนั้นคืออีนอช โพเวลล์
แล้วส.ส. ประจำพื้นที่ เจเรมี เบรด
ก็ลุกขึ้นและถาม "ท่านรัฐมนตรี จากบทความ...
ในนอร์เธิร์นเอคโค ท่านเห็นด้วยที่จะเริ่มต้นโครงการ...
การตรวจหามะเร็งปากมดลูกหรือไม่"
คุณโพเวลล์จะตอบว่า "ไม่"
โอเค สัปดาห์แล้วสัปดาห์เล่า
"ไม่ครับ ไม่ครับ ไม่ครับ"
เขาเป็นคนฉลาดที่ไร้หัวใจ
การรณรงค์ที่แสนเชื่องช้า ดำเนินไปสัปดาห์แล้วสัปดาห์เล่า
จนในที่สุด รัฐมนตรีสาธารณสุข ก็เปลี่ยนไปเป็นแอนโธนี บาร์เบอร์
เขาบอกว่า "ครับ ผมจะเริ่มโครงการนำร่อง"
การรณรงค์ตรวจหามะเร็งปากมดลูก ของนอร์เธิร์นเอคโค
แสดงให้เห็นว่าหนังสือพิมพ์ สามารถทำให้ผู้มีอำนาจเปลี่ยนใจ
จนถึงทุกวันนี้ ผู้หญิงนับหมื่นๆ
เป็นหนี้ชีวิตพลังอำนาจของสื่อ
และแฮร์รีก็พบว่ามีเรื่องมากมาย ที่ควรได้รับการแก้ไข
(ปี 1949 ทิโมธี อีวานส์ ผู้ที่มีระดับสติปัญญาเท่าเด็กสิบขวบ)
(ถูกกล่าวหาว่าฆ่าภรรยาและลูกตัวเอง)
(ด้วยแรงกดดันอย่างหนักจากตำรวจ เขายอมรับสารภาพ)
(แม้ว่าจะไม่มีหลักฐานเล่นงานเขา)
(อีวานส์พักอยู่ที่บ้านเลขที่ 10 ริลลิงตันเพลซ)
(กับจอห์น เรจินัลด์ ฮัลลิเดย์ คริสตี้)
เขาไม่ใช่คนที่รุนแรง เขารักภรรยาและลูกของเขา
เขาบอกอะไรกับคุณตอนที่คุณไปหาเขาที่คุก
เขาบอก "ไปหาคริสตี้ เขาเป็นคนเดียวที่ช่วยได้"
เขาบอก "ผมไม่เคยทำร้ายพวกเขา คริสตี้เป็นคนทำ"
ในตอนนั้น คดีของ...
ทิโมธี อีวานส์ ไม่ค่อยได้รับความสนใจจากประชาชน
แต่สามปีหลังจากที่อีวานส์ถูกแขวนคอ
คดีของเขาก็กลับมีความสำคัญอย่างน่ากังวลใจ
มีนาคม 1953
ศพของหญิงสามคนที่ถูกบีบคอถูกค้นพบที่นี่
ช่องเล็กๆ ในครัวของคริสตี้
พวกเขารีบประหารคริสตี้
โดยไม่ได้สืบสวนให้รู้ชัดถึงความจริง
ซึ่งก็คือคริสตี้เป็นฆาตกรต่อเนื่อง
เขาฆ่าผู้หญิงมามากมาย
เขาบังเอิญอยู่บ้านหลังเดียวกันกับอีวานส์
มีคำถามมากมายเกี่ยวกับคำตัดสินของอีวานส์
แฮร์รีเริ่มเข้าไปเกี่ยวข้อง เมื่อเขาได้รับการติดต่อ
จากนักธุรกิจในท้องถิ่นนอร์ธอีสต์
เฮอร์เบิร์ต วูล์ฟส่งบทความมาให้ผม
พอผมอ่าน ผมก็ช็อก
ผมไปพบกับรัฐมนตรีกระทรวงมหาดไทย ผู้ลงชื่อในคำสั่งประหาร
ผมบอกว่า "คุณลงชื่อในคำสั่งประหาร"
เขาตอบ "ครับ และผมเสียใจมาก เราประหารผิดคน"
ผมบอกว่า "เราต้องคืนความยุติธรรมให้ได้"
เขาบอก "คุณไม่มีทางเอาชนะ อำนาจของรัฐบาลได้"
ผมเลยติดต่อเฮอร์เบิร์ต วูล์ฟ
และเราสองคนก็ร่วมมือกัน
ผมเขียนบทบรรณาธิการบทแล้วบทเล่า
บทแล้วบทเล่า
ผมมอบหมายให้คนเขียนบทความ
เกี่ยวกับการประหารผิดคนครั้งก่อนๆ ประวัติศาสตร์ของโทษประหาร...
ชีวิตของทิโมธี อีวานส์และอื่นๆ
การรณรงค์ของเอคโคกินเวลานานถึง 12 เดือน
ทุกๆ ฉบับลงโลโก้ "บุรุษที่เราไม่ลืม"
(การสืบสวนเรื่องอีวานส์)
การรณรงค์ดำเนินไปอย่างช้าๆ อย่างไม่ลดละ
จนกระทั่งทีมงานเริ่มสงสัยว่า มันจะประสบความสำเร็จหรือไม่
การรณรงค์ของหนังสือพิมพ์ มักจะกินเวลายืดยาว
เพราะแรงต้านทานมหาศาล
โดยเฉพาะจากทางราชการ
และอีกอย่าง ต้องใช้เวลากว่าจะได้เงินสนับสนุน
มีบรรณาธิการชื่อดังชาวอเมริกาเคยพูดไว้ว่า
"วินาทีที่ทางหนังสือพิมพ์ เริ่มเหนื่อยกับการรณรงค์ของพวกเขา"
"นั่นคือวินาทีที่..."
"สาธารณชนจะเริ่มสังเกตเห็น"
ในขณะนั้นเอง ทั่วประเทศ ก็เริ่มมีเสียงเห็นพ้องมากขึ้น
ว่าถึงเวลาจะยกเลิกโทษประหารได้แล้ว
และในที่สุด
รัฐมนตรีกระทรวงมหาดไทย เปลี่ยนเป็นรอย เจนกินส์
ผู้ที่มีความคิดก้าวหน้าปฏิรูป
และเขาประกาศว่าเราจะทำประชาพิจารณ์
เกี่ยวกับการแขวนคอ
มันเป็นคำตัดสินต้นแบบ แต่กระนั้นก็ทำให้รอย เจนกินส์
ลุกขึ้นยืนในสภาล่างและประกาศอภัยโทษ
เราเลยชนะ และพร้อมๆ กันนั้น โทษประหารก็ถูกยกเลิก
ผมไม่สามารถอ้างว่า เราทำให้โทษประหารถูกยกเลิก
มีคนมากมายช่วยรณรงค์เรื่องนี้
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ซิดนีย์ ซิลเวอร์แมน
แต่เราน่าจะพูดได้ว่าเฮอร์เบิร์ต วูล์ฟ
ลูโดวิก เคนเนดีและไมเคิล เอ็ดโดส์
และในประมาณหนึ่ง ตัวผมเอง ได้ช่วยเร่งให้มันเกิดขึ้น
(การสืบสวนคดีอีวานส์)
เมื่อถึง 1962 ความน่ากลัว ของทาลิโดไมด์ก็เป็นที่ชัดเจน
และทั่วโลกก็สั่งแบนยาดังกล่าว
ปัญหาการควบคุมที่เข้มงวดมากขึ้น
เพื่อป้องกันการจำหน่ายยาอันตราย อย่างทาลิโดไมด์
เป็นเรื่องที่ประธานาธิบดีกังวลในการแถลงข่าว
เขาแจงขั้นตอนต่างๆ ที่รัฐบาลมีแผนจะดำเนินการ
ทางอย.ได้มอบหมายให้เจ้าหน้าที่ เกือบ 200 คนรับผิดชอบเรื่องนี้
หมอทุกคน โรงพยาบาลทุกแห่ง พยาบาลทุกคนได้รับแจ้ง
ผู้หญิงทุกคนในประเทศนี้ ต้องตระหนักว่ามันจำเป็นมาก
ที่พวกเธอต้องตรวจดูตู้ยาที่บ้าน เพื่อจะได้ไม่ทานยาตัวนี้และส่งคืน
(เคฟวาดอน ทาลิโดไมด์)
แต่ต่างกับทางฝั่งอเมริกา
อีนอช โพเวลล์ รัฐมนตรีสาธารณสุขของอังกฤษ
กลับปฏิเสธการทำประชาพิจารณ์
ไม่ยอมจัดตั้งศูนย์ทดสอบยา
ไม่ยอมออกคำเตือนห้ามไม่ให้ใช้ยาที่เหลือ
เพราะเขาคิดว่า มันคือการสร้างข่าวที่น่าตกใจกลัว
และไม่ยอมแถลงการณ์ใดๆ หลังจากนั้น
"ไม่จำเป็นต้องลากสื่อเข้ามาเกี่ยว" เขากล่าว
คุณอีนอช โพเวลล์
ถูกถามว่าเขาจะจัดให้มีประชาพิจารณ์หรือไม่
เพื่อสืบสวนว่าเป็นไปได้มั้ย
ที่แพทย์ของระบบบริการสุขภาพแห่งชาติ
จะสั่งยาที่จะมีผลข้างเคียงอันตรายขนาดนี้
คุณอีนอช โพเวลล์ตอบว่า "ไม่ครับ"
พ่อแม่เด็กทาลิโดไมด์ไปหาเขา และก็ได้คำตอบเดียวกัน
พวกเจ้าหน้าที่ตอบแบบเดียวกัน
ทุกคนตอบแบบเดียวกัน นั่นคือคุณต้องช่วยตัวเอง
ความเมินเฉยของโพเวลล์ ทำให้พวกเขาเหลือทางเดียว
ในการฟ้องร้องผู้ผลิตข้อหาประมาทเลินเล่อ
แต่พวกเขากำลังสู้กับศัตรูที่น่าเกรงขาม
บริษัทที่ถ้าคิดเป็นมูลค่าปัจจุบัน ก็เท่ากับสี่พันล้านปอนด์
ดิสทิลเลอส์กรุ๊ปผลิตสินค้าแบรนด์ดังมากมาย
รวมถึงชื่อที่คุ้นหูอย่าง จอห์นนี่ วอล์กเกอร์ และกอร์ดอนส์ยิน
(รู้จักกับลูกชายสุดรักของสกอตแลนด์)
อเล็กซานเดอร์ แมคโดนัลด์ ประธานบริษัท
ขึ้นชื่อว่าเป็นคนแกร่งเหมือนหิน
ครอบครัวของเหยื่อต้องพึ่งเงินจากรัฐบาล
แต่รัฐบาลไม่พอใจที่จะต้องจ่ายเงินภาษี
ให้กับสิ่งที่พวกเขามองว่ารูปคดีอ่อน
หนังสือพิมพ์ทุกฉบับบอกเหมือนกัน
การ์เดียน อีโคโนมิสต์ ไทม์ในเทเลกราฟ
บอกเหมือนกับที่บริษัทยา และกระทรวงสาธารณสุขบอก
พวกเขาบอกว่า...
ยาตัวนี้ได้รับการทดสอบ ตามมาตรฐานในช่วงเวลานั้น
ซึ่งไม่มีใครจะคิดว่าตัวยาสามารถทะลุผ่านรก
และส่งผลต่อทารกในครรภ์
ทนายของครอบครัวเหยื่อจำต้องยอมรับมัน
ลองคิดดูสิ นี่คือครอบครัวผู้เคราะห์ร้าย
ที่ตัวแทนทางกฎหมายของพวกเขา
เห็นด้วยกับอีกฝ่ายว่าไม่มีรูปคดีสำหรับพวกเขา
คุณไม่สามารถฟ้องประมาทเลินเล่อได้ เพราะไม่มีการประมาทเลินเล่อ
เพราะพวกเขาทำตามมาตรฐานของสมัยนั้น
เพราะไม่รู้ถึงภูมิหลังอันดำมืดของทาลิโดไมด์
แฮร์รีจึงตีพิมพ์ข่าว เพื่อหวังจะได้ความเห็นใจให้กับเด็กๆ
ผมตีพิมพ์ภาพถ่าย
หวังว่าจะกระตุ้นให้เกิดความเห็นใจกับเด็กๆ
และสิ่งที่ผมได้กลับเป็นคำวิจารณ์
ไม่สิ แทบจะเป็นการประณามเลย
"เราไม่อยากเห็นรูปพวกนี้ในหนังสือพิมพ์"
"อย่าโชว์ของน่ากลัวๆ อย่างนี้ให้เห็นอีก"
แม้ว่าเหยื่อส่วนใหญ่จะถูกข่มขู่ จากทนายของดิสทิลเลอส์จนถอนตัว
แต่ยังมี 62 ครอบครัวที่ยื่นคำฟ้อง
แต่ทันทีที่ยื่นคำฟ้องไป
สื่อก็จะไม่มีสิทธิตีพิมพ์ข้อเท็จจริง
หรือวิจารณ์การพิจารณาคดีที่จะเกิดขึ้น
ในกรณีทาลิโดไมด์ นั่นคือจะไม่สามารถตีพิมพ์อะไรได้เลย
ที่อาจส่งผลต่อการตัดสินใจของศาล จนกว่าทุกๆ คดี
จะถูกตัดสินเรียบร้อยในชั้นศาล
เมื่อไหร่ก็ตามที่บริษัทชั้นนำ...
ทำผิด พวกเขาก็จะฟ้อง
พวกเขาจะยื่นสิ่งที่เราเรียกว่า "คำฟ้องอุดปาก"
ซึ่งจะสกัดคำวิจารณ์ภายใต้ข้ออ้างที่ว่า
มันยังอยู่ในชั้นศาล
จึงไม่มีใครสามารถวิจารณ์ฝ่ายไหนได้เลย
วิธีการรับมือของดิสทิลเลอส์กับทั้ง 62 ครอบครัว
คือรอจนกว่าจะผ่านไปสามปี แล้วจึงไปตกลงยอมความนอกชั้นศาล
ซึ่งแม้จะไม่ยอมรับผิดชอบใดๆ
แต่พวกเขาก็ตกลงที่จะจ่ายค่าทดแทน
ครอบครัวส่วนใหญ่ไม่รู้ว่ามีโอกาสยอมความกันได้
ไม่ว่าจะเพราะบังเอิญหรือตั้งใจ
ทันทีที่ยอมความกันได้ และสื่อสามารถรายงานได้อย่างอิสระ
อายุความสามปีของคดีความเสียหาย ส่วนบุคคลก็หมดลงแล้ว
ครอบครัวอื่นๆ ถูกตัดสินว่าหมดอายุความ
และไม่สามารถฟ้องร้องได้
หนึ่งในนั้นคือเดวิด เมสัน
เดวิด เมสัน พ่อค้างานศิลปะย่านเวสต์เอ็นด์
ชายผู้สร้างธุรกิจของตัวเองมาจากศูนย์
สมัยที่ได้เงินสัปดาห์ล่ะสามปอนด์
พ่อของลูกสี่คน
หนึ่งในนั้นเป็นทารกทาลิโดไมด์คนแรกๆ
และนี่คือชายตัวคนเดียวที่ต่อสู้กับ...
บริษัทยักษ์ใหญ่อย่างดิสทิลเลอส์
จำได้ว่าผมคิด
แม้จะเป็นในยุคนั้น นี่ไม่ใช่สังคมที่เหมาะแก่การสู้คดี
"ฉันกำลังจะเล่นงานดิสทิลเลอส์"
"และฉันจะต้องทำให้พวกเขารับผิดชอบ ความพิกลพิการนี้"
"ที่พวกเขามอบให้กับลูกๆ ของเรา"
ผมไม่ทราบว่ามีกี่คน
แต่ผมรู้ว่ามีเด็กคนอื่นๆ ด้วย
มีเหยื่อรายอื่น
และนั่นคือจุดเริ่มต้น
มันยังเป็นจุดเริ่มต้นใหม่
สำหรับแฮร์รี อีวานส์
การรณรงค์ของบรรณาธิการ หนังสือพิมพ์เล็กๆ ทางตอนเหนือ
โดยเฉพาะเรื่องมะเร็งปากมดลูก
ได้รับความสนใจจาก บรรณาธิการซันเดย์ไทมส์ในตอนนั้น
เดนิส แฮมิลตันกำลังมองหา ผู้ที่จะสืบทอดต่อจากเขา
ใช้เวลาเพียง 20 ปี
จากวันแรกที่แอชตันอันเดอร์ไลน์รีพอร์เตอร์
จากเด็กหนุ่มที่สอบ 11-พลัสตก จนได้รับตำแหน่งบรรณาธิการ
ของหนึ่งในหนังสือพิมพ์ที่ได้รับ การยกย่องเป็นอันดับต้นๆ ของโลก
ซันเดย์ไทมส์ในสมัยแฮร์รี อีวาน เป็นเหมือนยุคทอง
ไม่เพียงแค่เพราะบรรณาธิการ
แต่ยังเพราะเจ้าของด้วย
เขาทำงานภายใต้ท่านลอร์ดธอมสัน
ผู้ที่เป็นเจ้าพ่อแห่งวงการ หนังสือพิมพ์แผ่นใหญ่คนสุดท้าย
เวลาส่วนใหญ่ของผมที่ซันเดย์ไทมส์
ก็เสียไปกับการสืบสวน
มันเป็นงานที่ยากมาก
(การเดินขบวนวันนี้จะไปได้ไกลแค่ไหน)
(บันทึกของครอสแมน)
ทำงานให้เขาเป็นสิ่งที่สนุกมาก
ผมตื่นขึ้นมาทุกวัน
ด้วยความรู้สึกจะได้ผจญภัย ระหว่างทางไปซันเดย์ไทมส์
และคิดว่าสัปดาห์นี้เราจะทำเรื่องอะไร
(ฟิลลิป ไนท์ลีย์)
ไม่ว่ามันคืออะไร มันจะต้องน่าจับตา
และจะต้องทำให้คนที่อ่านซันเดย์ไทมส์
ในเช้าวันอาทิตย์ต้องร้องว่า "โห"
ซันเดย์ไทมส์จ้างนักข่าวเชิงสืบสวน
เพื่อมาเป็นทีมที่ชื่ออินไซต์
แฮร์รีเข้าใจ
ถึงความสำคัญของทีมนักข่าว
ที่ต้องทำข่าวที่ยากและใช้เวลานาน
ข่าว คือความเห็น
คงเป็นเรื่องยากที่จะสร้างขึ้นมา
กับบรรณาธิการคนอื่น ผมเห็นว่าเป็นเรื่องยาก
แม้จะมีคนอื่นพยายามแต่ก็ไม่สำเร็จ
(ซันเดย์ไทมส์)
แค่เดือนที่สองในฐานะบรรณาธิการ
อีวานสก็ให้ทีมอินไซต์ที่เพิ่งจัดตั้งขึ้นมาใหม่นี้
ทำการสืบสวนเรื่องที่กินเวลานานแปดเดือน
และได้รับต้านทานอย่างหนัก
ในปี 1951 หน่วยข่าวกรองอังกฤษ
ได้รับแจ้งเตือนว่าโซเวียต
ดูเหมือนจะนำหน้าอังกฤษและอเมริกาไปหนึ่งก้าว ในการพัฒนาอาวุธนิวเคลียร์
ทูตสองคนในวอชิงตัน
กาย เบอร์เจสและโดนัลด์ แมคเคลน หนีไปมอสโกก่อนที่จะถูกสอบปากคำ
ใครเป็นคนบอกพวกเขา
หรือคิม ฟิลบีจะเป็นคนที่สาม
ถ้ามีคนที่สามจริง คุณใช่คนที่สามหรือไม่
เปล่า ผมไม่ใช่
ซันเดย์ไทมส์จับคดีนี้
เพราะมีบางคนบอกบรรณาธิการฮาร์โรลด์ว่า...
คดีของฟิลบี
มีความสำคัญเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด
เขาคงถูกประวัติศาสตร์จารึก
ในฐานะสายลับแทรกซึมที่มี ความโดดเด่นที่สุดในประวัติศาสตร์
เขากำลังจะก้าวขึ้น เป็นหัวหน้าหน่วยข่าวกรองอังกฤษ
ประธานของผม เดนิส แฮมมิลตันโทรมาหา
"พรุ่งนี้นายต้องไปที่สภาล่าง"
"เพราะกระทรวงการต่างประเทศ จะประกาศว่านายเป็นคนทรยศ"
ผมจะพูดแค่ว่าทุกอย่างที่ผมตีพิมพ์
เป็นสิ่งที่พวกรัสเซียรู้อยู่แล้ว
รัฐบาลไม่ต้องการให้เรานำเสนอข่าวนี้
เพราะมันแสนยุ่งเหยิง
ดำเนินการด้วยความไร้ประสิทธิภาพ
และเครือข่ายคนที่รู้จักกัน
ผมจำได้ว่าครั้งหนึ่ง หัวหน้าหน่วยข่าวกรองมาหา
ตอนที่ผมเป็นนายกรัฐมนตรี เขาบอกว่า "ผมได้ตัวหมอนั่นแล้ว"
"ได้ตัวแล้ว ผมตามเขามา 18 เดือน"
ผมมีสีหน้าเศร้าๆ เขาบอกว่า "คุณไม่พอใจเหรอ ท่านนายก"
ผมบอก "ไม่เลยสักนิด"
เขาบอก "พวกเราเก่งมาก"
"คนของเรารู้ว่าเขาเป็นคนผิด และเราก็ได้ตัวเขา"
"ใช่" ผมตอบ "แต่เวลาที่สมภารกินไก่วัด"
"เขาก็ไม่ประกาศให้เจ้าอาวาสได้รับรู้"
"แล้วทีนี้เราจะทำอะไร" "เราจะทำการสืบสวน"
"จะมีคนบอกว่าหน่วยข่าวกรองของคุณ มันฟอนเฟะทั้งหมด"
"ลอร์ดเรดคลิฟจะมาเป็นกรรมการ มีการโต้เถียงกันในสภาล่าง"
"รัฐบาลคงล่ม"
"แล้วจะได้เห็นกัน" คุณไม่ควรทำอะไรอย่างนี้
คุณควรเก็บกวาดไปอย่างเงียบๆ
(ฟิลบี ผมเป็นสายให้รัสเซียตั้งแต่ปี 1933)
แฮร์รี อีวานส์เป็นบรรณาธิการให้ซันเดย์ไทมส์
ในประเทศที่มีกฎหมายปกป้องความลับของรัฐบาล
มันตรงกันข้าม กับกฎหมายเสรีภาพทางข้อมูลข่าวสาร
ข้อสมมติฐาน
คือความลับในอังกฤษ
แทนที่จะเป็นการเปิดเผย
แล้วรัฐบาลก็ต้องอธิบาย ว่าทำไมต้องเก็บบางข้อมูลเป็นความลับ
เขาจึงต่อสู้อยู่ในสภาพแวดล้อมที่ไม่เป็นมิตร
ซึ่งอาจทำให้เขาและนักข่าวของเขา เสี่ยงต่อการถูกดำเนินคดี
(กลางจัตุรัสแดง สายลับคนสำคัญที่สุดของอังกฤษ)
ที่นอร์เธิร์นเอคโคผมมีทีมที่เก่ง
แต่เทียบไม่ได้กับทีมที่ซันเดย์ไทมส์ ซึ่งไม่เพียงแค่มีมากกว่า
แต่ยังมีประสบการณ์มากกว่า
ผมเลยบอกว่า "มาจับตาดูเด็กทาลิโดไมด์กัน"
แม้จะมีรายงานว่า ดิสทิลเลอส์และอีก 62 ครอบครัว
ที่ฟ้องร้องในตอนนั้นได้ตกลงกันแล้ว
สื่อก็ยังไม่ได้รับอนุญาตให้รายงานใดๆ
ที่เกี่ยวกับเงินค่ายอมความ
ขณะที่ทั้งสองฝั่งที่ไม่ทัดเทียมกันกำลังเจรจา
เพื่อว่าค่าชดเชยควรมากน้อยแค่ไหน
และในที่สุดก็ตกลงกันได้ว่า...
ถ้าพ่อแม่ยอมถอนฟ้องข้อหาประมาทเลินเล่อ
พวกเขาจะยอมจ่ายค่ายอมความ ให้ 40 เปอร์เซ็นต์
จากค่ายอมความทั้งหมด
พวกเขาจะขึ้นศาล
เรื่องนี้มีแต่จะแย่ลงเรื่อยๆ
พวกเขาจะขึ้นศาลเพื่อหาว่าเต็มร้อยคือเท่าไหร่
รู้ทั้งรู้ว่าพวกเขาจะได้แค่ 40 เปอร์เซ็นต์
น้อยเกินกว่าจะเอาไปทำอะไรได้
เขานึกว่าไม่มีโอกาสที่จะช่วยแล้ว
กระทั่งได้รับการติดต่อจากผู้แจ้งข่าว
ซึ่งมอบเอกสารภายในของดิสทิลเลอส์ 10,000 ฉบับให้พวกเขา
เอกสารเปิดเผยให้เห็นถึง
การตลาดที่ไร้ยางอาย
เพื่อขายยาตัวนี้
สิ่งที่เอกสารไม่ได้บอก
ก็คือว่าหายนะนี้เกิดขึ้นได้ยังไง
พวกเขาได้รับแจ้งเตือนถึงภัยของมัน
ห้าเดือนก่อนที่จะยอมสั่งคืนยาตัวนี้
ช่วงห้าเดือนนั้นเป็นระยะเวลา ที่เกิดการปฏิสนธิเหยื่อส่วนใหญ่
เอกสารพวกนี้ไม่สามารถตีพิมพ์ได้
เพราะมันจะส่งผลโดยตรงต่อคดีในชั้นศาล
แต่เอกสารชุดที่สองที่ตกถึงมือซันเดย์ไทมส์
มีความเป็นไปได้มากกว่า
ตอนนี้เราจึงมีห้องหนึ่งที่ซันเดย์ไทมส์
เต็มไปด้วยเอกสารภาษาเยอรมันที่คนช่วยกันแปล
ชุดที่สองเป็นเอกสารภายในของเคมีกรูเนนธัล
เกี่ยวกับคดีที่พวกเขาถูกฟ้องร้องในเยอรมนี
ซึ่งเป็นคดีใหญ่อย่างที่ไม่เคยมีมา ตั้งแต่คดีนิวเร็มเบิร์ก
เอกสารเหล่านี้จัดอยู่ในหมวดทำเงินให้ไว้
ซึ่งจุดขายหลักคือความปลอดภัยของยา
มีการให้คอนเตอร์แกนกับผู้ทดลอง 370 ราย
160 คนในนั้นเป็นแม่ที่กำลังให้นมบุตร
(คอนเตอร์แกน)
รายงานจากการทดสอบเหล่านี้บอกว่า
ไม่มีผลข้างเคียงต่อทั้งแม่และทารก
เป็นการทำให้เข้าใจผิดว่าทารกยังอยู่ในท้อง
ตอนที่แม่รับยา
มันไม่ใช่ความจริง
นั่นคือวิกฤติแรกสำหรับเรา
เราจะสามารถตีพิมพ์เรื่องที่ว่า...
บริษัทเยอรมนี
วางจำหน่ายตัวยาโดยไม่ได้ทดสอบ อย่างถูกต้อง ได้หรือไม่
มันจะส่งผลต่อคดีในอังกฤษมั้ย และถ้าตีพิมพ์เรื่องของบริษัทเยอรมนี
จะเป็นการละเมิดอำนาจศาลหรือไม่
ทนายอ่านทุกคำอย่างตั้งใจ
โดยไม่ลืมว่าการละเมิดอำนาจศาล...
อาจส่งแฮร์รีเข้าคุก
เราเตรียมพร้อมที่จะตีพิมพ์เรื่องคดีในเยอรมนี
และกอดฟรีย์ ฮอดจ์สัน ก็เขียนบทความที่น่ากลัวเหลือเชื่อ
ผมเอาขึ้นหน้าหนึ่งตรงส่วนวิจารณ์ห้าหน้า
พร้อมกับภาพของหมอเยอรมันคนหนึ่ง
ผู้ที่เกี่ยวข้องกับพวกนาซี
แล้วผมก็นั่งอยู่ที่ที่นั่งฝ่ายจำเลย
มั่นใจว่าเราต้องโดน ข้อหาละเมิดอำนาจศาลแน่ๆ
(แฟ้มข้อมูลทาลิโดไมด์)
เป็นครั้งแรก
ที่ทาลิโดไมด์ถูกนำเสนอ ในฐานะหายนะจากองค์กร
แทนที่จะเป็นของขวัญจากพระเจ้า
แต่แฮร์รีก็ยังไม่สบายใจ
ทนายของครอบครัวเหยื่อ ยังคงถูกข่มขู่จากฝ่ายตรงข้าม
ด้วยตระหนักว่าดิสทิลเลอส์ขู่ว่าพวกเขาพร้อม
ถ้าหากเรื่องขึ้นถึงชั้นศาล
เพราะพวกเขามั่นใจว่าจะชนะ
ทนายของเหยื่อไม่ได้รู้สึกมั่นใจขึ้น จากบทความนี้เลย
แต่กลับยอมรับค่าชดเชย เพียงเศษเสี้ยวจากที่ลูกความต้องการ
และผู้พิพากษา...
ชายแก่นิสัยดีที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย
ก็ตัดสินระดับค่าชดเชยซึ่งต่ำจนน่าตลก
ปฏิกิริยาจากสื่อก็ไม่เป็นไปตามที่แฮร์รีคาดเช่นกัน
สื่อพาดหัวข่าว
ราวกับครอบครัวเหยื่อชนะ
เหมือนถูกหวยราวกับพวกเขาได้เงินเป็นล้าน
(ขออ้อนวอนสื่อ)
ด้วยความโกรธเกรี้ยวจากจำนวนเงิน ที่ดิสทิลเลอส์จะมอบให้
เขาตัดสินใจหาช่องโหว่ในกฎหมาย
เลี่ยงประเด็นที่ว่าบริษัทประมาทเลินเล่อ
และวิจารณ์จำนวนเงินชดเชย
แต่นั่นก็ยังเสี่ยงอยู่ดี
ผมจำได้ว่าเขียนพาดหัว "เนื้อหนึ่งปอนด์ราคาเท่าไหร่"
เพื่อโต้แย้งว่าจำนวนเงินไม่มากพอ
และทนายก็บอกว่า "ผมว่านั่นคือการดูหมิ่นศาล"
ทนายของเราเอง
ผมบอก "งั้นก็เอาเลย ช่างหัวมันสิ"
เรายอมรับความเสี่ยงและตีพิมพ์บทความนี้
ตอนนั้นปี 1969
ผลจากการยอมความในปี 1969 ทำให้ครอบครัวอื่นๆ
ที่ไม่ทราบว่าลูกของตัวเอง
เป็นเหยื่อของทาลิโดไมด์ได้รู้ตัว
พวกเขานึกว่าพวกเขาแค่โชคร้าย
และไม่รู้ว่ามีโอกาสที่จะได้ค่าชดเชย
เมื่อผ่านไปสองเดือน
อีก 369 ครอบครัว
ก็เข้าร่วมกับครอบครัวกลุ่มแรก
ตอนนี้เราจึงมีครอบครัวเหยื่อเกือบ 500
ทั้ง 369 รู้ตัวช้าเกินกว่าจะฟ้องร้อง
แต่ศาลเห็นว่าแม้จะเลยอายุความ แต่พวกเขาก็สามารถฟ้องร้องได้
วันหนึ่งผมก็ได้รับจดหมาย
บอกว่าจะมีการประชุม
ของพ่อแม่เหยื่อทาลิโดไมด์
เราจึงไปประชุมตามที่นัด
เมื่อเราไปถึง มีคน 600-700 คน
ประมาณนั้น
ทนายแจ้งข้อเสนอ
มันน้อยยิ่งกว่าเงินที่มอบให้ กับ 62 ครอบครัวที่ยอมความ
และพวกเขาก็กดดันครอบครัวเหยื่อให้ยอมรับ
โดยบอกว่าถ้าพ่อแม่ทุกคนไม่เห็นด้วย
จะไม่มีใครได้อะไรเลย
เขาดึงสิ่งนี้ออกมา
มีเสียงปรบมือจากพวกพ่อแม่ประปราย
เพราะไม่มีใครคิดว่าจะได้อะไรเลย
แล้วเขาก็บอกตัวเลขค่าเฉลี่ย
ที่รวมกันแล้วได้สามล้านปอนด์
ผมก็คิด "สามล้านปอนด์ สำหรับเหยื่อ 400 รายงั้นเหรอ"
ผมคำนวณอย่างรวดเร็วและได้ข้อสรุปว่า
สำหรับลูอิส จะได้ 8,000 ปอนด์
หรือพูดอย่างตรงๆ
2,000 ปอนด์ต่อแขนขาท่อนหนึ่ง
ผลการประชุมแตกออกเป็นหลายเสียงฝั่งหนึ่ง...
เรามีเดวิด เมสันที่มีฐานะดี
เขาสามารถที่จะปฏิเสธข้อเสนอ
แต่พ่อแม่หลายคนอยู่ในสภาพยากแค้น
ดิสทิลเลอส์ให้การกดดันทางอารมณ์
แต่เมสันและอีกไม่กี่คนก็ไม่ยอมเปลี่ยนใจ
มีพ่อแม่ห้าคน
หนึ่งในนั้นคือเดวิด เมสัน พ่อค้างานศิลปะชื่อดัง
และคนอื่นๆ ที่บอกว่า "ฉันจะไม่ยอมรับค่าชดเชยนี้"
"ให้ลูอิส ลูกสาวฉัน เพราะมันไม่เพียงพอ ทำไมฉันต้องยอม"
และคำตอบของดิสทิลเลอส์ก็คือ "คุณกำลังทำให้คนอื่นต้องสูญเสียค่าชดเชย"
พอใจกับค่ายอมความที่พูดถึงเหรอ
เรายอมรับค่าชดเชยนี้ เรายอม
ผมได้รับจดหมายและโทรศัพท์ข่มขู่
พ่อแม่บางคนเรียกผมว่าทำตัวไม่เป็นคนคริสต์
คุณเมสันอ้างว่าเขาเป็นตัวแทน...
- ของพ่อแม่ส่วนใหญ่ - เปล่าเลย
และก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วเมื่อกี้ในนั้น
เขาอาจจะอ้างว่าเป็นกระบอกเสียง ให้พ่อแม่บางคน
แต่สำหรับพ่อแม่ส่วนใหญ่เขาเปล่าเลย
เมสันได้รับคำแนะนำว่าตัวเลข 20 ล้านปอนด์
ซึ่งสูงกว่าที่ดิสทิลเลอส์เสนอเกือบเจ็ดเท่า
คือจำนวนขั้นต่ำสำหรับการดูแลเด็กในระยะยาว
แต่พ่อแม่หลายคนไม่สามารถทนให้เรื่องยืดเยื้อได้
มันยิ่งแย่ลงไปเรื่อยๆ
เขาไม่มีเก้าอี้รถเข็น ไม่มีหมวกกันน็อก ไม่...
ไม่มีอะไรเลย
ฉันจะเอาเศษผักกาดที่เหลือทิ้ง มะเขือเทศ
ล้างแล้วเอากลับบ้าน นั่นคืออาหารช่วงสุดสัปดาห์ของเรา
พ่อแม่ผมเป็นชนชั้นแรงงานทั่วไป
พ่อทำงานบนเรือโยงที่แม่น้ำเมอร์ซีย์
แม่ผมเป็นแม่บ้านเลี้ยงลูกหกคน
พวกเขาจึงไม่รู้เรื่องการดำเนินคดี แบบกลุ่มหรือทนาย
หรือเรื่องการฟ้องร้องคนอื่น
พวกเขาคงต้องลำบากมากเลยทีเดียว
พวกเขาต้องแบกรับภาระเรื่องคดีความและอื่นๆ
ส่วนผมก็ใช้ชีวิตวัยเด็กของผม
ดิสทิลเลอส์เห็นว่าเดวิด เมสัน
เป็นหัวหน้ากลุ่มที่ปฏิเสธ
ไม่ยอมรับข้อตกลงและพวกเขาก็เพิ่มแรงกดดัน
ด้วยการขู่จะถอนข้อเสนอ
ดูเหมือนการสร้างความแตกแยกจะเป็นกฎเหล็ก
และสิ่งที่น่ากลัวต่อมาก็คือ...
ผมได้รับคำฟ้องทางจดหมาย
ดิสทิลเลอส์ฟ้องผม
และพยายามเอาลูกสาวผมไป ให้เธออยู่ใต้การคุ้มครองของศาล
ด้วยเหตุผลที่ว่าการที่ผมปฏิเสธ ผมไม่เห็นต่อประโยชน์ของลูก
ถ้าเธออยู่ใต้การคุ้มครองของศาล จะมีการแต่งตั้งทนายเป็นตัวแทนเธอ
ทนายคนนั้นจะยอมตกลงและทุกคนก็จะได้เงิน
เมสันสูญเสียสิทธิเลี้ยงดูลูกสาวของเขา
แต่เขายื่นอุทธรณ์และมีการนัดหมายวันไต่สวนคดี
พร้อมๆ กันนั้น
ดิสทิลเลอส์ยังออกเงินจ้างทีมทนาย ให้กับพ่อแม่บางรายที่ต้องการยอมความ
ข้อโต้แย้งสำคัญของพวกเขาก็คือ...
ไม่มีที่ไหนในโลก ที่สามารถเรียกร้องสิทธิได้สำเร็จ
และเมสันทำตัวไม่สมเหตุสมผล
กระบวนการป้องกันตัวของพวกเขา ก็คือลงมือโจมตี
ผู้พิพากษาฮินช์คลิฟถอนสิทธิ
ถอนสิทธิเลี้ยงดูของเมสันและพ่อแม่คนอื่นๆ
ลูกๆ ของพวกเขาต้องอยู่กับทนายที่ศาลตั้งให้
เหมือนไม่มีเรื่องบลีคเฮาส์เข้ามาเกี่ยวข้องเลย
จากเพื่อนคนหนึ่ง
เดวิด เมสันได้รู้จักกับบรรณาธิการ เดลี่เมล เดวิด อิงลิช
ผู้ที่สะเทือนใจจากเรื่องนี้
จึงตกลงที่จะตีพิมพ์บทความ เกี่ยวกับการต่อสู้ของเมสัน
สวัสดีครับ ครับ เดวิด เมสัน
(รายงานพิเศษโดยแฮร์รี ลองเมียร์)
แต่เขาได้รับการเตือนว่าถ้ายังทำต่อไป
ดิสทิลเลอส์อาจยกเลิกข้อเสนอ
และพ่อแม่คนอื่นๆ จะหมายหัวเขา
แล้วเดลี่เมลฉบับแรก
ก็ออกมา
พวกเขาตีพิมพ์ลงหน้าคู่ติดกันสี่วัน
บอกเล่าถึงสิ่งที่เกิดขึ้น แล้วก็กลายเป็นเรื่องราวใหญ่โต
(อื้อฉาว คำตัดสินของผู้เชี่ยวชาญ)
อัยการสูงสุดวุ่นไปทั่วมีการขอคำสั่งศาล
แล้วในที่สุดก็ได้รับคำสั่งศาล
ไม่มีใครยอมคุยกับเดวิด เมสันหลังจากนั้น
เดลี่เมลได้รับการเตือนจากอัยการสูงสุด ว่าพวกเขาเสี่ยง...
ที่จะโดนดำเนินคดีละเมิดอำนาจศาล และพวกเขาก็วางมือ
(แสงแห่งความยุติธรรม โดยบิดาของสาวน้อยลูอิสที่ใจสลาย)
เมื่อวันอุทธรณ์ใกล้เข้ามา
เมสันก็ได้รับการติดต่อจากทนายชาวอเมริกา
ผู้ที่อ่านบทความหนึ่งของเดลี่เมล
ดิสทิลเลอส์อ้างว่าไม่เคยมีใครชนะคดี
เรียกร้องค่าชดเชยจากผู้ผลิตทาลิโดไมด์
ดังนั้นเมสันจึงทำสิ่งที่ไม่สมเหตุสมผล
เหมือนพวกอวดรู้ที่พยายามจะทวงสิทธิของตัวเอง
แต่ทนายอเมริกันเพิ่งชนะคดีดังกล่าวในอเมริกา
สุดสัปดาห์ก่อนที่จะกลับไปขึ้นศาล
เมสันบินไปอเมริกา
ที่ที่เขาได้รับสำเนาเอกสารการพิจารณาคดี
เขากลับมาถึงอังกฤษในเช้าวันที่ยื่นอุทธรณ์
และนำเอกสารเหล่านี้ไปมอบให้ ผู้พิพากษา ลอร์ดเดนนิ่ง
เดนนิ่งเดินเข้ามา
วางเอกสารลงบนโต๊ะอย่างหงุดหงิด
เขานั่งลงและพูดว่า "เอาล่ะ ทีนี้"
"ผมอยากให้ตัวแทนพ่อแม่อีกฝ่ายทุกคน"
"และตัวแทนดิสทิลเลอส์ลุกขึ้น"
"จำได้มั้ยที่บอกผมว่า...
ไม่เคยมีที่ไหนในโลกชนะคดีอย่างนี้"
"ครับ"
เขาบอกว่า "ถ้างั้น ต้องขอบอกเลยนะ
ผมมีเอกสารการพิจารณาคดีที่คุณเมสัน ค้นพบในช่วงสุดสัปดาห์"
"พวกเราไม่..." "พวกคุณไม่อะไร"
"พวกคุณไม่รู้เรื่องนี้ใช่มั้ย"
เขาบอก "สำหรับคนอวดรู้และคนที่ดันทุรัง"
"คุณเมสันทำได้ไม่เลวเลย ว่ามั้ย"
ทั้งห้องเงียบ เขาบอก "ผมขอเลื่อนการพิจารณา"
สรุปก็คือผมได้ลูกกลับมา
ผมได้เธอกลับมา
แม้เดวิด เมสันจะชนะเป็นการส่วนตัว
สื่อยังคงถูกปิดปากในประเด็นที่ใหญ่กว่า เกี่ยวกับค่าชดเชย
ในท้ายที่สุด เขาเลิกที่จะเสียเวลา รอการสัมภาษณ์ที่ไม่เกิดขึ้นเสียที
ซึ่งถูกทนายของหนังสือพิมพ์ขัดขวาง โดยอ้างการละเมิดอำนาจศาล
เด็กทาลิโดไมด์จมหายไปกับความเงียบ
นั่นคือสิ่งที่ดิสทิลเลอส์ต้องการ
(ปี 1972)
แอนโธนี่ ผมได้จดหมายจากประธานดิสทิลเลอส์
จะอ่านให้ฟังนะ "ขอบคุณสำหรับจดหมาย 23 มิถุนายน"
บางครั้งคุณก็จะเชื่อเหลือเกินว่า คุณจะทำอะไรได้สักอย่าง
ผมไม่ได้เชื่ออย่างนั้นประจำหรอกนะ แต่ในคดีทาลิโดไมด์ ผมเชื่อ
เพราะผมเห็นว่ามันคือความอยุติธรรมชัดเจน
ฟิล ไนท์ลีย์ตามเรื่องนี้ต่อไป ติดต่อกับพวกพ่อแม่เรื่อยๆ
วินาทีนั้นที่เขาเข้ามา หาผมในออฟฟิศและบอกว่า...
"พวกเขาได้รับเสนอเงินครึ่งหนึ่ง ของที่พวกเขาควรได้
เมื่อเทียบกับคำตัดสินก่อนหน้านี้"
นั่นคือตอนที่ผมตัดสินใจเริ่มรณรงค์
แฮร์รีบอกว่า...
"ถ้าจำเป็น ผมจะเล่นเรื่องทาลิโดไมด์ไปอีกสิบปี
เพื่อทวงความยุติธรรมให้เด็กพวกนี้"
มันดูเหมือนบทหนัง แต่เขาพูดอย่างนั้นจริงๆ
แฮร์รีเห็นว่าถึงเวลาติดต่อ พ่อของเด็กทาลิโดไมด์ที่ดังที่สุด
เขามีความคิดว่าจะทำอะไรต่อไป
เขาเลยส่งฟิลิป ไนท์ลีย์ไป
เขาบอก "ผมอยากให้คุณไปที่ซันเดย์ไทมส์"
"ไปพบฮาโรลด์ อีวานส์ และคณะกรรมการบางคน"
เขาบอก "ผมอยู่ในทีมอินไซต์"
"เราคิดว่าเรามีทางช่วยคุณ"
เจมส์ อีวานส์ ซึ่งไม่ได้เป็นญาติกับแฮร์รี
แต่เป็นทนายของพวกเขา ได้เจอหนทาง
ข้อโต้แย้งของเราก็คือ
การละเมิดอำนาจศาลคือการมีอคติ ต่อข้อกฎหมายในคดี
ถ้าคุณหลีกให้ห่างจากเรื่องนี้ และเล่นเรื่องศีลธรรม
คุณก็สามารถตีพิมพ์เรื่องนี้ได้
ไม่เคยมีการตัดสินเรื่องนี้มาก่อน
เราต้องลองเสี่ยงดู
และมันเป็นโอกาสให้เราเขียน
เกี่ยวกับทาลิโดไมด์ในมุมมองด้านศีลธรรม
แทนที่จะเป็นเรื่องความประมาทเลินเล่อ
มันไม่น่ากินเวลานาน
เจมส์ อีวานส์เห็นว่างานของเขา คือการไม่ห้ามพวกเรา
ตีพิมพ์เรื่องที่สาธารณชนให้ความสนใจ
แต่ต้องแสดงให้เห็นถึงเหตุผลอันสมควร
เมื่อเราพอใจแล้วว่าสาธารณชนให้ความสนใจ
และต้องหาเหตุผลในทางกฎหมาย
เพื่อหลีกเลี่ยงกฎหมายสื่อที่เข้มงวดที่สุด
ในโลกประชาธิปไตยตะวันตก
เขาใจเย็นมาก เขาบอก "ผมเห็นภาพแล้ว"
นักท่องเที่ยวจะบอกว่า "พาผมขึ้นไอเกอร์อย่างปลอดภัยด้วย"
เราต้องมั่นใจว่าเราหาทางให้บรรณาธิการ เหมือนกับขึ้นเขาไอเกอร์
ต้องหาทางที่ปลอดภัยที่สุด
แต่แน่นอน ในกรณีนี้ บรรณาธิการจะต้องรับผิดชอบทั้งหมด
แฮร์รีกับเจมส์ใช้เวลาดึกดื่น ทำให้แผนรัดกุมรอบด้าน
เพราะเป็นความเสี่ยงอย่างมาก ต่อทั้งหนังสือพิมพ์และบรรณาธิการ
ผมขอให้เขาร่างบทบรรณาธิการ
เขาเป็นทนายมือหนึ่ง
เขาร่างบทบรรณาธิการ ผมก็แก้ไขนิดหน่อย
แล้วผมก็พาดหัวว่า "เด็กๆ ที่เราไม่ลืม"
แล้วก็เริ่มรณรงค์เรื่องศีลธรรม
สิ่งที่น่าทึ่งที่สุดน่าจะเป็น การได้ตัวผู้คิดค้นทาลิโดไมด์ตัวจริง
ในขณะที่ทีมอินไซต์รวบรวมบทความชิ้นแรก
แฮร์รีก็เตรียมตัวติดต่อเหล่าผู้ทรงอำนาจอิทธิพล
เพื่อขอกำลังสนับสนุนการรณรงค์นี้
เขาบอกให้โจนรู้
เขาบอกว่า "โจแอน เราจำเป็นต้องเขียนจดหมาย
ถึงส.ส. ทุกคน เป็นรายบุคคล"
เขาไม่อยากให้ซีร็อกซ์แล้วส่งไปหาพวกส.ส.
ฉันเลยพิมพ์จดหมาย 620-630 ฉบับ
เขาตอกย้ำประเด็นที่ว่า มันคือความอยุติธรรมต่อเด็กๆ
เสียงโทรศัพท์ดังมาจากหัวหน้าฝ่ายโฆษณา
"คุณกำลังจะเดินหน้าเล่นงานดิสทิลเลอส์สินะ
ผมอยากให้คุณรู้ว่า พวกเขาจ่ายเงิน 60,000 ปอนด์
เพื่อโฆษณาลงซันเดย์ไทมส์"
เขาทำสิ่งที่ไม่มีใครทำมาก่อน เขาเน้นโจมตีบริษัท
ที่ให้เงินโฆษณากับหนังสือพิมพ์
เขาบอก "ผมรู้ว่าคุณจะไม่หยุดหรอก และไม่ควรด้วย"
ผมพาเดวิด เมสันมาที่ออฟฟิศ
เพื่อให้เห็นแท่นพิมพ์พิมพ์ข่าวนี้
ซึ่งเขาไม่อยากเชื่อว่ามันจะเกิดขึ้น
เขาบอก "ผมอยากให้คุณได้เห็น พลังของสื่อมวลชน"
เราลงไปที่ข้างล่าง ในห้องนั้นเงียบมาก
(หยุด ทำงาน กระดาษ)
เขาบอก "เห็นปุ่มนั้นมั้ย กดสิ"
แล้วหนังสือพิมพ์ก็ออกมา
เขาให้หนึ่งในชุดแรกกับผม ผมยังเก็บไว้อยู่เลย
(เด็กทาลิโดไมด์ของเรา ความอับอายระดับชาติ)
(เด็กที่เราไม่ลืม)
ความเอื้ออาทร ความเมตตา ความเห็นอกเห็นใจ
ความปราดเปรื่องของเขาในฐานะนักหนังสือพิมพ์
การที่เขาสามารถมีทีมที่เหนียวแน่น
การที่เขาสามารถกระตุ้นคนอื่นๆ
สิ่งที่ดีที่สุดที่เกิดขึ้นกับการรณรงค์นี้ คือการได้แฮร์รี อีวานส์มาร่วมด้วย
ไม่นานหลังจากเราตีพิมพ์ หนังสือพิมพ์อื่นก็เงียบจนน่าใจหาย
ผมยังจำได้ตอนไปออกบีบีซี
ซึ่งเป็นที่เดียวที่ยอมสัมภาษณ์เรา
ผมมีทนายนั่งอยู่ข้างๆ
เด็กพวกนี้มีชีวิตอยู่ในโลกจริงๆ
และเราต้องไม่รีรอ...
ที่จะบอกเล่าความทุกข์ของพวกเขา ให้สาธารณชนได้รับรู้
คนเดียวที่ติดต่อมาหาเราคืออัยการสูงสุด
"คุณกำลังเล่นบ้าอะไรอยู่"
"ตีพิมพ์ข่าวอย่างนี้มันละเมิดอำนาจศาลนะ"
พวกเขาโดนขู่เพราะตอนท้ายของบทความชิ้นแรก
ที่บอกว่าจะมีบทความอื่นๆ เกี่ยวกับจุดกำเนิดเรื่องน่าเศร้านี้
โดยนัยแล้วก็คือ การเปิดโปงความประมาทของดิสทิลเลอส์
อันดับแรก มันไม่ใช่การเลี่ยงติดคุก
ไม่ว่าใครก็เข้าคุกได้ และผมก็เตรียมใจไว้แล้ว
แต่ถ้าเราตีพิมพ์บทความแรกแล้วติดคุก การรณรงค์นี้ก็จบ
ไม่มีเงินให้เด็กๆ อีก ไม่มีอะไรเลย
ไม่มีการอภิปรายในสาธารณชนอีก
เราจึงพยายามหลีกเลี่ยงการติดคุก
เราต้องการให้การรณรงค์นี้ดำเนินต่อไป
ทาลิโดไมด์เป็นการรณรงค์ตั้งแต่แรกเริ่ม
เขาไม่เคยคิดที่จะตีพิมพ์แค่บทความเดียว
อันที่จริง สิ่งที่เราเรียนรู้จากแฮร์รีก็คือ...
แค่รายงานข่าวเชิงสอบสวนครั้งเดียว ไม่ส่งผลอะไร
ผมว่าอาจไม่ใช่ความคิดที่แย่ ที่จะเขียนถึงดิสทิลเลอส์วันนี้
มันมีสามแง่
มีด้านที่เกี่ยวกับกฎหมาย
การสืบสวนเรื่องตัวยา และแน่นอน ครอบครัวเหยื่อ
ซึ่งเป็นหัวใจของทุกอย่าง
เรามีงานล้นมือ
เลยตัดสินใจให้หาคนอื่นไปตามติดชีวิตครอบครัว
และนี่คือตอนที่มาร์เจอรี่เข้ามา
หน้าที่ของฉันคือเดินทางไปทั่วประเทศ
ไปอยู่ ไปสัมภาษณ์ ไปสัมผัสว่าการมีลูกทาลิโดไมด์...
จะเป็นยังไงในสมัยนั้น
ฉันจะไปอยู่ด้วย
และจะนอนลงบนพื้นที่บ้านของบางครอบครัว
ได้รู้ว่าเป็นยังไงที่ต้องตื่นมาตอนกลางคืน แล้วพลิกตัวให้เด็กทาลิโดไมด์
ที่พลิกตัวเองไม่ได้
จากการได้ใช้ชีวิตกับพวกเขา
ได้สัมผัสสิ่งที่พวกเขาเผชิญ
ฉันพอจะเข้าใจว่าการมีลูกที่พิการเช่นนี้เป็นยังไง
เมื่อฉันเริ่มออกตามหา เด็กทาลิโดไมด์และครอบครัว
บางรายก็ติดตามได้ยาก
บางรายไม่อยากโดนสัมภาษณ์
มันเป็นภารกิจที่ยากมาก
สิ่งที่ฉันเจอก็คือเรื่องราวที่แสนเศร้า
พวกเขาได้รับการช่วยเหลือน้อยมาก แทบไม่มีใครใส่ใจ
และถูกสังคมรังเกียจ
ทุกคนกลัว
พวกเขากลัวความพิกลพิการของเด็กๆ พวกนี้
มันไม่ใช่แค่ที่แขนขา
เด็กบางคนเหมือนเป็นจิ๊กซอว์
จิ๊กซอว์ของอวัยวะที่ผิดที่ผิดทาง
ฉันรู้ว่ามันเป็นยังไง อย่างการพาเด็กไปร้านอาหาร
ภายในไม่กี่นาที ไม่กี่วินาที
พอมองไปรอบๆ คิวที่ต่ออยู่ก็หายไป
บางทีฉันก็ตามพวกเขาไปชายหาดที่มีคนหนาแน่น
ในไม่กี่นาทีหาดก็ร้าง
ชีวิตสมรสพังทลาย
สามีทิ้งไป
"เจ้านี่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับฉัน"
วันหนึ่ง
สามีฉัน ฉันพูดต่อหน้าไม่ได้
- ได้ยินมั้ยคะ - ค่ะ
บอกกับฉันว่า "เราต้องคุยกัน" ฉันก็โอเค
ฉันไม่อยากเชื่อ เขาบอกว่า "คุณมีทางเลือก"
ฉันบอกว่า "อะไรนะ ไม่"
ฉันบอก "ฉันจะไม่เลือกทางนั้นเด็ดขาด"
เขาบอก "ไม่งั้นฉันจะ..."
ฉันบอก "งั้นก็เชิญ ฉันจะไม่ยอมทิ้งลูกคนนี้ไป"
แล้วเขาก็ไป
ฉันถูกทิ้งไว้กับหนี้ก้อนโตและลูกๆ ที่ยังเล็ก
ฉันไม่อยากให้พวกเขาเป็นโรคลมชัก
ฉันรู้ว่าฉันต้องคิดอย่างหนัก
ฉันได้ทำงานกะกลางคืนทุกคืน คืนละ 12 ชั่วโมง
ฉันทำอย่างนั้นอยู่ 16 ปี โดยไม่ได้นอนพัก
ไม่รู้เพราะอะไร ฉันไม่เคยเหนื่อย มีคนคอยช่วยฉันอยู่
สิ่งที่เกิดขึ้นกับซันเดย์ไทมส์
แฮร์รี อีวานส์จะตีพิมพ์รูปพวกนี้ลงหนังสือพิมพ์
นั่นคือสิ่งที่ทุกคนบอกว่ายอมรับไม่ได้
แต่เพราะการทำอย่างนั้น เขาเลยได้ช่วยให้หลายครอบครัวเป็นอิสระ
หมอบอกว่านี่เป็นเพราะฉันกินเนื้อแกะ
ที่ปนเปื้อนฝุ่นรังสีนิวเคลียร์
เราสงสัยทันทีที่เห็นบทความแรก ของฮาโรลด์ อีวานส์
เราเขียนไปหาเดอะไทมส์ และได้ข้อมูลจากพวกเขา
ถ้าไม่มีข้อมูลพวกนั้น เราจะไม่รู้เลย
(การต่อสู้ของแบร์รี เลนนอน)
การรณรงค์ด้านศีลธรรมนี้ ทำให้ชีวิตของเหยื่อทาลิโดไมด์เป็นที่ประจักษ์
แต่กระนั้นความเสี่ยงที่จะโดนอัยการสูงสุดฟ้อง ยังคงครอบงำซันเดย์ไทมส์
จุดเปลี่ยนจริงของการรณรงค์นี้
คือตอนผมได้จดหมาย...
จากอัยการสูงสุดในวันหนึ่ง
"อัยการสูงสุดจะไม่ดำเนินการพวกคุณ...
เรื่องการรณรงค์ด้านศีลธรรม และจากสิ่งที่คุณได้ตีพิมพ์ไปแล้ว
แต่ถ้าพวกคุณยังเดินหน้าต่อกับสิ่งที่คุณกล่าวอ้าง
ก็โปรดระวัง เรา..."
เป็นการบอกโดยนัยว่าเราจะฟ้องคุณ
จดหมายจากอัยการสูงสุด ทำให้การรณรงค์ด้านศีลธรรม
ได้รับสิทธิเช่นเดียวกับส.ส.
แจ็ค แอชลีย์และอัลฟ์ มอริส เป็นผู้สนับสนุนการรณรงค์นี้มาตั้งแต่แรก
ในสภา พวกเขาคือกำลังหลักในการโน้มน้าว ประธานรัฐสภายอมให้มีการอภิปราย
วันนั้น แจ็ค แอชลีย์จะไปพบ ประธานรัฐสภาที่สภาล่าง เพื่อบอกว่า...
"มาอภิปรายเรื่องนี้กัน เด็กพวกนี้ไม่ได้รับการชดเชยตามที่สมควร"
วันต่อมา ประธานก็ยอม...
ให้พรรคแรงงาน เปิดการอภิปรายเรื่องทาลิโดไมด์
ตอนนี้เอง
(รายงานการประชุมสภาล่าง การอภิปราย)
ก่อนการอภิปราย มีคนเข้ามาหาผมที่ทางเดิน
เป็นผู้ช่วยส่วนตัวของท่านนายกเทศมนตรี
เขาบอกว่า...
"เราไม่อยากให้คุณเดินหน้ารณรงค์ต่อ
เราเตรียมเงินพิเศษไว้ให้ห้าล้านปอนด์
แต่อย่าเดินหน้าต่อ"
ผมบอก "เสียใจ มันไม่พอ"
ผมบอก "เราต้องการ 20 ล้าน ผมได้รับคำแนะนำว่าต้องเป็น 20 ล้าน"
แจ็ค แอชลีย์เปิดด้วยคำพูด ที่ทำให้สมาชิกสภาทุกฝั่งคล้อยตาม
"สิ่งที่เราจะอภิปรายวันนี้ คือโศกนาฏกรรมระดับชาติ
ไม่ได้เจ็บปวดน้อยลง เพียงเพราะเกิดขึ้นเมื่อสิบปีก่อน
แต่เด็กชายสิบขวบจะมีชีวิตวัยรุ่นแบบไหน
ในเมื่อเขาไม่มีแขนขาและสูงแค่สองฟุต
นั่นคือความสูงของขวดวิสกี้สองขวดซ้อนกัน
เด็กสาววัย 11 ขวบ จะหัวเราะและมีความรักได้ยังไง
ในเมื่อเธอไม่มีมือให้ใครจับ ไม่มีขาให้เต้นรำ"
เราอภิปรายกัน มันน่าทึ่งมาก
เพราะตอนนี้สื่อที่ก่อนหน้านี้ต่างหวาดกลัว
ไม่ว่าจะกลัวละเมิดศาล
หรือความอิจฉาในวิชาชีพ อะไรก็ตาม
ตอนนี้พวกเขานำเสนอคดีนี้ เรามีรูปคดีแล้ว
และสิ่งที่สำคัญมากในตอนนี้
ซึ่งต่างจากตอนอยู่นอร์เธิร์นเอคโค แล้วได้จดหมายร้องเรียน
ผมกลับได้จดหมายนับพันๆ บอกว่า "ได้โปรดทำต่อไป"
ผมว่ามันมี...
อาจไม่ใช่วันใดวันหนึ่ง แต่เป็นหนึ่งสัปดาห์
ที่เปลี่ยนจากไม่มีใครรู้เรื่องนี้
กลายเป็นประชาชนอังกฤษรับรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
(คดีทาลิโดไมด์ คำแถลงของประธาน)
เมื่อสื่อได้รับเสรีภาพ หลายเจ้าก็เข้าร่วมกับซันเดย์ไทมส์
ในการประณามการปฏิบัติที่เด็กได้รับ
เมื่อรับรู้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้น สาธารณชนก็อึ้งและขยะแขยง
ประตูเปิดออก ดิสทิลเลอส์ร้อนรน
(จากผู้ที่มอบทาลิโดไมด์ให้คุณ)
ดิสทิลเลอส์ตกที่นั่งลำบาก
พวกเขาพยายามจำกัดวงความเสียหาย และค่าชดเชยที่จะต้องจ่าย
พวกเขาตอบกลับด้วยการเพิ่มเงินชดเชย
ระหว่าง 5-11 ล้านปอนด์
แต่ถูกเปิดโปงว่ามันก็แค่ลูกเล่นทางการเงิน
ออกแบบมาเพื่อให้พวกเขาจ่ายน้อยที่สุด
ในระยะเวลาสั้นๆ ความทุกข์ของเด็กๆ ก็กลายเป็นประเด็นระดับชาติ
ผู้คนอยากช่วยเหลือทุกทางที่ทำได้
มีกลุ่มเล็กๆ ที่พยายามยื่นเรื่อง ต่อผู้ถือหุ้นเป็นรายคนโดยตรง
เมื่อพวกเขาติดต่อขอซื้อรายชื่อจากดิสทิลเลอส์
บริษัท... ซึ่งในทางกฎหมายต้องยอมทำตาม
บอกว่ามันมีมูลค่า 2,000 ปอนด์
ตัวเลขที่สูงเกินกว่ากำลังพวกเขา
พวกเขาหันไปหาแฮร์รีให้ช่วย
พวกเขามาที่ออฟฟิศของผม
ด้วยการสนับสนุนของไนท์ลีย์
เราซื้อหุ้นจากผู้ถือหุ้น จ่ายด้วยเงินของซันเดย์ไทมส์
ซื้อรายชื่อผู้ถือหุ้น เราจะได้เขียนไปถึงพวกเขา
มันเหมือนการเลือกตั้งทั่วไป เสียงโทรศัพท์จะดังขึ้น
จะมีคนพูดว่า "เราเป็นตัวแทนของอีลลิงคอนซิล
เรามีหุ้นอยู่เยอะ เราอยากสนับสนุนเมสัน"
แล้วมันก็เป็นอย่างนี้เรื่อยๆ ผมว่า "มันเยี่ยมมาก"
อีกคนที่ช่วยอย่างมากก็คือรอน พีท
เป็นประธานบริษัทลีเกิลแอนด์เจนเนอรัล
ผมพูดในฐานะผู้ลงทุนสถาบัน
ผมคิดว่ามันน่าจะเป็นประโยชน์ต่อผู้ถือหุ้น
ถ้าดิสทิลเลอส์จะชดเชยให้อย่างสมเหตุสมผล
น่าทึ่งมาก เขาลุกขึ้น
แล้วกล่าวสุนทรพจน์กลางเมือง เท่าที่ผมจำได้
เห็นได้ชัดว่าสินค้าของพวกเขา สร้างความเสียหายมหาศาล
และพวกเขาไม่ยอมรับผิดชอบในแง่ศีลธรรมใดๆ
ผมว่าพวกเขาควรทำ
ตอนนี้เป็นที่ชัดเจนแล้วว่า...
เราต้องการคะแนนโหวตสิบเปอร์เซ็นต์
เพื่อส่งหนังสือ ให้ดิสทิลเลอส์เรียกประชุมวิสามัญผู้ถือหุ้น
และราคาหุ้นของดิสทิลเลอส์ก็เริ่มร่วง
เพราะตอนนี้เรามีการอภิปรายสำคัญในรัฐสภา
เรายังดำเนินการรณรงค์ในหนังสือพิมพ์ต่อไป
ด้วยภาพถ่ายและบทความของมาร์เจอรี่ วอลเลซ
และเรายังมีอาวุธไม้ตาย
สารคดีของบรูซ เพจและเอเลน พอตเตอร์...
ที่ว่าพวกเขาประมาทเลินเล่อจริง
เมื่อความโกรธเกรี้ยวเพิ่มมากขึ้น แรงกดดันต่อดิสทิลเลอส์ก็เช่นกัน
ผู้บริโภคและร้านค้าปลีก เริ่มคว่ำบาตรสินค้าพวกเขา
บริษัทใหญ่น้อยหลายแห่งช่วยการรณรงค์ ของซันเดย์ไทมส์เท่าที่จะช่วยได้
ผมกังวลเรื่องนี้มานานแล้ว
และอย่างที่ผมเรียกทั้งหมดนี้ว่า
การขาดความเข้าใจ ความรู้สึกของผู้มีส่วนเกี่ยวข้อง
เลยต้องมีคนทำอะไรสักอย่าง
ผู้บริโภคต่อต้านสินค้าของดิสทิลเลอส์
และมีข่าวลือกันว่า ผู้คนไปที่ร้านค้าปลอดภาษีที่ฮีทโธรว์
เพื่อซื้อวิสกี้ แล้วเมื่อถามว่าต้องการอะไร
พวกเขาก็จะบอกว่า อะไรก็ได้ที่ไม่ใช่ของดิสทิลเลอส์
และนั่นไม่ใช่เรื่องดีสำหรับผู้ถือหุ้น
การรณรงค์ด้านศีลธรรมของแฮร์รี ขยายใหญ่ขึ้นจนขนาดที่
ได้รับความสนใจจากผู้ปกป้องสิทธิ ผู้บริโภคชาวอเมริกา ราล์ฟ เนดาร์
ผู้ที่เสนอจะช่วยเหลือ
คุณเนดาร์ สบายดีมั้ยครับ ดีจริงๆ ที่คุณโทรมา
เมสันถามว่าผมพอจะช่วยเขาได้มั้ย ที่จะให้กลุ่มผู้บริโภค
ในอเมริกาเพิ่มแรงกดดันกับดิสทิลเลอส์
เพื่อให้พวกเขาเพิ่มเงินค่าชดเชย
ผมเลยไปที่อเมริกา
ผมทำให้ราล์ฟ เนดาร์ยอมพบผม
เดวิด เมสันจะพบกับราล์ฟ เนดาร์ในคืนนี้
และคาดว่าพวกเขาจะมี การแถลงการณ์ร่วมกันหลังจากนั้น
เพื่อประกาศว่า พวกเขามีแผนจะดำเนินการอย่างไร
ผมขึ้นเครื่องแพนแอม กำลังนั่งอยู่บนเครื่อง
แล้วก็มีประกาศ "ทุกท่านคะ
รถเข็นเครื่องดื่มของเรามีจอห์นนี่ วอล์คเกอร์
กอร์ดอนส์ยิน และนั่นนี่" ผมก็ "อะไรกัน"
ผมคิดว่า "ผมจะไม่ทนกับสิ่งนี้"
ผมเลยตามรถเข็นเครื่องดื่มไปรอบเคบิน
พอมีคนบอกว่า "ขอกอร์ดอนส์ยิน"
ผมจะบอกว่า "ผมชื่อเดวิด เมสัน และนี่..."
ผมจะยื่นหนังสือพิมพ์ให้ดู พวกเขาจะขออย่างอื่น
ผมตามรถเข็นไปทั่วทั้งลำ
และไม่มีใครซื้อสินค้าของดิสทิลเลอส์เลย
สิ่งสำคัญก็คือมันเป็นเรื่องใหญ่มาก
สิ่งที่คุณต้องทำก็แค่สร้างกระแสต่อต้านให้มากพอ
ทำให้ยอดขายลดลงสักห้าเปอร์เซ็นต์
พวกบริษัทเหล่านี้ก็จะเริ่มสนใจ
เพราะคุณกำลังพูดถึงเงินร้อยล้านเหรียญ
และเมื่อชื่อแบรนด์มีตราบาปติดตัว
ถ้าแบรนด์นั้นเกี่ยวข้องกับเครื่องดื่มแอลกอฮอล์
ซึ่งเป็นเรื่องง่ายที่จะทิ้งไป
หาเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่คล้ายกัน
สารดังกล่าวก็จะส่งถึงดิสทิลเลอส์อย่างชัดเจน
และมีสื่อเป็นโขยง
ซีบีเอส เอ็นบีซี ไม่ว่าใครก็มา
ฮาโรลด์ อีวานส์ทำให้สื่อของอเมริกา เข้าใจได้อย่างชัดเจน
สิ่งที่พวกเขาต้องการในกระบวนการการเงิน
ที่ซับซ้อนของบริษัทพวกนี้ก็แค่จ่ายให้มากพอ
ที่จะเลี่ยงค่าใช้จ่ายสุทธิต่อบริษัท
ความสำคัญของการคว่ำบาตรก็คือ...
พูดภาษาเดียวกับคุณแมคโดนัลด์
ผู้ที่ใครต่อใครพูดกันว่าเข้าใจภาษาเงิน
และชายคนหนึ่งก็ลุกขึ้นและพูด "คุณเนดาร์"
เขาพูด...
"การจะทำให้การคว่ำบาตรส่งผลจริงๆ
มันต้องมีขนาดใหญ่โต
และการจะทำให้ได้ขนาดนั้นต้องใช้เวลานาน"
ผมบอก "ผมว่าผมตอบได้ เพราะผมบินมากับ
เครื่องแพนแอมและเกิดเรื่องนี้ขึ้น"
แล้วผมก็เล่าให้ฟังว่า เกิดอะไรขึ้นบนเครื่องแพนแอม
การที่ทุกคนร่วมกันคว่ำบาตร
พวกเขาชอบใจกันใหญ่
และราล์ฟก็มองมาที่ผม
เพราะผมไม่ได้เล่าเรื่องนี้ให้เขาฟัง ทุกคนหัวเราะกันใหญ่
แล้วเขาบอก "ก็นั่นล่ะ คุณเมสันเพิ่งจะลงมือทำ
และแสดงให้เห็นว่าสามารถทำได้ยังไง"
และเดวิดก็พูดได้อย่างคล่องแคล่ว
อย่าได้ประมาทพ่อแม่จำนวนไม่กี่คน
ที่ก้าวข้ามความโศกเศร้าของตัวเอง และกลายมาเป็น...
ผู้สนับสนุนประเด็นของพวกเขา
การรณรงค์ทางศีลธรรมของซันเดย์ไทมส์ ไม่ยอมเงียบหายไป
ภายในเก้าวัน มูลค่าหุ้นของ ดิสทิลเลอส์เสียไปถึง 35 ล้านปอนด์
นี่คือเลขคณิตที่เอดินบะระเข้าใจ
เราเริ่มต้นการรณรงค์ในเดือนกันยายน 1972
สามสี่เดือนต่อมา ดิสทิลเลอส์ก็ยอม
พวกเขาเสนอเงินให้ 20 ล้าน
แล้วก็...
เราทราบมาว่ากระทรวงการคลังจะคิดภาษี
ผมเลยเขียนบทบรรณาธิการในวันนั้น บอกว่านึกไม่ถึงเลย
แล้วฮาโรลด์ วิลสันก็ให้อีกห้าล้านในวันต่อมา
จึงไม่ต้องจ่ายภาษี
(ข้อเสนอโดยบริษัทดิสทิลเลอส์จำกัด)
นี่ เดวิด
(ทวงความยุติธรรมให้ลูกสาว จากพ่อผู้หัวใจแตกสลายของหลุยส์)
ฉันจำได้ถึงตอนที่ตัวเองลงหนังสือพิมพ์
จำได้ถึงความกดดันที่มีต่อครอบครัว
และยังจำได้ว่าพบกับแฮร์รีที่บ้านของฉัน
ฉันไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร
ฉันว่าเขาดูเป็นคนแปลกๆ
และการที่เขากับพ่อฉัน และคนอื่นๆ ในการรณรงค์ครั้งนี้...
สามารถเอาเงินค่าชดเชยมาได้ในที่สุด
นั่นคือสิ่งที่สำคัญสำหรับเรามาก
จำได้ผมบอกว่า...
ในท้ายที่สุด เราไม่ได้ชนะรางวัลใดๆ
เพราะเหยื่อก็ยังไม่มีแขนขาอยู่ดี
เราได้รับค่าชดเชย และมีการจัดตั้งกองทุนพร้อมกัน
เพราะพวกเขาตระหนักว่า...
ฮาโรลด์ อีวานส์ตระหนักว่า...
เราต้องการเงินก้อนนี้ไปตลอดชีวิต
แต่ใช่ว่าการยอมความครั้งนี้จะได้รับการยกย่อง
จากนักวิจารณ์คนอื่นที่ไม่รู้ข้อเท็จจริงทั้งหมด
เพเรกรีน เวิร์สธอร์นและคนอื่นๆ พูดว่า "ฮาโรลด์ อีวานส์เหมือนโรบินฮูด
เขาก็แค่หัวขโมยที่ช่วยประชาชน"
เอเจพี เทย์เลอร์ นักประวัติศาสตร์ชื่อดังบอกว่า...
"สิ่งที่ซันเดย์ไทมส์ทำมันเกินจะรับได้"
มันจึงสำคัญมากที่จะทำต่อไป
ด้วยสองเหตุผล หนึ่ง เพื่อแสดงให้เห็นว่าเกิดอะไรขึ้น
สอง เพื่อเรียนรู้
ถ้าเราไม่เรียนรู้จากหายนะครั้งนี้
ซึ่งเราควรจะได้บทเรียนตั้งแต่ปี 1962
ปี 1963 เราควรได้บทเรียนตั้งแต่ปี 1964
ตอนนี้เราอยู่ในปี 1973 แต่เราก็ยังไม่เรียนรู้ถึงสาเหตุของหายนะนี้
พวกเขาเหลือเชื่อจริงๆ
นี่คือองค์ประกอบทางเคมีของมัน
แม้พวกเขาจะชนะและได้ค่าชดเชยที่สมควร
ความจริงของยาตัวนี้ก็ยังไม่ได้รับการเปิดเผย
ทีมอินไซต์ยังคงทำการสืบสวนต่อไป
เพื่อหาสาเหตุที่ซ่อนอยู่ของหายนะนี้
และเริ่มเขียนบทความที่โด่งดังที่สุด
"ทาลิโดไมด์ ความจริงที่ถูกปิดบัง"
หลังจากที่บทความในวันที่ 24 กันยายนตีพิมพ์
เราจึงเริ่มทำการสืบสวนจริงจังหลังจากนั้น
คำถามแรกคือทำไมดิสทิลเลอส์ ต้องการให้ยาตัวนี้วางจำหน่ายได้
พวกเขามีภูมิหลังในด้านยารักษาโรค เพียงเล็กน้อย
ประเด็นก็คือดิสทิลเลอส์เป็นมือใหม่ในวงการยา
ทาลิโดไมด์เป็นยาตัวแรกที่พวกเขาวางจำหน่าย
และพวกเขาก็อ่านบทความ ซึ่งฉันว่าตีพิมพ์ลงในซันเดย์ไทมส์
เขียนโดยอัลดัส ฮักซ์ลีย์ ทำนองเรื่องเบรฟนิวเวิลด์
ถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้น เป็นบทความแนวทำนายอนาคต
ซึ่งบอกว่ายาจะทดแทนแอลกอฮอล์
พวกเขาก็เลยตื่นตระหนกและคิดว่า "เราควรจัดการอะไรบางอย่างกับเรื่องนี้"
พวกเขาจึงเข้าสู่วงการยา
การสืบสวนมีเป้าหมายท้าทาย คำอ้างของดิสทิลเลอส์
เกี่ยวกับการทดลองที่เกิดขึ้นในยุคนั้น
เราสืบดูว่าบริษัทยาทำอะไร
และพวกเขารู้อะไรบ้างเกี่ยวกับยาในยุค 50
ฉันเลยไปที่อเมริกา
ฉันไปที่บริษัทยาใหญ่ๆ ทุกเจ้า
เพื่อดูว่าพวกเขารู้อะไรบ้าง ก่อนวางจำหน่ายยาตัวใหม่
และสิ่งที่เราได้รับการยืนยันอย่างรวดเร็ว
ก็คือบริษัทยาที่จริงจัง
บริษัทที่อยู่ในวงการนี้มานาน จะทำการศึกษาเกี่ยวกับระบบสืบพันธุ์
เพื่อหาว่ายาจะส่งผลเสียหายต่อทารกหรือไม่
ทั้งบริษัทเลเดอลี ฮอฟแมนลาโรชและสมิทไคลน์แอนด์เฟรนช์
พวกเขาศึกษาเรื่องนี้
และที่ไอซีไอ
ไอซีไอถึงขั้นใช้ไพรเมต
ซึ่งเป็นเรื่องที่จริงจังมาก
ในปี 1957 ดิสทิลเลอส์ส่งยา ไปทำการทดสอบแบบกลุ่มอิสระ
ผลที่ได้เตือนว่ามันอาจสร้างความเสียหาย
ให้กับต่อมไทรอยด์ ซึ่งเป็นสาเหตุความผิดปกติแต่กำเนิด
แต่พวกเขาก็ยังเดินหน้าต่อไป
บรูซ เพจทุ่มเทยิ่งไปกว่านั้น เพื่อให้เข้าใจรายละเอียดที่ซับซ้อน
ว่ายาตัวนี้ทำงานยังไง
สิ่งหนึ่งที่คุณต้องเข้าใจ...
เกี่ยวกับการทดลองยา
ก็คือแม้แต่ปัจจุบันนี้เทคโนโลยีที่ดีที่สุด ก็ยังไม่ปลอดภัยเต็มร้อย
แต่คุณพูดได้ว่าธรรมชาติ...
จะส่งสัญญาณเตือนเมื่อเจอสารเคมีที่อันตราย
แทบจะทุกครั้งที่คุณมองดูทาลิโดไมด์ มันจะดูไม่ปลอดภัย
มันมีโมเลกุลที่เล็กและซับซ้อนมาก
อยู่ในรูปแบบที่ประหลาด การทำงานของมันคาดเดาได้ยาก
ทาลิโดไมด์เป็นเคมีที่ไม่สมมาตร
และตามคำพูดของหมอโรเบิร์ต สมิท
ที่โรงพยาบาลเซนต์แมรี่ส์
เขาบอกว่า "ดูนั่นสิ เป็นโมเลกุลที่อันตรายมาก มีบางอย่างผิดปกติ"
การทดสอบยาของกรูเนนธัลไร้ประสิทธิภาพมาก
และดิสทิลเลอส์ไม่รู้อะไรเรื่องนี้เลย
การมาบรรจบกัน
ของพวกคนทำสบู่ ซึ่งก็คือสิ่งที่พวกเขาเคยเป็น
กับพวกคนทำวิสกี้ในอังกฤษ
กลายเป็นหายนะที่ไม่เคยมีมาก่อน
(ปฏิกิริยาของอีนอช โพเวลล์)
อีนอช โพเวลล์ รัฐมนตรีสาธารณสุขในตอนนั้น
แทนที่จะรีบปกป้องพ่อแม่เหยื่อ
กลับไม่จัดทำประชาพิจารณ์ และได้รับแจ้งหรือได้รับรายงานสรุป
ซึ่งเป็นรูปคดีของดิสทิลเลอส์ และเขาก็ยอมรับมัน
เจ้าหน้าที่ที่สรุปให้โพเวลล์ฟัง
ก็ได้รับทราบจากพนักงานอาวุโสของดิสทิลเลอส์
ในที่สุดการสืบสวนก็เสร็จสิ้น
ผลที่ได้ไม่อาจปฏิเสธ
แต่กระนั้นซันเดย์ไทมส์ก็ถูกห้ามไม่ให้ตีพิมพ์
เพราะมีคำสั่งห้าม
- คุณบอกผมไม่ได้เหรอว่าเกิดอะไรขึ้น - ผมบอกไม่ได้
ผมถูกคำสั่งห้ามเช่นเดียวกับคนอื่น
พวกเขามีศูนย์หรือห้องแล็บ สำหรับทดสอบตัวยามั้ย
ไม่มีในระดับที่จำเป็นเพื่อให้ตัวยา
อย่างทาลิโดไมด์วางจำหน่ายในอังกฤษ
- แต่พวกเขาก็ยังวางจำหน่าย - ครับ พวกเขาวางจำหน่าย
แล้วส่วนที่คุณบอกไม่ได้มันเกิดขึ้นได้ยังไง
นั่นคือสิ่งที่ผมบอกไม่ได้ เรากำลังเสี่ยงมาก
รายละเอียดที่ว่าทำไมพวกเขาเลือกทาลิโดไมด์
ทำไมถึงไปหาเคมีกรูเนนธัล
พวกเขาทดสอบกับสัตว์ยังไงบ้าง ก่อนจะวางจำหน่าย
พวกเขาทดสอบอะไรบ้าง เพื่อดูว่ายาจะถูกดูดซึมเข้าร่างกายมนุษย์
พวกเขาทดสอบอะไรบ้าง เพื่อดูว่าปลอดภัยสำหรับหญิงท้อง
ก่อนจะทำการตลาดอย่างนั้น
มีการศึกษาทางการแพทย์อะไรบ้าง และผลเป็นยังไง
พวกนี้ผมพูดไม่ได้
แต่จากการค้นคว้าของทีมอินไซต์
เมื่อไม่นานมานี้ กองทุนทาลิโดไมด์และกองทุนอื่นๆ
เริ่มรู้เกี่ยวกับการพัฒนายาตัวนี้
พวกเขาสืบค้นดูว่าเจ้าของเคมีกรูเนนธัล
มีทุนทรัพย์ที่จะสร้างแผนกยารักษาโรคได้ยังไง
ทั้งที่รอบตัวมีแต่เศษหินเศษปูน
และได้ค้นพบว่าพวกเขาเป็นสมาชิกแบบจ่ายเงิน
ของพรรคนาซีที่ใช้ประโยชน์ จากโครงการกำจัดคนที่ไม่ใช่ชาวอารยัน
เพื่อที่จะซื้อบริษัทที่ชาวยิวเป็นเจ้าของ ในราคาที่ต่ำกว่ามูลค่าจริงมาก
จากบันทึกของบริษัท
พวกเขาใช้เวลาแค่แปดสัปดาห์ ตั้งแต่เริ่มพัฒนายาวิเศษตัวนี้
ไปจนถึงการออกสิทธิบัตรใบแรกให้ทาลิโดไมด์
มันดูเป็นช่วงเวลาที่สั้นจนน่าสงสัย
นักวิทยาศาสตร์ที่เกี่ยวข้อง ต้องเคยค้นคว้าสารประกอบนี้ก่อนหน้าสงคราม
(ปี 1938 เยอรมนี)
(ทีมนักวิทยาศาสตร์กำลังพัฒนา ยาฆ่าแมลงชนิดใหม่ที่ทรงพลัง)
(แต่บังเอิญทำมันหก ส่งผลให้เกิดอาการชัก)
(อาวุธชนิดใหม่จึงเกิดขึ้น แก๊สพิษ)
(นักวิทยาศาสตร์ทั้งสี่ตั้งชื่อว่า ซาริน ตามชื่อพวกเขา)
(เชรเดอร์ แอมโบรส เกอร์ฮาร์ด ริตเตอร์ แวนเดอร์ลินด์)
ฮิตเลอร์สั่งให้หนึ่งในนั้นพัฒนายาแก้พิษ
หลังจากสงคราม อ็อตโต แอมโบรส ไปทำงานให้กับเคมีกรูเนนธัล
อ็อตโต แอมโบรสเป็นที่รู้จัก ในนามนักเคมีของซาตาน
เขาคือคนที่ตัดสินใจว่าควรมีค่ายกักกันขนาดใหญ่
ที่เอาชวิทซ์
(การพัฒนายาฆ่าแมลง และสารพิษที่ใช้ในสงครามชนิดใหม่)
เราตรวจสอบทาลิโดไมด์ และตรวจสอบคำอ้างที่ว่า...
มันเป็นสารประกอบชนิดใหม่
เราค้นพบว่าที่จริง...
มันเป็นหนึ่งในสารประกอบนับพันที่คล้ายกัน
และบางตัวก็เป็นยาที่รู้จักกันดี
ในปี 1940 และ 1930
เราได้สิทธิบัตรแรกของทาลิโดไมด์
เราแสดงให้ผู้เชี่ยวชาญของเราดู
เขาอ่านคำบรรยายฤทธิ์ของมัน แล้วบอกว่า "พวกเขารู้ได้ยังไง"
ฤทธิ์ที่ว่า เขาหมายถึง เป็นฤทธิ์ห้าอย่างต่อระบบประสาท
คำบรรยายถึงฤทธิ์ทั้งห้านี้แสดงว่า...
ผู้เขียนสิทธิบัตรรู้ว่ายาออกฤทธิ์ต่อระบบประสาท
โดยการทำให้กล้ามเนื้อเคลื่อนไหวช้าลง
ทำให้เกิดฤทธิ์กล่อมประสาท
มันลดอัตราเมตาบอลิซึม การเต้นหัวใจ ระบบไหลเวียนและการย่อยอาหาร
ด้วยฤทธิ์ต่อระบบภูมิคุ้มกัน
ในทางกฎหมาย เป็นไปไม่ได้เลย ที่พวกเขาจะทดสอบสารเคมีนี้กับมนุษย์
ก่อนจะเขียนสิทธิบัตร
และยิ่งในเยอรมนีหลังสงคราม นั่นเป็นเรื่องผิดกฎหมาย
แม้ว่าเราจะไม่มีหลักฐานโดยตรง ที่ว่าทาลิโดไมด์ถูกทดสอบในค่ายกักกัน
แต่ก็มีหลักฐานแวดล้อม
และหนึ่งในเรื่องราวน่าตกใจที่เราได้ยินมา
ก็มาจากแม่ของทารกทาลิโดไมด์คนหนึ่ง
พี่เขยฉัน
เขาเป็นหนึ่งในกลุ่มแรกที่ไปถึงค่ายกักกันเบลเซน
และปลดปล่อยพวกเขา
เขาบอกในช่วงบั้นปลายชีวิตของเขาว่า...
"รู้มั้ย นั่นคือที่ที่ฉันเห็น เด็กที่พิการแบบทาลิโดไมด์"
"บางคนยังพอมีชีวิตอยู่ได้ บางคนก็ตายสนิท"
แต่เขาบอกว่า "พวกเขาให้ยานี้กับแม่ของเด็ก อย่างไม่ต้องสงสัย"
นี่คือแพทย์ที่ดูแลฝั่งผู้หญิง ของค่ายกักกันเบอร์เกนเบลเซน
เธอบอกว่านักโทษถูกใช้ทดลอง ในทางการแพทย์หลายอย่าง
บางคนถูกฉีดยาเข้าเส้นเลือดดำ
เมื่อเราเริ่มตรวจสอบสิทธิบัตร
สำหรับสารประกอบที่คล้ายกัน ในปี 1940 เราก็รู้ว่า...
ยาพวกนี้ถูกทดสอบเพื่อหาฤทธิ์ต้านอาการชัก
และ...
มันก็สมเหตุสมผล
ในยุคที่ผู้คนพยายามหายาแก้พิษแก๊สพิษ
ชุดนี้จะช่วยป้องกัน ไม่ให้สัมผัสกับอาวุธเคมีชนิดเหลว
เช่นเดียวกับชนิดแก๊ส
ถ้ามีอาการของอาวุธเคมี
คุณยังมีวิธีการป้องกันอีกอย่าง
ยาอะโทรปีน
ยานี้ใช้เมื่อเกิดอาการได้รับสารพิษเท่านั้น
ยาอะไรก็ตามที่มีศักยภาพ ต้านแก๊สพิษจะถูกออกแบบมา
เพื่อให้ระบบประสาทของเหยื่อ หยุดทำงานไปชั่วขณะ
แต่ยานี้จะส่งผลร้ายแรงต่อทารกในครรภ์
ยาส่งผลต่อทารกเหมือนกับแก๊สพิษ
และโมเลกุลของทาลิโดไมด์เข้าไปในทารก
ในขณะที่ระบบประสาทของเด็กเริ่มพัฒนา
ทำลายปลายประสาทที่กำลังพัฒนา และมันออกฤทธิ์ด้วยความแม่นยำ
ระบบประสาทจะเริ่มพัฒนาประมาณวันที่ 20
ดังนั้นในวันที่ 20-21
เด็กจึงมีโอกาสสมองเสียหายได้
แล้วในวันที่ 21-22
มันอาจทำลายตาหนึ่งหรือสองข้าง และทำให้ตาข้างที่เหลือเสียหาย
และในวันที่ 23 มันจะทำลายระบบการได้ยิน
และอาจทำลายการพัฒนาหู
มันอาจทำให้หูชั้นใน ชั้นกลางและชั้นนอกเสียหาย
และมันออกฤทธิ์แบบไหนก็ได้
ราวๆ วันที่ 24 มันจะเริ่มทำลายระบบแขน
โดยเริ่มจากกำจัดแขน
กระทั่งวันที่ 28 มันจะทำลายมือและข้อมือ
ประมาณวันที่ 30 มันจะเริ่มกำจัดขา
หรือไม่ก็ทำให้ขาเสียหายอย่างหนัก ไปจนถึงวันที่ 35
ซึ่งมันจะส่งผลพอประมาณกับขาและเท้า
ทาลิโดไมด์จึงเล่นงานเอ็มบริโอ
ด้วยความแม่นยำเหมือนนักแม่นปืน
ด้วยฤทธิ์ที่เปลี่ยนไปวันต่อวัน
ทาลิโดไมด์จึงเป็นผลพวง มาจากโครงการสงครามเคมีของนาซี
มันโดดเด่นจากโครงการอื่นที่พัฒนาในตอนนั้น
ก็เพราะมันออกฤทธิ์เป็นสารระงับประสาท ที่ทำให้ผู้ใช้มีอาการเมายา
ฉันเลยใช้มัน มันดีมาก อย่าเข้าใจผิด
มันดีสุดๆ ตอนที่ฉันใช้มัน ฉันรู้สึกดีจริงๆ
อาชญากรรมของพวกเขา ไม่ได้กระทำด้วยความโกรธเกรี้ยว
แอมโบรสมีส่วนเกี่ยวข้องในอาชญากรรมสงคราม
ที่ทำให้มีคนตายนับหมื่น
แต่เมื่อถึงการพิจารณาคดีนิวเร็มเบิร์กในปี 1946
ฝ่ายสัมพันธมิตรก็มี อาชญากรสงครามมากเกินให้จัดการ
- อ็อตโต แอมโบรส - แอมโบรส
แม้นักวิทยาศาสตร์นาซีบางคนถูกประหาร
การลงโทษส่วนมากก็เบากว่านั้น
อ็อตโต แอมโบรสทำงาน ในบริษัทชั้นนำของวงการไม่ได้อีกต่อไป
พวกเขาจึงทำธุรกิจที่เล็กลงมาอย่างกรูเนนธัล
(แฟ้มทาลิโดไมด์)
เป็นเรื่องที่อธิบายไม่ได้ ในเดือนธันวาคม ปี 1970
ผู้พิพากษาในการไต่สวนผู้บริหารเคมีกรูเนนธัล สั่งชะลอการไต่สวนที่ในตอนนั้น
เป็นการไต่สวนคดีอาญา ที่ยาวนานที่สุดของเยอรมนี
หลังจากสองปีครึ่งในศาล
ผู้ถูกกล่าวหาไม่ได้พ้นจากข้อกล่าวหา หรือถูกตัดสินว่าผิดจริง
ไม่เคยมีข้อสรุปว่า พวกเขาต้องรับผิดทางอาญาหรือไม่
บทความของเพจและพอตเตอร์ เสร็จสมบูรณ์ในที่สุด
และแท่นพิมพ์ก็พร้อมทำงาน
แต่ซันเดย์ไทมส์ทราบมาว่าพวกเขาตีพิมพ์ไม่ได้
และมีคำสั่งที่ออกโดยอัยการสูงสุด
พวกเขาอุทธรณ์และชนะ
คดีนี้ถูกส่งไปที่สภาขุนนาง
เราจึงไปที่นั่น ผมนั่งอยู่กับเพื่อนร่วมงาน
คำตัดสินสุดท้ายของผู้พิพากษาคือ...
ฟังนะ
"บทความดังกล่าวห้ามตีพิมพ์
ซันเดย์ไทมส์ทำการรณรงค์ด้านศีลธรรมได้
แต่การตีพิมพ์ข้อเท็จจริง ของการรณรงค์ดังกล่าวเป็นเรื่องผิดกฎหมาย"
เราเลยแพ้ที่สภาขุนนาง
เราทำยังไงเหรอ
เราเลยยื่นอุทธรณ์ต่อศาลสิทธิมนุษยชนยุโรป
ฮาโรลด์ อีวานส์ ตัวแทนของเพื่อนร่วมงาน...
ถูกปฏิเสธเสรีภาพในการแสดงออก ตามข้อสิบของกฎหมายสิทธิมนุษยชน
เราเลยต้องนั่งเครื่องบินไปสทราสบูร์ก สัปดาห์แล้วสัปดาห์เล่า
เพื่อให้การต่อศาล
และเราชนะด้วยสองคะแนน
คุณอีวานส์ คำตัดสินวันนี้มีความสำคัญยังไง
มหาศาลครับ เป็นคำตัดสินที่สำคัญที่สุด
ไม่เพียงแค่ด้านเสรีภาพของสื่อ
แต่ยังในด้านสิทธิที่จะได้รับรู้ ของพลเมืองในอังกฤษ
คณะผู้พิพากษาที่ยอดเยี่ยมได้บอกกับ...
รัฐบาลอังกฤษให้ "ปฏิรูปกฎหมาย" พวกเขาต้องทำเดี๋ยวนี้
นั่นคือความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของแฮร์รี
ที่เปลี่ยนกฎหมายของอังกฤษเพื่อ...
เพื่อเสรีภาพของสื่อ
และเพื่อมอบอำนาจให้กับผู้ไร้อำนาจ
ในแง่ที่ว่าทำให้การรายงานข่าวเชิงสืบสวน ยังดำเนินไปได้ แม้จะมีคำสั่งห้าม
(ทาลิโดไมด์ เรื่องที่ถูกปิดบัง)
วันนี้ฝ่ายผลิตยอดเยี่ยมมาก เราไปได้เร็ว
ทุกอย่างเตรียมพร้อมเรียบร้อย
ทุกคนที่เราอยากขอความเห็นปฏิเสธ
เราจะบอกอย่างนั้นในหน้าแรก
- ตอนนี้ผมต้องจัดการอันนี้ก่อน - จำนวนคำพอแล้วเหรอ
ผมว่ามันเกินแล้ว น่าจะเกินไป 2-3 แถว
แต่คุณจะเขียนเรื่อง เกี่ยวกับความงี่เง่า การปิดปากเงียบ
และความลับตลอดสิบปีได้ยังไง
การเปิดโปงดิสทิลเลอส์ของทีมอินไซต์ ถูกตีพิมพ์ในที่สุด
มันเป็นจุดสำคัญที่สุดในการต่อสู้อันยาวนาน
และเป็นก้าวสำคัญในการปลดแอก สิ่งที่แฮร์รีเรียกว่า
"สื่อกึ่งเสรี"
มีบางสิ่งเกี่ยวกับสถาบันหนังสือพิมพ์ ที่ต้องอยู่เบื้องหลังการรายงานข่าว
และนั่นก็คือฐานันดรที่สี่
และนั่นคือสิ่งที่ผมกลัวที่สุด
ในยุคดิจิทัล คุณสูญเสีย...
แรงต้านที่มาจากความสำคัญ ของสถาบันหนังสือพิมพ์ในการรายงานข่าว
ไม่ว่าจะเป็นต่อประเทศ บริษัท หรือรัฐบาล
ผมว่าแฮร์รี อีวานส์สื่อให้เห็นถึงอำนาจนั้น
(ปี 1981 รูเพิร์ต เมอร์ดอค ซื้อหนังสือพิมพ์ไทมส์)
(อีกปีต่อมา ฮาโรลด์ก็ลาออก)
ในปี 2005 แฮร์รีได้รับตำแหน่ง บรรณาธิการประจำกองบรรณาธิการ
ให้กับธอมสันรอยเตอส์ สำนักข่าวที่ใหญ่ที่สุดของโลก
เป็นอีกครั้งที่เขาทำงาน ให้บริษัทของตระกูลธอมสัน
ใบหน้าของบรรณาธิการหนังสือพิมพ์ ควรถูกแทนที่ด้วย
เครื่องหมายคำถามตัวใหญ่ๆ
เขามีความอยากรู้อยากเห็นหรือไม่
เขาต้องมีเป้าหมาย เขาต้องการอะไร
เพื่อทำเงินให้ได้มากที่สุดเหรอ
หรือทำให้ได้ชื่อเสียงมากที่สุด
ทำไปเพื่ออะไร
ถ้าจำกัดความว่าต้องการทำเงินเท่านั้น
เอาเป็นว่าเราต้องการเงินเพื่อให้อยู่ต่อไปได้
แต่ถ้าจำกัดความว่าต้องการทำเงิน
ก็ไม่มีอะไรจะยับยั้งได้
อะไรที่ทำเงินได้ เขาก็จะหาเหตุผลให้
ตามวิธีคิดของผมแล้ว ซึ่งจะคล้ายลูกเสืออยู่สักหน่อย
นั่นไม่ใช่การเป็นบรรณาธิการที่ดี
ไม่ใช่การชี้นำที่ดีพอ
(ครบรอบ 50 ปี การประชุมทาลิโดไมด์ ลอนดอน 2012)
เธอชอบให้ทำผม ฉันไม่ชอบเลย
เรื่องที่แสนน่าอัศจรรย์นี้
จะเริ่มขึ้นได้เพียงทางเดียว คือผมขอพูดถึงทุกคนที่นี่
เริ่มด้วยที่แม่ๆ เป็นคนแรก
คนที่เรามักคิดว่า "เป็นแม่สินะ"
ใช่ แม่ที่คลอดคุณมานั่นแหละ
ไม่ว่าคุณจะได้รับความรักแค่ไหน ก็ยังเป็นเรื่องช็อกสำหรับแม่
และพ่อ...
ส่วนมากก็เป็นคนดี บางคนที่ไม่ใช่
และแน่นอน พวกคุณ
ผมคิดว่ามันน่าทึ่งและยอดเยี่ยมมาก
ที่เด็กๆ ที่ผมเห็นครั้งแรก
ตอนเป็นบรรณาธิการนอร์เธิร์นเอคโค ตอนนี้กำลังใช้ชีวิตของพวกเขาเอง
ต่อให้เราไม่ชนะเงินค่าชดเชยสักแดง
นี่ก็ยังเป็นรางวัลที่ยอดเยี่ยมอยู่ดี
ยินดีกับพวกคุณด้วยครับ
เขาเปลี่ยนทัศนคติของคนอื่นทั่วโลก
ที่มองว่าเป็นความผิดของพ่อแม่
หลายประเทศพูดว่า "แม่กินยา เป็นความผิดของพวกเธอที่ลูกเกิดมาอย่างนี้"
แต่ฮาโรลด์ อีวานส์กลับบอกว่า "ไม่ใช่
นี่คือความผิดของบริษัทยา พวกเขาต้องชดใช้"
เขาทำให้พ่อแม่ไม่ต้องแบกรับความผิด ซึ่งเป็นเรื่องใหญ่มาก
เพราะไม่ว่าพ่อแม่คนไหนก็ต้องโทษตัวเองอยู่แล้ว
- ที่ลูกเกิดมาเป็นอย่างนี้ - ขอบคุณมากครับ
เขาทำให้พ่อแม่ไม่ต้องแบกรับความรู้สึกผิด
และทำให้เป็นที่ชัดเจนว่า มันคือความผิดของดิสทิลเลอส์
ไม่ใช่พ่อแม่ที่ผิด
มีหน้าหนึ่งของเดลี่มิเรอร์
ฉันจะไม่มีวันลืม
วันที่ฉันอ่านหนังสือพิมพ์เกี่ยวกับคำสั่งนั้น
และสิ่งที่พวกเขาจะทำ
เขามุ่งมั่นที่จะเล่นงานพวกคนใหญ่คนโต
ยิ่งมีอำนาจก็ยิ่งล้มดังเท่านั้น เขาพิสูจน์แล้ว
เขาเป็นแค่คนตัวเล็กๆ แต่แม่เจ้า
เขาคือคนที่สมบูรณ์แบบ คุณซันเดย์ไทมส์
ถ้าไม่มีเขา เราก็ไม่มีโอกาส
ธรรมชาติของข่าวก็เหมือนภาพโมเสก
ซับซ้อน หลากหลายแง่มุมและน่าตื่นเต้น
และนั่นทำให้ผมเข้าสู่วงการหนังสือพิมพ์
(บทส่งท้าย)
ผมขอแถลงในฐานะตัวแทนของรัฐบาล
ผมรู้ว่าเหยื่อทาลิโดไมด์หลายคน รอคอยมาเป็นเวลานาน
เป็นที่เห็นพ้องกับสภาที่ปรึกษาแห่งชาติ ของกองทุนทาลิโดไมด์
รัฐบาลขอแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้ง
สำหรับความทุกข์ยากที่เหยื่อต้องเผชิญ
เมื่อแม่ที่ตั้งครรภ์...
ใช้ยาทาลิโดไมด์ ในระหว่างปี 1958 และปี 1961
ราวกับว่าโลกหยุดนิ่ง ทุกอย่างหยุด
ตอนที่ไมค์ โอไบรอัน รัฐมนตรีสาธารณสุขแถลงความเสียใจ
มันเหมือนว่า... ฉันบรรยายได้แค่ว่าเหมือนทุกอย่างลงตัว
อุปสรรคที่หลายคนจะต้องเผชิญต่อไป
ในชีวิตประจำวัน
ฉันรอคอยมาทั้งชีวิตเพื่อฟังคำขอโทษนี้
ในที่สุดฉันก็ได้ยิน
แล้วฉันก็บินไปนิวยอร์กในคืนนั้น เที่ยวหกโมงเย็น
เช้าวันต่อมา ฉันไปเคาะประตูบ้านฮาโรลด์ อีวานส์
มันน่าตื่นเต้นมาก
เพราะทุกอย่างที่ฮาโรลด์ทำเพื่อพวกเรา สิ่งเดียวที่เขาทำไม่สำเร็จ
คือเรียกร้องคำขอโทษ เราเลยดูมันด้วยกัน
เรากอดกัน ร้องไห้ จ้องมองที่จอคอมพิวเตอร์ของเขา
ดูไมค์ โอไบรอันแถลงคำขอโทษ
(ปี 2014 กองทุนทาลิโดไมด์พบหลักฐาน)
(ว่ารัฐบาลเยอรมันในสมัยนั้น)
(แทรกแซงการตัดสินคดีอาญาปี 1970 เพื่อปกป้องบริษัท)
(ไม่มีใครได้รับโทษ)
(เคมีกรูเนนธัลยังคงปฏิเสธข้อกล่าวหา และปฏิเสธจ่ายค่าชดเชย)
(เรื่องราวทั้งหมดของหลักฐานใหม่นี้ ถูกตีพิมพ์โดยรอยเตอส์...)
(เดอะโกลบแอนด์เมล เดอะการ์เดียน ซึ่งเขียนโดยฮาโรลด์ อีวานส์)
(หลังจากรับช่วง ต่อสิ่งที่หลงเหลือของดิสทิลเลอส์)
(ดิอาจิโอก็สนับสนุนกองทุนทาลิโดไมด์มาตลอด)
(ทั้งยังเพิ่มการสนับสนุนทางการเงิน อย่างต่อเนื่อง)
(เพื่อตอบสนองความต้องการ ที่เปลี่ยนไปของสมาชิกกองทุน)
(ดิอาจิโอได้จัดให้มีการระดมทุน แบบผูกพันเพื่อเป็นหลักประกันว่า...)
(การสนับสนุนทางการเงินระยะยาว จะดำเนินต่อไป)
คำบรรยายโดย: ณัฐ อมรบวรวงศ์