Na terenie USA są tysiące mil podziemnych korytarzy…
Opuszczone tunele metra,
nieużywane korytarze serwisowe,
szyby nieczynnych kopalń…
I wiele innych o nieznanym przeznaczeniu.
…dzieje się na zewnątrz.
Burza w rejonie zatoki spowodowała szkody. Opowie o tym Pete Giddings.
OSTRZEŻENIE PRZED BURZĄ
Pokażemy też, co się stanie z zatoką, jeśli spełnią się prognozy naukowców.
Wszystko o 19 na kanale 11.
Co ma 12 milionów oczu, 192 miliony zębów
i obejmuje teren od mostu Golden Gate aż do wież WTC?
To Amerykański Łańcuch Rąk.
Długi na 6400 km łańcuch trzymających się za ręce Dobrych Samarytan
ciągnie się od morza do morza przez pola, góry,
porośnięte sadami równiny.
Tego lata sześć milionów osób
połączy siły, aby walczyć z głodem w Stanach Zjednoczonych.
Sprawdź, jak się przyłączyć do Amerykańskiego Łańcucha Rąk.
AMERYKAŃSKI ŁAŃCUCH RĄK 1986
PLAŻA W SANTA CRUZ PROMENADA
Wysil się.
Chyba straciłem szansę na wynik zawodowca.
Wiesz co?
Możesz odejść z nagrodą z poziomu drugiego
albo zawalczyć o nagrodę z poziomu trzeciego.
Jak uważasz, Addy, gramy dalej czy kończymy?
Ty decyduj, to twoje urodziny.
Chcę numer 11.
- Tak? - To?
Tak.
Tak, to.
- Dzięki. - Jasne.
Oby nie miała koszmarów przez tę koszulkę.
Mam przechlapane, bo wygrałem koszulkę dla córki. To nowość.
Bała się, gdy pokazywali to w telewizji.
Wiedziałbyś, gdybyś był częściej w domu.
Wiesz…
Przy karuzeli kręcą jakiś film. Może szukają statystów.
Wezmę jeszcze jedno piwo.
Co, nie mogę się napić piwa?
Co powiecie na kolejkę górską?
Addy, chcesz spróbować?
Russel, wiesz, że jest na to za mała.
A ja na pewno tam nie pójdę.
Automat!
O to właśnie chodzi.
- Ile kuponów? - Dwa.
Dwa kupony.
- Addy, chodź do toalety. - Nie potrzebuję.
Russel?
Możesz przypilnować córki?
Pilnuję jej.
Skarbie, nie odchodź nigdzie.
Nic nie robię.
- Wciąż pokazujesz nożyce. - Mam dziś szczęście.
JEREMIASZ 11:11
- Niemożliwe! - O Boże!
RYTUAŁ PRZEJŚCIA ZNAJDŹ SIEBIE
Sotuknang poszedł do Taiowy i powiedział:
„Chcę, żebyś zobaczył, co zrobiłem. Zrobiłem to dobrze”.
Taiowa spojrzał i powiedział:
„Bardzo dobrze, ale jeszcze nie ukończyłeś dzieła.
Musisz teraz dać życie innym gatunkom.
I wprawić wszystko w ruch zgodnie z moim planem”.
Zgodnie z planem
wyruszył w nieskończony kosmos stworzyć
Kobietę Pająka.
Sotuknang rzekł: „Bardzo mi się podobasz, Kobieto Pająku.
Tu jest bezkresna przestrzeń, ale światu brak radości.
Świat potrzebuje”…
WYJŚCIE
OBECNIE
Dojechaliśmy!
- Nie, tato! - Dlaczego?
Bo za dużo śpicie.
Wysiadamy.
Ostrożnie. Najpierw wnieście bagaże.
Popatrz.
- Jesteś za stary. - No chodź.
- Wiesz, co robić. - Nie oceniaj mnie.
- Hej, młody. - Wi-fi nie działa.
Brak dostępu do sieci, za to słonko świeci.
Dobre.
Dobra, puk, puk.
Kto tam?
- Ty. - Kto?
Hej, ty! Otwórz drzwi!
Co się z tobą dzieje?
- Możemy kupić psa? - Nie.
Powinnaś tu pobiegać.
Jason, zjedz coś.
- Co? - Co to za humory?
Przepraszam. Hurra, biegi przełajowe!
- Nie chcesz biegać? - Lubisz to.
- Ale po co? - Trenujesz na Olimpiadę.
- Nie zakwalifikuję się. - Uda ci się, jeśli ci na tym zależy.
- Mogę pojeździć autem? - Nie.
Na tym mi właśnie zależy.
A ty dokąd, Jason?
- Cara i Haley… - Skończ jedzenie.
…jeździły pod nadzorem rodziców.
Olimpijska lekkoatletka nie musi umieć prowadzić.
- O Boże. - Biegaj.
- Biegaj po piasku. - Dlaczego?
Bo tak jest trudniej. Mniejsza przyczepność.
Ćwicz na plaży, a potem na bieżni będzie łatwiej.
Jedziemy na plażę?
Tak, jak tylko się rozpakujemy.
Na jaką plażę?
W Santa Cruz.
Będą tam Josh i Kitty z dziewczynkami.
Co robisz?
Taka sztuczka. Zostawiłem to rok temu.
Dobra. Pokaż.
To jakiś szajs.
Brzydko się wyrażamy przy stole?
Wytkniesz kogoś palcem, a trzy palce wskażą ciebie.
Co to ma znaczyć?
Ja wystawiłem cztery palce.
Widzisz?
Jeden to kciuk i cię nie wskazuje.
A więc co to jest?
Myślę, że to stres pourazowy.
Nie była w Wietnamie.
Ale się zgubiła.
- Na 15 minut. - Dość, by się przestraszyć.
Nie wiadomo, co ją spotkało. Wszystko mogło się zdarzyć.
Jak ją zachęcić, by mówiła?
Zachęcajmy ją, by rysowała…
pisała, tańczyła.
Robiąc to, opowie nam swoją historię.
Chcę odzyskać moją córeczkę.
Proszę się wypłakać.
Przepraszam.
Muszę zapalić.
Po co nam letni domek niedaleko plaży…
- skoro na nią nie jeździmy. - A ta plaża tutaj?
- Jaka? - Tu też jest plaża.
To nie plaża, tylko brzeg zatoki.
Na prawdziwej plaży są ludzie, jest piasek, rozrywki.
Tam są tłumy
i różni dziwacy…
Ja nie pojadę. Nie jedziemy tam.
No to będę musiał to odwołać.
Tylko szkoda.
Bo wiem…
że Jason bardzo na to czekał.
Jesteśmy tu pierwszy raz od śmierci babci.
Wiem, że bardzo to przeżył.
Wrócimy przed zmrokiem.
Jasne.
Tak.
Będzie wspaniale. Spędzisz miło czas.
Naprawdę mnie nie pocałujesz?
Nie pocałujesz mnie?
Gdzie twój brat?
Nie wiem.
Naprawdę?
Jason?
Mamo!
Skarbie, dlatego właśnie nie możesz się tu bawić.
- Czy to się nie zdarzyło rok temu? - Zora, przestań.
To jest to! Co sądzicie?
Tatuś wrócił do domu, maleńka!
Moja Craw Daddy!
Żartuje?
Nie żartuje.
Jest tu magnetofon.
Skórzane siedzenia, schowek.
Właśnie.
Jest tu nawet to!
Już się tym zajmuję. Powiedzieli mi, co zrobić.
Znosi ją na lewo, więc trzeba tu przytrzymać.
Dużo za nią nie dałem.
- Zmieścimy się tam wszyscy? - Wiecie co?
Jesteście rozpieszczeni.
Rozpieszczeni.
Wiecie, że w wodzie jest fluor, za pomocą którego rząd steruje naszymi umysłami?
Zapomniałam. Nikogo nie obchodzi koniec świata.
Powiedz nam, co to ma być, a my sobie to wyobrazimy.
Pocałuj mnie w odbyt, Zora.
Co?
- „Odbyt” to nie bluzg. - Dość o odbytach.
- Czemu tak powiedziałeś? - W tym wypadku lepszy…
byłby bluzg.
- Mamo, ty się śmiejesz. - Nie śmieję się.
- Kto cię tego nauczył? - Koniec gadki.
Eddie Murphy, mam większe problemy
Ziom namówił mnie na hasz z torebki
Pół na pół
To klasyk.
Pół na pół
Palę zioło niczym król
Co znaczy „pół na pół”?
To o narkotykach.
Wcale nie. To czadowy numer. Nie bierzcie narkotyków.
Jason, śmiało.
Poczuj rytm.
Tak się jaram, że jaram bez filtra
Czujesz to.
Lubię powoli spalać skręta
Popiołem poparzona jest już ręka
Wtedy skręcam jointa długiego jak kij
Skończę w piekle, gdy odlecisz za free
Witajcie w Santa Cruz.
Wiem, że masz astmę Przynieś szkło, obalimy flaszkę
Czuję, że trzeba podlać trawę
Muszę zrobić test na dragi Przez marychę zrypałem sprawę
Santa Cruz!
- Załapaliśmy. - Santa Cruz!
- Pięć minut. Nie możesz już mówić. - Nie chcę o tym rozmawiać.
- Russ… - Co się stanie?
- Jeśli coś jej się stało… - Nic się nie stało. Oddaliła się.
O Boże!
- Nie patrz. - On nie żyje?
Ale numer.
JEREMIASZ 11:11
LAS MERLINA ZNAJDŹ SIEBIE
Co słychać?
Mówiliście 14.30. Ktoś się spóźnił.
Wilsonowie się nie śpieszą.
Nieźle wyglądasz.
Witajcie w raju.
- Śliczna jesteś. - Dziękuję.
Chcesz coś? Mogę przynieść piwo.
- Nie. - Zobaczcie, kto tu jest.
- Jest już duży. - Nie drażnij jej.
Cześć.
- Bez jaj. Masz łódkę? - Mam.
Super sprawa.
- Zarąbiście. Nadmuchiwana? - Goń się.
- Wyposażona? Masz kamizelki? - Mam.
- Gaśnicę? - Mam.
A pistolet sygnałowy?
Wiedziałem, że zapomnisz.
Musimy wypłynąć dwiema łódkami.
- Na pewno nie chcesz pić? - Nie, dziękuję.
- To wino jest przepyszne. - Nie wątpię.
- Jak wam mija lato, w porządku? - Tak, jest super.
Dobrze się czujesz?
- Tak. - Co?
Trochę ciężko jest mi… rozmawiać.
Rozumiem cię.
Całkowicie cię rozumiem.
Chcecie coś? Mamy pełny bar.
Nie trzeba. Mam wodę.
- Trzeci kieliszek? - Dziękuję.
Lekarstwo dla żony.
Piękne, nie sądzisz?
Proszę.
- Co mówimy? - Nienawidzę cię?
- Może być. - To dobrze.
Nigdy nie przestaje.
Czasem chcę go zamordować.
- Nic się nie zmieniło? - Nie.
W zasadzie coś niecoś się zmieniło.
O Boże!
- Zrobiłaś coś z twarzą? - Tylko troszeczkę. Ociupinkę.
Świetnie. Wyglądasz jak w zeszłym roku.
Dziękuję. Tak sobie wymyśliłam.
Mała zmiana robi różnicę.
Tobie to nie jest potrzebne, jędzo.
Ojej.
- Co to było? - Tylko głupi tunel, nieważne.
Zabawki plażowe są dla dzieci.
Twój brat to dziwak.
Ma problemy z koncentracją.
Idziesz do wody?
Nie.
- Dlaczego? - Właśnie.
- Dokąd idziesz? - Do toalety!
Wysikaj się do oceanu.
Raz, dwa, trzy, moje szczęście.
- Zamknij się. - Ty się zamknij.
Żałujesz, że już nie tańczysz?
Czasem tak.
- Bo byłaś w tym dobra, co? - Tak.
- Szczyt formy w wieku 14 lat. - Jak wszyscy.
Zostałabym gwiazdą filmową, gdybym przypadkiem nie urodziła córek.
Chodziłam do szkoły aktorskiej.
Nim poznałam Josha, zagrałam w dwóch reklamach.
W ciąży nie chodziłam na castingi.
Jezu! Uważaj!
To dziwne.
Ostatnio było dużo dziwnych przypadków.
Może pójdziemy do nas?
- Chyba czas na wódkę. - Zdecydowanie.
Gdzie jest Jason?
Gdzie on jest?
Gabe, gdzie jest Jason?
Jason!
- Gdzie byłeś? - W toalecie.
Nie rób tak!
Zawsze mów, dokąd idziesz. Przepraszam.
Już dobrze. W porządku.
- Rozumiesz? - Przepraszam.
Chyba już pójdziemy.
Widziałaś ich nowy wóz?
Musiał to zrobić, żeby mnie wkurzyć.
Udało mu się.
Nie biegaj w domu!
Bo mama będzie zła.
A teraz niecodzienne zdarzenie: dodatkowe rundy w Minnesocie.
Powiem dobranoc.
Zakończyły się wynikiem 11-11 po siódmej rundzie.
To wszystko dzięki słynącemu z szybkich piłek Hollisterowi…
W porządku?
Obejrzę skrót meczu, dobrze?
Widzimy się potem w pokoju czarów.
Dobranoc.
Wyłącz telefon.
Zdejmij maskę.
Myślałaś, że nie żyję?
Nie. Ja tylko…
Nie wiedziałam, czy się zgubiłeś, czy ktoś cię porwał.
Terroryści i zboczeńcy?
Trzymaj się blisko mnie, a będziesz bezpieczny.
Patrz.
Jedenasta jedenaście.
Pora spać.
Kto to?
Chcę jutro kupić sprzęt wędkarski.
Cztery wędki. Możemy łowić z brzegu.
Mamy też łódkę.
Moglibyśmy wypłynąć na otwarte morze.
Nikogo nie zmuszam.
Gabe, chcę jechać.
- Dokąd? - Nie mogę tu zostać.
Przerasta mnie to.
Serio?
Będąc tutaj…
czuję się, jakby…
zawisła nade mną czarna chmura.
Nie czuję się sobą.
Wyglądasz normalnie.
Dobra. Tak.
Gdy byłam dzieckiem,
spacerowałam z rodzicami tą promenadą.
Oddaliłam się.
Nie wiem dlaczego. Ot tak.
Trafiłam do gabinetu luster.
Była tam dziewczynka.
Wyglądała jak ja.
Dokładnie tak, jak ja.
- Cóż, gabinet luster. - To nie było odbicie.
Była prawdziwa.
Była prawdziwa. Ona…
Pobiegłam, ile sił w nogach.
Przez całe życie…
czuję, że jeszcze ją spotkam.
To się stało dawno temu, prawda?
Czasem jedna rzecz łączy się z drugą.
- Tak. - Zbiegi okoliczności.
Od naszego przyjazdu jest ich coraz więcej.
Myślę…
Czuję, że to znak. Że ona się zbliża.
Kto?
Dziewczynka z lustra?
- Nie wierzysz mi. - Wierzę. Naprawdę.
Próbuję zrozumieć.
Tylko…
Nie wierzę, że tak długo nosiłaś to w sobie.
Wiesz, że tu jestem.
Dałbym radę ci dołożyć, więc skoro jest podobna do ciebie…
Rozumiem, kiepski żart. Dobrze.
Przepraszam, moja wina.
Próbuję rozluźnić atmosferę.
Cholera.
Nie mamy prądu. Akurat teraz.
Dlatego Josh ma zapasowy agregat.
Boże! Cholera!
Jezu!
Nie ma prądu. Wracaj do łóżka.
Na naszym podjeździe jest jakaś rodzina.
Nikogo tam nie ma.
Kto to?
Jakaś rodzina.
Boicie się ich?
- To rodzina duchów. - Dobra, dosyć tego.
Nie.
Co?
- Zora, daj telefon. - Wyłączyłam.
- Ktoś jest na zewnątrz? - Tylko jakaś rodzina.
- Pewnie sąsiedzi. - Jaja sobie robisz?
Halo. Nazywam się Adelaide Wilson.
- Dzwonisz pod 911? - Jesteśmy na 2311 Seagull Way.
Ktoś stoi na naszym podjeździe.
Jasne, dobra.
- Tak. - Wiesz co?
Załatwię to.
- Nie, nie mamy. Co? - Dowiem się, kto to.
Nie, ale wiem, że spróbują.
- Będzie dobrze. Spokojnie. - Czternaście minut?
Nie, to za długo!
- A niech to. - Nie rozumie pan.
- Czy możemy się uspokoić? - Gabe.
- Nie traćmy głowy, a będzie dobrze. - Zaczekaj chwilę.
Chciałem mieć wakacje, a mam obłąkaną rodzinę.
Cześć!
W czym mogę pomóc?
No dobrze.
Jeśli chcecie nas nastraszyć,
to wybraliście zły adres.
Zora.
Włóż buty.
Grzecznie was poprosiłem.
A teraz opuśćcie moją posesję.
Wezwijmy policję.
Wezwałam. Będą za 14 minut.
Co? Za 14 minut?
Jason, daj mi kij.
Jaki kij?
Do baseballa. Jest…
- Masz. - Dziękuję.
- Gabe? - Czekajcie.
- Teraz zobaczymy. - Gabe.
Nie.
No dobra.
- Gabe! - Załatwię to.
Już wam mówiłem, żebyście stąd poszli!
Skoro wygłupy wam w głowie,
to się powygłupiajmy!
Gliny już są w drodze.
Poszli na tył domu. Tylne drzwi są zamknięte?
- Moje okno jest otwarte! - Zora, nie! Gabe, Jason!
Ja nie żartuję, chłopie!
Rozwalę ci łeb!
Na twoim miejscu…
Gabe.
- Klucz. - Jaki?
- Ze skrytki! - Jakiej?
Co to za bzdura?
Szlag!
Mamo?
Trzymaj się mnie.
Co się dzieje?
Co?
To my.
Niczego tu nie mamy.
To nasz letni dom. Wczoraj przyjechaliśmy…
Dawno…
dawno…
temu…
była sobie dziewczynka.
Inna dziewczynka była jej cieniem.
Były ze sobą połączone.
Przykute do siebie.
Kiedy dziewczynka chciała jeść,
podawano jej ciepłe i smaczne posiłki.
Ale kiedy dziewczynka-cień była głodna,
musiała jeść królika. Surowego i krwawego.
Na Boże Narodzenie
dziewczynka dostawała śliczne zabawki.
Miękkie i przyjemne w dotyku.
Ale zabawki dziewczynki-cienia były tak ostre i zimne,
że raniły jej palce, kiedy próbowała się nimi bawić.
Dziewczynka poznała przystojnego księcia z bajki, w którym się zakochała,
ale dziewczynka-cień
w tym samym czasie poznała Abrahama.
Nie było istotne, czy go kocha.
Był przecież przykuty do księcia dziewczynki.
Potem dziewczynka urodziła swoje pierwsze dziecko…
prześliczną córeczkę.
Ale dziewczynka-cień…
urodziła małego potworka.
Umbrae przyszła na świat, śmiejąc się.
Dziewczynka urodziła drugie dziecko.
Tym razem był to chłopiec.
Rozcięli jej brzuch i wyjęli z niego dziecko.
Dziewczynka-cień musiała to zrobić…
sama.
Nazwała go Pluto.
Od małego kochał ogień.
Tak więc
dziewczynka-cień bardzo nienawidziła dziewczynkę…
Przez lata.
Aż pewnego dnia zrozumiała,
że to Bóg wystawił ją na próbę.
Przepraszam.
Czego chcecie?
Mogę oddać wam portfel.
- Możecie zabrać nasze auto. - Gabe.
Albo wziąć sobie łódź.
Nikt nie chce łodzi, tato.
A co powiecie na to?
Jedźmy do bankomatu.
Kim wy jesteście?
Jesteśmy Amerykanami.
Przykuj się do stołu.
Addy, nie.
Może powinnam coś ci odciąć.
Zrobię to.
Nie krzywdźcie moich dzieci.
Zabieraj te łapska.
Czekaj!
Zostaw mnie!
Gabe! Czekaj!
Proszę, przestań!
Dość! Zaczekaj!
Mamo.
Dziewczynko.
Uciekaj!
Biegnij.
Chodzi ci o mnie?
Nie.
- On nigdzie nie pójdzie. - Uważaj.
On miewa humory.
Nie. Tylko nie to.
Nie.
- Boję się. - Spójrz na mnie.
Nic ci się nie stanie.
Pokaż mu jedną ze swoich sztuczek.
Dobrze.
Idźcie się pobawić, chłopcy.
Tylko nie spalcie naszego domu.
Przestań, człowieku. Proszę, przestań.
Nie, zostaw!
Zostaw!
Dość!
Mam rodzinę, człowieku! Proszę, nie!
Co tam, do cholery?
Jazda z mojego auta!
Chodź tutaj.
No chodź tu, do cholery!
Mówiłem, żebyś tu przyszła.
Hej, mała. Mówię do ciebie.
Czego chcesz?
Czego?
Czego chcemy?
Robić swoje w wolnym tempie.
Czekaliśmy na ten dzień…
tak długo.
Nazywam to…
odcięciem.
To twój dzieciak.
Znosi ją na lewo. Na lewo.
Jason.
Skarbie!
Chodź!
Szybko!
Kluczyki!
Chodź!
Tędy, szybko!
Wsiadajcie, szybko!
Ruszamy, jazda! Raz-dwa!
Josh?
- Co to było? - Co?
Słyszałam jakiś hałas.
Szelest.
Jakby ktoś chodził wokół domu.
Pewnie wiewiórka. Nie wiem.
Możesz to sprawdzić?
Jestem zajęty.
Zajęty. Więc…
Może dziewczynki zamówiły pizzę.
Wstań i zobacz. Boję się.
Nie chce mi się. Wygodnie mi tu.
- Wstań i sprawdź. - Jezu.
- Ofelia, światło. - Włączam światło.
Słyszałam awaryjny generator.
- Co ty wiesz o generatorach? - Nie bądź dupkiem, sprawdź to.
Już sprawdzam.
Wezmę lornetkę.
- Nic nie widać, tylko piękne gwiazdy. - Naprawdę patrzysz?
Tak, patrzę.
- Cholera. Coś tam jest. - Nie wkręcaj mnie.
Nie wkręcam. Serio, coś tam jest. Zobacz za samochodem.
- Gdzie? Nie widzę. - Obok wozu.
- Cholera! - Co?
Boże, to O.J.
To O.J. Simpson.
Odbiło ci? Mówię serio.
- Ofelia, włącz Beach Boysów. - Poważnie?
- Czemu nie? Ostatnia noc. Zabawmy się. - Ofelia, ścisz to.
- Ściszam. - Wyluzuj. Nikogo tam nie ma.
Idź na górę, zaraz przyjdę. Nie bój się.
Co się dzieje?
- Nic takiego, dziewczynki. - Jezu.
Włączył się generator. Wracajcie do łóżek.
Byłyśmy w pokojach, ale nie w łóżkach.
- Dobrze. To wracajcie do pokoi. - Jutro o 10 ma nas już tu nie być.
- Co jest? - O Boże!
Proszę, przestań.
Wyłączam „Good Vibrations” Beach Boys.
Ofelia.
Wezwij policję.
Jasne. Gram „Fuck the police” NWA.
Josh! Pomóż nam!
Addy!
Szybko! Biegiem!
Chodź tu!
Goń mnie!
Co jest, Zły Joshu?
Chodźmy!
Nie!
Chodź!
No chodź!
Cholera!
Nie, proszę.
Nie, Zora!
Proszę!
Nie!
Nie, proszę.
Nie!
Były otwarte.
Koniec z łódkami.
Mam już dość łódek.
Nie wierzę, że nie żyją.
Dlaczego oni to robią?
W tej chwili wszystkie linie są zajęte.
Proszę czekać…
To jakieś szaleństwo.
W tej chwili wszystkie linie są zajęte. Proszę…
Policja całą noc nie odbiera?
Nie rozumiem.
Za dużo bliźniaków.
Ilu jest tych złych bliźniaków?
Zamykano promenadę i część z nas już wyszła.
Szliśmy do wozów, gdy zaczął się atak.
- O w dupę. - Nie przeklinaj.
I wtedy ujrzeliśmy czerwień.
- Czerwień? - Tak byli ubrani.
Mieli nożyczki.
Podchodzili do ludzi w tłumie i ich dźgali.
Mówi pani, że dźgali ludzi?
Panował chaos, zaczęliśmy uciekać.
- Skąd przyszli? - Co?
Nie wiem. Ktoś powiedział, że z kanałów.
- Z kanałów? Ilu? - Przepraszam, chyba nadchodzą.
Proszę pani?
Liczymy, że wszystko jest w porządku.
Za wcześnie na konkrety,
ale wygląda na to, że doszło do brutalnego i przerażającego ataku
ubranych na czerwono osobników z nożycami.
- Napastnicy sieją spustoszenie… - I wyglądają jak my.
Jeszcze tego nie wiedzą.
Chris, musimy kończyć. Mamy najnowszy przekaz.
KOLEJNE ATAKI
Tutaj widzimy mężczyznę w czerwieni…
To wygląda na grupę osobników
podczas jakiejś demonstracji lub protestu.
Nie wiemy na razie, jaki mają związek z atakami.
- Co to? - To oni.
- Tworzą łańcuch. - Co oni robią?
Nie wiem, ale mają zarąbistą organizację.
Jeśli oglądają nas państwo z dziećmi, zalecamy ostrożność.
Nie wiemy, co się wydarzy.
- Ruszamy stąd. - Żartujesz?
Zora, Jason, pomóżcie ojcu.
Mama zwariowała. Niby dokąd?
- Na policję? - Nie.
Pojedziemy wzdłuż wybrzeża.
- Do Meksyku. - Do Meksyku?
Tu mamy wszystko.
Jedzenie, wodę, generator.
Jesteśmy tu bezpieczni.
Powiedz to Joshowi i Kitty. Są tutaj.
- Przerażasz dzieci. - Za późno.
Myślą jak my. I wiedzą, gdzie jesteśmy.
Nie spoczną, póki nas nie zabiją albo my ich nie zabijemy.
To zastawmy pułapki. Jak w filmie Kevin sam w domu.
- A wtedy… - Nie wierzę, że wspomniałeś ten film.
- Wiesz, o czym mówię. - Gabe. Oni to planowali.
Mają nad nami przewagę.
Czas uciekać,
a nie rozrzucać zabawki po podłodze.
- Zabawki? - Co to jest Kevin sam w domu?
Nie ruszamy się stąd. I koniec.
Ty już tu teraz nie decydujesz!
A więc…
To znaczy, że weźmiemy ich samochód?
Szybko.
Kto ma kluczyki?
Chodź.
Jedźmy!
Wsiadaj.
- Ja prowadzę. - Nie.
- Tak jej powiedziałem. - Tata jest ranny, ty w kajdankach.
- To niebezpieczne. Ja jadę. - Zora! Nie!
- Ja zabiłam ich najwięcej. - Wcale nie.
- Zabiłam bliźniaczki. - Nie. To ja dobiłam tę drugą.
- Ja zabiłem Kitty. - A więc jeden, jeden, jeden, dwa.
Ja zabiłem siebie i Josha, więc…
Nieważne! Zora, do tyłu.
- Patrzcie! - Nie!
Cholera! Zamknijcie okna!
Dobra. Teraz najlepiej będzie…
jechać do tyłu.
Zapnijcie pasy.
Zora!
Gdzie ona jest? Potrąciłam ją?
Tam jest! Jezu!
Zora.
Uważaj.
Za szybko jedziesz!
Nie żyje, prawda?
- Co robisz? Dokąd to? - Mamo!
I wysiadła. Wasza mama wysiadła z auta.
Czy to nasze auto?
To ten, który wygląda jak ja.
Cholera.
Zostańcie w aucie. Zablokuj drzwi.
Co ona robi?
To pułapka.
Wysiadamy.
Proszę.
Nie.
Nie!
Jason?
Jason! Nie!
- Addy! - Mamo!
LAS MERLINA ZNAJDŹ SIEBIE
Tutaj.
Tu możemy się ukryć. Pewnie są tu opatrunki.
Mama wie, co zrobić.
AMBULANS
Spójrz.
To ten łańcuch.
Wygląda jak jakiś pojebany performance.
Gdzie on jest?
Jak to jest dorastać, widząc niebo?
Czuć słońce, wiatr, drzewa?
Wy braliście to za pewnik.
My też jesteśmy ludźmi.
Mamy oczy, zęby, ręce, krew.
Tak samo jak wy.
A jednak
to ludzie zbudowali to miejsce.
Nauczyli się kopiować ciało,
ale nie duszę.
Duszą musimy się dzielić.
Połączonych stworzono,
by mieć kontrolę nad ludźmi.
Jak nad kukiełkami.
Ale coś nie wyszło i porzucono Połączonych.
Przez pokolenia Połączeni żyli bez celu.
Wszyscy tu zwariowali.
Aż my się zjawiłyśmy.
Wysil się.
Chyba straciłem szansę na wynik zawodowca.
Pamiętasz?
Urodziłyśmy się jako wyjątkowe istoty.
Chcę numer 11.
Tak?
Addy, chcesz spróbować?
Tamtej nocy Bóg nas połączył.
JEREMIASZ 11:11
Nigdy nie przestałam o tobie myśleć.
AMERYKAŃSKI ŁAŃCUCH RĄK 1986
Jak by się to potoczyło,
gdybyś zabrała mnie ze sobą.
Wiele lat po naszym spotkaniu…
zdarzył się cud.
Wtedy ujrzałam Boga.
A on wskazał mi drogę.
Ty też to poczułaś.
Wtedy przestałaś tańczyć…
Połączeni zobaczyli, że jestem inna.
Że mogę położyć kres ich niedoli.
Znalazłam wiarę
i zaczęłam się przygotowywać.
Planowałam to przez wiele lat.
Wszystko musiało być doskonałe.
Nie chodziło o to, by was zabić,
lecz by przekazać wiadomość,
która obiegnie cały świat.
Teraz nadszedł nasz czas.
Nasz czas tu na górze.
I pomyśleć,
że gdyby nie ty…
nigdy w życiu bym nie zatańczyła.
Mój skarbie.
Znalazłam cię.
Popatrz.
Już ich nie ma.
Dobrze?
Już cię nie skrzywdzą.
Rozumiesz?
Wszystko będzie tak jak wcześniej.
Tak.
Nie była w Wietnamie.
Ale się zgubiła.
- Na 15 minut… - Dość, by się przestraszyć.
Nie wiadomo, co ją spotkało. Wszystko mogło się zdarzyć.
Jak ją zachęcić, by mówiła?
Zachęcajmy ją, by rysowała,
pisała, tańczyła.
Robiąc to, opowie nam swoją historię.
Chcę odzyskać moją córeczkę.
Oddaliła się!
Mówiłam, żebyś jej pilnował.
Tak.
- Spójrz na siebie. - To nie moja wina, że się oddaliła.
Spójrz na mnie. Spójrz na siebie.
Spójrz na siebie!
Napisy: Agata Deka