WWW.MY-SUBS.COM
www.titlovi.com
ЗАЛИВОТ АМНЕСТИ, МЕЈН, 1985
Жил Верн напиша: "Стави два брода на отворено море,
без ветер или плима, и тие ќе се спојат. "
Така се сретнале моите родители.
Како два брода кои се судени еден на друг.
Во ред е.
Полека, полека. Не дишеше.
Припаѓаа на различни светови.
Но животот, како и морето, знае како да ги спои луѓето.
Мислев да ти испржам јајца. Немој само кучето да ми го изедеш.
Во ред е. Сварив чај.
Ајде пробај. Ќе се чувствуваш подобро.
Па, која си ти?
Атлана. Кралица на Атлантида.
Јас сум Том. Чувар на светилникот.
Побегнала од договорен брак. Го оставила целиот свет позади себе.
Но, во светилникот на татко ми нашла нешто неочекувано.
А татко ми ја нашол љубовта на својот живот.
Артур, ураганот од 4-та категорија ќе удри на брегот околу 14 часот
Што велиш на името Артур? - Според ураганот?
Според легендата. Сепак тој е крал, зарем не?
Тој е повеќе од тоа.
Тој е жив доказ дека нашите народи можат да коегзистираат.
Еден ден ќе го обединиш нашите светови.
Со трозабецот може да ракува само нај јакиот Атланѓанин.
На кралот Атлан му даде моќ над седум мориња.
Го направи толку моќен што и самиот океан стана љубоморен,
и испрати страшен потрес за да ја уништи Атлантида.
И падна на дното на океанот! Ама легендата вели дека еден ден
ќе дојде нов крал кој ќе ја искористи моќта на трозабецот
за повторно да ја спои Атлантида.
Том, земи го!
Кралице Атлана, по овластување на кралот Орвакс,
наредено ви е да се вратите на Атлантида. - Атлана!
Но сеќавањата на Атлана се долги
и нејзиниот крал не сакаше да ја пушти.
Том! - Еве!
Нивните два света не смееа да се сретнат,
а јас бев резултат на љубов која не смеела да се случи.
Атлана, не мораш ова да го правиш. Те молам. - Не.
Секогаш ќе ме пронаоѓа. Следниот пат ќе испрати војска.
Морам да се вратам. Само така ќе го спасам.
И ќе те спасам тебе.
Таму од кај што доаѓам
морето ги однесува нашите солзи.
Овде не. Овде ги чувствуваме.
Ќе ти се вратам кога ќе биде сигурно. Еден ден,
токму овде, на зајдисонце.
Пак ќе бидеме заедно.
Ти биди јак, мој мал принцу. Секогаш ќе бидам со тебе.
Не му давај да ме заборави.
Целиот живот потекнува од морето. Ако сакаме да се разбереме себеси,
мораме да отпатуваме таму од кај што сме дошле.
Денеска имаме подобри мапи од Марс отколку од морското дно.
Ајде, рибчиња, дојдете. - Деца, престанете.
Чао, риби. Чао!
Јас се викам Артур. Како се викате вие? Дали сте гладни?
Види го ова. Артур разговара со рибите. Баш си чудак!
Престанете! - Што ќе направиш во врска со тоа, чудаку? - Престанете!
Превод: Subs Bros Inc. На МКД: Чанго
СЕГАШНОСТ
Ајде, мрдни, побрзај!
Господине, го фативме капетанот. - Сигналот за помош е онеспособен.
Повторно пловиме во темнина. - Ама го слушнаа. Сметајте на тоа.
Да се договориме.
Јас тебе нема да те учам како да бидеш капетан,
а ти мене нема да ме учиш како да бидам пират.
Каде е останатиот дел од екипажот? - Се затвориле кај торпедата.
Нашиот углед е далекусежен. - Твојот углед. Ова е твоја победа.
Повели.
Не го сакам тоа ѓубре. Тоа е љубовта на твојот живот.
Никогаш не сум ти ја раскажал неговата приказна. Ова е на дедо ти.
Беше еден од првите луѓе-жаби во морнарицата во Втората светска војна.
Бил толку невидлив во вода па заради тоа другарите го нарекле Манта.
Ама после војната неговата земја го заборавила
па се вратил на море, и станал мршојадец, преживувајќи со својата итрина.
Овој нож ми го даде кога бев на твои години.
Сега е твој, сине.
Нешто удривме.
Не, нешто нас не удри. - Господине, има нешто надвор.
Уште една подморница? - Не. Мислам дека е човек.
Тоа не е човек.
Алфа, десно. Браво, проверете го ходникот.
Дозвола за качување на брод?
Тоа е тој, Аквамен.
Побрзајте. Заради ова ја пропуштам забавата.
Долго чекав на ова.
Би требало ли да знам кој си ти? - Јас сум морски мршојадец.
Ти си Аквамен. Кога тогаш моравме да се сретнеме.
Да не правиме навика од тоа.
Тато! - Тато?
Ова е твое дете?
Срам да ти е.
Сами се вовлековте во оваа беља. Сами и извлечете се. - Копиле!
Тато!
Чекај! Помогни му! Не можеш вака да го оставиш!
Те молам! - Убивте невини луѓе.
Барај милост од морето.
Оди си! Можам! - Замолчи! Не те оставам.
Мораш да преживееш за да го убиеш копилето.
Не! - Оди си!
Не!
Проклет да си! - Оди.
Одсекогаш знаев каде да те најдам. - Стари навики.
Ајде, честам појадок.
Да ти го стават ова во шишенце за бебиња?
Како тоа можам да дишам под вода, а ти можеш да испиеш повеќе од мене?
Тоа е мојата супермоќ.
Пирати, истите оние кои се осомничени за исчезнувањето
на строго доверливата невидлива подморница.
Понатаму, имаме непотврдени известувања
дека Аквамен, како го нарекуваат на социјалните мрежи,
е одговорен за храброто спасување на руските... - Не сум јас.
Глупости. Го правиш тоа, зар не?
Она на што Вулко те обучи.
Знаев дека нема да можеш засекогаш да останеш настрана.
Мајка ти секогаш знаеше дека си посебен. - Не почнувај.
Веруваше дека ќе ги обединиш нашите два света.
Престани.
Какви и да има проблеми Атлантида, ти си над тоа.
Атлантѓаните ми ја убија мајката. - Не можеш да си сигурен. - Знам.
Ја убиле затоа што те сакала тебе и ме родила мене.
И ти тоа го знаеш.
Сине, еден ден ќе мора да престанеш да се обвинуваш себеси.
Другар! Ти си оној дечко-риба од телевизија?
Супер.
Човек-риба. Што сакаш? - Ќе ти кажам што сакам.
Може една фотка со тебе? -Ти си наш локален херој, стари.
Многу би ни значело. Една на брзинка.
Како и да е. - Да го направиме тоа. - Не ме допирај. - Точно така.
Така. Насмевка.
НЕКАДЕ ВО АТЛАНСКИОТ ОКЕАН
Тој ја разбира важноста на овој состанок. Ќе те сослуша.
Кралу Орм. Кралу Нереус.
За мој вкус си одбрал место за состанок кое е преблизу до површината.
Не го препознаваш Советот на кралеви?
Во Атланово време седумте кралства беа едно.
Нашите предци се собирале овде.
Атлантида седела овде на чело на масата.
Ксебел секогаш бил до неа. Солените, Рибарите...
Пустинците, и Браздашите се уште не паднале. Изгубениот народ се уште не исчезнал.
Заедно биле најголемото царство кое светот некогаш го видел.
Сега седам на Атлановиот престол окован со застарени закони и политика
додека заканата над нас неминивно расте. - Насилство одсекогаш ја мачеше површината.
Ќе се уништат самите себеси. Пред тоа нас ќе не уништат.
Доволно долго се криевме.
Дојде време Атлантида повторно да се воздигне.
Ти оддаваме почест кралу Нереус, повикувајќи го Ксебел
да биде првото кралство кое ќе се придружи на сојузот на кралот Орм.
Како да имавте избор, Вулко. Според законот, ви требаат 4 кралства
за да излезете на површина и да нападнете. Изгубениот народ и Пустинците одамна ги нема.
Браздашите се животни, Солените нема да се придружат, а Рибарите се кукавици.
Без мене и мојата војска која би ги убедила, планот ти е неуспешен.
Јас знам што ти навистина сакаш. Кога четири кралства ќе ти се поклонат,
ќе бидеш прогласен за Господар на океанот.
Тоа е само титула. - Не сум јас будала, кралу Орм.
Како Господар на океанот, ќе заповедаш со најголемата војска на планетата.
Јас сум природен избор за водач. - Навистина?
Што е со озборувањата дека постои уште еден?
Атлантѓанин кој живее на површината. Со кралска крв.
Ти можеби седиш на престолот на Атлантида,
но правото на кое се потпираш е слабо. Како мислиш да го обединиш кралството?
Копилето на мојата мајка никогаш не ни било на Атлантида. Тој и е верен на површ...
Површинари! Вооружете се!
Кралот ви е повреден!
Јас не се обидувам да започнам војна. Војната е веќе започната.
Време е да им пратиме порака која ќе ја чујат.
Клучевите? - Фала. - Ајде да одиме дома.
Да е жив дедо ти, би не трескал по главите затоа што не сме готови.
Имаме доволно време за тоа. Седнувај.
Седнав.
Те барав. Не, не, не. - Мораш со мене на Атлантида.
Ќе ти го кажам она што и го кажав на онаа рѓосана ѕвезда Вулко.
Само пољубезно затоа што си дама. Не, фала, не ме интересира.
Го порази Степенволф и ја спаси Атлантида.
Тоа немаше врска со Атлантида.
Твојот полубрат, кралот Орм, ќе му објави војна на површинскиот свет.
Милијарди ќе умрат. Твои луѓе, а и мои.
Мораме да го спречиме.
Како мислеше тоа да го направиш? - Ти си првородениот син на кралицата Атлана.
Престолот е твое право како првороден.
Единствен начин да се спречи оваа војна и да се спасат двата света
е ти да го превземеш своето законско место како крал.
Мислиш дека Орм туку така ќе ми го предаде престолот кога ќе се појавам?
Јас сум копиле на кралицата која ја погубивте.
Верувај ми, јас не сум крал. - Се сложувам. - Одлично.
Ама Вулко поради некоја причина верува во тебе.
Затоа сум тука. Вулко ја откри локацијата
на изгубениот трозабец на Атлан. - Бајки! Тоа е мит. - Не е мит.
Со светиот трозабец луѓето ќе те слушаат.
Потоа можеш да го побараш правото како првороден и да го тргнеш Орм.
Моето право? Умре заедно со мојата мајка, но ти го ветувам ова.
Ако Орм нападне, ќе го третирам како што твоите луѓе ја третираа неа.
Без милост.
НЕКАДЕ НА СЕВЕРНОТО МОРЕ
Онаа подморница едвај и да пловеше. Ама послужи за намената.
Еден од вашата врста се вмеша.
Тој не е еден од нас. - Го уби татко ми!
Нашата трансакција заврши.
Задржи ги парите. Го сакам Аквамен.
Тато!
Ајде! Не диши. - Тргни се ќе му помогнам.
Дури ни иметo не ти го знам.
Јас сум принцезата Имера Чабела Чала.
Можеш да ме викаш Мера. - Ти благодарам, Мера.
Боже. - Ова е Ормово дело.
Најлошото допрва следува.
Предупредување за поплава... - Уништени се 90% од градбите.
Невидени призори од целиот свет.
Гледаме воени бродови и ѓубре кое го нанесуваат огромни бранови.
Овие неверојатни сцени od брегот... - Во многубројни подрачја...
Десетлетни загадувања се исфрлени назад на површина.
Се наметнува прашање дали се работи за природна катастрофа. - Не!
Ова не е природна катастрофа. Го исфрлија нашето ѓубре и воените бродови.
Ова е прв контакт со Атлантида.
Пак вие со вашата бесмислена теорија за Атлантида. - Немате докази.
Отворете ги очите. Меѓу нас веќе живее еден Атлантѓанин.
Се вика Аквамен.
Што е? - Точно овде Вулко ми ја даде првата лекција по пливање.
Мораш да ги заборавиш сите учења од површинскиот свет.
Оди подлабоко за да го откриеш својот атлантиѓански инстинкт.
Јас веќе знам да пливам. - Ниту приближно.
Да расчистиме, ќе ти помогнам да ја спречиме оваа војна.
Ама после тоа е готово. - Можеби е така најдобро.
Океанот е повеќе од извор на живот. Тој е она што сме ние.
Можеш да зборуваш под вода? И јас можам!
Ова е закон! - Можеме ние и повеќе од тоа.
Да се биде Атлантѓанин значи многу повеќе од дишењето под вода.
Твоето тело може да поднесе екстремен студ и притисок.
Твоите очи се прилагодуваат за гледање во темница.
Ова е одлично!
Па, Вулко, кога можам да ја запознаам мајка ми?
Наскоро, мој млад принцу.
Кога ќе бидеш подготвен, ќе те однесам на Атлантида да ја запознаеш.
Овде го сокрив мојот брод. - Не влегувам во тоа.
Ако сакаме да стигнеме на целта, ќе мораш.
Твојот брод беше во ѓубрето. Не сакам да смрдам како мочуришен газ.
Тоа би било подобрување.
Аха.
КРАЛСТВОТО АТЛАНТИДА
Разочарувачки е да имаш мост под вода. - Влезниот мост е остаток од стариот свет.
Тој е единствениот влез и излез од градот. - Зошто не влегуваат преку ѕид?
Обезбедувањето е непробојно. Дури и да ги избегнат чуварите,
покрај хидротоповите нема проаѓање.
Луѓето постојано се обидуваат да се протнат.
Да, како да не.
Што е тоа? - Гранична и царинска контрола.
Не грижи се. Имам дипломатска дозвола.
Добредојде дома.
Во стариот град имам сигурна куќа. Благородниците никогаш не одат на дното.
Стигнавме.
Што е ова? - Воздушен џеб, го користиме како дополнително обезбедување.
Само благородниците можат да дишат вода и воздух.
Освен тоа ги држи животните надвор. Знаат да направат неред.
Вулко. Еве ме, старецу. После толку години го доби тоа што го сакаше.
Артур, да беа барем други околностите.
Не можам да поверувам дека Орм нападна.
Не беше тоа напад. Законски, тоа уште не го смее.
Она што им го направи на воените бродови на површината
е само предупредување. - Што го испровoцирало?
Површинците на Орм и на татко ти му поставија заседа. - Не би рекол.
Површинците мислат дека Атлантида е само бајка. - Бев таму.
Површински воен брод пукаше на нас. Сега Ксебел е на страната на Атлантида.
Орм сега има доволно голема флота да ги присили преостанатите кралства
да му се придружат. Ако сакаме да ја спречиме војната,
мораш веднаш да го тргнеш од тронот.
Колку пати треба да ти кажам дека не сакам да бидам крал!
Не разбираш. Кога ќе биде прогласен за Господар на океанот, ќе биде предоцна.
На располагање ќе има невидена моќ.
Јас сум од површината. Никој нема да ме сфати сериозно.
Не знам ни од каде да почнам. - Со освојување на срцата на народот.
Со докажување дека си достоен. И со пронаоѓањето на ова.
Веќе имам еден таков. - Оваков богами немаш.
Ова е изгубениот трозабец на Атлан.
Ја знам приказната. - Тоа е повеќе од приказна. Вистина е.
Го исковале најголемите оружари во историјата.
Изработен е од Посејдонов челик,
за кралот Атлан, првиот владетел на Атлантида.
Легендата вели дека трозабецот поседува
моќ за владеење со морето. - Што му се случило?
За да го дознаеме тоа, мора да се вратиме во времето пред Големиот пад,
кога кралот Атлан владеел со познатиот свет,
а кралствата на Атлантида беа едно.
Беше тоа време на благосостојба и технолошки напредок.
Ја дознавме тајната на бесконечна енергија
во време кога остатокот од светот мислеше дека земјата е рамна.
Ама, станавме преамбициозни, премногу гладни за моќ.
Океанот не проголта и Атлантида потона.
Но, онаа иста моќ која ја урна нашата цивилизација,
ја створи нашата иднина.
Ни даде можност да дишеме под вода.
И така еволуиравме. Другите назадуваа
и станаа диви.
Кралот остатокот од животот го помина во самонаметнато прогонство.
Никој веќе не го виде ни него ниту неговиот трозабец.
Еден наш археолошки тим го откри ова пред неколку месеци.
Ова е прастара снимка од времето на првите династии.
Верувам дека ја содржи Атлановата последна порака за неговиот народ
и локацијата на трозабецот. - Што кажува? - Не знаеме.
Технологијата е премногу стара. - На цилиндерот има ознаки на Пустинците.
Мораш да го однесеш таму и да ја дознаеш пораката.
Трагата за последното почивалиште на Атлан е тука внатре.
Гранична одбрана! Уапсени сте заради незаконски влез. - Не!
Не смеат овде да те видат.
Претпоставувам дека не сакаш да позборуваме за ова, а?
Ниту јас.
Те апсам во името на неговото височество, кралот Орм.
Добредојде во Атлантида, брате,
Не можам да верувам дека конечно си тука.
Слушнав многу приказни за тебе.
Сите овие години се срамев од мајка ми зошто се осквернавила со површинец.
Се срамев што имав полубрат
чие што срце сакав да го прободам со трозабец.
А сега кога си конечно пред мене, морам да признаам...
Имам повеќе мислења кои се судираат.
Сакаш судир? Симни ги овие ланци, братче,
па ќе видиме кој кого ќе прободе.
Да. Гледам дека си го донел мајкиното оружје.
Зошто дојде овде после толку години? За да ме убиеш?
Дојдов да го спречам манијакот да го уништи светот. - Разбирам.
А како мислиш да ги спречиш грозотиите што упорно ги прават површинците?
Цел век ги загадуваат нашите води
и ги трујат нашите деца. Сега небото гори, а океаните вријат.
Дојде од толку далеку за да се бориш против сопствениот народ?
Во оваква војна нема страни.
Очигледно си дошол да ме предизвикаш за престолот.
Ако така ја спречам твојата војна.
Се повикуваш на Битката на кралевите? - Наречи го како сакаш. Јас тоа го викам млатење.
Можеби така и ќе продолжиме. - Ваше височество! - Орм, те молам!
Ако го победам првородениот син на Атлан, во службен предизвик, пред сите,
сите седум кралства ќе мора да прифатат
дека јас сум вистинскиот крал.
Ваше височество, нема победа во поразот на незнајко.
Вашиот брат е очигледно имбецил. - Височество, тој не ги познава нашите обичаи.
Токму што ќе се стекне со образование.
Службено ме предизвикуваш? - Секако. А кога ќе победам... - Ако победиш.
Престанувам со се. Војната е завршена. Ама, ако јас победам,
готов си. - Ајде. - Нека ти биде.
Предизвикот е даден, а јас го прифаќам. Подгответе го за Огнената Арена!
Чекај малку. Каква арена?
Како си можел да бидеш толку будалест да му допуштиш на Орм да те намами?
Мене ми се чини дека тоа ги решава нашите проблеми.
Ќе го победам, војната е завршена, и си одам дома.
На површината си страшен борец, ама овде не си во свој елемент. Буквално.
Орм го поминал целиот живот под вода тренирајќи да стане воин,
за да стане најдобар. - Ти ме научи како да се борам, Кобра Каи.
Да видиме дали се сеќаваш на нешто.
Зошто ни е волкава вилушка. - Тоа е трозабец. А сега брани се!
Кој ѓавол е ова? - Ќе те научам на овa кога ќе го совладаш трозабецот.
Не е фер! Оваа работа е голема и чудна. Зошто не користам меч?
Тоа е трозабецот на твојата мајка. Традиционално оружје на благородниците.
Нема да станеш се додека не го совладаш. - Зошто никогаш не ме посетува?
Ти кажав, кога ќе бидеш подготвен. - Престани да ме лажеш!
Направив се што бараше од мене. После секој предизвик,
ти ќе измислиш нов. Кога ќе бидам доволно добар?
Зарем не ме сака? - Твојата мајка те сакаше најмногу на светот.
Ама мораше да се врати на Атлантида за ти да бидеш сигурен.
Нејзиниот брак со Орвакс одамна е договорен.
Мораше да се омажи за него и да му роди син, принцот Орм.
Кога Орвакс дознал за тебе,
го обземала љубомора па ја жртвувал на суштествата од Браздата.
Сакаш да кажеш дека ја погубиле?
Затоа што ме родила мене?
Се сеќавам. На се.
Имам нешто за тебе. И припаѓаше на мајка ми.
Кажи ми, дали таа би уживала гледајќи ги нејзините синови како се колат?
Го разбирам твојот страв и колебање, Мера.
Навистина. Не сакам војна...
Не ми се обраќај од високо. Те познавам.
Она што го правиш се коси со се што не научи мајка ти кога бевме деца.
Да е овде... - Ама не е овде! Зар не?
Мојата мајка не научи на предавство. Не оди по нејзиниот пат.
Тоа! Ова е таа фамозна Огнена арена, а?
Како ќе правиме? Овде да те расчукам?
Вулко, испрати ја мојата вереница во кралската ложа.
Ајде, госпоѓице Мера.
Овде ка долу ја имаме легендата за Каратен.
Моќно древно морско чудовиште од кое се плашел дури и кралот Атлан.
Затоа ја затворил во длабочините на океанот.
Суштеството во таа бездна чека повторно да се крене.
И Атлантида чекаше. И сега ѕверот се разбуди.
Некогаш најмногу од се сакав да те запознаам.
Да го запознаам својот помлад брат и да му кажам дека не е сам.
Дека сме во ова заедно.
Да знаев бар дека си кретен.
Заради тебе е погубена нашата мајка. Од тогаш те мразам.
Ама не сакам да те убијам, Артур. Ќе ти дадам една шанса.
Оди си дома. Немој никогаш да се враќаш на Атлантида.
Нема да победиш.
Војната доаѓа на површината го сакал ти тоа или не.
И со себе го носам гневот на седумте мориња.
Знаеш дека не можам тоа да го дозволам. - Знам.
Што е тоа? - Огнената арена.
Гомненици.
Послушајте ме, народе на Атлантида. Мојот брат дојде од површината
за да ме предизвика за престолот. Да го решиме ова на древен начин.
Со крвопролевање боговите ја објавуваат својата волја!
Предавник!
Мислев дека нема да дојде денот кога мојот татко ќе се поклони пред кралот на Атлантида.
Површинците ја пролеаа првата крв.
Што да направиме? Да ги молиме за милост?
Ја презирам површината како и ти. Не ти се чини дека сега е погоден момент?
Не си толку лесноумен. Зарем не?
И ти ја посакуваш војната, зар не?
Време е површинците да сфатат каде им е местото.
Ако мора ова така да се одигра така нека биде.
Го имаш трозабецот на нашата мајка. Моќен, но преполн со маани како и самата.
Јас владеам со оној на мојот татко. И тој не знае за пораз!
На Атлана и ветив дека ќе го заштитам.
Ова не е натпревар туку погубување.
Јас сум единствениот вистински крал!
Чекаш покана? Влегувај!
Мера!
Каков е планот? - Планот беше да го земеме Атлановиот трозабец
па тогаш да го предизвикаме Орм. - Добро. Не одиме по редослед. Срања се случуваат.
Внимавај! Имаме натрапници на шестка! - Што ти значи тоа?
Негативците се позади нас. - Тогаш така кажи! - Негативците се позади нас!
Рече дека не можеме да го преминеме овој ѕид. - Да, реков.
Рече дека имаат топови! - Да! Замолчи!
Се уште не сме мртви! Ама се надевам дека тие ќе мислат дека сме!
Придржи ми го ова.
Што правиш? Делуваше кај Пинокио. - Кој? - Нема врска. Влегувај.
Супер. Ќе не изеде.
Како воопшто го правиш ова? - Не знам.
Понекогаш ги слушам. И тие мене. - Да. Двајцата сте големи и глупи животни.
Штотуку ти го спасив животот. - Прво јас го спасив твојот.
Рече воздухот е чист. Каде ќе одиме сега?
Во океанот од песок кој твојот народ го нарекува Сахара. - Добро.
ЗАПАДНА САХАРА
Времињата се тешки, но не ми плаќаат често со пиратско богатство.
Фала на превозот, другар.
Добро ти е? - Прв пат сум толку високо.
Далеку сме од дома. - Ти барем имаш дом.
Сега веќе немам. Не можам да се вратам.
Сите ги предадов кога те спасив во колосеумот.
Верена си за кралот. Мораат да те прифатат.
Атлантида ја красат многу убави квалитети.
Простувањето не е меѓу нив. - Ама имаш кралска крв.
Како и твојата мајка. Па сепак ја жртвувале на Браздашите.
Дури ни мојот татко не би ме прифатил.
Гледај на ова од поведрата страна. Не мораш да се мажиш за кретен кој не го сакаш.
Не сум обврзана да сакам. Обврзана сум кон своето семејство и народот.
Им го свртев грбот на сите.
Понекогаш мора да ја направиш вистинската работа
иако заради тоа ќе ти пукне срцето.
Ваше Височество, трагачот покажува дека принцезата Мера е овде.
Во Пустинското кралство.
Рече дека е мртва. - Очигледно дека не е.
И твојот брат е се уште жив? - Нема уште долго.
Капетане, веднаш оформете јуришна единица. - Не!
Мера мора да биде уапсена и недопрена да ми се врати. - Го предаде престолот.
Таа е ќерка на Ксебел! Ако биде повредена, нашиот сојуз е завршен.
Ваше Височество, влегуваме во водите на Рибарското кралство.
Влегувањето на останатите две кралства во сојузот е наша примарна грижа.
Мојот везир е во право. Како по обичај.
Уапсете ги и вратете му ја ќерката на кралот Нереус неповредена.
Стигнавме!
Има ли нешто во близина? - Само пустина со километри наоколу. - Само пустина...
Греши! - Што правиш? - Мера, чекај!
Скокна без падобран! - Црвенокоси! Кој не би ги сакал!?
Полуда си отколку што си мислев.
Ваму.
НЕКАДЕ ВО ИНДИСКИОТ ОКЕАН
Минатиот пат сте поразени затоа што вашите површински оружја ве изневериле.
Нашите нема.
Ова е прототип на оклоп од следната генерација на војникот на Атлантида.
Ние Атлантѓаните ја разбираме осветата
Ќе ги водиш моите најдобри командоси за да ја уловат таа полутанска грозотија.
Јас не смеам ни да ги пипнам, но ти смееш. Побегна во твојот свет.
Убиј го него и жената со која што е и ќе бидеш награден.
Моја награда е тоа што ќе го убијам.
Скапоцен камен на круната. Се уште во експериментална фаза.
Ја претвора водата во набиена плазма.
Мислам дека ќе ми треба поголема кацига.
Едно племе од Атлантида се одвоило и се сместило овде
додека овде се уште имало море. Кога водата се повлекла,
исчезнале и тие. - Исчезнале? Супер.
Сега сме веќе близу. - До што? Да умреме од жед? - Да те бапнам по лице.
Слушај Роки, знам дека не знаеш како функционираат работите овде.
Погледни околу себе. Се изгубивме.
Го гледаш она? Што е тоа? Ништо! Ова е пустина.
Ти оваа пустина ја нарекуваш дом. - Ова не ми е дом.
Не е целата површина ваква. - Секако дека не е. Имате и одвратни градови
чии канализации се слеваат во океаните. И планини од ѓубре.
И супер фабрики кои ги топат ледените полови. - Добро, добро.
Да, лидерите ни се идиоти. Ама имаме и убави работи.
Имаме зелени шуми, големи планини и преубави езера.
Би ти се допаднале, езерата се како мали океани. - Ме провоцираш?
Не суди за некое место кое не си го видела.
Ти судеше за Атлантида за помалку од тоа.
Не! Престани. Не!
Твојот глуп ГПС од Атлантида ти кажа да скокнеш од авион
над пустината и сега заглавивме.
Ако си ти следниот вистински крал, пропаднавме.
КРАЛСТВОТО НА ПУСТИНЦИТЕ
Тоа беше прекрасно.
Види што пронајдов. - Ти го пронајде? - Да.
Види го местово. Ова е закон!
Ова е хала за оружје. Легендата вели дека овде е искован трозабецот на Атлан.
Мислам дека тоа повеќе не е легенда.
Вулко беше во право.
Вистински е.
Ништо. - Секако дека не работи.
Собира овде прашина уште од времето кога Сахара не ни била пустина.
Човеку! - Од времето кога Сахара не ни била пустина...
Ти благодарам што ми ги повторуваш зборовите. - Пресушено е.
Најдобро размислуваш кога воопшто не размислуваш. Биди мирен.
Што правиш? - Ни треба вода.
Ти си најблискиот извор. Биди мирен.
Се правиш важна. Можев да се измочам врз тоа.
Кралот Атлан.
Во овој трозабец почива моќта на Атлантида.
Во погрешни раце би донел уништување. Ама во рацете на вистинскиот наследник,
би донел обединување на сите наши кралства на површината и испод неа.
Ако ја посакуваш мојата моќ, мора да се докажеш дека си достоен.
Мораш да отпатуваш до работ на светот до Скриеното море.
Во шишето побарај го нацртаниот пат. Само во рацете на вистинскиот крал
тој може да се види.
Орм не смее ова да го пронајде.
Чекај! - Што е?
Зарем не требаше да запишеме? - Го запомнив тоа. Ти не?
О, да. Се. - Како гласеше пораката?
Нешто, нешто, трозабец.
"Во шишето побарај го нацртаниот пат. "
Нашата следна станица.
СИЦИЛИЈА, ИТАЛИЈА
Почнувам да мислам дека ти се допаѓаат површинците.
Би било погрешно да судам за место кое прв пат го гледам.
Се враќам веднаш. Не оди никаде.
Наводно е горе на ридот. Голем дворец. - Тукушто научив нешто многу интересно.
Пинокио. Ги ризикуваше нашите животи на нешто од книга за деца?
Тоа е книга? Кој би рекол?
Го видов тоа од филм. Одиме!
КРАЛСТВОТО НА РИБАРИТЕ
Кралу Нереус, се надевав дека сте го надминале
древното размислување дека војната против површината е неизбежна.
Ставот на Рибарите е, кога ќе дојде време да им се појавиме на површинците,
да ги едуцираме, а не да ги уништиме.
Им се восхитувам на вашите возвишени настојувања.
Ама сметам дека тоа е облак од мастило зад кое се крие срце на кукавица.
Како се осмелуваш?!
Те молам. Те преколнувам.
Твоето кралство им припаѓа на надувани филозофи и матни поети
чии води се застоени и од тоа ми се гади.
Кралу мој! - Кралот е мртов!
Нека ни живе долго неговиот наследник.
Принцезо... Подгответе ја својата војска, Ваше Височество.
Веднаш го напаѓаме Кралството На Солените.
Како беше сникмката? " Патувај до работ на светот до Скриеното море. "
" Во шишето побарај го нацртаниот пат. Само во рацете на вистинскиот крал
може тој навистина да го види. "
" Во шишето побарај нацртан пат. "
Човеку... - Што е?
Да видам.
Како знаеш на каде да го свртиш? - Како гласеше последната реченица?
" Само во рацете на вистинскиот крал може тој навистина да види. " - Само во...
Марко Агрипа. Бил голем генерал, ама не бил крал.
Како што не бил ни Сципион. - Од каде го знаеш сето тоа?
Стариот мој се погрижи да знам историја. Ниту еден од нив не бил крал, освен...
Овој тип. Ромул.
Првиот крал на Рим.
" Само во рацете на вистинскиот крал тој може навистина да се види. "
Еве го! Тоа е нашата насока. - Молам? Да видам.
Успеавме!
Не е лошо за еден имбецил, а?
Ни малку.
Назад!
Наредувам да се повлечете! - Принцезо Мера,
обвинети сте за велепредавство.
ЦЕЛТА Е НА НИШАН
Кој си ти, по ѓаволите? - Можеби ова ќе ти помогне да се сетиш.
Ти си типот од подморницата. - Така е!
Ама сега имам челик од Атлантида.
Викај ме Црна Манта.
Мислеше дека можеш туку така да си отидеш.
Нели ти реков ова да не ти помине во навика?
Скузи!
Не можеш да побегнеш.
Ми должиш крв.
Како ме пронајде? - Твојата пријателка има луѓе кои сакаат да ја следат.
Внатре!
Ќе ти ја покажам истата милост која ти ја покажа кон татко ми
и ќе ти ја извадам утробата како на риба!
ПАД НА СИСТЕМОТ
Мера. Те следат. - Молам?
Те следат.
Артур, остани со мене!
Разбуди се.
Дали си украла брод? - Зарем не се бродовите на пристаниште за јавна употреба?
Не, не се. Тие им припаѓаат на луѓето.
Оние беа елитните командоси на Орм. Оној кој ги водеше
не беше Атлантѓанин. Никогаш порано не сум го видела. - Јас да.
Тој и татко му беа пирати. Ме обвинува за смртта на татко му.
Одбрале опасна работа. Не си ти виновен.
Мене ми изгледа поинаку.
Зависеше од мене, а го пуштив да умре.
Можев да го спасам, а не го спасив,
и сега стекнав непријател. Можеше да те повреди
и тоа би било моја вина.
Тој е сега минато.
Треба да не загрижува она што не чека.
Нацртаниот пат води до Кралството на Браздите.
Тоа се истите суштества што ја убиле мојата мајка.
Да. Ја одвеле таму и ја жртвувале на нив.
Бразда станала место на смртта. Не знаеме што се случува таму.
Подобро да свртиме. Можеме да ја предупредиме површината за она што следи.
Да свртиме? -Слушај уште како дете научив
дека не смеам да покажувам слабост. Проблемите да ги решавам со бес и тупаници.
Тап алат сум и ѓаволски сум добар во тоа.
Ама на ова патување цело време добивам по газот.
Јас не сум водач. Не сум крал
Не знам да соработувам со другите. И не можам да дозволам да умреш
обидувајќи се да ме претвориш во нешто што не сум.
Мислиш дека не си достоен да водиш затоа што припаѓаш на два света,
но токму заради тоа си достоен.
Ти си мост помеѓу земјата и морето. Го гледам сега тоа.
Единствено прашање е дали гледаш и ти.
Ја бараат локацијата на госпоѓица Мера, Ваше Височество.
Вулко, мој верен везиру.
Стоиш покрај престолот уште од времето на мојот татко.
Имаш ли некој совет за мене додека почнува оваа војна?
Веќе ви го дадов, кралу мој. И како и секогаш, ќе ја поддржам вашата одлука.
Мојата одлука...
Ќе ја браниш...
Додека ја издаваш.
Мислиш дека не знам за твоето предавство.
Дека си останал верен на копилето на мојата мајка.
Дека со години си го тренирал како би го презел престолот од мене.
Не го порекнувај тоа.
Не го порекнувам. - Зошто?
Јас сум чистокрвен. Го посветив својот живот на Атлантида.
Ти не сакаше да имаш врска со тоа. Се заколна дека ќе му служиш на престолот.
И му служам. Артур можеби е само половина Атлантѓанин,
ама уште сега е двојно подобар крал од тебе.
Водете го, но погрижете се да има добар поглед.
Какви се тие суштества? - Браздаши! Стигнавме!
Премногу се! - Внатре!
Живеат во длабочина па се плашат од светлина! Земи.
Ајде!
Подготви се да скокнеш!
Таму!
Онаа работа ќе не растргне! - Немаме избор!
Артур!
Мера!
Мера! Мера!
СКРИЕНОТО МОРЕ, СРЕДИШТЕ НА ЗЕМЈАТА
Мера!
Артур. - Мамо?
Кралот Орвакс ме жрвуваше на Браздашите,
ама преживеав. Се пробив борејќи се, баш како и вие.
Завршив овде. - Сами сте овдека веќе 20 години?
Да. Дојди. Седни овде.
Мораш да ми простиш. За се.
Ова се случило затоа што си ме родила. - Не затоа што сум те родила.
Ништо од ова не е твоја вина. Одбрав.
Морав да заминам за да те спасам табе и татко ти.
Раскажувај ми за него. Дали е... ?
Се уште секое утро оди до работ на оној док.
Секој ден.
И те чека тебе.
Зошто не се врати?
Затоа што преку порталот со кој стигна овдека не можеме да се вратиме.
Трозабецот е единствениот пат за назад,
но него го чува Каратен.
Суштеството од нашите легенди е вистинско. Се наоѓа позади водопадот.
Одиме со тебе. Ќе се бориме заедно. - Не. Премногу е моќно.
Со години повеќепати се обидував.
Суштеството ќе дозволи преминување само на вистинскиот крал.
Се плашиш.
Да. - Добро.
Подготвен си. - Атлантида одсекогаш имала крал.
Сега треба нешто повеќе. - Што може да биде повеќе од крал?
Јунак. Кралот се бори само за својот народ.
Ти се бориш за сите.
Ти не припаѓаш овде.
Го чував трозабецот од лажните кралеви од самиот почеток.
Веќе илјада години.
Сум ги видела најголемите првенци како се обидуваат и потфрлаат.
Но никогаш не сум осетила дека некој е толку недостоен како што си ти.
Се осмелуваш да дојдеш ваму со својата валкана крв
и да го бараш најголемото богатство на Атлантида?
Така нека биде, мелезу.
Се сметаше за достоен?! Се сметаше за крал?
Го обесчести ова место со својата присутност! - Застани!
Во право си. Јас сум куче мелез,
но не дојдов ваму бидејќи сметав дека сум достоен. Знам дека не сум.
Ти ме разбираш. - Да.
Ниту еден смртник не разговарал со мене уште од времето на кралот Атлан.
Кој си ти? - Никој.
Дојдов затоа што немам избор.
Дојдов да го спасам мојот дом и луѓето кои ги сакам.
Дојдов затоа што трозабецот е наша единствена надеж.
Ако тоа не е доволно...
Тога еби се.
Ни еден човек досега не го извлекол трозабецот од стисокот на кралот Атлан.
Ако те смета за недостоен...
Па, со години не сум се нагостила
и умирам од глад.
Единствениот вистински крал.
Запомни: Солените се моќни и диви насилници.
Нападни им го водачот и тоа ќе го смени исходот. Ако го победиш кралот на Солените,
ќе заповедаш со најголемата војна сила на планетата.
Денеска ги обединуваме нашите кралства. Утре ќе ја изгориме површината!
Стани, Атлантидо!
КРАЛСТВОТО НА СОЛЕНИТЕ - Смрт на атлантѓанските сомови!
Никогаш нема да и се предадеме на Атлантида. Ќе им пружиме борба
која никогаш нема да ја заборават!
Не! Ни треба!
Придружи ми се или умри. - Очекуваш да те ословувам со "Ваше Величество"?
Не Ваше Величество.
Викај ме Господар на океанот.
Можеш да ја земеш мојата војска, ти мекотелецу,
но мојата преданост никогаш нема да ја имаш! - Така нека биде.
Кој... ?
Кралот се воздигна.
Во напад!
Премногу жртви има. Мора веднаш да престанеме со борбата!
Јас ќе го пронајдам татко ми. Ти мораш да го поразиш Орм.
Што ако не можам? - Минатиот пат беше во својот елемент.
Овој пат ќе го натерам да се борите во твојот.
Кој беше планот? - Да не загинеме.
Да, добар план. Да не се загине.
Тој командува со Браздашите! - Невозможно!
Одстапете! Нека помине. - Тато, те молам.
Тој го има трозабецот. Знам дека сметаш дека оваа војна е неопходна,
но Артур е крал според нашиот нјсветол закон. Ако му свртиш грб,
тогаш Атлантида за која се бориш е веќе мртва. - Вистина е!
Мелезот мафта со трозабецот на кралот Атлан. Тој заповеда со морињата.
Тогаш тој мелез е вашиот крал.
Вулко! Ајде, му треба нашата помош! - Не можеме. Гледај!
Народот мора да биде сведок.
Тој трозабец не го менува она што си. Ти си мешано копиле.
Атлантѓаните никогаш нема да те прифатат за крал.
Тогаш нека со крвопролевање боговите ја објават својата волја.
Препушти го престолот!
Заврши го тоа. - Препушти го престолот. - Милоста не е дел од нашите обичаи.
Можеби не си забележал, брате...
Ама јас не сум еден од вас. - Направи го тоа!
Убиј ме! - Не!
Доста со убивања!
Мајко. - Сине мој...
Долга приказна. Подоцна ќе ти ја раскажам. Ајде!
Не разбирам. Мислевме... - Знам. Артур ме спаси.
Ти си со него? - Да, сум.
Двајцата сте мои деца и многу ве сакам,
но беше во заблуда.
Татко ти ти рекол дека постојат два света. Грешел.
Земјата и морето се едно.
Кралице моја.
Вулко.
Водете го. Ама погрижете се да има добар поглед.
Кога ќе бидеш подготвен... да поразговараме.
Народе на Атлантида,
денешниот ден започна со крвопролевање, но заврши со радост.
Ви го претставувам Кралот Артур од Атлантида.
Да живее кралот!
Па, што сега?
Биди нивен крал.
Ова ќе биде зазбавно.
Се врати. - Да, да.
Мојот татко беше чувар на светилникот. Мојата мајка беше кралица.
Никогаш не требале да се сретнат.
Ама нивната љубов го спаси светот.
Ме створиле таков каков што сум.
Син на земјата, крал на морето.
Јас сум заштитник на длабочините.
Јас сум Аквамен
Превод: Subs Bros Inc. Мкд превод: Чанго
Preuzeto sa www.titlovi.com