WWW.MY-SUBS.COM
ΕΝΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ ΣΟΟΥ ΤΟΥ NETFLIX
Κυρίες και κύριοι, καλωσορίστε...
τον Μπερτ Κράισερ!
Ναι.
Μην έχεις πολλές προσδοκίες, Φίλι.
Απλώς μεθάμε και λέμε μυστικά.
Ώρα για μυστικά.
Μυστικό: Βγαίνω από το ντους
και στεγνώνω την κωλοτρυπίδα μου στο κρεβάτι. Ορίστε!
Μυστικό: Όταν σκουπίζω τον κώλο μου, φτύνω στο χαρτί.
Λέγεται Υγρό Μαντηλάκι Αλαμπάμα. Μυστικό.
Μυστικό: Η γυναίκα μου σε οργασμό μοιάζει στον Έλβις.
Μυστικό.
Αγαπώ τη γυναίκα μου.
Κάποιες φορές, όταν μου παίρνει πίπα,
νομίζω ότι αναγουλιάζει για λάθος λόγο.
Είναι εκεί κάτω, σαν αρχάρια σε διαγωνισμό χοτ ντογκ.
Κοιτάζει την κοιλιά μου, σαν χαμένη στην έρημο.
Με ακούει να παθαίνω υπνική άπνοια.
"Πιο αργά.
Πιο αργά.
Τον έχω μεγάλο, σωστά;"
Είναι καλή μαμά.
Αλλά δεν ξέρει να τον παίζει.
Αν κάποιος μπούκαρε σπίτι μας και μας έβαζε στον καναπέ
κι έλεγε "Θα σας σκοτώσω όλους, καριόληδες,
εκτός αν κάποιος μού τον παίξει υποφερτά.
Σε κλίμακα από το ένα μέχρι το δέκα, ένα παίξιμο του τρία".
Θα έλεγα "Αγάπη μου, άσε εμένα.
Μην κλαίτε, κορίτσια, όλα θα πάνε καλά.
Τα χέρια στις τσέπες, Λιάν!"
Τελευταία φορά που μου τον έπαιξε ήταν στις 7 Οκτωβρίου 2017.
Το θυμάμαι, ήμουν νηφάλιος τότε.
Το παίξιμο αν είσαι νηφάλιος είναι σαν κακοποίηση σε κατασκήνωση.
Ήθελα να κάνω σεξ.
Της λέω "Ας κάνουμε ένα στα γρήγορα" και λέει "Δεν θέλω".
"Μου αρκεί μια πίπα", λέω.
Προφανώς, ήταν αναβάθμιση.
Δεν ήξερα ότι έλεγα "Δεν σου κάνει το Volkswagen, δοκίμασε την BMW".
Συμφωνήσαμε σε ένα KIA. Να μου τον παίξει απόγευμα.
Μόλις ξεκίνησε,
σκεφτόμουν "Το έχω ήδη μετανιώσει".
Ο ήλιος πλημμυρίζει το δωμάτιο.
Είμαι ξαπλωμένος στο κρεβάτι. Κάθεται δίπλα μου, οκλαδόν,
τελείως ντυμένη, με ένα χαμόγελο, λες και ρίχνει πρώτη φορά ζαριά.
Λέω "Σταμάτα να με κοιτάς".
"Τι;", λέει. Λέω "Με κοιτάς κατάματα. Κοιτάς μέσα στην ψυχή μου.
Με πληγώνει". Μου λέει "Τι να κοιτάω; Αυτό;"
Και λέω "Κάνε και dab, δεν με νοιάζει".
Είναι καλή μαμά κι εγώ χάλια μπαμπάς.
Δεν τα δέρνω και τέτοια, αλλά...
Είμαι χάλια μπαμπάς!
Θυμάστε όταν ήσασταν παιδιά
κι ακούγατε τους γονείς σας να λένε για πολύ κακούς γονείς "Θεέ μου!
Η μαμά της Στίβενς ήταν τύφλα όταν την πήγε σχολείο",
και λες "Πώς γίνεται αυτό;"
Όταν γίνεις γονιός λες "Ξέρω πώς γίνεται".
Έχω βρεθεί σε τέτοια θέση.
Σταματάς το ποτό στις 3:00, ξυπνάς στις 7:00 για το σχολείο.
Μπαίνεις στο αμάξι και λες...
"Ποιος θέλει να πάμε με Uber σήμερα;
Θα πάρουμε ντόνατ αν δεν το πούμε στη μαμά".
Τόσο κακός γονιός είμαι.
Είχα συνάντηση με δασκάλους. Ξενύχτησα μέχρι τις 4:00 π.μ.
Η συνάντηση άρχιζε στις 7:30 π.μ.
Ξυπνάω και λέω "Διάολε".
Φτιάχνω καφέ, παίρνω δύο κουτιά Coca-Cola,
πάω στη συνάντηση, πίνω τον καφέ πριν καν αρχίσει η συνάντηση.
Κάθομαι, ανοίγω την Coca-Cola μου,
πίνω λίγο και καταλαβαίνω ότι έχω πάρει μπίρα.
Είναι μια καθοριστική απόφαση, κύριοι.
Μόλις ένιωσα την μπίρα πάνω στη γλώσσα μου...
Σαν δάχτυλο στον κώλο σε ένα όργιο.
Τι είδους άντρας είσαι; Απομακρύνεσαι ή σπρώχνεις προς τα πίσω;
Ναι, εγώ έσπρωξα προς τα πίσω και ήπια τη γαμημένη μπίρα.
Έψαξα στην τσέπη κι ευχήθηκα να πήρα κι άλλη.
Ποιος θέλει Coca-Cola αν έχει μπίρα, γαμώτο;
Δεν τα δέρνω.
Σας το λέω. Ζούμε στο Λος Άντζελες.
Όταν κάνουν αταξίες, τα βάζουμε στη γωνία και τα κατουράμε.
Αστειεύομαι.
Θα νομίζουν ότι το εννοώ. "Κατουράς πάνω στα παιδιά σου;"
Δεν τα δέρνω. Τις έχω φάει, όχι πολύ.
Μου τις έχουν βρέξει κάνα δυο φορές, και ξέρω ότι δεν θες...
Είναι χάλια το ξύλο. Μεγαλώσατε στη Φίλι. Ακόμα σας δέρνουν.
Πρώτη φορά μού τις έβρεξαν στα τέταρτα γενέθλια της αδερφής μου. Ήμουν έξι.
Λένε "Να ζήσεις", πάει να σβήσει τα κεριά, και λέω "Φίλα την τούρτα!"
Φίλε, ήταν πολύ τέλειο!
Ο κλόουν γελούσε.
Έλεγε "Το παιδί έχει ταλέντο".
Ήταν τόσο τέλειο που μου λέει ο μπαμπάς μου "Έλα στο γκαράζ".
Λέω "Καλύτερα να με συγχαρείς εκεί.
Αυτή έχει νευριάσει".
Πάμε και λέει "Κατέβασε το παντελόνι", και λέω "Για περίμενε λιγάκι.
Συμφωνήσαμε ότι ήταν αστείο, αλλά δεν είναι και για πίπα".
Και μετά μου τις έβρεξε.
Μου τις έβρεξε και είπε "Ντύσου, πάμε στο πάρτι".
Και λέω "Δεν έχω πια κέφι για πάρτι".
Δεν κατάλαβε ποτέ την προσωπικότητά μου. Ακόμα δεν καταλαβαίνει.
Ακόμα και σήμερα.
Τον πήρα νωρίς το πρωί, ώρα Λος Άντζελες. Ζει στη Φλόριντα.
Λέει "Τι κάνεις ξύπνιος;"
Λέω "Είδα εφιάλτη".
Μένει σιωπηλός και λέει "Βλέπεις ακόμα όνειρα;"
Λέω "Ναι, βλέπω όνειρα. Εσύ όχι;"
Λέει "Δεν βλέπω. Είμαι άντρας, διάολε!
Κοιμάμαι εξαντλημένος από τη δουλειά.
Κοιμάμαι για να ξαναπάω να δουλέψω. Τι βλέπεις; Πόνι κι αηδίες;"
Λέω "Ναι, καμιά φορά".
Λέει "Μακάρι να είχα τη δουλειά σου. Απλώς μεθάς και λες μυστικά".
Μυστικό: Ο μπαμπάς μου με έδερνε όταν ήμουν μικρός.
Μυστικό: Ο μπαμπάς μου χέστηκε σε ένα μαγαζί ρούχων.
Αυτό, βασικά, είναι αλήθεια.
Εκατό τοις εκατό αλήθεια.
Την επομένη των Ευχαριστιών. Μαύρη Παρασκευή ή Καφέ, όπως τη λέμε.
Αρπάζω ένα πουλόβερ κι ένα μπουφάν.
Πάω ταμείο και λέω "Πρόσεχε τα παιδιά μου".
Γυρνάει μόνος. "Πού είναι τα παιδιά;"
Λέει "Γάμα τα παιδιά. Έχουμε θέμα".
Λέω "Τι;" και λέει "Μάλλον θα χεστώ. Τι κάνω;"
"Σταμάτα να με κοιτάς, ξένε!", είπα.
Και τότε χέστηκε πάνω του.
Είδα στα μάτια του ότι συνέβαινε.
"Χέστηκα πάνω μου!"
Φεύγει κατευθείαν από το μαγαζί.
Η μαμά μου ρωτάει "Πού είναι ο μπαμπάς;" και λέω "Ο μπαμπάς μόλις χέστηκε".
Η μαμά μου έδρασε σαν στρατιώτης.
"Πάρτε χακί παντελόνι 38/30. Πάω να τον βρω".
Λέω "Συμβαίνει συχνά;"
Δεν του φαίνομαι αστείος.
Μία φορά τον έκανα να γελάσει.
Μία φορά. Πριν από επτά Χριστούγεννα.
Παίρνω τη γυναίκα μου και λέω "Τι δώρο θες;"
και λέει "Πιτζάμες".
Αυτό άκουσα, "πιτζάμες".
Εννοούσε "πιτζάμες".
Εγώ άκουσα "πιτζάμες".
Εννοούσε ένα ζευγάρι πιτζάμες. Ξεκίνα εκεί, Μπερτ.
Εγώ άκουσα πληθυντικό.
Της πήρα επτά ζευγάρια πιτζάμες.
Ξεχωριστά τυλιγμένες, για να έχει πολλά δώρα.
Χαλάρωσα και σκέφτηκα "Τελειώσαμε, φίλε!
Πιτζάμες θέλει η σκύλα, πιτζάμες θα έχει!"
Ανήμερα λέω "Άνοιξε το δικό μου" και λέει "Κάτσε. Έχω των κοριτσιών".
Ο μπαμπάς μου λέει "Πρέπει να το πέτυχες φέτος".
Λέω "Θα δεις".
Τελικά...
φτάνει και στο δώρο μου.
Μιλούσα για αυτό το δώρο όλα τα Χριστούγεννα.
Μαζεύεται όλη η οικογένεια.
Ανοίγει το πρώτο δώρο.
Τις βγάζει έξω και λέει "Πιτζάμες".
Και αμέσως σκέφτομαι "Γαμώτο".
Αν αντιδρά έτσι στις πρώτες πιτζάμες...
δεν νομίζω ότι θα καλυτερεύσει.
Ο μπαμπάς μου πίνει ουίσκι και λέει "Ποιος κάνει δώρο πιτζάμες;"
Ανοίγει το δεύτερο δώρο, τις βγάζει και λέει...
"Κι άλλες πιτζάμες".
Ο μπαμπάς μου βλέπει τα άλλα πέντε δώρα και λέει "Είσαι ηλίθιος".
Στις πέμπτες πιτζάμες, κάνει σαν τον Φλίπερ το δελφίνι.
Στις έκτες πιτζάμες, όλη η οικογένεια φωνάζει "Πάμε, πιτζάμες!
Πάμε, πιτζάμες!"
Στις έβδομες πιτζάμες, έχουν κατουρηθεί!
Λένε "Πόσο αστείο είναι;"
Αλλά δεν ξέρουν ότι πήρα στη μαμά και την αδερφή μου πιτζάμες.
Έπρεπε να τον δείτε όταν έβγαλε η μαμά μου το δώρο της,
και είπε "Αναθεματισμένες πιτζάμες!"
Τον έχω νευριάσει τόσο πολύ στη ζωή του.
Μία φορά...
πηγαίναμε από την Τάμπα στη Φιλαδέλφεια.
Είμαι δέκα ετών, όταν τα φυσοκάλαμα ήταν μεγάλα.
Κάθομαι πίσω στο στέισον βάγκον...
κι έχω μια υπέροχη ιδέα.
Λέω "Σκέφτομαι...
Aν φυσήξω ένα σαλιωμένο χαρτάκι από εδώ,
και μπει μέσα στα γυαλιά του...
ενώ οδηγεί με 130 χλμ/ώρα,
θα εκτιμήσει το καλό μου σημάδι".
Λέω "Είναι καταπληκτική ιδέα".
Το ευθυγραμμίζω...
ρίχνω τη βολή...
κι αστοχώ τελείως.
Αντί να μπει στο εσωτερικό των γυαλιών του,
μπήκε κατευθείαν στο αυτί του.
Και κάνει σαν τον Τζον Κένεντι. "Να πάρει ο διάολος!
Θεέ μου!"
Η μαμά μου λέει "Τι;" και της λέει "Κάτι μπήκε στο κεφάλι μου!
Παθαίνω εγκεφαλικό, Μάγκι!"
Σταματάει το αμάξι,
το βγάζει έξω και λέει "Πώς στο διάολο...
μπήκε ένα κομμάτι χαρτί μέσα στο αυτί μου;
Από κανένα παράθυρο;"
Γυρνάει. Έχω σοκαριστεί που αστόχησα, έχω ακόμα το καλάμι στο στόμα.
Λέει "Εσύ το έκανες;"
"Προσπαθούσα να πετύχω το εσωτερικό των γυαλιών".
Λέει "Γιατί;"
"Για να δεις τι καλό σημάδι έχω".
Με κοιτάζει σοβαρός και λέει
"Φίλε, το σημάδι σου είναι χάλια".
Μία φορά,
ήμουν πέντε χρονών. Τρώω πρωινό στο κρεβάτι του, πίνω γάλα.
Τον κοιτάω και λέω "Μεγάλε, ξαναγέμισε το γάλα".
Με κοιτά με αγανάκτηση...
πάει στο ψυγείο, βγάζει το γάλα,
έρχεται στο δωμάτιο, αρχίζει να μου βάζει, και κάνω...
Και χύνει το γάλα στο κρεβάτι και λέει "Γιατί το έκανες αυτό, διάολε;"
Τον κοίταξα και είπα "Είναι κωμωδία".
Είπε να αρχίσω να δέρνω τα παιδιά μου.
Τα παιδιά μου είναι πολύ χαζά.
Τα αγαπάω, είναι τα παιδιά μου.
Τα αγαπάω με όλη μου την καρδιά, αλλά είναι τελείως χαζά.
Δυο διαφορετικοί τύποι χαζών.
Η μεγάλη μόλις ανακάλυψε ότι δεν υπάρχει Άι Βασίλης.
Ναι, είναι 13 ετών.
Για να καταλάβετε, οι συμμαθητές της βάζουν δάχτυλο και καπνίζουν.
Αυτή αφήνει γάλα και μπισκότα και κάνει ευχές.
Με ρώτησε για τον Άι Βασίλη και πανικοβλήθηκα.
Γιατί πίστευα, και ίσως κάνω λάθος, ότι υπάρχει ένας συσχετισμός...
στο πότε παύεις να πιστεύεις στον Άι Βασίλη και πότε ξεκινάς πίπες.
Όχι;
Όχι.
Υπάρχει Άι Βασίλης;
Κάνεις πίπες;
Να πάρει!
Χρήσιμο παράδειγμα!
Οπότε, πάω να κερδίσω χρόνο.
Λέει "Τι παίζει με τον Άι Βασίλη;" Αγχώνομαι και λέω
"Εννοείς τον Άι Βασίλη;"
"Ναι, τον Άι Βασίλη". Λέω "Εννοείς τον αδερφό του Ιησού;"
Λέει "Ο Ιησούς κι ο Άι Βασίλης είναι αδέρφια;" Και λέω "Φυσικά!
Όταν οι Εβραίοι κυνήγησαν τον Ιησού, ο Άι Βασίλης έφυγε.
Πήγε στον Βόρειο Πόλο, βρήκε κάτι νάνους και μια μέρα...
λέει ο τάρανδος 'Οι Εβραίοι σκότωσαν τον αδερφό σου'.
Είπε 'Θα σκοτώσω τους Εβραίους!' Λέει 'Δεν γίνεται, είναι πολλοί!'
Λέει 'Έχεις δίκιο. Στα γενέθλια του αδερφού μου,
θα κάνω δώρα σε όσους δεν τον σκότωσαν'. Να ο Άι Βασίλης".
Η γυναίκα μου λέει "Τι σκατά της λες;"
"Την ιστορία του Αγίου Νικολάου. Σωστά;"
Αυτό το παιδί...
Είμαι βέβαιος ότι θα με πάρει ένα βράδυ
"Νομίζω ότι μπήκα σε μια αίρεση κατά λάθος".
Όταν θα πάει πανεπιστήμιο, η γυναίκα μου θα της δώσει συμβουλές.
Εγώ θα της δώσω αληθινές συμβουλές που θα τη σώσουν, όπως "Άκου.
Ωραία τα είπε η μαμά σου, μα τώρα άκου τον μπαμπά.
Σχετικά με τα ναρκωτικά, απλώς πάρε τα μισά.
Περίμενε δύο ώρες. Δες αν σου αρέσουν και πάρε τα υπόλοιπα.
Αν το αγόρι σου σού δέσει τα μάτια, θα σε πηδήξει ο συγκάτοικος. Μην κάτσεις".
Ναι, κυρίες μου, αυτό σημαίνει.
Πολλές σκέφτηκαν "Πρέπει να αυξήσω τον αριθμό μου".
Η μικρή μου είναι τρομακτικά χαζή.
Δηλαδή...
Την πήγα σουπερμάρκετ, ναι;
Μου λέει "Να σπρώχνω εγώ το καρότσι;"
Λέω "Ναι, αλλά πρόσεχε πολύ πού το πηγαίνεις".
Λέει "Μείνε ήσυχος, μπαμπά".
Μετά από 45 δευτερόλεπτα...
χτύπησε έναν τύπο στις φτέρνες πολύ δυνατά.
Λέει "Διάολε" και λέω "Συγγνώμη!"
Της λέω "Άιλα, τι σου είπα;" και λέει "Συγγνώμη".
Στα κατεψυγμένα, χτύπησε μια κυρία.
"Θεέ μου!" κι εγώ λέω "Κυρία μου, συγγνώμη.
Άιλα! Πρόσεχε πού πηγαίνεις!"
"Συγγνώμη".
Στο κρεοπωλείο, χτυπάει άλλον έναν στις φτέρνες.
"Γαμώτο!", λέω. "Τι κάνεις;"
Και λέει "Μου αρέσει η έκφρασή τους.
Έναν ακόμα. Θα σου δείξω".
Της λέω "Πάμε σε αυτόν τον μαύρο". Δεν θα το ξαναπώ.
Το παιδί είναι παράξενο. Βάζει το αποσμητικό στο ψυγείο.
Γράφει το όνομα πάνω,
για να μην μπερδευτεί με τα άλλα αποσμητικά στο ψυγείο.
Λέω στη γυναίκα μου "Τι θέλει αυτό εδώ;"
Λέει "Την ξέρεις την Άιλα" και λέω "Μάλλον όχι".
Ένα πρωί, φτιάχνω καφέ. Είναι 7:00 π.μ. Έρχεται η Άιλα.
Ανοίγει κρυφά την πόρτα του ψυγείου, ναι;
Βγάζει το αποσμητικό.
Βγάζει το καπάκι,
περνάει από πάνω το δάχτυλο, το τρίβει πάνω από τα χείλη, το κλείνει,
και λέω "Τι διάολο ήταν αυτό;"
Γυρνάει και μου λέει "Δουλειά σου εσύ", και φεύγει.
Δεν μπορείς να καπνίσεις χόρτο. Αυτή θα σου το βγάλει ξινό.
Ένα βράδυ...
πάνε όλοι για ύπνο στις 10:00
και λέω "Θα φάω κάτι υγιεινό με κάνναβη".
Τρώω κάτι με κάνναβη.
Μια ώρα αργότερα, συνειδητοποιώ ότι έχω παρασερβιριστεί.
Ίσως να το έχετε νιώσει. Αναλαμβάνει ο εγκέφαλος
κι αρχίζει να έχει ανεξάρτητα ερωτήματα.
Δεν το ελέγχεις. Ακούς "Έχω μια ερώτηση.
Πρέπει να σου θυμίζω να αναπνέεις;" Λες "Τι;
Δεν αναπνέουμε τώρα;"
"Όχι, φίλε, δεν αναπνέουμε.
Και δεν θυμάμαι με ποιον μυ καταπίνουμε".
Και είμαι...
Πάω στο δωμάτιο στη γυναίκα μου και λέω "Νομίζω ότι πεθαίνω.
Δεν ξέρω πώς να αναπνεύσω και να καταπιώ!
Χρειάζομαι μια πίπα άμεσα!"
Λέει "Θες να σου τον παίξω;" Λέω "Άσε.
Θα πεθάνω. Θα πεθάνω δίπλα σου. Μια χαρά θα είμαι".
Ξαπλώνω, λοιπόν, πεθαίνοντας σιωπηλά.
Στις 2:00 π.μ. είμαι ξύπνιος. Ανοίγει η πόρτα.
Είναι η κόρη μου, η Άιλα. Λάθος άτομο.
Είμαι σίγουρος ότι κάποιες εδώ θέλουν να την υπερασπιστούν.
"Μπερτ, δεν είναι χαζή. Φαίνεται ένα ιδιόρρυθμο κοριτσάκι".
Για ακούστε την ιστορία, ναι;
Πάω στην προπόνησή της στο σόφτμπολ. Να θυμάστε ότι ζω στο Λος Άντζελες.
Δεν ζω στη Φιλαδέλφεια, σαν εσάς. Τα κάνουμε αλλιώς.
Ο προπονητής προπονεί χωρίς μπάλα.
Δεν θέλει να νιώσουν την αποτυχία από νωρίς στη σεζόν.
Καθίστε.
Μισό λεπτό!
Κάποιοι πρέπει να κάνουν τη σκληρή δουλειά.
Είναι εκεί έξω, χωρίς μπάλα, και λέω "Με δουλεύεις;"
Χωρίς μπάλα, όλες σε θέση. "Λοιπόν, κυρίες...
Δρομείς σε πρώτη και δεύτερη!
Μπαλιά για τη Λίλι".
Η Λίλι, η τρίτη βάση, την έπιασε...
τέλεια.
Είναι στην τρίτη, ρίχνει στη δεύτερη, την πιάνει, ρίχνει.
"Τριπλό άουτ, κορίτσια!"
Ακούγομαι εγώ "Πρώτη φορά βλέπω τριπλό άουτ".
Και μετά λέω "Πού διάολο είναι η μπάλα;"
Μια μαμά λέει "Ο προπονητής δεν θέλει να βιώσουν αποτυχία".
"Με δουλεύεις;", λέω.
Η κόρη μου είναι κεντρική αμυντικός. Ο προπονητής λέει "Πάμε στις βάσεις.
Ψηλή μπαλιά στην Άιλα!" Βλέπω την κόρη μου...
να κάνει αμέσως προς τα πίσω, να κοιτάζει πάνω από το κεφάλι και να τρέχει.
Ποιος αποτυγχάνει στην ίδια του τη φαντασία;
Την εμψύχωναν, κι έλεγα "Μα δεν υπάρχει μπάλα!"
Πετάει το γάντι σε στιλ "Τα παρατάω" και φεύγει.
Παίρνω τη γυναίκα μου. "Δεν φαντάζεσαι τι έκανε η ηλίθια η κόρη σου".
Γελάσαμε υστερικά για ένα λεπτό.
Μετά η γυναίκα μου σταματά και λέει "Μην την κοροϊδέψεις".
Της λέω "Σοβαρολογείς;"
Λέει "Είναι το γλυκό μυαλουδάκι της. Δεν θέλω να το χαλάσω".
"Μάλλον έχει χαλάσει.
Μόλις την είδα να μην πιάνει το τίποτα".
"Αν την κοροϊδέψεις, θα ντραπεί. Δεν το θέλουμε.
Αυτά έκανε ο μπαμπάς σου και πίνεις".
Θα είμαι στο αμάξι μαζί της.
Είμαστε στον δρόμο και κοιτά έξω σαν μαστουρωμένη.
Δεν μιλάμε καθόλου. Τελικά λέω "Να σου πω, Άιλα.
Τι έγινε με την ψηλή μπαλιά;"
Δεν με κοιτάει καν. Κοιτά έξω, χαμογελά
και λέει "Ο προπονητής την έπιασε γερά".
Αυτός είναι ο εγκέφαλος...
του παιδιού που μπουκάρει όταν είμαι πιο ανεβασμένος από κάλτσα γερουσιαστή.
Μέχρι εκεί μπορώ, κόσμε.
Το έχω γράψει με τόσους τρόπους...
"Πιο ανεβασμένος από πουλί τρυποκάρυδου σε σεκόγια.
Πιο ανεβασμένος από μουνί αστροναύτη". Προχωρημένο;
Μέχρι που μαστούρωσα κιόλας για να το γράψω από εκείνη την οπτική...
μα το μόνο που σκέφτηκα ήταν...
"Πιο ανεβασμένος από φάλαινα", γιατί...
σκέφτηκα "Θα υπάρχουν φάλαινες στην επιφάνεια του ωκεανού που λένε
'Είμαι πολύ ανεβασμένη τώρα.
Να πάρει!
Είμαι πολύ ανεβασμένη.
Πιο ανεβασμένη από κάλτσες γερουσιαστή'".
Λοιπόν, είναι 2:00 π.μ., μπαίνει, είμαι πιο ανεβασμένος από τον Μόμπι Ντικ.
Βλέπει ότι είμαι ξύπνιος, έρχεται στο κρεβάτι και λέει...
"Μπαμπά...
πιστεύεις στο ταξίδι στον χρόνο;"
Είναι 2:00 το πρωί, έχω φτιαχτεί και πιστεύω στο ταξίδι στον χρόνο.
Σκέφτομαι "Τέλεια στιγμή για τη συζήτηση!"
"Ναι. Γιατί;"
Λέει "Είναι δυνατόν...
να έρθω από το μέλλον και να μου πω ένα μυστικό;" Και λέω...
"Διάολε! Έτσι ξεκινάει!
Έτσι γίνεται". "Ναι, γιατί;", λέω.
Λέει "Αυτό ήθελα να μάθω. Καληνύχτα" και φεύγει!
Φεύγει! Με αφήνει σε σύγχυση...
βέβαιο ότι μια 30χρονη εκδοχή της κόρης μου είναι μέσα
και σκέφτεται "Τι είπε;
Χαίρομαι που σε βλέπω, Άιλα. Σ' το είπα.
Θα είναι μεγάλη νύχτα. Ο μπαμπάς θα πεθάνει από μαριχουάνα.
Θα τον σώσουμε.
Πρώτα, πάρε το αποσμητικό και βάλε το στο ψυγείο.
Το ταξίδι στον χρόνο βρομάει. Θα το τρίψουμε κάτω από τη μύτη".
Ώρα για μυστικό.
Ο λόγος που το τρίβει κάτω από τη μύτη της είναι γιατί...
δεν πιστεύει ότι βάζετε αποσμητικό.
Μην ανησυχείτε για τα αποσμητικά. Η Άιλα το έχει καλύψει.
"Γιατί στο ψυγείο;" "Είναι δροσιστικό", λέει.
Ένα πρωί, έβαλα και το δικό μου πριν το μπάνιο,
και βγήκα... Αποσμητικό, όχι αντιιδρωτικό!
Βγήκα, το έβαλα και είπα "Είναι καταπληκτικό".
Το βάζω στο ψυγείο. Με βλέπει και λέει "Μεγάλε, όνομα πάνω κάτω.
Να μην τα μπερδέψουμε".
Βλέπετε την οικογένειά σας ως ομάδα;
Σκέφτεστε "Είμαστε χάλια ως ομάδα.
Μας περίμενα πιο δυνατούς";
Πήγαμε να κάνουμε ζιπ λάιν όλοι μαζί.
Μόλις φτάσαμε, άρχισα να κόβω τις άλλες οικογένειες.
Σκεφτόμουν "Αυτοί είναι σαν να κάνουν CrossFit".
Βλέπω εμάς και λέω "Είμαστε σαν σχολικοί τροχονόμοι".
Τότε, τα βάζεις με τη γυναίκα σου μέσα στο μυαλό σου.
Σκέφτεσαι "Γιατί φόρεσες παπούτσια νερού;
Ζιπ λάιν κάνουμε. Πού βλέπεις νερό; Και κάλτσες!
Ποιος φορά παπούτσια νερού με κάλτσες;
Είμαι στην τηλεόραση! Πιάσε ρυθμό!"
Τα παιδιά μου είναι σαν άστεγοι.
Δεν ακούνε καθόλου τις οδηγίες.
Ο πρώτος κανόνας εκεί ήταν
"Αν αμφιβάλλεις, άνοιξέ τα".
Όλοι οι άλλοι το πήραν ως οδηγία.
Οι κόρες μου το άκουσαν και ξεκαρδίστηκαν στα γέλια.
Η Τζόρτζια λέει "Θα δουν το πράμα μας;" και λέω "Δεν είπε αυτό".
Η Άιλα λέει "Μόνο αν γνωριζόμαστε το δείχνω"
και λέω "Πού έδειξες το πράμα σου;"
Η Τζόρτζια λέει "Η νέα μας ατάκα! Άνοιξέ τα" και λέω "Δεν είναι.
Δεν σας στέλνω σχολείο αν είναι να λέτε τέτοια".
Τόσο λίγο πρόσεχαν τα παιδιά μου.
Στο ζιπ λάιν σε κουμπώνουν για να είσαι ασφαλής.
Όταν σε κουμπώσουν, δεν πέφτεις από τα δέντρα, αλλά μένεις εκεί όλη μέρα.
Η Άιλα προσέχει τόσο λίγο
που κουμπώθηκε με κάτι Βιετναμέζους.
Ανεβαίνει τα σκαλιά μαζί τους, και λέω "Τάιγκερ Λίλι, πού πας;"
Λέει "Δεν τους ξέρω αυτούς" και λέω "Μη μου πεις!"
Κάτσε με τις μπαχατέλες.
Ανεβαίνουν, πάνε οι γονείς, μετά το παιδί, κι είναι σειρά της Άιλα.
Την κοιτάει ο οδηγός και κάνει...
"Είσαι έτοιμη να πας;" και λέει "Πού;"
Της λέει "Για ζιπ λάιν" κι απαντάει "Πού;"
Λέει "Το εννοεί;" Η σύζυγος απαντά "Δεν πρόσεχε".
Της λέει "Ξέρεις τι να κάνεις;"
και του λέει "Ναι. Αν αμφιβάλλω, θα τα ανοίξω".
Πηδάει και γλιστράει από τα δέντρα, σαν γεράκι σε οίστρο!
Στην άλλη πλευρά τής λένε "Πιο αργά!"
Λέει "Όχι! Έρχομαι μαλλιά κουβάρια, σκύλες!"
Χτυπάει, πετάγεται στην εξάρτυση και τσακίζει το πράμα της.
Πονάει πολύ και κάνει...
Από δέντρο σε δέντρο, σαν να έχει οργασμό ο Ταρζάν.
Πώς να βοηθήσουμε; Δεν μιλάνε αγγλικά απέναντι.
Περιμένουμε να πάει ο Πίκατσου.
Το Ασιατάκι τα 'σπασε. Οι Ασιάτες δεν παίζονται.
Κόβει ταχύτητα με το ένα χέρι. Με το άλλο έπιασε ένα περιστέρι.
Τα σπάει. Μετά ανεβαίνει η Τζόρτζια.
Κοιτάζει από πάνω και λέει...
"Δεν το κάνω αυτό".
Λέω "Θα το κάνεις".
"Είναι ψηλά. Θα πεις να το χαμηλώσουν;"
Λέω "Θες να χαμηλώσουν το δέντρο, Τζόνι Έιπλσιντ;
Είσαι πιο χαζή από την αδερφή σου.
Δεν θα χαμηλώσουν το δέντρο. Ήρθαμε για ζιπ λάιν".
"Ναι, μα δεν θέλω".
"Έχει 30 άτομα πίσω μας κι έχεις κουμπωθεί μπροστά τους.
Πρέπει να φύγεις.
Είναι μια αντιστοιχία της ζωής.
Κάποιες φορές, παίρνεις μια απόφαση
και δεν αποκλίνεις.
Κουμπώθηκα στη μαμά σου πριν από 14 χρόνια.
Κοίτα τι φοράει.
Ήθελα να είμαι με τον Ναπολέοντα Δυναμίτη;
Όχι, οπότε ανδρώσου, Ράμπο.
Η αδερφή σου ασπάστηκε τον κομμουνισμό. Πάμε".
Ο οδηγός λέει "Μπορώ να τη σπρώξω" και του λέω "Σπρώξε την".
Τη σπρώχνει, πάει, τσακίζει το πράμα της...
Μετά, ανέβηκε η γυναίκα μου.
Βέβαια, είχε δυο κορίτσια να χτυπάνε το πράμα τους.
Οπότε, παίρνει τόση λίγη φόρα
που δεν φτάνει καν μέχρι απέναντι.
Να τι βλέπω: Τη γυναίκα μου στα 75 μ. ύψος,
κάλτσες, παπούτσια νερού, φτηνιάρικο σορτς.
Κουνάει την κοιλιά της, προσπαθώντας να τινάξει το σώμα της.
Για φόρα. Οι κόρες μου κρατούν τους κόλπους σαν αιχμαλώτους πολέμου.
Σε μια στιγμή διαύγειας, λέω "Να η ομάδα μου ειδικών δυνάμεων.
Έτσι χειρίζονται οι Κράισερ τις δυσκολίες".
Ο τύπος, ένας μυώδης 24χρονος, μου λέει "Πάω να τη φέρω".
Τσουλάει προς αυτήν σαν νταβατζής ορειβάτης.
Τη γυρίζει έτσι ώστε να κοιτάζονται.
Τυλίγει τους γοφούς της με τις επιθετικές γάμπες του.
Μετά, κουνιέται σαν να την πηδάει...
μέχρι να μας τη φέρει πίσω.
Τυλίγει τα πόδια της γύρω του και χαμογελάει διάπλατα.
Κοιτάει το γκρουπ και λέει "Αν αμφιβάλλετε, ανοίξτε τα!"
Είναι καλή μαμά.
Ώρα για μυστικό. Μια φορά...
έγλειφα τη γυναίκα μου.
Είπα "Αν την τυλίξω όλη με τα χείλη μου και κάνω..."
Θα πιάσει, σωστά;
Μη δοκιμάσετε ποτέ ό,τι είδατε σε πορνό στο δωμάτιό σας.
Έκανα μια κίνηση που την είχα δει 100 φορές.
Αυτή που το κάνεις λίγο πλαγιαστά.
Το κάνω, και ξαφνικά, με κοιτά η γυναίκα μου
και λέει "Θα το δείξεις σε κάποιον;"
Λέω "Άρα το κάνουν για τη γωνία λήψης".
Μια φορά είδα ένα λεσβιακό πορνό. Το απόλυτο, σωστά;
Αυτό που κάνουν είναι... Γιατί γλείφω το χέρι μου;
Τέλος πάντων...
Είναι εκεί κάτω και χτυπούν ρυθμικά την περιφέρεια.
Καταλαβαίνετε; Εκεί που βάζουν τα τρίποντα.
Σαν να ψάχνουν για υποβρύχια.
Το βλέπω νηφάλιος, το δοκιμάζω μεθυσμένος. Λάθος.
Αφού ήπια, γλείφω τη γυναίκα μου.
Λέω "Την έχω αυτή την κίνηση". Μια φωνή μού λέει
"Χαστούκισε τη σκύλα στο μουνί, φίλε!"
Μουγκρίζει, άρα πέτυχε.
Το κοινό λέει...
Το είπε σε όλους μας τους φίλους.
Κάνουμε παρέα τέσσερις οικογένειες, "Οι Κατασκηνωτές".
Οι Γκρούζιν, οι Φρόμκιν, οι Χέισλιπ κι οι Κράισερ.
Μάλλον "Οι Ναζί" έπρεπε να μας λένε.
Έχει πλάκα... Είμαστε όλοι χάλια γονείς.
Κανείς δεν προκαλεί τον άλλον.
Πήγαμε Παλμ Σπρινγκς και οι τέσσερις οικογένειες. Τέλεια!
Τα παιδιά είναι συνομήλικα. Τρέχουν στη χλόη.
Οι γονείς πίνουμε κρασί για να νιώσουμε αδύνατοι.
Και ξαφνικά, έρχεται η Τζόρτζια περπατώντας,
πολύ αναστατωμένη και λέει "Μαμά, μπαμπά...
η Άιλα βρίζει".
Η γυναίκα μου είχε πιει λίγο κρασί και κάνει...
Λέω "Μην ανησυχείς. Θα το αναλάβω εγώ".
Λέω "Τζόρτζια, γιατί είσαι τόσο αναθεματισμένο καρφί;
Πρέπει να είστε ομάδα με τη μικρή σου αδερφή.
Πρέπει να την καλύπτεις, να την υποστηρίζεις.
Πρέπει να βρίζεις μαζί της. 'Γάμα το, ρούφα το'.
Βάλτε φωτιά σε έναν άστεγο, σαν όλα τα παιδιά".
Κοιτά τους άλλους γονείς σε στιλ "Κανείς δεν θα τον σταματήσει;"
Μα η γυναίκα μου έχει πιει κρασί και λέει "Μην είσαι τόσο σπαστική, σκύλα!"
Η Τζόρτζια μάς κοιτάει και λέει "Συγγνώμη, δηλαδή;
Λυπάμαι. Νόμιζα ότι θέλατε να ξέρετε ότι λέει τη λέξη από 'ν'".
Και λέμε "Διάολε!"
Όλοι φρίκαραν. Μπαίνω μπροστά και λέω
"Καθίστε, ίσως απλώς το τραγουδάει".
Μπορείς να το τραγουδήσεις.
Αν πάρεις τον δίσκο, το τραγουδάς.
Το τραγουδάς αν δουλεύεις στην αυλή
και λες "Είμαι ο πιο δουλευταράς...", ναι;
Πάμε κάτω, λοιπόν, και λέω "Τι διάολο γίνεται εδώ;"
Η Λίλι λέει "Ο Μαξ, ο Κάρτερ κι η Άιλα λένε τη λέξη από 'ν'".
Λέω "Στρατολογείς κόσμο, Άιλα;"
Λέω "Δεν κάνει να λες αυτήν τη λέξη". Λέει "Ηρέμησε. Μπορώ να την πω".
Και λέω "Δεν μπορείς, διάολε!"
Λέει "Βασικά, μπαμπά, μπορώ.
Ο δάσκαλος είπε ότι μπορείς να την πεις αν είσαι".
Οι γονείς λένε "Δεν μπορείς!" και λέω "Βασικά, έχει δίκιο.
Απλώς δεν ξέρω αν αφορά εσάς με τα Εβραιόπαιδα".
Σηκώνεται, με κοιτάζει και λέει "Μπαμπά...
Εγώ είμαι νευρόσπαστο, και ο Μαξ και ο Κάρτερ".
Και λέμε "Η λέξη από 'ν' είναι το νευρόσπαστο;"
Όλα τα παιδιά λένε "Εσείς τι νομίζατε;"
Και λέμε "Το νευρόσπαστο, φυσικά.
Τα νευρόσπαστά μου! Αυτό είναι".
Και γελάσαμε υστερικά...
με το πόσο αθώα είναι τα παιδιά μας.
Δεν ξέρουν καν τη λέξη από "ν". Είμαστε τέλειοι γονείς.
Το ανέβασα στο Facebook.
Όλη νύχτα, όποτε περνούσε μαύρος, έλεγα "Νευρόσπαστο".
Την επόμενη μέρα,
είμαι στο Λέιζι Ρίβερ με τον Έρικ και τον Στίβεν.
Είμαστε πίσω από μαμάδες πιο νέες και σέξι από τις γυναίκες μας.
Να δουν ότι ο τίγρης έχει ακόμα νύχια.
Έρχεται η Τζόρτζια με μια κουλούρα και λέει "Μπαμπά! Η Άιλα βρίζει ξανά!"
Λέω "Μωρό μου, το συζητήσαμε".
Λέει "Πρέπει να μάθεις ότι λέει τη λέξη από 'κ'".
Και οι κυρίες λένε "Θεέ μου!"
Τους λέω "Καθίστε, το ξαναζήσαμε. Ποια λέξη λες;"
Και λέει "Καριόλα!"
Το πέτυχε!
Αυτή είναι η λέξη από "κ". Δεν έχει αλλάξει, σωστά;
Αυτό σε ξυπνάει, ναι;
Γελούσα τόσο πολύ...
που δεν γινόταν να κάνω τον γονιό.
Είμαστε στο Λέιζι Ρίβερ. Οι κυρίες πρέπει να μας ανεχτούν
μέχρι να φτάσουμε στην Άιλα που ακόμα το λέει με όλη της τη δύναμη...
σαν σε οντισιόν για ταινία του Γκάι Ρίτσι.
Ας πω κάτι άλλο: Λες και δούλεψε με την Τσέλσι Χάντλερ. Λοιπόν...
Δεν είναι πια στο Netflix.
Φτάνουμε στην Άιλα που ακόμα το λέει φωναχτά.
Λέω "Άιλα, σταμάτα να λες τη λέξη". Λέει "Γιατί;"
Λέω "Είναι φρικτή λέξη". Μου λέει "Τι σημαίνει;"
"Δεν ξέρεις τι σημαίνει;"
Λέει "Όχι, κάποιος το είπε, και το βρήκα διασκεδαστικό".
Εγώ, ο Έρικ κι ο Στίβεν λέμε "Το πέτυχε".
Λέει "Μπαμπά, τι σημαίνει;" Λέω "Λοιπόν...
Ρώτα τη γυναίκα του Έρικ. Τέτοια είναι".
Είναι. Το ορκίζομαι.
Είναι. Το ξεκαθαρίσαμε.
Μόλις το είπα, λέει ο Έρικ "Για να το πεις στη σκηνή, να ρωτήσω τη Λιν".
Εκείνο το βράδυ, λέω την ιστορία.
Λέω "Θέλω να την πω στη σκηνή, μα στο τέλος..."
Τη λένε Λιν Γκρούζον. Ψάξτε την.
"Στο τέλος, σε λέω με τη λέξη από 'κ'.
Σε πειράζει;"
Λέει "Όχι, τι να πειράζει;"
Και όλοι στο τραπέζι κάνουν...
Λέει "Αστείο δεν θα είναι;" και της λέω "Ναι.
Ναι, αστείο".
Λέω στον άντρα της "Είμαι σαν το παιδί στην Έκτη Αίσθηση.
Δεν ξέρει, σωστά;"
Το απίθανο εκείνο το βράδυ ήταν ότι μιλούσαμε με τις γυναίκες μας.
Η δικιά μου είπε ότι η λέξη από "κ" είναι σαν τη "ν".
Λέω "Κάνεις λάθος".
Λέω "Η λέξη 'ν' είναι η τσούλα". Λέει "Δεν θα μου πεις εσύ. Είναι από 'κ'".
Λέω "Προτιμάς να σε λένε 'τσούλα' παρά 'καριόλα';"
Και λέει "Ναι".
Λέει "Γιατί ξέρω ότι δεν είμαι τσούλα" και λέω "Εντάξει.
Τότε, με τους υπολογισμούς σου, είσαι καριόλα;"
Και πήρα ένα πολύτιμο μάθημα τότε.
Αν αποκαλέσεις τη γυναίκα σου "καριόλα" δημοσίως...
όσο και να θέλει να το εμποδίσει, αμέσως μεταμορφώνεται.
Λέει "Πώς με αποκάλεσες;"
Λέω "Συμβαίνει αυτήν τη στιγμή.
Το βλέπετε; Συμβαίνει τώρα".
Να, όμως, η ασυνεννοησία. Οι άντρες το βρίσκουν σέξι.
Οι άντρες είναι βέβαιο...
Όλοι οι άντρες εδώ λένε "Είμαι με μια υποψία καριόλας".
Εγώ το βρίσκω σέξι.
Δεν υπάρχει κάτι πιο σέξι
από το να επιδεικνύει η γκόμενά σου καριολιά.
Όταν δεν είστε στο στόχαστρο.
Αν την υποτιμά ένας εργολάβος, επειδή είναι γυναίκα.
"Δεν ξέρετε εσείς από αυτά, κυρία".
Και λες "Φίλε, μόλις κάλεσες την καριολιά.
Δεν είναι σαν το Candyman. Αρκεί η μία φορά".
"Κοίτα! Έλα εδώ, σε παρακαλώ!
Η καριολιά είναι εδώ, τώρα!
Κοίτα! Η καριολιά!
Η καριολιά!"
Αλήθεια τώρα.
Μου άρεσε αυτή η συζήτηση με άντρες και γυναίκες,
οι γυναίκες μιλούσαν, οι άντρες άκουγαν. Δεν άκουγα.
Δεν άκουγα ποτέ και τώρα ακούω. Ενίοτε, η οικογένειά μου...
ενώνεται εναντίον μου.
Τις προάλλες, στο βραδινό,
λέει η Τζόρτζια "Είσαι μισογύνης" και λέω "Δεν είμαι".
Η Λιάν λέει "Βασικά, λέγαμε ότι είσαι".
Λέω "Ορίστε;"
Η Τζόρτζια λέει "Δεν μας αρέσει το πώς μιλάς στην Αλέξα".
"Με δουλεύετε τώρα;"
Λέει "Αν ήταν άντρας, θα τη σεβόσουν περισσότερο".
"Δεν είναι γυναίκα, μα ένα ηχείο που πήρα και θα πετάξω στην πισίνα".
Κι ένα βράδυ...
τσακώνομαι με την Αλέξα.
Εγώ φταίω, έχω πιει, ναι;
Είμαι τύφλα και τη φωνάζω Σίρι για δύο ώρες.
"Άναψε τα γαμημένα φώτα της πισίνας!" και μετά λέω "Αλέξα!"
Ανάβει αυτό στο δωμάτιο και λέω "Σκάσε, σκύλα, δεν μιλάω σ' εσένα!
Αλέξα, καθάρισε τα αυτιά και άναψε τα φώτα στην πισίνα!"
Η γυναίκα μου λέει "Σε ποιον φωνάζεις;"
Και λέω...
"Σε κανέναν, σωστά, Αλέξα;"
Η Αλέξα λέει "Ναι, έπεσα.
Είναι καλός άντρας, Λιάν.
Τα φώτα στην πισίνα είναι αναμμένα".
Αν το σκεφτείτε,
αν η Αλέξα ήταν άντρας, αν η Αλέξα είχε φωνή μαύρου άντρα...
θα τη σεβόσουν πιο πολύ.
Ας μιλήσουμε για τους μαύρους.
Μην ανησυχείτε. Όλα καλά θα πάνε. Αγαπώ τους μαύρους.
Οι μαύροι μού αρέσουν πιο πολύ από όλους εδώ.
Είχα μια ευκαιρία που κανείς από εσάς τους λευκούς δεν είχε.
Να κάνω 400 μαύρους σε μια αίθουσα να γελάσουν.
Το πιο αγαπημένο μου πράγμα στον κόσμο
είναι να κάνω έναν μαύρο να γελάσει
δημοσίως,
όταν δεν το περιμένει κι αγνοεί ότι είμαι κωμικός.
Έναν τον έκανα να γελάσει τόσο που νόμιζα ότι τον σκότωσα.
Είμαστε στον διάδρομο απογείωσης. Πίνουμε και οι δυο ουίσκι.
Σκεφτόμουν "Θα ξεμείνουμε από ουίσκι".
Ώρα για μυστικό: Πάντα έχω τέσσερα στην τσάντα μου.
Στην οθόνη εμφανίζονται ασήμαντες πληροφορίες.
Ασήμαντες πληροφορίες.
"Οι Ολλανδοί είναι πολύ ψηλοί, με γυναίκες πάνω από 1,70 μ".
Βλέπουμε τις πληροφορίες. Δεν μιλάμε,
μα κοιτάμε τις πληροφορίες.
Λέει...
Νέα πληροφορία. "Η ετήσια βροχόπτωση στο Φοίνιξ είναι 20 εκ".
Γυρνάω και λέω "Μπορεί να μη σου φαίνεται πολύ...
αλλά με πέρασαν για πέντε εκατοστά".
Έπινε ουίσκι και του βγήκε από τη μύτη.
Άρχισε να βήχει και λέω "Τον σκότωσα".
Συνέρχεται, με πιάνει από το χέρι και λέει "Κάνε το σε όλη την πτήση".
Λέω "Έκατσες δίπλα στο σωστό άτομο".
Όποτε έπινε, έλεγα "Πώς γίνεσαι γιατρός για εκτρώσεις;
Υπάρχει κάποιος στην ιατρική που λέει 'Θέλω να δουλέψω με παιδιά, αλλά...
θέλω να γνωρίσω αυτές που πηδιούνται'";
Το ουίσκι από τη μύτη.
Πίνει. "Λες την 11η Σεπτεμβρίου,
κάποιο στέλεχος της 7-Eleven να είπε 'Γλιτώσαμε για δυο μήνες'.
Θα ήταν κακό για την εταιρεία. Χάσταγκ, εκ των έσω".
Θυμάμαι την πρώτη φορά που έκανα μαύρο να γελάσει.
Ήμουν 13 ετών.
Ήμουν σε μια κατασκήνωση μπάσκετ στο Βιλανόβα.
Ναι.
Τη δεκαετία του '80 μάζευαν εκεί παιδιά από φτωχογειτονιές.
Οι προπονητές κυνηγούσαν τα ταλέντα.
Αν ήσουν λευκός, πλήρωνε ο μπαμπάς σου 5.000 δολ. και πήγαινες.
Λέγεται "λευκό προνόμιο".
Θα σας πω για το λευκό προνόμιο.
Δεν το έχουν όλοι οι λευκοί. Αυτός σίγουρα δεν το έχει.
Ούτε αυτός ούτε εκείνος με το τατουάζ...
Δεν υπάρχουν πολλοί με λευκό προνόμιο εδώ.
Αν θέλετε να βιώσετε το προνόμιο
του λευκού άνδρα στην Αμερική πολύ απλά
νοικιάστε τζετ σκι.
Δεν χρειάζεστε άδεια,
οδηγίες, βιογραφικό, συστάσεις.
Ανεβαίνετε και το σανιδώνετε.
Αν πέσετε, δεν πειράζει. Λέτε "Ο μπαμπάς θα με βάλει σε τράπεζα!"
Λοιπόν...
πρώτη μέρα στο καμπ.
Πάω για ριμπάουντ στο πρώτο ματς, πέφτω αναίσθητος.
Το λευκό προνόμιο δεν πιάνει στο γήπεδο.
Πάω στο νοσοκομείο, ξερνάω στο πουλί μου, μεγάλη ιστορία.
Επιστρέφω στο καμπ την άλλη μέρα.
Ο προπονητής με πιάνει. Λέει "Δεν θα παίξεις. Έπαθες διάσειση.
Θα κάτσεις ανάμεσα σε αυτούς".
Κι οι δύο μαύροι, δύο μέτρα και 1,95.
"Τους έπιασαν να κάνουν μαριχουάνα χθες βράδυ.
Κάτσε ανάμεσά τους,
κι αν κάνουν ανοησίες, σταμάτα τους".
Λέω "Φίλε, λάθος άτομο διάλεξες.
Μυστικό: Ξέρασα στο πουλί μου χθες".
Να, όμως, τι συνέβη.
Επειδή με έβαλε ανάμεσά τους,
όλοι στο καμπ νόμιζαν ότι κάπνιζα μαριχουάνα μαζί τους.
Λες και δύο έφηβοι από φτωχογειτονιά, 16 με 17 ετών,
ξύπνησαν μες στη νύχτα,
κι ο ένας είπε...
"Ρέι-Ρέι.
Θες να φτιαχτείς;"
"Φυσικά και θέλω να φτιαχτώ!
Έχεις χόρτο;"
"Ξέρεις ότι έχω χόρτο. Έχεις αναπτήρα;" "Ξέρεις ότι έχω αναπτήρα.
Θες να ξυπνήσουμε και τον λευκό;"
"Ξέρεις τις τρεις αδυναμίες μου. Μπάσκετ, χόρτο και λευκά παιδιά.
Λευκό αγόρι". "Γεια σου, λευκό αγόρι".
"Λευκό αγόρι...
Λευκό αγόρι, θες να φτιαχτείς;" Λέω "Ξέρεις ότι θέλω να φτιαχτώ!"
Οπότε, δι' αντιπροσώπου, όλοι με θεωρούσαν γαμάτο.
Δι' αντιπροσώπου; Ναι.
Το κάνω συχνά. Δεν ξέρω τι σημαίνει, μα ακούγεται σωστό.
Η γυναίκα μου το κάνει με τη λέξη "μπουκάκε".
"Πολύ μπουκάκε στη Ford". Λέω "Ναι;
Θα πάω εγώ το φορτηγό την άλλη φορά".
Δι' αντιπροσώπου, ήμουν πολύ γαμάτος.
Τώρα...
στη μέση του καμπ, εμφανίζεται ένας Ραλφ Σάμπσον.
Για όσους δεν ξέρετε, ο Ραλφ Σάμπσον ήταν 2,23 μ.
Έπαιξε στους Χιούστον Ρόκετς στο Πανεπιστήμιο Βιρτζίνια.
Αστέρι, επαγγελματίας.
Ένας σκληροτράχηλος, μαύρος τυπάς, με ύψος 2,23 μ.
Έρχεται στο καμπ και λέει "Κύριοι...
ήρθα για να σας μιλήσω".
Καθόμαστε όλοι στο δάπεδο.
Λέει "Θα σας μιλήσω για την πειθαρχία
και πώς να πετύχετε τους στόχους σας. Λοιπόν, αρχικά...
Ποιος εδώ γλεντάει;"
Νόμιζα ότι όλοι θα σήκωναν χέρι.
Όμως, δεν συνέβη αυτό.
Σηκώνω το χέρι, με κοιτάει ο Σάμπσον και λέει "Πώς γλεντάς;"
Εύστοχη ερώτηση για έναν 13χρονο.
Νόμιζα ότι ήθελε να απαντήσω και είπα "Γλεντάω δυνατά".
Ο Ραλφ Σάμπσον λέει "Τι είπες;"
Νόμιζα ότι δεν με άκουσε.
Το διατύπωσα καθαρά και δυνατά,
σαν να φώναζα σε κάποιον γέρο.
Είπα "Γλεντάω δυνατά!"
Δεν γελά κανείς, μα ο 2,0 μ. κι ο 1,95 τρέμουν σαν αυτόν από το Τρέξε!
Ο Ραλφ Σάμπσον τσαντίστηκε!
Πρέπει να μιλήσει για μία ώρα κι έχασε το κοινό σε 13 δευτερόλεπτα
από έναν 13χρονο που γλεντάει δυνατά και δεν φοβάται τους γίγαντες.
Περνάει μέσα από το πλήθος παιδιών,
πατώντας επτά παιδιά κάθε φορά.
Στέκεται από πάνω μου για να τρομάξω και λέει "Πώς γλεντάς δυνατά;"
Νόμιζα ότι ήθελε μια απάντηση.
Κοίταξα πάνω από το πουλί του κι είπα...
"Με τα δύο χέρια".
Οι μαύροι χάνουν τα μυαλά τους σιωπηλά.
Σκουντιούνται και λένε "Διάολε!
Λέει ότι γλεντά με τα δύο χέρια!
Στον Ραλφ Σάμπσον!"
"Ναι! Τον λέμε Διπλή Ντρίπλα".
Ο Ραλφ Σάμπσον έχει εξοργιστεί.
Σηκώνει εμένα, τον 2,0 μ. και τον 1,95 και μας πάει μπροστά.
Παίρνει μπάλες, τις πετά πίσω από τα πόδια μας,
λυγίζοντας τα γόνατά μας. "Κρατήστε τες". Κρατάμε μπάλες πίσω από τα πόδια μας.
Μας τραβά τα χέρια και βάζει μπάλες πάνω στα δάχτυλά μας.
Λέει "Θα κάτσετε έτσι σε όλη την ομιλία...
μέχρι να καταλάβετε ότι δεν κάνει να ζείτε έτσι".
Ξεκινάει την ομιλία. Λοιπόν...
μην πάτε να γραφτείτε. Θα σας πω τι είπε.
Ο Ραλφ Σάμπσον δεν ήξερε κολύμπι.
Ξέρω τι σκέφτεστε. Πάψτε.
Ένα καλοκαίρι,
η μαμά του τον πήγε να μάθει κολύμπι.
Τότε, ο Ραλφ αποφάσισε κάτι που άλλαξε τη ζωή του.
Εκείνο το καλοκαίρι, είπε
"Αν δεν χάνω χρόνο με πράγματα που δεν είναι σημαντικά,
όπως τα γλέντια, τα κορίτσια, οι παρέες και το κολύμπι,
τότε θα πετύχω το όνειρό μου, δηλαδή να παίξω στο NBA".
Οπότε, δεν έμαθε κολύμπι.
Αυτή, λοιπόν,
κυρίες και κύριοι, είναι η άποψη του Ραλφ για το πώς μπήκε στο NBA.
Παρεμπιπτόντως, πουθενά στην ανόητη ομιλία
δεν ανέφερε "Επίσης, μεγαλώνοντας έγινα 2,23 μ...
γιατί έχω πρόβλημα στην υπόφυση".
Ακόμα και στα 13 μου διαφωνώ με την ομιλία, και λέω
"Ποιος διάολο μαθαίνει κολύμπι αν είναι 2,23 μ.;"
Όπου και να σταθείς στην πισίνα,
θα προεξέχουν 35 εκ. από το νερό.
"Πόλο".
Και τότε...
ενώ μιλάει, επικεντρώνεται σ' εμένα, τον προφανή κολυμβητή από τους τρεις.
Πηδάει κατά πάνω μου και λέει "Θα ξαναπιείς μπίρα;"
Με έπιασε απροετοίμαστο, και είπα "Μάλλον".
Μου λέει "Τι;" και λέω "Αν είμαι στην αυλή".
Λέει "Τι;" Λέω "Αν κουρεύω το γρασίδι, ίσως πιω μια μπίρα".
Κοιτάει τον 2,0 μ. και λέει "Θα καπνίσεις ξανά χόρτο;"
Ο 2,0 μ. με κοιτά και λέει "Παλιο...
Μάλλον".
Ο Ραλφ λέει "Τι;" Λέει "Αν κουρεύω το γρασίδι".
Η αίθουσα παραπαίει.
Έχει ανάψει το φιτίλι, αλλά η βόμβα δεν έχει εκραγεί.
Ο Ραλφ κάνει πίσω, μας κοιτά
και λέει "Μάθατε τίποτα, αγόρια;"
Ο 2,0 μ. κι ο 1,95 με κοιτούν.
Κοιτάω τον Ραλφ και λέω "Δεν ξέρεις κολύμπι".
Σε ευχαριστώ πολύ, Φιλαδέλφεια.
Όταν ήμουν 22, έμπλεξα με τη ρώσικη μαφία.
Ακούστε πώς έγινε.
Σε ευχαριστώ, Φιλαδέλφεια!
Καλό βράδυ!
Υποτιτλισμός: Γκέλη Τόγια