Οταν ο Κολόμβος ανεκάλυψε την Αμερική,
προέκυψε μία σειρά μυστηρίων, η οποία έφερε σύγχιση στις μετρήσεις της Ευρώπης.
Εδω, βρίσκονται δύο ήπειροι, τελείως διαχωρισμένες η μία από την άλλη.
Ωστώσο, εκ παραλλήλου, ανέπτυξαν παρόμοιους πολιτισμούς.
Επί παραδείγματι:
Οι Μάγιας, μετρούσαν τον χρόνο, βασιζόμενοι στην ίδια αρχή,
με εκείνη του Γρηγοριανού ημερολογίου, στην Ευρώπη.
Χρησιμοποιούν τα ίδια σύμβολα για τον ζωδιακό κύκλο.
Το ίδιο δεκαδικό και μαθηματικό σύστημα.
Εχουν τον χρυσό και το ασήμι ως πολύτιμα μέταλλα.
Τα χρησιμοποιούν και τα δύο για κοσμήματα και σκεύη.
Ενα άλλο μυστήριο, ήταν η μπανανιά.
Καταγόμενη από την Ασία και μην καλλιεργήσιμη από σπόρους.
Ο Κολόμβος, όμως, βρήκε φυτείες στον Νέο Κόσμο.
Εκείνο τον καιρό, δεν υπήρχαν ελέφαντες στην Αμερική.
Αλλα ευρέθησαν ανάλογες ζωγραφιές, σε προϊστορικά σπήλαια στο Περού.
Οι πυραμίδες στο Μεξικό και στην Αίγυπτο,
οικοδομήθηκαν με ταυτόσημες αρχιτεκτονικές αρχές.
Υπάρχει και η ομοιότης με τις μάγισσες της Ισπανίας
και τις μάγισσες του Νέου Κόσμου.
Αλλά το πλέον σημαντικόν όλων είναι,
ότι οι θρύλοι των Μάγια και Αζτέκων, ομοίαζαν με την Ελληνική και Εβραϊκή γραμματολογία
και αφηγούντο τρομερές καταστροφές.
Μία απίστευτη καταστροφή, κατέστρεψε την διασύνδεση.
Η Μητρική Αυτοκρατορία,
η οποία έσπειρε τον πολιτισμό, και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.
Ο Ελλην ιστορικός Πλάτων, ανέπτυξε την θεωρία αυτή,
πριν από, περίπου, 2.000 χρόνια.
Κάποτε, υπήρχε ακόμη μία ήπειρος.
Η Ατλαντίς, η Χαμένη Ηπειρος.
Κάτι τσίμπησε!
Πατέρα, κοίταξε εκεί.
Μάνα μου!
Τί πράγμα;
Ελα πίσω. Δημήτριε, έλα πίσω!
Είναι τέχνασμα των Σειρήνων.
Πρόσεχε. Μην την αγγίζεις.
Μα την τρίαινα του Ποσειδώνος. Μία γοργόνα.
Τον ασκό.
Ποιά είσαι;
Ποιά μπορεί να είναι; Δεν είναι μία από εμάς.
Δεν ξέρω αλλά κανένας άλλος ψαράς, δεν έχει πιάση ποτέ ψάρι σαν αυτό!
Πατέρα.
Πού βρίσκεται αυτό το άθλιο μέρος και γιατί βρίσκομαι μεταξύ σκλάβων;
Βρίσκεσαι στην Ελλάδα. Αυτό είναι το σπίτι μας.
Ο μανδύας είναι δικός μου.
Με έντυσες;
Κάποιος έπρεπε να το κάνη.
Πού είναι τα ρούχα μου; Αυτός ο μανδύας, μου σκίζει το δέρμα.
Ηταν μουσκεμένα. Τα άπλωσα να στεγνώσουν.
Το φαγητό μας είναι απλό. Ελα.
Ελα να φας μαζί μας και να μας πεις την ιστορία σου.
Το φαγητό σας δεν με δελεάζει.
Οπως επιθυμείς, μικρή μου γοργόνα.
Δεν είμαι η μικρή σου γοργόνα!
Είμαι μία πριγκήπισσα.
Πριγκήπισσα;
Προγκήπισσα Antilia, θυγατέρα του βασιλέως Κρόνου.
Και πού βρίσκεται το βασίλειό σου, πριγκήπισσα;
Στην μεγάλη θάλασσα, πέρα από τις Στήλες του Ηρακλέους.
Στήλες του Ηρακλέους;
Δεν υπάρχει τίποτε πέραν εκείνων. Ο κόσμος τελειώνει εκεί.
Αμφισβητείς τον λόγο μου, ψαρά;
Εχεις πάη ποτέ σου, πέραν εκείνων;
Εάν είχα πάη, δεν θα βρισκόμουν εδώ.
Μην με αγγίζεις.
Μυρίζεις ψάρια!
Μα, φυσικά...
Ψαράδες είμαστε.
Τώρα, άκουσε. Και άκουσε καλά, πριγκήπισσα.
Στην πατρίδα μας, δεν έχωμε βασιλείς.
Δεν έχωμε θυγατέρες βασιλέων,
δεν έχωμε σκλάβους.
Είμαστε όλοι ελεύθεροι άνθρωποι.
Μεταχειριζόμεθα ο ένας τον άλλον, όπως θα μεταχειριζόμασταν τους εαυτούς μας.
Ο υιός μου και εγώ, σε σώσαμε από την θάλασσα.
Και σε φέραμε εδώ, με ασφάλεια.
Μοιραζόμαστε την ταπεινή μας καλύβα.
Και, εις ανταπόδοσιν, λαμβάνωμε προσβολές.
Εάν το σπιτικό μας είναι ταπεινό και τα ρούχα μας σε πονούν,
το φαγητό μας δεν σε δελεάζει, βασιλική μου πριγκήπισσα,
τότε δώσε την τιμή της παρουσίας σου, σε κανέναν άλλον.
Μπορείς να με βοηθήσης τώρα.
Να βοηθήσης μόνη τον εαυτό σου.
Ελα, Δημήτριε. Εχωμε ψάρια να αλιεύσωμε.
Καλησπέρα, Πέτρο.
Είσαι καλά, Antilia;
Φυσικά, γιατί;
Το πρόσωπό σου είναι χλωμό. Μοιάζεις άρρωστη.
Πού είναι ο Δημήτριος;
Βάζει τα δύκτια να στεγνώσουν.
Θα τον βοηθήσω.
Πράγματι είναι άρρωστη...
Δημήτριε...
Ετσι που εμφανίστηκες, δεν έχω πού να κρυφτώ.
Δώσε μου τον μανδύα μου, διαφορετικά θα ανέβω στην λέμβο, όπως είμαι.
Πονηρή...
Πέρα από το ηλιοβασίλεμα, είναι η πατρίδα μου η Ατλαντίς.
Μία χώρα θαυμάτων, πέρα από κάθε σύγκριση.
Πήγαινέ με εκεί, Δημήτριε. Ο πατέρας μου δεν είναι πλούσιος πλέον.
Antilia, ότι πλούτη επιθυμώ, τα κατέχω ήδη.
Θα κρατήσω ένα...
Αυτό δεν θα το αποκτήσης ποτέ, ψαρά!
Antilia.
Κάνε στην άκρη.
Κάθησε κάτω.
Πρέπει να είσαι τρελλή. Υπάρχει νόμος για αυτούς που κλέβουν μία λέμβο!
Θα επιστρέψω στην πατρίδα μου και δεν θα με αγγίξη κανένας νόμος.
Το έχουν προσπαθήση πολλοί.
Πολλοί καλοί θαλασσοπόροι, έχουν πλεύση προς το ηλιοβασίλεμα.
Αλλά ποτέ κανείς δεν επέστρεψε, Antilia. Κανείς.
-Φοβάσαι; -Ναι.
Και είμαι και επιφυλακτικός. Υπάρχουν πολλοί κίνδυνοι, πέρα από εκείνες τις Στήλες.
Προτιμώ να διακινδυνεύσω να πεθάνω, παρά να μείνω στο χωριό σου ακόμη μία ημέρα.
Θα ξεχάσω αυτές τις τρέλλες. Δεν σε αφήνω να φύγης.
Πολύ καλά, πήγαινέ με πίσω.
Υπάρχουν άλλοι, πιό θαρραλέοι, που θα παρα- καλούσαν να έχουν το προνόμιο να με βοηθήσουν.
Πήγαινέ με στην στεριά. Θέλω να διαλέξω τον συνταξιδιώτη μου.
Ακουσε, Antilia.
Θα σε πάω αλλά μόνον με τους δικούς μου όρους.
Εάν σε διάστημα ενός φεγγαριού, δεν δω την πατρίδα σου,
θα επιστρέψωμε στην δική μου πατρίδα.
Και μέχρι εκεί.
Και όταν επιστρέψωμε,
θα γίνης η όμορφη σύζυγός μου για πάντα.
Οτι πεις, Δημήτριε.
Antilia.
Δεν μπορώ πλέον να πηγαίνω, από την Ανατολή στην Δύση και από τον Βορρά στον Νότο.
Πρέπει να βρούμε τον δρόμο των φαλαινών.
Δεν χρειάζεται αυτό.
Αυτό θα μας καθοδηγήση.
Δείχνει πάντοτε τον Βορρά.
Αυτό, ο πατέρας μου θα το αποκαλούσε μαγεία.
Δεν είναι μαγεία αλλά επιστήμη.
Δημήτριε...
Είναι ώρα να φάμε.
Δεν υπάρχει φαγητό.
Μόνον λίγο κρασί.
Ενα ψάρι ήταν μόνο.
Αφησέ με να το γεμίσω.
Αυτά είναι καταραμμένα ύδατα. Γυρίζωμε πίσω.
Δεν το πιστεύω ότι ο κυβερνήτης μου, μετανόησε για την συμφωνία μας.
Δεν είναι η συμφωνία, δεν είναι τα δελφίνια, είναι όλα τα άλλα.
Η ομίχλη, ο σιωπή όταν σταματά ο άνεμος.
Μοιάζουν με φωνές που μου ψυθιρίζουν:
Γύρισε πίσω.
Γύρισε πίσω, διαφορετικά δεν θα είσαι πλέον άνθρωπος της θάλασσας.
Ακουσε τα χείλη μου, Δημήτριε.
Και εκείνα ψυθιρίζουν, επίσης.
Αλλά δεν καταριόνται.
Απόψε θα έχωμε γεμάτο φεγγάρι και ακόμη δεν έχωμε δη τίποτα, εκτός από θάλασσα.
Να στηριχθώ στην υπόσχεσή σου;
Θα την κρατήσω.
Οπότε, να γυρίσωμε πίσω;
Οχι ακόμη.
Θα διαπραγματευτώ λίγο ακόμη.
Λιγότερο ή περισσότερο.
Δημήτριε;
Ναι;
Το τέλος του κόσμου, είναι στις Ηράκλειες Στήλες;
Οχι.
Και ανεκάλυψες άγνωστα φόβητρα, να κρύβονται πίσω από οτιδήποτε;
Λοιπόν...
Λοιπόν;
Λοιόν, είδα τον βασιλέα Ποσειδώνα.
Μα δεν τον είδες στην πραγματικότητα.
Ισως όχι.
Οπότε, έχω την εμπιστοσύνη σου.
Για πάντα.
Τότε, πίστεψέ με πλέον, αγάπη μου.
Πριν, πέση το φεγγάρι, θα δης τις πύλες της Ατλαντίδος. Σου το υπόσχομαι.
Οχι, Δημήτριε.
Δεν κινδυνεύωμε.
Είμαστε χαρούμενοι, προγκήπισσα.
Οι Θεοί μας, είναι καλοί. Σε έφεραν πίσω στην πατρίδα με ασφάλεια.
Με την βοήθειά του, Sonor.
Φρουροί, επιβιβάστε τον.
-Το όνομά σου είναι Δημήτριος; -Ναι.
-Ψαράς; -Τα καταφέρνω σε αυτό.
Μήπως έχεις γεννηθή, στον αστερισμό των Ιχθύων;
-Αστερισμό; -Πότε γεννήθηκες;
Ποιά αστέρια ελέγχουν την μοίρα σου;
Τα αστέρια που καθοδηγούν τους θαλασσινούς, στην θάλασσα.
Ο άνθρωπος μιλά, ως πραγματικός θαλασσινός.
Ονομάζομαι Zaren.
Και εκείνος είναι ο Sonor, διαβάζει τα άστρα.
Με ένα τέτοιο σκάφος,
θα ήμουν ο καλύτερος ψαράς της Ελλάδος.
Δεν έχετε σκάφη που να ταξιδεύουν κάτω από την θάλασσα;
Πριγκήπισσα,
επάνω στην ώρα. Πρόκειται να αναδυθούμε.
Γιατί δεν ήλθε ο πατέρας μου να με υποδεχθή;
Δεν τον ειδοποίησες;
Από την στιγμή που σε βρήκαμε. Αλλά δεν είναι καλά.
Σε περιμένει στο ανάκτορο.
Δέστε τον. Θα δικασθή.
Τί σημαίνει αυτό;
Αφήστε με, αφήστε με!
Πατέρα.
Πατέρα;
Antilia.
Παιδί μου.
Μου είπαν ότι είσαι άρρωστος.
Αρρώστησα από την θλίψη και την ανησυχία μου.
Ακόμη και τα αστέρια, προέβλεψαν την ασφαλή επιστροφή σου.
Μήπως τα άστρα προέβλεψαν, ότι θα ερχόταν και ένας ξένος μαζί μου;
Τί λες; Ενας ξένος;
Ναι, πατέρα, ένας περίφημος ξένος.
Στον οποίο θα δώσης το χέρι μου, για γάμο.
Μα νόμιζα ότι εσύ και ο Zaren...
Ποτέ δεν αγάπησα τον Zaren και ποτέ δεν θα τον αγαπήσω.
Μα, περίμενε, παιδί μου.
Ξεχνούμε τον νόμο.
Μπορείς να τον αλλάξης, για χάρη μου.
Μην ανησυχείς, παιδί μου. Μπορεί να χρειασθή λίγος χρόνος,
κατά τον οποίο, μπορεί να είναι καλύτερα να μην συναντάσθε.
Αλλά τώρα...
Τώρα έχω χιλιάδες ερωτήσεις.
Σε ευχαριστώ.
Σε ευχαριστώ, που μου έσωσες την ζωή μου.
Το πρόσωπό σου,
δεν το έχω ξαναδή.
Είμαι ο Δημήτριος, ο ψαράς.
Είμαι ο Ζάνδρος, ναυτικός.
Ο Ζάνδρος;
-Από την πατρίδα μου; -Ναι.
Και οι άλλοι; Ολοι αυτοί οι παράξενοι άνθρωποι;
Από πού είναι;
Από έναν τόπο, που δεν γνώριζα την ύπαρξή του.
Οι περισσότεροι ναυτικοί όπως εσύ και εγώ,
είχαμε ναυάγια και εκβρασθήκαμε σε αυτή την ξηρά.
Ζητήσαμε άσυλο
αλλά βρεθήκαμε με μαστίγια και αλυσίδες.
Πριν από πόσο καιρό;
Πριν μία ολόκληρη ζωή ταλαιπωρίας.
Εχωμε χάση την αίσθηση του χρόνου εδώ.
Δεν θα παραμείνω τόσο πολύ εδώ, ώστε να χάσω το μέτρημα.
Αυτές ακριβώς ήταν οι λέξεις μου, όταν ήλθα εδώ αρχικώς.
Εσείς οι δύο, όρθιοι! Η δουλειά περιμένει.
Ελα, έλα.
Κάποτε ήταν άνδρες, νέοι, δυνατοί σαν εσένα.
Μα πώς είναι δυνατόν;
Είναι τέρατα.
Δεν γνωρίζω το πώς έγινε.
Αλλά σε αυτόν το τόπο, η βιαιότητα είναι πέραν πάσης φαντασίας.
Από καιρού εις καιρόν, κάποιον παίρνουν, χωρίς προειδοποίηση.
Για πού;
Για τον Οίκο του Τρόμου.
Δεν τους ξαναβλέπωμε. Μετατρέπονται σε τέρατα.
Δείξε του τί να κάνη.
Μάθε καλά και γρήγορα, διαφορετικά θα δοκιμάσης αυτό.
Τί είναι αυτά;
Οι κρύσταλλοι μεγαλώνουν στον κρατήρα,
συλλαμβάνουν την ενέργεια του ηλίου.
Οι μικροί, χρησιμοποιούνται για θέρμανση και φωτισμό.
Και οι μεγάλοι;
Θα μπορούσαν να καταστρέψουν τον κόσμο.
Ελάτε, σκλάβοι!
Οχι, όχι, όχι...
Ενα λεπτό, υψηλοτάτη.
Πάρτε από εδώ αυτούς τους σκλάβους.
Στην άκρη, όλοι.
Ελάτε, κουνηθείτε.
Συγγνώμη για αυτό, υψηλοτάτη. Το πεδίο θα είναι ελεύθερο σε ένα λεπτό.
Ενα δώρο για την πριγκήπισσα!
Θρασύ σκάλβε, τί έκανες;
Ο Zaren μας είπε ψέμματα.
Αλυσόδεσε τον άνθρωπο που μου έσωσε την ζωή.
Θέλω να τιμωρηθή.
Μα εγώ έδωσα την εντολή να ανδραποδισθή ο Ελλην.
Εσύ;
Η μεγαλειότης του, δεν είχε εναλλακτική λύση.
Με τί δικαίωμα μιλάς για λογαριασμό του βασιλέως σου;
Τί εννοεί αυτός;
Ο νόμος.
Ο νόμος επιβάλει τον ανδραποδισμό των ξένων.
Και εσύ, πριγκήπισσά μου, που διεκδικείς τον θρόνο, πρέπει να σέβεσαι τον νόμο.
Μα τί θα γίνη με τις υποσχέσεις μου;
Και ο λόγος σου; Δεν έχει καμμία σημασία πλέον;
Μα είναι ξένος. Και όλοι οι ξένοι είναι επικίνδυνοι.
Είναι αλήθεια, πριγκήπισσα, συνεβουλεύθην τα άστρα. Δεν διάκεινται ευμενώς προς εκείνον.
-Βλέπεις, αγαπητή μου; -Ο Ελλην θα έπρεπε να θανατωθή.
Και παρά όλα αυτά, τον άφησα να ζήση.
Σίγουρα, αυτός δεν είναι ο τρόπος να δείξης ευγνομωσύνη,
στον άνθρωπο που μου έσωσε την ζωή,
διακινδυνεύοντας την δική του.
Πριγκίπησσα, θορυβείσαι αδίκως.
Μπορεί, πάντοτε, να κερδίση την ελευθερία του, μέσω της δοκιμασίας της Πυράς και του Υδατος.
Δεν θα επεβίωνε της δοκιμασίας. Το γνωρίζεις.
Πατέρα, σε παρακαλώ.
Τον ανδραπόδησες. Ελευθέρωσέ τον τώρα.
Εχεις αλλάξη. Οταν έφυγα, ήσουν δυνατός.
Ησουν βασιλεύς!
Εσύ έχεις αλλάξη.
Μακάρι να μπορούσα να βοηθήσω, παιδί μου...
Ο νόμος πρέπει να τηρήται.
Πώς τολμάς να μιλάς για λογαριασμό του βασιλέως σου;
Σαν να ήταν δικό σου το στέμμα.
Και στην πραγματικότητα το έχεις.
Ω, Azor.
Αυτό δεν έχει μεγάλη χρησιμότητα εδώ.
Τί έκαναν στο πατέρα μου;
Και τί έκανα εγώ στον Δημήτριο;
Το γνωρίζω μικρή μου.
Ελα μαζί μου. Οι προσευχές σου, πάνε χαμένες εδώ.
Αυτοί οι θεοί είναι αναληθείς. Οι καρδιά τους είναι από πέτρα.
Azor, αυτά τα λόγια είναι αιρετικά.
Είναι η αλήθεια. Ελα.
Εκεί επάνω, παιδί μου, υπάρχει ο ένας και μοναδικός Θεός,
ο οποίος εδημιούργησε όλους τους ζώντες οργανισμούς.
Ο αληθινός Θεός είναι το Φεγγάρι;
Οχι, Antilia.
Το χέρι του διεμόρφωσε το φεγγάρι.
Και έστειλε την δύναμή του, μέσω των γαλαξιών και των αστέρων.
Αυτό το ίδιο χέρι, εμορφοποίησε την γη, με τα όρη και τις βαθειές θάλασσες.
Εδωσε ζωή σε εσένα και σε εμένα.
Προσευχήσου σε Εκείνον,, Antilia.
Θα ακούση τις προσευχές σου.
Υπήρξαν και πάλι καιρικά φαινόμενα εχθές το βράδυ. Και μας προσέθεσε δουλειά να κάνωμε.
Αφαίρεσέ του τις αλυσίδες. Θα έλθη μαζί μου.
Περίμενε εδώ.
Οι εντολές μου είναι να μην τον αφήσω από τα μάτια μου.
Μόνον ευγενείς, δύνανται να περάσουν αυτές τις θύρες.
Μα ο Ελληνας, δεν είναι ευγενής.
Επίσης, δεν είναι Ατλάντις.
Οι θεοί, δεν αναγνωρίζουν τους βαρβάρους
-και αυτός είναι ένας τέτοιος, σωστά; -Ναι αλλά εγώ...
Συνεπώς, θα διαφωνήσης με τους θεούς σου;
Οχι, αρχιερεύ.
Περίμενε.
Περίμενε, Δημήτριε.
Γιατί;
Πρέπει να με ακούσης.
Μία φορά σε άκουσα και κατέληξα αλυσοδεμμένος. Δεν είναι αρκετό αυτό;
Οχι εξ αιτίας μου.
Ο Zaren μου είπε ότι επέλεξες να επιστρέψης στην Ελλάδα και τον επίστευσα.
Μέχρι που σε είδα, εχθές.
Τότε, ελευθέρωσέ με, τώρα.
Δεν μπορώ.
Γιατί όχι.
Ο πατέρας σου είναι ο βασιλεύς, που θα με εγέμιζε πλούτη, θυμάσαι;
Δεν είναι ο ίδιος βασιλεύς που άφησα φεύγοντας.
Ο Zaren, έγινε ο ισχυρός άνδρας της Ατλαντίδος.
Τότε, ζήτησέ το από τον Zaren.
Θα σε εσκότωνε, εάν εγνώριζε ότι σε αγαπώ.
Αγάπη...
Με παρέσυρρες σε αυτή την άθλια χώρα, με ψέμματα και τεχνάσματα.
Εδέχθης την διαπραγμάτευσή μου, που με έκανε να πιστέψω,
ότι με αγαπούσες και αυτό, θα με απέτρεπε από το να γυρίσω πίσω.
Και κάθε στιγμή, εγνώριζες ότι θα ανδραποδιζόμουν.
Είναι αυτό αγάπη, πριγκήπισσα;
Νόμιζα ότι ο πατέρας μου ήταν υπεράνω του νόμου.
Λες ψέμματα.
Δεν σκεπτόσουν τίποτε περισσότερο, από τις δικές σου επιθυμίες.
Αρχικώς, ναι.
Αλλά όταν με πήρες στην αγκαλιά σου,
η καρδιά μου, έγινε δική σου.
Η καρδιά σου είναι απαξιωμένη, αγαπητή πριγκήπισσα.
Δεν αξίζει το τίμημα που επλήρωσα.
Δώσε την στον Zaren. Δώσε σε εκείνον την αγάπη σου
και εξαγόρασε την ελευθερία μου.
Ακόμη και τα λεγόμενά σου μυρίζουν ψάρια!
Λοιπόν, Δημήτριε;
Προτιμώ την συντροφιά των σκλάβων.
Πιες.
Τώρα,
θα κλείσης τα μάτια σου.
Οταν θα διαταχθής να τα ανοίξης και πάλι,
θα είσαι ένας ταύρος.
Κάθε ημέρα και με κάθε τρόπο,
θα μετατρέπεσαι, όλο και περισσότερο, σε ταύρο.
Δυνατός, δυνατός, δυνατός!
Πάρτε τον.
Φέρτε τον Ελληνα.
Εσύ τί θα γίνης;
Ενας ημιόνος με μακρυά, αστεία αυτιά;
'Η, ίσως,
ένα βουβάλι. Με μεγάλα κέρατα.
Εδώ και εδώ.
Αλλά εσύ, αντιθέτως με τους υπολοίπους,
θα έχης την ικανότητα να θυμάσαι ποιός είσαι.
Ισως, κάτι τέτοιο να ήταν κατάλληλο.
Φαντάσου πόσο θα διασκέδαζε την πριγκήπισσα, να σε δει με την πραγματική σου μορφή:
Ενας βρωμερός χοίρος.
Ναι;
Εχω εντολές από τον άρχοντά μου, τον Zaren.
Δίδει στον Ελληνα την ευκαιρία, να αποκτήση την ελευθερία του.
Γιατί πάντοτε, μου παίρνουν τα καλύτερα πειραματόζωά μου;
Αλλά θα πρέπει να υποβληθή, στην δοκιμασία της Πυράς και του Υδατος.
Εντάξει.
Πάρτε τον.
Θα το ευχαριστηθώ να σε βλέπω να ψήνεσαι ζωντανός, σιγά σιγά.
Τί σε ανησυχεί, Azor;
Τα περιστέρια. Κοίταξέ τα.
Κατά το παρελθόν, πάντοτε εκύκλωναν το Κολοσσαίον
και επέστρεφαν στα κλουβιά τους.
Τώρα, ολόκληρο το σμήνος, πετά με κατεύθυνση την ανοικτή θάλασα.
Πατέρα, είναι ο Δημήτριος. Πρέπει να το σταματήσης αυτό.
Θα το κάνω, αγαπητή μου.
Μα, μεγαλειώτατε, δεν μπορείς να απογοητεύσης τους πιστούς σου υπηκόους.
Φυσικά.
Δεν πρέπει.
Δεν μπορούμε να κάνωμε τίποτα.
Με απόφαση του μεγαλειωτάτου,
ο Δημήτριος, δεν είναι πλέον σκλάβος.
Εδώ, στο μέσον του αχανούς ωκεανού μας, βρίσκεται η Ατλαντίς.
Η κραταιά μας αυτοκρατορία.
Αλλά κανένας ωκεανός δεν είναι αρκετά μεγάλος, για να χωρέση την δύναμη ή την φιλοδοξία μας.
Κατά το παρελθόν, αυτός ο μοναδικός, μεγαλειώδης κρύσταλλος,
ήταν αρκετός, για να παρέχη ενέργεια, για όλες μας τις ανάγκες.
Αλλά δεν μπορούμε να ζούμε στο παρελθόν.
Εάν πρόκειται να επιβιώσωμε, πρέπει να ζήσωμε στο μέλλον.
Και ως μνημείο του μέλλοντός μας, απαίτησα την εξαγωγή,
ενός ακόμη μεγαλυτέρου κρυστάλλου, από την κοιλάδα του κρατήρος.
Ενα όπλο τόσο ισχυρό, που μαζί με τους κυβερνήτας της Ατλαντίδος,
μπορούμε να κατακυριεύσωμε τον κόσμο.
Μιλάς αφρόνως, Zaren.
Μην ακούτε αυτούς τους λόγους πολέμου.
Είναι το πεπρωμένο της Ατλαντίδος, να κατακυριεύση τον κόσμο.
Οι ίδιοι οι θεοί δεν μας είπαν, ότι είμαστε μία κυρίαρχη φυλή;
Και, επίσης, δεν είναι γραμμένο ότι: 'Κυρίευσε, διαφορετικά θα σε κυριεύσουν';
Να κυριευθούμε από ποιόν;
Θα σου απαντήσω.
Μία χώρα από μόνη της, μπορεί να μην είναι ένας εχθρός, που αξίζει να φοβούμαστε.
Αλλά μαζί με άλλες χώρες,
μπορούν να γίνουν μία δύναμις, η οποία να απειλήση την ίδια μας την υπόσταση!
Οχι!
Η Ατλαντίς δεν μπορεί να διακινδυνεύσει. Πρέπει να επιτεθούμε σε κάθε έναν χωριστά.
Η μόνη μας εγγύηση επιβιώσεως, είναι να επιτεθούμε και να επιτεθούμε σύντομα!
Οχι, όχι, όχι!
Ας ηρεμήσωμε.
Εχετε όπλα, που μπορούν να αποκρούσουν κάθε εισβολή.
Κάθε υποθετική εισβολή που μπορείτε να φαντασθήτε.
Το πλέον σημαντικό είναι, ότι σκοπίμως κρατούμε την Ατλαντίδα,
απομονωμένη από τον υπόλοιπο κόσμο.
Θα έπρεπε να μοιρασθούμε την πρόοδό μας, με ολόκληρη την ανθρωπότητα.
Η ανθρπωπότης για την οποίαν ομιλείς, είναι καλή για ένα μόνον πράγμα:
Για ανδραποδισμό.
Μία χώρα, η οποία στηρίζει την ύπαρξή της στον ανδραποδισμό,
πρέπει να καταστραφή!
Μεγαλειώτατε,
ευγενείς κυβερνήται της Ατλαντίδος.
Πολύ καιρό πριν την έλευσή του, ήταν γραμμένο στα άστρα,
ότι ένας Ελλην αλιεύς, θα έφθανε στις ακτές μας.
Αυτή η προφητεία, επαληθεύτηκε.
Είναι ακόμη γραμμένο, ότι θα είμαστε ζωντανοί,
όταν ξεκινήση, η απαρχή της χαραυγής της Ατλαντίδος.
Το γεγονός,
ότι ο βάρβαρος επέζησε της δοκιμασίας της Πυράς και του Υδατος,
είναι μία προειδοποίηση, ευγενείς μου, ότι θα κυριευθούμε από βαρβάρους.
Εκτός εάν εμείς κυριεύσωμε πρώτοι!
Διεκδικώ πόλεμο!
Εμείς από τα Ορη, λέμε: Πόλεμος.
Ομοίως και η Θάλασσα.
Πόλεμος για τους Ποταμούς.
Και για την Επιστήμη.
Και για τα Κτήνη.
Πόλεμος.
Και εσύ, ιερεύ;
Να γίνη πόλεμος.
Αδεια;
Ακριβώς όπως όλες οι άλλες.
Οι μέλισσες τις εγκατέλειψαν.
Παράξενο.
Ολα τα πρωϊνά της ζωής μου, ξυπνούσα με το τραγούδι των πτηνών.
Τώρα, μόνον η σιωπή τροφοδοτεί την ημέρα.
Ισως να είναι το ένστικτο. Αποκάλεσέ το όπως επιθυμείς.
Αλλά διαισθάνονται κάτι. Κάτι κακό.
Μία παράξενη αύρα σηκώνεται κάθε πρωΐ
και, φυσώντας, παρασύρρει τα νεκρά φύλλα, στην ανοικτή θάλασσα.
Τα ταπεινά έντομα γνωρίζουν, ότι τα ωθεί όχι στην καταστροφή αλλά στην επιβίωση.
Ακόμη και οι σπόροι, έχουν προβλέψει την καταστροφή της γης τους.
Ολόκληρη η φύσις, διαισθάνεται ότι το τέλος πλησιάζει.
Μόνον ο άνθρωπος κωφεύει, σε αυτές τις θανάσιμες προειδοποιήσεις.
Ο πριγκήπισσα θέλει να σου μιλήση, Δημήτριε.
Εγώ δεν επιθυμώ να της μιλήσω.
Καλύτερα να της μιλήσης.
Βρίσκομαι εδώ, για να ξεπληρώσω το χρέος μου προς εσένα.
Απόψε τα μεσάνυκτα, ένας αλιευτικός στόλος, θα αποπλεύση από τον βόρειο λιμένα.
Να είσαι εκεί.
Ενα σκάφος, θα εκτελέση την αποστολή που όρισε ο βασιλεύς.
Ο πλοίαρχος θα σε περιμένη.
Θα σε οδηγήση στο σκάφος σου, στις Ηράκλειες Στήλες.
Από εκεί και πέρα, πρέπει να βρης μόνος σου την πορεία σου.
Antilia.
Εάν υποπτεύεσαι προδοσία, συμβουλεύσου την μνήμη σου.
Τα λόγια που είπα κατά την τελευταία μας συνάντηση,
ήταν λόγια του θυμού.
Συγχώρεσέ με.
Σε ευχαριστώ, Antilia.
Δεν χρειάζεται καμμία ευχαριστία, προς κανέναν.
Ο αποχαιρετισμός σου, ολοκληρώθηκε γρήγορα.
Σε αγαπά.
Μακάρι να ήταν αλήθεια αυτό.
Φεύγω.
Μου το εκμυστηρεύτηκε η Antilia.
Θέλεις να μείνω;
Η παραμονή στην Ατλαντίδα, σημαίνει θάνατο.
Κανείς δεν θα γλυτώση.
Και η ημέρα της συντελείας, δεν είναι μακρυά.
Μα κανείς δεν μπορεί να προβλέψει το μέλλον. Ούτε ένας άγιος άνθρωπος.
Δεν ήμουν πάντοτε ιερεύς, παιδί μου.
Κατά την εποχή που η Ατλαντίς, ήταν μία δίκαιη και μεγαλοπρεπής χώρα,
ήμουν ένας έμπειρος επιστήμων.
Αλλά έκλεισα τα μάτια μου, όταν η γνώση,
άρχισε να χρησιμοποιήται για δόλιους σκοπούς.
Και διεμόρφωσαν θεούς, στην θέση των επιστημονικών τους επιτευγμάτων.
Για αυτό θα πεθάνωμε.
Ο πραγματικός Θεός, θα καταστρέψη την Ατλαντίδα.
Μα, εσύ γιατί παραμένεις, Azor;
Διότι η ενοχές με βαραίνουν.
Εδημιουργήσαμε θαύματα, για το καλό της ανθρωπότητος.
Και στην συνέχεια, τα μετατρέψαμε σε τέρατα.
Οι κρύσταλλοι συλλαμβάνουν τις ηλιακές ακτίνες και αποθηκεύουν την ενέργεια.
Μοιάζουν πανομοιότυποι αλλά διαφέρουν πολύ στην λειτουργία τους.
Αυτό είναι το πρωτότυπο της αρχικής εφευρέσεως.
Ο σκοπός του:
Να δημιουργήση θέρμανση, φως, ανακούφιση. Νοιώσε το.
Τώρα, δες τί έκαναν με αυτό.
Αυτή η υδρία...
Τώρα, ο Zaren κατασκευάζει ένα τέτοιο, χιλιάδες φορές ισχυρότερο από αυτό.
Εντός ενός μηνός θα είναι έτοιμο και με αυτό, θα κυριεύση τον κόσμο.
Γιατί μου τα λες αυτά;
Μπορείς να προειδοποιήσης τον κόσμο. Τον λαό σου, όταν επιστρέψης στην πατρίδα.
Μα, τί δυνατότητα αμύνης έχωμε;
Καμμία.
Και εάν παραμείνω,
τί μπορώ να κάνω για να ακυρώσω τα σχέδια του Zaren;
Τώρα τίποτα αλλά αύριο, μπορεί να έχης την ευκαιρία σου.
Δεν μπορώ να περιμένω μέχρι αύριο. Το πλοίο μου, αποπλέει απόψε.
Δημήτριε,
Χρησιμοποίησε αυτό το ένδυμα. Θα κάνει ευκολότερο το ταξίδι σου.
Σε αποχαιρετώ, Azor.
Ο Θεός να σε προστατεύη, παιδί μου.
Ολοι μου οι υπολογισμοί, καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα.
Κατά την επομένη πανσέληνο, πρέπει να αποπλεύσεις για την κατάκτηση.
Δώσε μου λίγο χρόνο, για να ολοκληρώσω τον κρύσταλλο.
Είναι η μόνη ημερομηνία που τα άστρα είναι θετικά.
Θα είναι έτοιμος.
Κάποιος Δημήτριος, επιθυμεί να σε δει, άρχοντά μου.
Να περάση.
Χρειάζεσαι την βοήθειά μου.
Γιατί να χρειάζομαι την βοήθεια ενός σκλάβου;
Συγχώρεσέ μου την αγένεια. Ενός ελευθέρου ανθρώπου.
Είμαι, ακόμη, ένας ψαράς, ο οποίος γνωρίζει τα ύδατα
και τις στεριές, που εσύ δεν γνωρίζεις.
Μπορώ να οδηγήσω με ασφάλεια τα πλοία σου,
πέρα από τις Ηράκλειες Στήλες, στην άγνωστη θάλασσα.
Μπορώ να προσθέσω χρώματα, στο σκότος του χάρτη σου.
Πώς και άλλαξες στρατόπεδο;
Αλλοι σκλάβοι, θα προτιμούσαν να πεθάνουν, παρά να μας προσφέρουν βοήθεια.
Απήλαυσα την άνεση και την περιποίηση που ονειρευόμουν.
Οι φίλοι σου στην σκοτεινή φυλακή, θα σε αποκαλέσουν προδότη.
Ας με λένε.
Μπορώ να βρω ανακούφιση στο ασήμι και στον χρυσό.
Λοιπόν;
Μην διαπραγματεύεσαι με σκλάβους.
Θα μας φέρη καταστροφή.
Συγχώρησε τον παρορμητικό μου αστρολόγο.
Η διαπραγμάτευση έκλεισε. Προχώρει, Δημήτριε.
Αφησέ με να σε δω να αλλάζης την όψη του κόσμου.
Τί λες, χαρτογράφε;
Λοιπόν, άρχοντά μου, είναι γνωστό, ότι κανένα από τα πλοία μας,
δεν επέστρεψε ποτέ από την άγνωστη θάλασσα.
Πρέπει να εβυθίστηκαν στους ύπουλους υφάλους,
των Ηρακλείων Στηλών.
Ως εκ τούτου, δεν έχωμε γνώση,
απλώς εικασίες.
Οι πιθανότητες ευνοούν την εμπιστοσύνη μας, σε αυτόν τον χάρτη.
Θέλω να επιβεβαιώσουν και άλλοι, την ορθότητα αυτών των λεπτομερειών.
Θα μάθωμε σύντομα.
Φρουρέ.
Σκύλε, προδότη!
Είσαι προδότης!
Πάρτε τον.
Αισχρέ προδότη!
Αισχρέ προδότη! Γουρούνι!
Θα λάβω την αμοιβή μου τώρα.
Φυσικά, Δημήτριε.
Αυτό είναι ένα δείγμα μόνον, της γενναιοδωρίας μου.
Μπορεί να χρειασθώ και πάλι τις υπηρεσίες σου.
Δεν θα εμπιστευόμουν ποτέ αυτόν τον Ελληνα.
Με κάθε του ανάσα, λέει ψέμματα.
Πρόσεχε τα άστρα, Sonor
και άφησε τα σημαντικά θέματα στα χέρια μου.
Εμπιστεύομαι τους ανθρώπους, που βάζουν τον πλούτο, υπέρ άνω της τιμής.
Αλλη μία προειδοποίηση.
Μετρώ την λάβα καθημερινώς.
Αυξάνει αλματωδώς.
Μία θάλασσα καυτής καταστροφής, κάτω από την Ατλαντίδα,
συνοστίζεται στον λαιμό, αυτού του κοιμωμένου ηφαιστείου.
Περιμένοντας για την αρχή του τέλους.
Πότε είναι το τέλος, Azor;
Σύντομα, αμέσως μετά την επομένη πανσέληνο.
Σύντομα, μετά την ετοιμότητα του Zaren και των πολεμιστών του,
να αποπλεύσουν για να κατακτήσουν τον κόσμο.
Αλλά εάν ο Zaren καθυστερήση, η κυρίευση που ονειρεύεται, δεν θα συμβή ποτέ.
Αρχοντά μου, ο Zaren ανυπομονεί.
Θα έπρεπε να βρίσκεσαι εδώ, πριν από αυτό.
Κοίταξε. Και άλλη καθυστέρηση.
Εχει απομείνη λίγος χρόνος και οι σκλάβοι τεμπελιάζουν.
Δεν μπορούν να με βοηθήσουν.
Πρέπει να μου πης. Τί μπορείς να κάνης;
-Τίποτα. -Μα εσύ, ένας σοφός άνθρωπος,
πρέπει να μου υποδείξης έναν τρόπο.
Υπάρχει όριο στην ανθρώπινη αντοχή.
Αυτοί οι άνθρωποι, έφθασαν αυτό το όριο.
Πρέπει να αναπαυθούν.
Ο ιερεύς μας, έχει μία θαυμάσια θεραπεία.
Πράγματι.
Αλλά εγώ έχω μία ακόμη καλύτερη.
Κυβερνήτα,
Οδήγησέ τους στο ικρίωμα.
Αυτό θα θεραπεύση τους υπολοίπους.
Το ικρίωμα, δεν είναι λύση, Zaren.
Ακουσε έναν άνθρωπο, που κάποτε υπήρξε σκλάβος.
Ποιά είναι η δική σου θεραπεία;
Ορισέ με υπεύθυνο.
Και τί θα κάνης μετά;
Θα φτιάξω ένα στρατόπεδο εδώ κοντά. Η φυλακή είναι πολύ μακρυά.
Οι σκλάβοι θα αναπαύονται, πριν την ημερησία εργασία.
Αφαίρεσε τις αλυσίδες τους, παράτησε το μαστίγιο, δώσε τους αξιοπρεπές φαγητό.
Γελοίον. Γιατί να τους κάνω τέτοιες χάρες;
Δεν έχεις άλλη επιλογή.
Πολύ καλά.
Φυσικά, οι υπηρεσίες μου, δεν προσφέρονται δωρεάν.
Γνωρίζεις την γενναιοδωρία μου.
Μπορείς να βασισθής σε αυτήν και πάλι.
Αλλά, εάν αποτύχης...
Θα επιτύχω.
Είμαι ξύπνιος, Ζάνδρε.
Οι υπόλοιποι περιμένουν.
Πιστεύουν, ότι ο Δημήτριος δεν θα προδώση τους φίλους του.
Είμαστε όλοι πρόθυμοι να σε βοηθήσωμε στο σχέδιό σου.
Σκεπτόμουν,
εάν θα μπορούσα να κάνω κάτι για να σε βοηθήσω.
Δεν μπορείς να κάνης τίποτα.
Κανείς δεν μπορεί να κάνη τίποτα.
Σταδιακά, κατατρώγει την βούληση του μυαλού,
μέχρι που δεν είσαι πλέον άνθρωπος.
Στο τέλος, θα πρέπει να με κλειδώσουν μαζί με τους υπολοίπους.
Ελα, πρέπει να κινηθούμε.
Θέλω να σε βοηθήσω, όσο ακόμη μπορώ.
-Αφαιρέστε τους πασσάλους. -Γρήγορα, γρήγορα.
Περιστρέψτε το βαθύτερα.
-Γρήγορα, γρήγορα. -Το ηφαίστειο περιμένει.
-Γρήγορα, γρήγορα. -Καταστρέψτε τον κρύσταλλο.
-Γρήγορα, γρήγορα. -Πριν την πανσέληνο.
-Γρήγορα, γρήγορα. -Πριν το μάθη ο Zaren.
-Γρήγορα, γρήγορα. -Ανάβλυσε, λάβα.
-Σύντομα, σύντομα. -Καταραμμένος να είναι ο κρύσταλλος.
-Κατάρα, κατάρα. -Το τέλος του Zaren, πλησιάζει.
-Ελάτε, ελάτε. -Γρήγορα.
Γρήγορα.
Θέλω να γίνω η σύζυγός σου, Δημήτριε.
Σε αγαπώ.
Πάρε με μακρυά.
Δεν μπορώ.
Το πλοίο σου, περιμένει ένα μυστικό σήμα.
Ας αφήσωμε την Ατλαντίδα και ας μην επιστρέψωμε ποτέ.
Εκανα λάθος για εσένα, Δημήτριε, το γνωρίζω.
Οχι, δεν είναι αυτό, Antilia, πίστεψέ με.
Τί είναι, τότε;
Δεν μπορώ να σου πω.
Οχι ακόμη.
Πολύ καλά. Αφησέ με εδώ, εάν θέλης.
Αλλά εσύ, πρέπει να φύγης από την Ατλαντίδα αμέσως.
Μόλις τελειώσης την αποστολή σου, ο Zaren θα σε σκοτώση.
Αυτή είναι μία διακινδύνευση, που πρέπει να αναλάβω.
Σε παρακαλώ, πριγκήπισσα, φύγε τώρα. Ο ήλιος θα ανατείλη σύντομα
και χρειάζεσαι ανάπαυση.
Εμπιστεύσου με, Antilia.
-Ηφαίστειο, αφυπνίσου. -Κάλυψε τα πάντα, κάλυψε τα πάντα.
-Ανάβλυσε, λάβα. -Κάλυψε τα πάντα, κάλυψε τα πάντα.
-Η ημέρα θα έλθη σύντομα. -Κάλυψε τα πάντα, κάλυψε τα πάντα.
-Καταστρέψτε τον κρύσταλλο. -Κάλυψε τα πάντα, κάλυψε τα πάντα.
Εκεί, εκεί.
Οχι. Από εδώ.
Γρήγορα, κάλυψε την είσοδο.
Δεν πρέπει να βρουν το φρέαρ.
Νάτοι!
Ας τους πιάσωμε!
Σκοτώστε τους όλους.
Μην τους αφήστε να ξεφύγουν.
-Πού είναι ο Ελλην; -Δεν μπορεί να είναι μακρυά.
Βρείτε τον.
Ελευθερωθείτε.
Το τέλος ήλθε.
Στο λιμάνι. Επιβιβασθείτε στα πλοία.
Αθλιοι λαγοί!
Ετόλμησαν να εισβάλουν στο ανάκτορό μου.
Ακολουθείστε με!
Οχι, όχι.
Antilia.
Κολλήσαμε εδώ.
Μην πηγαίνεις από εκεί. Η θάλασα βράζει, λόγω της λάβας.
Ελάτε, ελάτε από εδώ.
Ανάθεμα.
Η Ατλαντίς εξηφανίσθη.
Αλλά οι ελεύθεροι άνθρωποι, σοφότεροι άνθρωποι,
μετέφεραν τον πολιτισμό της Μητρικής Αυτοκρατορίας,
στα τέσσερα σημεία του ορίζοντος.
ΤΟ ΤΕΛΟΣ
της αρχής...