Downloaded from MY-SUBS.MX
BİR KADININ İNTİKAMI
Barbey d'Aurevilly'nin kısa bir öyküsünden uyarlanmıştır.
Official MY-SUBS movies site: MY-SUBS.MX
Bir Rita Azevedo Gomes filmi
Oyuncular
Görüntü Yönetmeni
Kurgu
İdari Yapımcı
Aşırı uygarlaşma, suçtaki o tüyler ürpertici şiirselliği yok ediyor.
Buna suçun şu anlatılmaz ve tatlı ilerleme devrinde,
büründüğü fizyonomiyi de ekleyin.
Burada sizlere anlatma zevkine eriştiğim hikâye...
Roberto'nun hayatında geçmektedir.
Sahteliğin onlar için en büyük sanat hâline geldiği insanlardan biriydi Robert.
Bazılarının züppe, bazılarınınsa...
hovarda dediği türden biriydi.
Ama ne olursa olsun, kayıtsız, anlaşılmaz biriydi...
ve bu açıdan bakınca gizemliydi de!
Ama gerçek şu ki, ruhunun derinliklerinde Roberto derin bir can sıkıntısı çekiyordu.
Bu hayatın sunduğu tüm güzellikleri tüketmiş,
birinin duyduğu türden bir can sıkıntısı.
Eğer onu şaşırtabilecek bir şey varsa, o da...
artık hiçbir şeyin onu şaşırtmayacağı gerçeğiydi.
Yine de...
Gelin!
Dün, Pazar, boş bir gün,
iki gündür hiçbir şey yazmadım.
Bugün iyi uyandım,
akşam iyi uyumuştum.
Deliksiz bir uyku,
en azından kâbussuz.
Sekizde kalktım, biraz okudum, kahvaltımı yaptım.
Birikmiş mektupları yanıtladım.
Luísa yarın saat 3 için bana bir randevu ayarladı.
"Beni unutacaksınız", diye yazmış.
O kadar doğru ki,
onu sadece gördüğümde hatırlıyorum,
ve ne zaman görsem, hemen sonrasında onu unutuyorum.
Yeni ayakkabılar sipariş etmeliyim!
Bahar geldi!
Üstünü örten bulutlarla...
yeryüzüne inen bir Yarıtanrı gibi görünmeliyim.
Tapılası bir kadın bu Vikontes!
Vicdanı olmayan bir günahkâr.
Eskiden bana çok yazardı,
şimdiyse yüzüme bile bakmadan geçiyor...
Bu kadın hakkında ne düşünmeliyim?
Bilmiyorum, bilmek de istemiyorum.
İşte Madam Veronique de gidiyor.
Hiçbir zaman güzel olmadı, ama o minik burnu...
Ve o her şeyi anlatan gözleri!
18 yaşında olmanın tazeliği.
Şeytanın güzelliği çoğu kez bir güzelliğin şeytanıdır.
Dünkü centilmenlerin yemeğindeki konuşma...
ne konuşmaydı ama.
Hem nasıl centilmenlerdi onlar öyle! Hey Yarabbim!
Noterler, avukatlar...
İçlerinde bir akıllı yoktu.
Kısa kısa yanıtlar verip, olabildiğince az konuşmak için...
içmemeye karar verdim.
Alice ve kocası!
Evliliğin uyuşukluğuna gark olmuşlar.
Fikrini belirtmeden önce daima kocasına bakıyor.
Sevgisinden değil, korkusundan!
Kont ve Kontes ne kadar da yaşlanmışlar. Eskiden harika ziyafetler düzenlerlerdi.
Konuklar da şarap gibi itinayla seçilirdi.
Ama dünkü yemek yok mu... Türklerin deyimiyle, Kadir gecesi...
doğmuş birinden bekleneceği üzere, terbiyemi takındım.
Hakkımda hiçbir şey öğrenemediler.
Leonoreta...
Âşık olduğumu sanıyor...
zavallı Leonoreta...
İç çekişlerinin hazzı!
Ben mi? Âşık olmak mı? Daha neler!
Nar gibi kızarmış...
Tadı inanılmaz berbat!
Uzun bir yolculuktan dönen Roberto, bir kez daha sosyeteye dâhil olur.
Bir gece müzikal bir suareye katılır.
Bunca zamandır nerede olabilir Roberto?
Ayrıldığında Türkiye'ye gidiyordu... Şimdiyse Boston'dan döndüğünü duyuyorum!
Kim bilir nereleri dolaştı.
Bu gece geliyor mu?
Roberto mu? Çoktan geldi.
– İyi misin, Henrique? – Ben mi? Öyle sanıyorum.
İzninizle.
Hadi! Müzik!
– Affınızı rica ederim... – Hep aceleniz var...
Ne saklıyorsunuz kuzum?
"İnsan portresini verebildiği gibi ruhunu da verebilseydi,
Bugün size sunduğum portrem değildir Madam..."
Ah, siz yok musunuz, hep böyle gizemli konuşmalar.
Söz verin,
Önümüzdeki hafta yemeğe bana geleceğinize söz verin.
Ne de olsa, sevgili dostum Roberto,
yolculuğunuzla ilgili hikâyeleri dinlemek isterim.
Benim ki de tüm yolculuklar gibiydi: Kesin bir dönüşü olan!
Bir labirentteki saray gibisiniz!
Davetinize büyük bir zevkle icabet edeceğim, sevgili dostum.
Roberto!
Gidiyor musunuz?
Hadi ama, Henrique! Dışarıda harika bir hava var!
Ve açlıktan ölüyorum.
Susana şarkısını bitirseydi.
Olağanüstü bir kadın.
Ama içerisi cehennemden farksız! Sıcak dayanılır gibi değil!
Bildiğim tek gerçek cehennem.
Sıcağı mı kastediyorsun?
Hayır. Sıcağı değil! Sosyal cehennemi kastediyorum!
Hadi o zaman! Akşam yemeğine gidelim! Hem sohbet de ederiz biraz.
Sohbet etmek... Nadir bir yetenek! Roberto'da o yetenek var:
Bir sohbete, o sohbet âdeta dünyanın bizzat kendisiymiş gibi katılır.
Onun gerçek "benliği" canlı bir sohbette saklıdır.
Ah, evet! Kendisinin "Ateşli Melek" dediği şey serbest kalmıştır.
Ne olağanüstü kadınlar!
Hele o Edirne pazarlarında,
çeşit çeşit türünü ve ırkını gördüğüm kadınlar....
Kızıl Edirne'nin kendisinden bile daha ateşliydiler!
Dışkı, sidik, sümük ve hayvan kanından yapılan kızıl boya,
işte ipekleri bununla boyuyorlardı.
Dün "Cosí" nin prömiyeri yapıldı, sıradan bir prömiyerdi.
Ama inanılmaz bir şey oldu.
Bir kız vardı.
Dediklerine göre annesinin âşığını elinden almıştı.
Ama annesi yaşlı olmasına rağmen,
kendini sevdirmesini daha iyi biliyordu...
Kız, adamın annesine geri döneceğini anlayınca,
büyük bir öfkeye kapılmış!
Böylece annesinin o çok sevilen adama yazığı,
fazlasıyla ateşli aşk mektuplarını çaldıktan sonra,
taş baskılarını yaptırıp çoğaltmış,
ve dün gösterinin sonunda,
mektupların hepsini salondan aşağı fırlattı.
Tam bir skandaldı!
Yukarıdan, "Paradis" in locasından aşağı fırlattı hepsini!
Paradis! Bu hikâye için iyi bir başlık! Paradis...
Kim yazar, hangi yayınevi basar bu hikâyeyi...
Ben mavi kadife elbiselerinin belinde,
altın üzerine işlenmiş minik kuru kafaların dizili olduğu,
zincirler taşıyan ve kendi tövbelerinin çeşitliliğine,
III.Henri'nin farklı zevklerini de katarak,
kendi kendini bu zincirlerle cezalandıran Madam III.Henri'yi tanırım,
bütün Paris sosyetesi tanır.
Kim yazmaya cesaret edebilir ki bu hikâyeyi?
Ya şu kadını yazan oldu mu?
Hani şu din kitapları yazan,
Cizvitlerin erkek, hatta bir aziz sandıkları kadını?
İnsanın kendi kendini eğlendirmek için yaptıkları yok mu!
Geri dönmene çok sevindim!
Yazdıklarını neden yayınlamıyorsun?
Artık geri döndüğüne göre, bu meseleyi ciddi olarak düşünmelisin.
Bu konu pek ilgimi çekmiyor.
Sana da birini hatırlatmadı mı?
Hayır...
Haklıymışsın! Suzana'nın"Chévrier"inden bin kat daha iyi.
Dünya o kadar büyük ve zengin ki. Bazen hayat çok güzel olabiliyor.
Anılar her zaman geri döner, bir köpek gibi ayağımızın dibinde diz çöker...
Her zaman geri döner! Ayağımızın dibinde bir köpek gibi diz çöken anılar...
Eskiden... alkol partilerin ateşleyicisiyken...
neredeyse daima kanıksanmış olan bu gecelerde,
ölüm henüz kibarca ve sabırla bu kadehten içmeyi öğrenmemişken.
Bir hiçliğin yansıması.
Kendimizi kandırmanın, bu komediyi sürdürmenin...
bize kalan en onurlu yol olduğunu biliyorduk....
peki ya şimdi?
İşsiz güçsüz aktörler, beş para etmez standartlar,
savaş zamanında yenilgiye uğramış bir edebiyat.
Yemin ederim bu kadını bir yerden...
Nedense hiç şaşırmadım.
Bırakalım da kayıp ideallerin, karşılıksız aşkların ve onları,
yenilgiye uğratan zamanın üstü çizilsin.
"Ölüm gülüyor toy yıllarımıza."
"Ve neredeyse gecenin bir yarısı olduğundan",
"bırakalım da yemeklerini bitirsinler"
"ve bizi bekleyen bir sonraki sahneye geçelim..."
İspanyol musunuz?
Evet.
Geliyor musun?
Sizinleyim.
Sarmal bir merdiven mi?
İçeri girin!
Hoşuna gittim demek?
Bu kadarcık mı?
Beni bekleyin!
Göster şu portreyi bana!
Benim gibi bir orospuyu...
kıskanmış olamazsın!
Görmek mi istiyorsun?
Al öyleyse! Bak.
Toison d'Or (Altın Post) nişanı!
İspanyol soylularında bulunur ancak.
Nereden çaldın bunu?
Çalmak mı? TANRIM!
Onu bana kendisi verdi!
O da kim?
Herhâlde âşığındır!
Hayır.
O benim âşığım değil!
Belki artık değildir, ama sen onu hâlâ seviyorsun.
Sen ne anlarsın ki? Ha, ne anlarsın?
Sen aşktan nefretten ne anlarsın?
Bu adamı sevmek ha!
Yahu ben ondan tiksiniyorum!
O benim kocam!
Kocan mı!
Evet! Kocam!
İspanyolların en büyük senyörü.
Üç defa dük.
Dört defa marki.
Beş defa kont, pek çok unvanı olan İspanya soylusu, Toison d'Or!
Ben Arcos de Sierra Leone düşesiyim.
Sierra Leone mi?
Saint–Jean...
Tabii ya! Aynen!
Bir yaz oradaydım...
ne kadar zaman önceydi?
O yıl İspanyol sosyetesinin en kaymak tabakası,
Saint–Jean–de–Luz'da bir araya gelmişti.
Sierra Leone düşesinin, o günlerde İspanya soylularının en büyüğü ve...
en zenginiyle yaptığı evliliğin cicim aylarında olduğu söyleniyordu.
Fransa Kralı XIV.Louis'in düğün şenliklerinden beri
görülmemiş bir şatafat sergilenmekteydi!
Onlara yaklaşmaya çalışmıştım,
ama dük ve düşesin hâkimiyetindeki İspanyol yüksek sosyetesi o yıl içine kapanmış...
benim gibi yabancılara karşı kapılarını sıkı sıkıya kapatmıştı.
Ama bir şekilde sizi görmeyi başarmıştım.
Bazen uzaktan sizi görürdüm:
Kıyıdaki kum tepeciklerinin üstündeyken,
ya da kilisede dua ederken...
Ruhlarımızda hayalle aşk birbirine çok yakındır...
Onu tanıma şansına erişemeden oradan ayrılmıştı.
Evet. Sizi Saint–Jean–de–Luz'da gördüm.
Evet.
Bendim o.
Tüm görkemimle hayatın sarhoşluğu içindeydim o zamanlar.
Sanzia Florinda de Concepcíon de Turre Cremata,
Sierra Leone Düşesi.
Şimdiyse...
Şimdiyse?
Şimdiyse...
Artık sadece intikam sarhoşluğu içindeyim...
Ama intikamım çok acı olacak ki, içinde ben de öleyim.
Tıpkı soktukları yerde kana doyup,
ölen ülkemin sivri sinekleri gibi.
Anlamıyorsunuz.
Ama size anlatacağım.
Benim kim olduğumu biliyorsunuz,
ama ne olduğumu tam olarak bilmiyorsunuz.
Bunu öğrenmek istiyor musunuz?
Hikâyemi bilmek istiyor musunuz?
İstiyor musunuz?
Bunu, buraya gelen herkese söylemek isterdim.
Bütün dünyaya haykırmak isterdim!
– Anlatın! – Evet!
Buraya gelenlere bu hikâyeyi defalarca anlatmak istemişimdir;
ama hikâye dinlemeye gelmediklerini söylerler hep!
Hikâyeme başlayınca ya sözümü keserler,
ya da benimle dalga geçip, bana hakaret ederlerdi.
Bana yalancı ya da kaçık derlerdi!
Çok duydum bu hakaretleri.
Bana inanmazlardı.
Ama siz,
siz...
siz beni...
Saint–Jean–de–Luz'da gördünüz...
Bir zamanlar gözden düşen bir şövalyenin,
armasını bir atın kuyruğuna bağlayıp,
sürükledikleri gibi,
şimdi elbisemin kuyruğunda,
çamurdan çamura sürüklediğim,
Sierra Leone ismini bir taç gibi,
başımda taşıdığım günlerdi onlar.
Nefret ettiğim...
ve sadece aşağılamak için...
taşıdığım bu isim, en büyük İspanya soylusu ve majesteleri Kralın huzurunda,
şapkasını çıkarmadan,
durma ayrıcalığına sahip olanların en gururlusu tarafından,
hâlâ taşınmaktadır, çünkü o,
kendisinin kraldan on kat asil olduğuna inanmaktadır!
Arcos de Sierra Leone düküne göre,
İspanya'da hüküm sürmüş olan Kastilya, Aragon,
Transtamare, Avusturya ve Bourbon gibi en parlak hanedanlar birer hiçtir.
Eski Got krallarının soyundanmış ve Brunehild tarafından da,
Fransa Merovenjleriyle akrabaymış.
Sierra Leone ve Otros Ducados dükü Don Christoval d'Arcos ise,
benimle evlenirken kendisiyle denk olmayan biriyle evlenmemişti.
Ben İtalya'daki eski Turre Cremata (Yanık Kule),
hanedanından geliyorum.
Sanzia Florinda Conception de Turre Cremata.
Sierra Leone dükü ile olan evliliğim, birbirine denk iki soyun birleşmesiydi.
İspanya'nın en eski hanedanlarının o korkunç protokol kuralları içinde,
bu demir cendereden güçlü olmasalar, yüreklerin çarpmasını bile engelleyecek,
o katı ve baskıcı kurallarla yetiştirilen biri için bile basit bir olaydı bu.
Ben o yüreklerden biriydim.
Don Esteban'ı...
sevdim!
Ona rastlamadan önce...
aşkın mutluluğundan uzak olan evliliğim...
eski Katolik İspanya'da âdet olduğu üzere,
çok ciddi bir şeydi.
Mağrur, sessiz,
ve kasvetli,
bir evlilikti.
Ne var ki ben, büyük bir İspanyol asilzadesinin,
eşi olmak üzere yetiştirilmiştim.
Sierra Leone Şatosu'nun koridor ve salonlarını süsleyen,
infante odalarında ve çelik korselerinin altından...
tepeden bakan sert yüz hatlarıyla resmedilmiş kadın atalarımın,
portreleri kadar kayıtsızdım...
Bir çeşmeyi koruyan aslan misali, erdemleri gururla korunan bu iffet timsali,
azametli kadınlar kuşağına bir kuşak da ben ekleyecektim.
İçinde yaşadığım yalnızlık,
Sierra Leone'nin etrafını saran,
kızıl mermerli dağlar kadar sakin ruhuma,
hiç de ağır gelmiyordu.
Bu mermerlerin altında bir volkanın yattığı,
aklımın ucuna dahi gelmiyordu.
Portekiz'den kuzenim ve aynı zamanda Albuquerque Markisi olan Don Esteban,
Sierra Leone'ye geldi.
Don Esteban, Bologna'ya okumaya gidiyor.
Yolunun üstünde olduğumuzdan, bize de uğrama nezaketinde bulundu,
ve bizimle bir kaç hafta kalmayı kabul etti.
Ancak birkaç mistik kitap sayesinde hakkında bir fikir sahibi olabildiğim aşk,
bir çocuğun üzerine pike yaparak,
onu kaçırıp haykırtan bir kartal gibi kalbimin üzerine çöktü...
Ben de haykırıyordum.
Ama eski İspanyol soyundan olan bir kadın, ağlamak için yaratılmamıştır.
Günler birbirini kovaladı,
ve gururum, çileden çıkartıcı kudretiyle beni ele geçiren,
bu tehlikeli,
Esteban'ın karşısında,
hissettiklerime karşı ayaklandı.
Bir İspanyol eş olarak, Don Christoval'ı uyarmam gerektiğini hissettim.
Beni çağırmışsınız, Madam?
Don Esteban'ı en kısa sürede,
bu şatodan göndermenizi istiyorum!
Kuzeninizin bana karşı, bir hakaret...
ve aşağılanma olarak gördüğüm bir aşk beslediğini fark ettim.
Şatodan ayrılmasını sağlayın!
Cüret edemez!
"CÜRET EDEMEZ!"
O...
"Cüret edemez!"
Bu sözler beni Esteban'ın kucağına attı.
Bilmiyorum, diğer kadınlar da benim gibi mi,
Ama Don Christoval'ın sevdiğim adamdan bahsederken,
burnundan kıl aldırmayan o gururu,
tepeden bakarak sakin sakin "Cüret edemez" demesi,
varlığımın derinliklerinde,
tıpkı Tanrı gibi bana çoktan sahip olan adam adına beni isyana sürükledi.
Hemen o akşam, aşkımı ona itiraf ederek,
"Cüret edebileceğini göster ona!" dedim.
Henüz yirmi yaşındaydık.
Bakirenin Şövalyesi Ignace, göklerin kraliçesini,
Esteban'ın beni sevdiğinden daha saf bir aşkla sevmemişti.
Zinaymış, hadi canım sen de!
Zina yaptığımızı mı düşünüyorduk?
İçimizde o müptezel aşkların kötü arzularını ve pis şehvetini hissetmiyorduk.
Esteban bir rahip kadar, Albuquerque zamanındaki...
Portekizli bir şövalye kadar sofuydu.
Ona ve aşkının saflığına karşı,
kendi imanımı tutuşturan bir imanla bağlıydım.
Ayaklarının dibindeki lambasıyla,
altın yaldızlı duvar oyuğundaki bir Madonna gibi, onun kalbinde de,
benim için hiç sönmeyen bir ışık vardı.
Beni ben olduğum için seviyordu.
Karşılıklıydı sevgimiz.
Melekler Tanrı'nın huzurunda sevişebilselerdi eğer,
tıpkı bizim seviştiğimiz gibi sevişirlerdi...
Güzel ve yararlı bir iş yapmamı,
kendisiyle nefes nefese vals yapmama tercih ederdi.
Birlikte ve yalnız uzun saatler geçiriyorduk,
her şeyi yapabilirdik, ama o kadar...
mutluyduk ki, daha fazlasını istemiyorduk.
Artık süfli bir sürtüğüm ben, ama o zamanlar Esteban'ın dudaklarının,
dudaklarıma asla değmediğine,
ve onun öpüp bana verdiği bir gülle,
kendimden geçtiğime inanır mısınız?
Böyle bir ruh hâli uzun sürebilir miydi?
Sürmesi mümkün müydü?
Bilmeden, aklımıza bile getirmeden,
zayıf varlıklar için çok tehlikeli olabilecek bir oyun oynamıyor muyduk?
Bolluk içinde,
masmavi bir gökte yaşıyorduk.
Yalnız, gök bir Afrika göğüydü,
mavilikse ateştendi.
Size inanıyorum.
İster inanın, ister inanmayın! Ne düşündüğünüzün ne önemi var?
Benim de canımı alın!
Ben de aynı ölümle ölmek istiyorum!
Kraliçeye dokunulmaz!
Yakalayın haini!
Atın şu alçağın kalbini köpeklere, yesinler!
Öyleyse intikamın daha tatlı olsun. O kalbi yedirmen gereken asıl benim!
Göğsüm, sevdiğim adam için canlı mezar olsun.
Göğsümün yarıldığını ve kalbimin söküldüğünü hissettim.
Ama heyhat! Sökülen benim kalbim değildi.
Esteban'ın kalbiydi. Boğulmuş, göğsü yarılmış, bu canavarların elleriyle,
içi bir çuval gibi boşaltılmış bir hâlde...
...ayaklarımın dibinde yatan Esteban'ın cesedininkiydi.
Onun cesedinin hissetmediği acıyı ben hissettim.
Her yanımı çok kötü ısırdılar,
ve kanlı ağızlarını eteklerime silip, çekiştirerek sürüklediler...
İşte burada!
Bakın!
Ve gördüklerinizi hatırlayın!
Sevdiğim adamın köpeklerin elinden...
kurtaramadığım yüreğinin kanı bu!
Sürdürdüğüm iğrenç hayatta kendimi tek başıma bulduğumda,
tiksintiye kapıldığımda, ağzıma kadar çirkefe batıp boğulur gibi olduğumda,
içimdeki intikam cini zayıfladığında,
eski düşes geri dönüp, sokak kızı beni dehşete düşürdüğünde,
bu elbiseye sarınırım,
Kirlenmiş bedenimi benim için hâlâ yakıcı olan kırmızı kıvrımlarının,
içine gömer, intikam ateşimi orada yeniden tutuştururum.
Bu kanlı paçavralar bir tılsım gibidir.
Bedenimi sardıklarında,
içimdeki intikam arzusu depreşiyor,
ve yeniden sonsuza kadar yetecek gücü toplamış gibi oluyorum!
Sizin için ne yapabilirim?
Bakın!
Gördüklerinizi hatırlayın!
Artık anlıyorsunuz.
İntikamımın nasıl bir şey olduğunu şimdi anlıyorsunuzdur.
Ben onu bir sürü...
intikam arasından seçtim.
Tıpkı öldüreceğiniz alçağa en fazla acı çektirecek hançeri seçmeniz gibi.
Bir Turre–Cremata'yım ben!
Don Christoval intikam düşüncemin gizlendiği,
o taştan alnın gerisinde mayalananlardan hiç şüphelenmedi.
En ufak bir imada bile bulunmadı.
Tek bir kelime bile etmedi.
Sessizlik.
Kendi kendini besleyen o nefretin sessizliği vardı hep.
Sezar'ın karısından kimse şüphe etmemeliydi...
ve ben herkesin gözünde, üzerine toz kondurulmayan...
Arcos de Sierra Leone düşesi olarak kalmalıydım.
O boğucu şatodan kaçma planları hazırlamaya başladım.
Nasıl?
Havanın sisli olduğu,
bir sonbahar gecesinde,
şapelden kaçtım, ve büyük bir cesaretle
dağdaki geçitlere kadar geldim.
Sonra da buraya geldiniz.
Önce Madrid'e gitmeyi planlamıştım,
ama dük Madrid'de çok nüfuzluydu,
ve daha ilk işaretinde, bütün bir polis teşkilatı üzerime çullanırdı.
Orada beni kolayca yakalar,
yakalayınca da, beni bir takım manastırların,
in–pace'sine, yani zindanına atar,
boğar, el çabukluğuyla öldürür, dünyadan, intikamımı almak için...
ihtiyaç duyduğum bu dünyadan uzaklaştırıverirdi.
Paris'te karar kıldım.
Rezilliğimi ve intikamımı piyasaya sunmak için burası çok daha iyi bir sahneydi.
Ölmeyi hak etmiş o adam!
Onu öldürmek mi?
Onu sadece bir kez öldürmek?
Hayır, böylesi çok kolay olurdu.
Esteban'ı o mu öldürmüştü?
Onu bir asilzade gibi kılıcıyla mı öldürmüştü?
Hayır!
Onu uşaklarına öldürtmüştü.
Yüreğini köpeklere, cesedini belki de bir çukura attırmıştı!
Bunu bilmiyordum,
asla da öğrenemedim.
Zaten dük yiğit bir adamdı.
Ölümden korkusu yoktu.
Ama onuru çiğnendiğinde, gururu,
o sonsuz gururu, onun en zayıf noktası hâline geliyordu.
O hâlde, onu oradan vurmalı ve gururuyla oynayıp acı çektirmeliydim.
Bunun için de şu gördüğünüz hâle düştüm, orta malı bir kız oldum.
Bu akşam sizi ağına düşüren Sierra Leone'li kız oldum...
Peki o...
biliyor mu...
Dük size ne olduğunu biliyor mu?
Bilmiyorsa bile günün birinde öğrenecek.
Yaptığım işin kokusu bugün yarın ona kadar gider!
Bakın, sahip olduğum tüm mücevherleri ve parayı da yanımda getirdim.
Zaman zaman istekli birtakım gençleri kendime bağlayıp,
rezilliğimi anlatması için düke göndermeyi de düşündüm.
Ama bu düşünceyi her seferinde bastırdım.
Çünkü onun adının ve benim anılarımın üzerinde,
yükseltmek istediğim şey, birkaç karışlık pislik değildi...
Tam anlamıyla bir bok yığınıydı!
Buraya aldığım adamlardan biri,
karısının iffetsizliğini yüzüne tükürebilir,
bu tükürük de asla silinmez.
Ama böylesi ancak tesadüf olur ve ben intikamımı tesadüflere bırakmak istemem!
İntikamınızı kendi bedeniniz,
kendi ruhunuz üzerinden alıyorsunuz.
İntikamınızı kendinizden alıyorsunuz.
Bir gün gelecek, fuhşun neden olduğu çürüme fahişeyi de vuracak,
onu kemirmeye başlayacak, fahişe parça parça dökülüp yok olacak.
İşte o zaman hayatımın intikamı alınmış olacak.
Şimdi anlıyor musunuz?
Dük bunu hiç bilmeyebilir.
Ben bileceğim ya!
Her akşam ne yaptığımı bileceğim!
Benimki gibi duygular, size çılgınlık gibi görünüyor olabilir.
Ama bana mutluluk veren de, onların bu çılgınlığı.
Bu çirkeften içtiğimi ve bunun bir iksir olduğunu,
bileceğim çünkü bu benim intikamım.
Zevk...
Onun onurunu çiğnemenin zevki.
Sanki o portre beni görebilir, işitebilirmiş gibi.
O adamın resmi benim için,
Arap atlılarının çölü geçirtmek için hayvanın böğrüne sapladıkları,
hançer gibi geniş bir mahmuz darbesi.
Ve kollarınızdayken,
kendini beğenmiş aptal erkeklerin,
kollarındayken,
tiksinti duyduğumda,
çünkü her zaman tiksinti duyarım,
ve bu çirkefin tadına hâlâ alışamadım,
beni iliklerime kadar yakan bu bilezik, benim pınarım olur.
Heyhat, Esteban'ın resmi yok bende.
Ben onu ancak ruhumda görüyorum...
Belki de böylesi daha iyi.
Eğer o gözümün önünde olsaydı, zavallı kalbim yumuşar,
hayatımdaki süflilik,
ve alçalışlar yüzünden yüzüm kızarırdı.
Bu utanç duygusunun...
kaybolması,
çok zor.
Ama geçmesi lazım.
Sevgi dolu...
günler...
geride kaldı,
Ateşten gömleğimin içinde...
buz kesen...
sana dönüyorum.
Peki bu ne?
O parayı geri alın.
Buraya altın giremez.
Kimseden kabul etmiyorum.
Ben sadece iki paralık bir kızım.
Madem öyle istiyorsunuz.
Arcos de Sierra Leone Düşesi Amcık, Götveren, Saksocu, Kuku,
Ağzı osurtma, ve diğer seks zevkleri.
Birlikte ve yalnız uzun saatler geçiriyorduk,
her şeyi yapabilirdik çünkü yalnızdık...
ama o kadar mutluyduk ki, daha fazlasını istemiyorduk.
Bolluk içinde,
masmavi bir gökte yaşıyorduk.
Seyahat notları...
Sabah, Kasım'ın ilk yağmurlarıyla,
koyu yeşile dönmüş ve esen rüzgâr yüzünden,
köpüklenmiş olan çalkantılı denizi gördüm.
Evimin sessizliğinde,
ateşin çıtırtılarını dinliyorum.
Küllerin ve kömürlerin alevlerde dans edişini izliyorum.
Şöminenin üstünde, eski zamanlardan kalma kitaplar,
kayıp bir tutkunun izlerini taşıyan süslemeler var.
Ne büyüklük, ne sefalet ne de saklı sözler,
bu beyaz duvarlar arasında yalnız,
bu hayaletler köyünde tek başıma bir hayaletim.
Düşes ile olan karşılaşmasından Roberto kimselere tek kelime etmedi:
Hava alırsa kokusu kaçabilecek çok nadir bir parfüm şişesini,
sıkı sıkıya kapatır gibi,
onu varlığının en gizemli köşesine koyup mühürledi.
Sonsuza dek mühürlenmiş ruhların üstüne çöken bir sessizlik örtüsü,
burada söylenebilecek olanların,
burada söylenemeyeceğine hiç şüphesiz tanıklık eder.
Tabii eğer bir maskenin ardında, şaşırtmacalar yoluyla söylenmiyorlarsa.
Boş zamanını doldurmak için,
Roberto eski salon hayatının eğlencelerine geri döndü:
kumar, eskrim, okuma...
Seçtikleri maskeyi...
nasıl takacaklarını bilmeyenlerin vay haline.
Herkesten ve her şeyden yorulan Roberto, bir kez daha seyahate çıkar.
Bir yıldan fazla ortadan kaybolur.
Bazı şeyler unutulur gider.
Roberto geri döndüğüne,
İspanya Büyükelçisi'nin evinde verilen bir akşam yemeğine davet edilir.
Sayın İspanya Elçisi,
merakımı bağışlayın ama,
Madrid'de hâlâ Sierra Leone'lerden kimse var mı?
Elbette, olmaz mı! Önce dük var.
Peki ya bu sabah ölen Sierra Leone düşesi kim?
Ve dükün nesi oluyor?
Olsa olsa karısı olabilirdi.
Ama düşes ölü olarak kabul edileli neredeyse iki yıl oluyor.
Neden ve nasıl olduğu anlaşılamadan ortadan kayboldu.
Gerçekse derin bir gizem!
Düşes en az, bütün İspanya'daki'ricos hombres'lerin en gururlusu olan,
kocası kadar kibirli bir kadındı.
Sierra Leone'den başka bir yerde yaşamadı,
varsa eğer kartalların bile sıkıntıdan boğulup,
kayalıkların tepesinden aşağıya düştüğü, kızıl mermerden bir çöl.
Ama ölümü doğrulandı mı?
Öyle sanıyorum.
Günün birinde düşes ortadan kayboldu...
ve bir daha izine rastlanmadı.
O zamandan beri bir daha bu konudan bahsedilmedi.
Şarlken devrinden kalma ve kimsenin en küçük bir soru bile,
sormaya cesaret edemediği bir adam olan dük...
sanki hiç var olmamış gibi ne karısından, ne de onun ortadan kaybolmasından bahsetti.
Arcos de Sierra Leone düşesi bu devre ait bir kadın değildi.
Âşığıyla kaçacak çılgın kadınlardan değildi o.
Düşes, bir Turre–Cremata'ydı, İtalya kolundan olan...
Turre–Cremata'ların son temsilcisi.
Bundan hiç şüphem yok!
Sayın İspanya Büyükelçisi, size Sierra Leone düşesinin,
bu sabah toprağa verildiğini,
ve kuşkusuz hiç tahmin edemeyeceğiniz bir şekilde,
kurumda yaşayan biri gibi,
St. Lazarus Kilisesi'ne defnedildiğini bildirmekten onur duyarım.
Peki bilgi almadınız mı?
Kimseden bilgi almadım, Ekselansları.
Zaten bu akşam sizi görme onuruna erişeceğimi hatırlayınca,
belki sizden bilgi alırım diye düşünmüştüm.
Bilgileri yarın alırım.
Pekâlâ.
Düşesi tanır mıydın?
Birazdan dönerim.
Burada Sanzia Florinda Conception de Turre Cremata
Arcos de Sierra Leone Düşeesi, 21 Nisan 18..tarihinde St Lazarus'ta ölen
Nedamet getirmiş sokak kızı yatıyor. HUZUR İÇİNDE YATSIN!
Peder, şapeldeki kadını tanıyor musun?
Evet. Zavallı kadın. 119 numaraydı.
Hastalıkların en korkuncuna yakalanmıştı.
Hastalık bir kaç ay içinde kemiklerine kadar sarmıştı.
Günün birinde, bir gözü aniden yuvarından fırlamış ve kocaman bir para gibi,
ayaklarının dibine düşmüştü.
Öteki gözü ise eriyip akmıştı.
Dayanılmaz işkenceler içinde, ama acıya yiğitçe göğüs gererek öldü.
Ancak ölümüne yakın bir düşes olduğunu öğrendim.
Hâlâ zengin olduğundan, her şeyini kendisi gibi hastaları kabul eden kuruma bıraktı,
ve parlak bir cenaze töreni için de talimat verdi.
Yanından hiç ayırmadığı, üzerinde bir madalyon olan,
bir bilezikle gömülmek istedi sadece.
Ama en azından benim için en tuhafı,
çalkantılı hayatı yüzünden kendini cezalandırmak ve kefaretini ödemek için,
alçakgönüllülükle, tabutunun ve mezarının üstündeki asalet unvanlarının,
altına "sokak kızı" yazılmasını istiyordu...
Ama hiç şüphesiz, alçakgönüllülüğü yüzünden,
"nedamet getirmiş" ifadesinin eklenmesini istemiyordu.
Peki ama siz onunla neden ilgileniyorsunuz?
"Zamanın belli bir düzende aktığı söylenir."
"Ama herkesin kafasını allak bullak eden dünya için aynı şeyi söyleyemeyiz."
"Tanrı her şeyi unutmuş gibidir:"
"Doğa, fikirler, tasarruflar, olaylar, hepsi,"
"bize, yaşadığımız bu hayatın bir rüyadan başka bir şey,"
"olmadığını hissettirmek için bir araya gelir".