زیرنویس: از "Amir_Soap"
سردمه.
گرسنه‌ـمم هست.
دلم میخواد یه جای خوب غذا بخورم.
اون چیه؟
یارو غذای خونگی میفروشه.
فقط به خاطر اِشکمت اومدی اینجا؟
چه اشکالی داره؟
یکی.
هر چی مونده رو میخوام.
نترکی یه وقت؟
تازه کمم هست.
اینم از پول آقا.
دیگه بیا بریم خونه.
می‌خواید یه دوری تو شهر بزنید؟
بیاید، ماشین حی و حاضره.
پرچمارو جمع کنید.
اینجا پیاده میشم.
تشکری فراوان.
میتسو، ازش بخواه برسونت خونه.
منم میخوام بیام.
من یه کارایی دارم.
قرار داری؟
شاید. فعلاً.
وایسا.
الان چی کار کنم؟
تا حالا با یه پسر تنهایی دور دور نکردی؟
اینجوریام نیست...
دعوت شاممو قبول میکنی؟
آخه...
خیلی گشنمه. قبول کن دیگه.
فقط یه شامه. باشه؟
چه دلی از عزا درآوردم.
همیشه اونجا غذا میفروشی؟
کاسبی خوبی به نظر میاد.
فقط یه شغل پاره وقته. آخه پولی توش نیست.
شغل ثابت دوست نداری؟
دنبال استخدام تو یه شرکت گردن کلفت می‌گردم.
شک ندارم پیداش میکنی.
چرا اینو میگی؟
چرا؟
نمی‌دونم...
حسم اینو بهم میگه.
خوشم اومد.
اسمت چیه؟
میتسو موریتا. تو چی؟
تسوتومو یوشیوکا.
چه اسم خوبی. مثل اسم ستاره‌های سینما میمونه.
خوره فیلمی؟
هر هفته میرم سینما.
امروز رو با من میای؟
آخه...
چرا نه؟
تنهایی فیلم دیدن بهم نمیچسبه.
خوشت اومد؟
فیلم خوبی بود.
تشنمه. بریم یه نوشیدنی بخوریم.
بار اولته این جور جاها میای؟
آدمای اهل اوکیناوا همش اینجا آویزونن.
تو هم زیاد میای اینجا؟
هر روز خدا.
هر روز؟
آخه یکی از گارسونای اینجام.
آره؟
زندگی خرج داره.
چیکار میکنی؟
تو پول سینما رو دادی. پس منم باید دُنگ خودمو بدم.
بزار تو جیبت.
یعنی بعداً پشیمون نمیشی؟
تو فقط اون کیف رو بزار تو جیبت.
باید به یوشیکو زنگ بزنم. تلفن اینجا کجاست؟
اون پشت.
دختر با نمکیه.
نیمه گمشده همید.
می‌خوای مال خودت کنیش؟
پس یه مشروب تُپُل براش بخر.
اینجوری کارا خودش ردیف میشه.
پس یه کوکتل مخصوص بیار. (نوعی شراب)
اِی به روی چشم.
به سلامتی.
جای باحالیه.
اگه یوشیکو اینجا بود دهنش از تعجب باز میموند.
یه دور دیگه برامون بیار.
بله قربان.
تا حالا یه کوکتل اینجوری نخوردم.
پس لذتشو ببر.
مترو از اینطرفه؟
نه. بیا یه جای دیگه هم پِلاس بشیم.
باید برم خونه.
ولی هنوز اول شبه.
بفرما تو.
اینجوری نکن.
ازت خوشم اومده. بیا بریم.
می‌ترسم.
خیلی خاطرتو میخوام.
نه.
تو منو نمی‌خوای؟
میخوام.- پس ثابتش کن.-
پس بیا.
بزار برم خونه.
خونه؟
باشه. راه باز، جاده دراز.
عصبانی؟
نه خوشحالم.
باز منو می‌بینی؟
صد سال.
دیگه نمیخوام ریختتو ببینم.
چت شده؟
درد میکنه.
خیلی وقت پیش فلج اطفال گرفته بودم.
آی.
شونه‌ـم پیچ خورده.
پام هم تعریفی نداره.
برای همینم دخترا ازم خوششون نمیاد و همش تنهام.
واقعاً؟
زمباسه.
دل سوزیت باشه برای خودت.
زیاد تو اون جور هتل‌ها میری؟
معلومه که نه.
فکر کردم ازم خوشت اومده.
پس میخواستم برای اولین بار یه امتحانیش کنم.
آره؟
پس...
بزن بریم اونجا.
واقعاً مشکلی باهاش نداری؟
دوست دارم.
بار اولته؟
هنوزم احساس تنهایی میکنی؟
دیگه بریم.
محبت خودتون رو به ارتش نشون بدید.
عیسی پشت و پناهت باشه.
میشه یکی دیگه هم بگیرم؟
مرسی.
نگاه.
این یکی برای تویه.
نمیخوام بابا.
یک به دو نکن.
اگه داشته باشیش اتفاقای خوبی برات میفته.
من با مترو میرم خونه.
پس بدرود.
کِی بازم می‌بینمت؟
بهت زنگ میزنم.
فقط یادت نره‌ـها.
نخ ریسی شویی.
از یوشیوکا چه خبر؟
ده روزی شده خبری ازش نیست.
هر بار بهش زنگ میزنم، میگن بیرونه.
عجیبه.
آدرسشو که داری پس برو ببینش.
سه کیلو و نهصد گرم.
یالا. سلام عرض شد.
چی میخوای؟
اومدم یوشیوکا رو ببینم.
یکی از دوستاشی؟
آره. اینجاست؟
تا یه شغل گیرش اومد
پا شد رفت.
یه یادداشت هم نزاشت.
معذرت میخوام.
حالا کجا رفته؟
اگه فهمیدی به ما هم بگو.
بچه‌های این دوره زمونه حیا را خوردن، آبرو را قی کرن.
پوزش.
شک نکنید چهار چشمی بررسیش میکنیم.
بازم بریزم؟
ماشینتون رسید.
خداحافظ.
بودید حالا؟
لطفاً بازم بهمون سر بزنید.
ماشین کجاست؟
ممنون ازتون.
خیلی متشکرم. بازم بیاید.
به امید دیدار.
یوشیوکا.
میخوام باهات حرف بزنم.
شما؟
یوشیکو.
دوست میتسو.
بیا اینجا میتسو.
چی شده؟
یارو بیرونه.
خیلی وقته ندیدمت.
دلواپست بودم.
تا بوق شب باید کار کنم.
ولی تازه اول راهم. پس حق غر زدن ندارم.
حتماً برات سخته.
منم نگرانت بودم.
ببخشید؟
یه نفر تو شرکتتون نیست تلفنای منو برداره؟
شرکتمون ورشکست شد.
پس یه شغل دیگه اینجا پیدا کردم.
نمیری خونه‌ـتون؟
بهتره نرم...
چرا؟
بابام دوباره ازدواج کرده.
زنش هم سه تا بچه داره.
منم نمیخوام سنگینی بارشون رو بیشتر کنم.
پس اومدم توکیو.
بچه اوکیناوا هستی؟
خیلی وقته تنهایی زندگی میکنی؟
از کجا فهمیدی؟
تو همون آشنایی اول فهمیدم که
به نظر خیلی تنها میای.
چون هیچ کی نمی‌خوادم.
نمی‌خوادت؟
همه مثل تو مهربون نیستن.
بابا و مامان داری؟
بعد مرگ بابام...
مامانم منو ول کرد پیش پدر و مادرش.
وقتی بچه بودم
دوباره ازدواج کرد و گذاشت رفت.
چه غم انگیز.
برای همین اومدی توکیو؟
نه.
اول رفتم کوبه.
بعد اوساکا...
ول می‌چرخیدم.
زندگی سختی داشتی.
فراموشش کن.
الان بیا اینجا.
شونه‌ـت هنوز درد میکنه؟
گاهی وقتا.
طفلکی.
پات خوب شده؟
بد نیست.
خیلی خوشحالم.
ولی چشم به راه بودنت سخت بود.
خیلی خوشحالم با هم آشنا شدیم.
تو یه تخته‌ـت کمه.
اصلاً برام مهم نیست.
فقط بغلم کن.
محکم تر بغلم کن.
بگو از پیشم نمیری.
از پیشم نرو.
بیا ببین.
بیا دیگه.
چیه؟
ببین.
تو زمستون یه گل رز شکوفه زده.
چه قشنگه.
این چیه؟
هیچی. یه ماهی هست رو دستمه.
پیش دکتر رفتی؟
نه. آخه اصلاً دردی نداره.
بابا بده دکتر ببینش.
کِی می‌تونم باز ببینمت؟
یکشنبه خوبه؟
میای خونه‌ـم؟
میتونم؟
زمانای قدیم، آدمای زیادی این بیماری رو می‌گرفتن.
ولی این روزا تک و توک پیدا میشه.
نصفشونم از اوکیناوا میان.
دیگه از این موردها کم پیش میاد.
خوب نگاه کنید.
این یه اِریتم حلقوی هستش.
با لکه سفید وسطش.
که به مرحله لَک و پیسی رسیده.
حلقه قرمز تیره تو اطرافشم
به خاطر ازدحام پیسی هستش
بیا یه نگاه خوب بنداز.
درمون بشو هستش؟
تا آزمایش نکنیم نمیشه حرفی زد.
معذرت میخوام.
شرمنده منتظر موندید.
نتایج آزمایش‌های هفته قبل به دستمون رسید.
واکنشی هم توش بود؟
حتی یه ذره.
چی؟
عجیبه.
آزمایشایی که گفته بودم رو انجام دادی؟
البته گاهی وقتا واکنشی وجود نداره.
این مریضو میسپارم بهت.
حواسم بهش هست.
یابه، کیفشون.
شرمنده منتظر موندید.
باید آزمایش‌های بیشتری انجام بدیم.
لطفاً برید اینجا و آزمایش‌ها رو انجام بدید.
بهشون زنگ میزنم که بفهمن دارید میاید.
دکتر.
قراره بستری بشم؟
آره، به صلاحتونه.
دکتر، یه مریض دارید.
یه دقیقه وایسا.
قضیه جدیه؟
فقط به خاطر جنبه احتیاطیشه.
مریضیم چیه؟
هنوز نمی‌تونیم بگیم.
به هر حال آب دستتونه بزارید زمین و برید اینجا.
در پناه خدا.
امروز چه قدر سرم شلوغه.
شرمنده بابت مزاحمت.
چت شده تو؟
معذرت میخوام.
چون زورت میاد جواب تلفناتو رو بدی
رفتم باری که کار میکنی.
ولی یه روز مرخصی گرفته بودی.
چی شده؟
دیگه ازم سیر شدی؟
پس حدسم درست بود.
راست میگم، آره؟
نه.
من عاشقتم.- پس این کارات چیه؟-
آخه...
مریضم.
مریضی؟
گفتن برای آزمایش برم این بیمارستان.
مریضیت چیه؟
بهم نمیگن.
آسایشگاه شیناین.
با قطار یه ساعت طول میکشه برسم اونجا.
این که خیلی دوره.
بابا مگه مریضیت چیه؟
زبونم لال ایدز که نداری؟
با چه جور چَپَل چلاقایی خوابیدی؟
چی میبافی برای خودت؟
یعنی از وقتی داری تو بار کار میکنی رو میگم.
با هیچ کی نخوابیدم.
دروغگو.
پس این زخم از کجا اومده؟
من فقط با تو خوابیدم و بس.
آره. تو خوبی.
راستشو میگم. باور کن. فقط تو بودی.
باشه پس.
معذرت میخوام...
که برات گرفتاری درست کردم.
همش تقصیر منه.
کاشکی مریض نمیشدم...
تقصیر تو نیست.
من...
که آزارم به مورچه هم نرسیده.
پس چرا این بلا سرم اومده؟
خودتو درگیرش نکن.
برو خونه و استراحت کن.
شرمنده به این دلیل اومدی بیرون.
تو خودت نرو.
بابا چیزیت نیست.
با داروها حالت خوب میشه.
مراقب خودت باش.
تو هم همینطور.
خداحافظ.
ورودی آسایشگاه شیناین.
دیگه بریم.
با اجازه.
خانم موریتا.
من خواهر یاماگاتا هستم.
شرمنده منتظر موندید.
از این طرف.
اصلاً نمیخواد نگران باشید.
ایشون سر پرستار اینامورا هستن.
باعث افتخاره.
این از طرف دکتر بیمارستان هستش.
متشکر.
راحت باشید.
لطفاً تا داغه میل کنید.
ما اینجا مثل یه خونواده‌ایم.
هوای همو داریم.
این موسیقی یه جور راهنما برای افراد نابینا هستش.
اینم از اتاقتون.
هم اتاقیتون خانم کانو هستش.
در مورد برنامه‌های روز مره اینجا از اون بپرسید.
فعلاً.
تو باید خانم موریتا باشی.
من تاکو کانو هستم.
از ملاقاتتون خوشبختم.
اگه مشکلی داشتی فقط بهم بگو.
بفرما چایی.
حالت بهتره؟
چه آسمون صافی.
منم مثل تو بودم.
می‌ترسیدم کسی رو ببینم.
اون زمان که هنوز خوب بودم
فکر و ذهنم همین بود.
تو هم الان وضعت اینه؟
میخواستم پیانو زن بشم.
اون زمان کُلی براش خون و دل خوردم...
کُل روز عینهو سیریش می‌چسبیدم یه پیانو.
همون موقع بود که اولین نشونه‌ها اومد سر وقتم.
داشتم لباس خوابمو تنم می‌کردم که
یه جای قرمز رو بازوم دیدم.
بعدش مادرم بردم بیمارستان.
و همه رویاهام
به باد رفت.
برای چی؟
دکتر، مادرمو کشوند یه گوشه
و با هم حرف میزدن.
وقتی مادرم برگشت پیشم رنگش مثل گچ سفید شده بود.
بعدشم اومدم اینجا.
مال خیلی وقت پیش بود.
مادرم الان مُرده.
خوب شدم.
ولی انگشتام فلج شدن.
ولی...
دردی که داشتم
جسمی نبود.
چون میدونستم که
از این به بعد دیگه هیچ کَس
منو دوست نداره.
عاشق کسی بودید؟
نامزد داشتم.
ولی هیچ کی...
حاضر نمیشه با زنی که چنین مرضی داره ازدواج کنه.
نمیتونم به خاطر مریضیم
کسی رو مقصر بدونم یا ازش بدم بیاد.
ولی شک نکن تو خوب میشی و سالم از اینجا میری بیرون.
چه خبر شده؟
بچه‌های گروه سرود از شهر اومدن. بریم ببینیمشون.
بزار تو رو به همه معرفی کنم.
ایشون میتسو موریتا هستن.
امروز از اتاقش اومد بیرون.
مبارکه.
لابد داشتی تو این مدت تو اتاقت زار زار گریه می‌کردی.
آره، راست میگه.
خودت که یه ماه آبغوره گرفته بودی.
میتسو به گرد پاتم نمیرسه.
هی میتسو، خوشحال باش.
واقعاً تبریک میگیم.
الان توپ توپی.
خوب میشی.
بیاید بریم چند تا آزمایش بکنیم.
تاکو...تو هم باهام بیا.
پچه‌ـمون چه نُنُر شده.
دیشب هوا سرد بود.
الان بهمون خو گرفتی؟
بزار یه نگاهی به زخمت بندازم.
تو این چند سال اخیر مریضی داشتی؟
مریضی جدی نداشتم.
فقط یه ماه پیش سرما خوردم.
دختر خیلی قوی هستی.
یه چند تا دارو خوردم و حالم خوب شد.
قبلاً در مورد بیماریت در جریان گذاشتنم.
اصلاً خودتو نگران نکن.
مریضیم چیه؟
بهت نگفتن؟
نه.
که اینطور...
گفتن جذامه.
تو زمانای قدیم غیر قابل درمان بود.
ولی الان می‌تونیم
خیلی سریع درمونش کنیم.
پس نگران نباش.
با این حساب چرا فرستادیدش آسایشگاه؟
چون
متخصصای جذام تو ژاپن انگشت شماره.
ولی پزشک اینجا هم یکی از متخصصاست.
پس چرا اینجا درمونش نمی‌کنید؟
آسایشگاه جای راحت‌تریه.
پس فکر کردم به صلاحشه که
برای درمون شدن
تو یه محیط بهتر باشه.
منظورتون از محیط بهتر چیه؟
خب، نگاه...
بگید منظورتون چی بود؟
دکتر.
این خدمت شما.
یه دقیقه منتظر بمونید.
انگاری از این مریضی
هیچی نمی‌دونی.
برو از بابا و مامانت در موردش بپرس.
داروهاتو مرتب میخوری؟
بغلم کن.
محکم‌تر بغلم کن.
بگو هیچ وقت از پیشم نمیری.
از پیشم نرو.
انگاری تو خودتی.
به خاطر اونه؟
آره، مریضه.
مریضیش چیه؟
جذام.
آقای کامیجو.
امروز کِیفت کوکه؟
یه هشتاد سالی میشه اینجاست.
رییس هممونه.
وقتی یه بچه بود آوردنش اینجا.
با قطار ساعت پنج میره؟
نه، سوار قطار باری ساعت هفت میشه.
قطار باری؟
شرمندم، ولی تنها راهش همینه.
بیا بریم.
ماسائو.
پیس و نکبت.
بمیر.
واگن جذامی‌ها.
مرسی.
بیشتر از ده هزار نفر این مرض رو گرفته بودن.
و قانون هم مجبورشون کرد که از جامعه جدا بشن.
بعضیا مخالفت کردن و فرار کردن.
برای همینم
شرایط بهشون سخت شد.
خیلی‌هاشون مُردن.
الان حدود 600 تا جذامی داریم
که تو اوکیناوا و جزایر دریای اینلند زندگی میکنن
ژاپن هم پونزده‌تا آسایشگاه داره.
و از اونجایی که یه باری روی دوش خونوادشون میشن...
مجبورشون میکنن بیان این جور جاها...
و اسمشون رو هم عوض کنن.
تو هم همین وضعو داشتی...
با این که بعد خوب شدنمون دوست داریم بریم خونه...
ولی به خاطر هزار و یک دلیل...
کسی نیست که بخوادمون...
پس میگیم اینجا بمونیم بهتره.
چه وحشتناک.
ولی خوبیش اینه که
همه اینجا درد همه می‌فهمیم...
پس اینجا می‌مونیم و...
تو درد هم شریک میشیم.
خودت دیدی که وقتی اومدی بیرون
چقدر خوشحال شده بودن.
خیلی دوست دارن
عضو خونوادشون بشی.
این جور اتفاقا هیچ وقت تو دنیای بیرون نمیفته.
اینجا می‌تونی
یه نوع دیگه‌ای از خوشبختی رو
پیدا کنی.
اینجا قبرستون آدمایی که اینجا می‌میرن.
اونم بدون خویشاوندی.
خاکستر آدمایی اینجاست که کسی ادعایی برای داشتنش نداره.
بعضیا حتی اگه بخوان هم نمی‌تونن برن خونه‌ـشون.
تا وقتی تبدیل به خاکستر بشن.
این جور سنت‌ها بین بیمارای اینجا مرسومه.
اونا آدمای خیلی خوبین. پس چرا باید اینقدر عذاب بکشن؟
چرا با این که آسه اومدن و رفتن
باید متحمل چنین دردی بشن؟
خیلی وقت پیش تو شهرم
آدمای زیادی این مرض رو گرفتن.
تو اوکیناوا دو برابر بیشتر از بقیه ژاپن بود.
ملت به خاطر ترسی که از سرایتش داشتن
جذامی‌ها رو طرد کردن.
حتی یکی از همکلاسی‌هامم این مرض رو گرفت.
معلممون مقابل همه کلاس بلندش کرد
و بهش گفت دیگه مدرسه نیاد.
فرستادنش یه آسایشگاه.
ولی خیلی طول نکشید که
غیبش زد.
الان آدمای زیادی هستن که درمون شدن و تو جامعه کار میکنن.
ولی هنوزم
یه دید بدی نسبت بهشون هست.
پس خیلی‌هاشون از دیارشون میرن
و میرن شهرهای دیگه.
داشتم فکر می‌کردم برم دیدنش.
بهتره یه مدت تنهاش بزاری.
الان براش دردناکه که تو رو ببینه.
وقتی حالش خوب بشه قطعاً خودش اول میاد سراغت.
اینجوری خوبه؟
آره. حالا از نخ کِرِمی استفاده کن.
بلند شو بریم.
بازم آزمایش در کاره؟
نه.
فقط سریع بیا.
بشینید.
نتایج آزمایشات به دستمون رسید.
انتظار این خبرو نداشتیم.
شما جذام ندارید.
برای اطمینان سه بار آزمایش کردیم.
هر بارم منفی بود.
شرمنده این همه دردسر براتون درست کردیم.
من به خاطر این تشخیص اشتباه پوزش میخوام.
یوشیوکا.
مبارکه. خیلی برات خوشحالم.
عمیقاً معذرت میخوام.
برای چی؟
آخه عذاب وجدان گرفتم.
این حرفا چیه. لباساتو بپوش و بدو برو.
میتسو.
چیه؟
میخوام اینو بدم بهت.
برای منه؟
ولی چرا؟
موقع اولین علایمم مادرم دادش بهم.
مال مادر بزرگم بود.
دیگه لازمش ندارم.
انگشتام فلجن.
و دختری هم ندارم تا بدم بهش.
پس اگه ممکنه قبولش کن.
حتماً.
مثل یه گنج ارزشمند نگهش میدارم.
میخوام دستت کنیش.
دیگه میخوای بری؟
ممنون که هوامو داشتید.
بری دیگه برنگردی.
خداحافظ.
من آدم خوبی نیستم.
تویی که میتسو.
از قطارت جا موندی؟
چی شده؟
معذرت میخوام.- قضیه چیه؟-
برگشتم.
چرا؟
برای این که...
چون مریض نیستی دیگه نباید اینجا بمونی.
ولی تو هم اینجایی و مریضم نیستی.
من یه راهبه‌ـم. کارم اینه با تمام وجودم...
مراقب مریضا باشم.
پس منم میخوام مراقبشون باشم.
میشه اینجا کار کنم؟
احمق بازی درنیار.
الان جو گرفتت.
نباید این حرفا رو بزنی.
معذرت میخوام.
اگه نمیشه، میرم.
شدنش که میشه.
عجب دختر شیطونیه.
باشه پس. شبو اینجا بمون و دربارش فکر کن.
بعد میفهمی که
فقط یه جوگیری بوده.
فردا برمی‌گردی توکیو فهمیدی؟
تاکو کجاست؟
کجایه؟
بعد رفتنت، یه سر رفت جنگل.
من برگشتم.
همه گوش کنید. من برگشتم. 614 زش01:33:13,073 --> 01:33:14,734 میخوام بمونم.
چِش شده؟
این که میتسویه.
من برگشتم.
میتسو.
شیلنگ تخته بنداز. چون من برگشتم.
تاکو.
چی شده؟ چرا برگشتی؟
برو خونه. تو که مریض نیستی.
ایشالا خدا شفات بده و برای سلامتیت دعا میکنم.
متاستفم که اینقدر دیر پاسخ کارت پستالی که
در سال جدید برای خانم موریتا فرستادید رو میدهم.
ظاهراً نوشته شما نشون میده که...
که از اتفاقی که براش افتاده خبر ندارید.
تو آزمایشات بیشتر معلوم شد که...
میتسو جذام نداشته.
تشخیص اشتباه داده بودن.
که خیلی تک و توک اتفاق میفته.
به خاطر این اشتباه
درد بزرگی رو پشت سر گذاشت.
ولی تصمیم گرفت اینجا بمونه.
مصمم بود که اینجا بمونه و کار کنه.
تو گذشته، آدمایی با این مریضی
توسط قانون طرد میشدن.
اما بهار قبل و بعد از نود سال
این قانون افتضاح برداشته شد.
ولی برای خیلی از مریضا
غیر ممکنه که بتونن روابط‌ـشون رو با خانواده
و دوستا از نو بچینن.
پس بیشترشون
هنوزم که هنوزه از طرف جامعه طرد شده هستن.
و با این که آزاد شدن
ولی نمی‌تونن تنهایی وارد دنیای بیرون بشن.
بیشترشون فاقد قدرت جسمی
و ذهنی هستن.
برای همینم میتسو
اونا رو به گردش‌های متنوعی میبره.
آقای کامیجو با 92 سال سن میخواست قبل مرگش
یه بار دیگه دریا رو ببینه.
ولی انگاری میتسو مشکلات عمیقی داشت
و نمیتونست دربارش با کسی حرف بزنه.
بعد از ظهر 20 دسامبر
مجبورش کردیم برای یه کاری بره شهر.
و برامون تخم مرغامون رو بفروشه.
قرار بود پولش خرجه
جشن کریسمسمون بشه.
بپا مفت نفروشیشون به ملت.
حواستم باشه تخم مرغا رو نشکونی.
خیالت تخت.
برو که بریم.
پلیس ساعت پنج و نیم بهمون زنگ زد.
میتسو با یه ماشین تصادف کرده بود.
موقعی که داشت با دقت تخم مرغا رو از خیابون رد میکرد
یه کامیون با سرعت زیاد بهش زده بود.
اگه چیزی دستش نبود
میتونست جا خالی بده.
ولی...
چون تو هر دو تا دستاش پُر تخم مرغ بود
کامیون بهش خورد.
تخم مرغا، تخم مرغا.
دو دقیقه قبل این که بیهوش بشه
فقط در مورد تخم مرغا حرف میزد.
و طی این مدتی که
بیهوش بود
فقط یه بار چشماشو باز کرد
و یه حرفی زد.
به خاطر چیزی که
اون گفت
دارم این نامه رو مینویسم.
خداحافظ
یوشیوکا.
اگه خدا ازم می‌پرسید
کی رو بیشتر از همه دوست دارم
بی بُرو برگرد میگم
آدمی مثل میتسو.
میتسو.
بازم میام اینجا.
زیرنویس: از "Amir_Soap"