Translated By The Community Of WWW.MY-SUBS.COM
Mistrzu Kaeciliusie.
Ten rytuał przysporzy ci jedynie cierpienia.
Obłudna!
Billy, "Jaka to melodia?".
- Żarty sobie stroisz? - Zna to doktor?
Chuck Mangione, "Coś pięknego" z 1977 roku.
- Miało być trudne. - A nie, bo z 1978 roku!
Wtedy album podbił listy przebojów,
ale wydany został w grudniu 1977 roku.
- Według Wiki... - Sprawdź jeszcze raz.
- Po co pamiętasz te bzdety? - Bzdety?
Nagrał hit na skrzydłówce.
- I jak, Billy? - 1977 rok.
A niech cię!
O tak! Coś pięknego, co nie?!
Zrobiłeś swoje. Możesz iść, dokończę.
- Co masz? - Rana postrzałowa.
Cud, że jeszcze żyje.
Bezdech, badania pnia mózgu po teście reakcji.
Widzę sprawcę zamieszania.
- Nieusunięta kula. - Dzięki.
Uciska rdzeń przedłużony. Nick stwierdził śmierć mózgu.
- Mnie coś tu nie gra. - Szybko!
Co pan robi, dr. West?
- To dawca organów. - Nie zezwoliłam na to.
- Stwierdziliśmy zgon. - Pochopnie. Zrobimy kraniotomię.
- Nie zoperujesz nieboszczyka. - Co widzisz?
- Kulę? - Nienaruszoną.
Utwardzona toksycznym stopem ołowiu i antymonu,
który przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego.
- Wyłączyła układ nerwowy. - Zabieramy go.
Żyje, ale umiera. Chcesz wypruć mu organy?
- Mogę asystować. - Zrobi to dr Palmer.
Dziękuję.
- Obraz, szybko. - Nie ma czasu.
- Nie dasz rady ręcznie. - Dam, i chcę.
Nie czas na popisy.
Ty już się popisałeś błędną diagnozą.
Nerwy czaszkowe nieuszkodzone.
Proszę zakryć zegarek.
Nie musiałeś upokarzać Nicka.
Ani ratować jego pacjenta.
Czasem mnie ponosi.
- To świetny lekarz. - Przyszłaś do mnie.
- Po konsultację. - Raczej po kompetencję.
Powinieneś być u nas.
- Bardzo byś pomógł. - Nie będę robił w rzeźni.
Tu leczę uszkodzenia rdzenia,
stymuluję neurogenezę w mózgu.
Mogę uratować tysiące ludzi,
a na SOR jednego, pijanego tępaka ze spluwą.
Tak, my tylko ratujemy ludzi.
Zero sławy i wywiadów.
Wykorzystam Nicka.
Zaraz, zaraz. Wy chyba nie...
- Co? - ...sypiacie ze sobą?
- Myślałem, że to jasny przekaz. - Za jasny.
- Z zasady nie chodzę z kolegami. - Serio?
- Nauczka Strange'a. - Super, nazwano coś po mnie.
Mojej techniki laminektomii nie nazwano "metodą Strange'a".
Naszej techniki.
Mniejsza z tym. Schlebia mi twoja zasada.
Przemawiam dziś na kolacji Towarzystwa Neurologicznego.
- Chodź ze mną. - Na twoją kolejną przemowę?
- Ależ romantycznie. - Przecież je lubiłaś.
- Dobrze się bawiliśmy. - Raczej ty.
Kręciły się wokół ciebie.
- Nie tylko wokół mnie. - Wszystko kręci się wokół ciebie.
Możemy zmienić nazwę na "metoda Strange'a i Palmer".
"Palmer i Strange'a".
Co tam masz, Billy?
35-letni pilot. Złamanie wybuchowe w testach zbroi.
Pierwszy lepszy z tym poradzi.
Daj coś wartego mojego czasu.
68-latka z zaawansowanym glejakiem mózgu.
Mam popsuć sobie statystyki?
Zapomnij.
22-latka rażona piorunem. Ma implant do kontroli schizofrenii.
To brzmi ciekawie.
Wyślij...
Mam.
Będzie dobrze.
Co...?
Co oni mi zrobili?
Przewieźli cię śmigłowcem,
jednak długo cię szukali.
Kluczowe godziny spędziłeś w aucie.
Co zrobili?
11 gwoździ chirurgicznych w kościach.
Wiele zerwanych więzadeł.
Poważne uszkodzenia nerwów obu dłoni.
Operowali cię 11 godzin.
Spójrz na te stabilizatory.
Lepiej się nie dało.
Ja bym potrafił.
Nie.
Musisz się wykurować.
Okaleczyliście mnie.
- Kiedy będę mógł...? - Tkanki jeszcze się goją.
Przyspieszcie to.
Włóżcie stent od tętnicy ramiennej do promieniowej.
To mogłoby się udać.
To nowatorskie i kosztowe, ale możliwe.
Tyle mi wystarczy.
Unieś.
Wyżej.
Pokaż, na co cię stać.
- Bezsens! - Nieprawda.
Dasz radę.
Powiedz mi, uczniaku.
Znasz kogoś, kto odbudował tak uszkodzone nerwy?
Był tu taki jeden.
Złamał kręgosłup w fabryce.
Paraliż, zanik mięśni nóg, bóle barku od jazdy wózkiem.
Przychodził trzy razy w tygodniu. W końcu przestał.
Myślałem, że umarł.
Aż minąłem go na ulicy.
- Chodził? - Tak.
Gówno prawda! Pokaż mi akta.
Wyjęcie ich z archiwum trochę zajmie,
ale jeśli zamknie ci gębę,
to warto.
Przejrzałem twoje badania i całą dokumentację.
To się nie uda.
Nie rozumiesz, jak poważne to uszkodzenia.
- Posłuchaj... - Poległem.
Rozumiem. Chodzi mi o to, że...
Żądasz niemożliwego.
- Coś ty. - Muszę dbać o reputację.
- Czekaj. - Nie mogę pomóc.
- Powodzenia, kolego. - Zaczekaj!
Cześć.
Nie pomoże?
To partacz.
W Tokio mają nową metodę.
Hodują komórki macierzyste i tworzą trójwymiarowy nośnik.
Wezmę małą pożyczkę, tak z 200 tysięcy.
Zawsze wydawałeś lekką ręką,
ale nie masz już czego.
Może czas odpuścić?
Właśnie teraz nie mogę,
bo wcale mi się nie polepsza!
Twoje leczenie przeradza się w obłęd.
Nie wszystko da się wyleczyć.
- Życie bez pracy... - To też życie.
To nie koniec. Odnajdziesz nowy sens życia.
Jaki? Ciebie?
Teraz przeproś.
Teraz wyjdź.
- Ciężko mi na to patrzyć. - Tobie?
Tak, serce mi pęka, gdy widzę cię w takim stanie.
- Nie użalaj się nade mną. - Nie użalam.
To co tu robisz z serem i winem, jak przyjaciółka?
Ledwo byliśmy kochankami. Lubisz ckliwe historie, nie?
Tym dla ciebie jestem? "Biedny Stephen, ofiara losu".
"Kolejny męt, który w końcu mnie potrzebuje".
"Pomogę mu wrócić do świata. Serce rośnie".
Taka jesteś troskliwa, co?!
Żegnaj.
A NIE MÓWIŁEM?!
Dajcie coś z siebie.
Za dużo gadasz.
Jonathan Pangborn. Uszkodzenie na poziomie C7-C8.
- Ktoś ty? - Paraliż nóg i częściowy rąk.
- Nie znam cię. - Stephen Strange. Neurochirurg, były.
Jednak cię kojarzę.
Nie chciałeś mnie przyjąć. Odbiłem się od asystentki.
- Byłeś nieuleczalny. - Nie miałbyś się czym szczycić.
Byłeś w ślepym zaułku i wyszedłeś na prostą.
Ja też chcę na nią wyjść.
Grasz czy nie, Pangborn?
W porządku.
Spisałem moje ciało na straty.
Stwierdziłem, że mogę jedynie rozwinąć umysł.
Przesiadywałem z guru i różnymi kapłankami.
Wynoszono mnie na szczyty gór na spotkania ze świętymi.
Aż odnalazłem nauczyciela.
A on rozwinął mój umysł.
Wzmocnił mojego ducha.
- I jakimś cudem... - Ozdrowiałeś. - Tak.
Mogłem zgłębić tajniki, ale mnie przerosły.
Zadowoliłem się cudem i wróciłem.
To miejsce to Kamar-Taj.
- Wiele zapłacisz. - Ile?
Nie chodzi o kasę.
Powodzenia.
Gramy. Podaj, Paulo.
KATMANDU, NEPAL
Przepraszam. Kamar-Taj?
Wie pan, gdzie to jest?
ODNAJDŹ SPOKÓJ ODNAJDŹ SIEBIE
Kamar-Taj?
No dobra.
Nie mam pieniędzy.
Zegarek.
To jedyne, co mi zostało.
Zegarek.
Dobra.
Szukasz Kamar-Taj?
Serio?
To na pewno tu?
Wygląda raczej na Kier-Masz.
Kiedyś byłem na twoim miejscu.
Ja również okazałem brak szacunku.
Dam ci dobrą radę.
Zapomnij o tym, co ci znane.
W porzo.
To sanktuarium nauczyciela. Przedwiecznego.
A jego prawdziwe imię?
No tak, zapomnieć to, co znam.
Dziękuję za...
W porządku, to...
Dziękuję.
Witam.
Dziękuję.
Pani również.
Dziękuję, Przedwieczny, że mnie przyjąłeś.
Proszę bardzo.
- Oto Przedwieczny. - Dziękuję, Mordo, Hamirze.
Pan Strange?
- W zasadzie doktor. - Już nie.
Nie dlatego pan tu jest?
Przeszedł pan wiele operacji. Siedem, prawda?
- Smaczna herbata. - O tak.
To ty uleczyłaś Pangborna? Był sparaliżowany.
Nie do końca.
- Sprawiłaś, że chodzi. - Tak.
Jak naprawiłaś takie uszkodzenie kręgosłupa?
Nie naprawiłam.
Przekonałam go, że może chodzić.
Miał zaburzenia psychosomatyczne?
To lekarz czy ciało łączy przerwane nerwy?
- Robią to komórki. - Łączą się według określonych reguł.
Zgadza się.
A gdybym powiedziała, że można je przekonać,
by łączyły się na wszystkie sposoby?
To by była regeneracja komórek.
Szczytowe osiągnięcie medycyny.
Dlatego pracujesz tutaj bez komisji lekarskiej?
Jak nowatorska jest to kuracja?
Dość nowatorska.
Umiesz sprawić, by komórki nerwowe same się leczyły?
Nie, panie Strange.
Ukierunkowuję ducha, aby leczył ciało.
- Duch leczy ciało? - Tak.
Dobrze, od czego zaczniemy?
Nie podoba się?
O nie, świetna.
Już ją widziałem. W sklepach z pamiątkami!
- A co pan na to? - Akupunktura, no super.
A na to?
Rezonans magnetyczny. Nie wytrzymam.
To fragmenty, dzieła ludzi, którzy nie dostrzegali całości.
Wydałem ostatniego dolara, by tu dotrzeć,
a wy wciskacie mi leczenie poprzez wiarę?
Podgląda pan świat przez dziurkę od klucza.
Całe życie ją pan poszerzał, by widzieć i wiedzieć więcej.
A na wieść, że można ją rozciągnąć
i to niewyobrażalnie, pan postanawia zrezygnować.
Nie wierzę w bajki o czakrach, energiach
ani sile wiary.
Duch nie istnieje!
Jesteśmy jedynie materią.
Maleńką, chwilową cząstką nic nieznaczącego wszechświata.
- Nie docenia się pan. - Myślisz, że mnie przejrzałaś?
Otóż nie.
To ja przejrzałem ciebie!
- Co zrobiłaś? - Wypchnęłam formę astralną z cielesnej.
Co było w tej herbacie? Halucynki? LSD?
To zwykła herbata. Z odrobiną miodu.
- Co to było? - Na moment był pan w astralu.
- Co? - Gdzie duch istnieje bez ciała.
Czemu mi to robisz?
Uświadamiam panu, jak niewiele pan wie.
Otwórz oko.
O cholera!
O Boże.
O nie.
To się nie dzieje.
Boże!
Tętno niebezpiecznie przyspiesza.
Ja bym się nie martwiła.
Myśli pan, że wie, jak funkcjonuje świat?
Że to jedyny wszechświat?
Co jest prawdziwe?
Jaka tajemnice skrywają przed nami zmysły?
U źródła istnienia umysł i materia łączą się.
Myśli kreują rzeczywistość.
Żyjemy w jednym z niezliczonych wszechświatów.
Nieskończona ilość światów.
Jedne dobre i życiodajne.
Inne przepełnione złem i żądzą.
To mroczne miejsca, gdzie moce starsze niż czas,
wyczekują spragnione władzy.
Kim pan jest w tym ogromnym wieloświecie,
panie Strange?
To też pan widział w sklepie?
Ucz mnie!
Nie.
Nie, nie.
Otwórzcie drzwi! Proszę.
Dziękuję, mistrzowie.
Potępiasz moją decyzję?
Stoi już piątą godzinę.
Jest w nim siła.
Upór, arogancja, ambicja. Już to widziałam.
Przypomina ci Kaelciliusa.
Nie wyszkolę kolejnego zdolnego ucznia,
by przeszedł na stronę mroku.
Mnie nie straciłaś.
Chciałem zyskać moc, by pokonać wrogów.
Dałaś mi ją, bym pokonał demony
i żył zgodnie z prawem naturalnym.
Nie można pokonać demonów.
Można nauczyć się żyć ponad nimi.
Kaelcilius ma skradzione strony.
Sprowadzi na nas zagładę, gdy je rozszyfruje.
Mogą nadejść mroczne dni.
Przyda nam się ktoś taki jak Strange.
Nie odrzucajcie mnie.
Nie mam dokąd się udać.
Dzięki!
Wykąp się.
Wypocznij.
Medytuj, jeśli umiesz.
Przedwieczny przyśle po ciebie.
Co to? Moja mantra?
Hasło do Wi-Fi.
Nie jesteśmy dzikusami.
Czas pokaże, jak bardzo cię kocham ~ Christine
Język sztuk tajemnych sięga początków cywilizacji.
Starożytni magowie nazwali je zaklęciami.
Jeśli uraża to pańskie uczucia, proszę nazywać je programem.
Kodem kształtującym rzeczywistość.
Wykorzystujemy energię
czerpaną z innych wymiarów wieloświata,
by rzucać zaklęcia,
wyczarowywać tarcze
oraz broń.
Aby czarować.
Nawet jeśli moje palce podołają,
to będę tylko wymachiwać rękami.
Jak osiągnąć twój poziom?
A jak nauczył się pan zszywać zerwane nerwy
i składać kręgosłup krąg po kręgu?
Lata nauki i praktyki.
Cześć.
Tak, panie Strange?
Mów mi Stephen.
- A ty to? - Wong.
Bez nazwiska?
Jak Adele?
Albo Arystoteles.
Drake.
Marlowe.
Eminem.
Niewidzialne słońce.
Astronomia Nova.
Kodeks imperium.
Klucz Salomona.
- Wszystkie przeczytałeś? - Ta.
Chodź ze mną.
To dział dla mistrzów, ale możesz z niego korzystać.
Zacznij od tego. Elementarz Maxima.
Znasz sanskryt?
Władam biegle translatorem Google.
Klasyczny sanskryt wedyjski.
A te księgi?
Kolekcja Przedwiecznego.
Są zakazane?
Tutaj wszyscy mają dostęp do wiedzy,
ale nieliczni ją praktykują.
To księgi na poziomie Najwyższego Maga.
W tej brakuje stron.
To księga Cagliostro. Nauka o czasie.
Jeden rytuał skradł były mistrz.
Fanatyk Kaecilius.
Wpierw powiesił bibliotekarza
i pozbawił go głowy.
Teraz ja strzegę ksiąg.
Będę wiedział, jeśli zginie choć jeden tom
i zgładzę sprawcę, nim stąd wyjdzie.
A jak tylko przetrzymam?
Jakaś kara? Okaleczenie?
- Uchodziłem za zabawnego. - Według podwładnych?
Świetnie się gawędziło.
Dziękuję za księgi, okropną historię
oraz grożenie śmiercią.
Dzięki tej mocy zniszczymy zdrajcę.
Zdrajcę świata.
Kluczowe jest opanowanie pierścienia portacji.
Pozwalają nam podróżować przez wieloświat.
Skupcie się, użyjcie swojej wyobraźni.
Ujrzyjcie cel w umyśle.
Spójrzcie poza to, co przed wami.
Wyobraźcie sobie każdy detal.
Im wyraźniejszy obraz, tym szybciej i łatwiej
stworzycie portal.
Przerwa.
Chcę pomówić z panem Strange'em.
Oczywiście.
- To przez dłonie. - To nie ich wina.
Jakim cudem nie przez nie?
Mistrzu Hamirze.
Dziękuję.
Nie da się okiełznać rzeki.
Trzeba ulec jej prądowi i wykorzystać jego siłę.
Kontrola przez uleganie? To bez sensu.
Nie wszystko ma sens. Nie musi.
Intelekt doprowadził cię daleko, ale tu ci nie pomoże.
Ulegnij, Stephen.
Ucisz ego, a zyskasz moc.
Chodź ze mną.
- Czy to...? - Everest.
- Piękny widok. - O tak, tak.
Przepiękny.
- Tylko zamarzam. - W takiej temperaturze
człowiek traci funkcje życiowe po 13 minutach.
- Super. - Ty przeżyjesz szok w dwie.
- Co? - Ulegnij, Stephen.
Nie odchodź!
- Jak sobie radzi? - To się okaże.
Lada chwila.
Tylko nie to.
Może pój...
- Witaj, Stephenie. - Wong.
Czego szukasz?
- "Projekcje astralne". - Nie jesteś gotów.
Przekonajmy się, Beyonce.
Musiałeś o niej słyszeć. To gwiazda.
Śmiejesz się w ogóle?
Daj tę księgę.
Nie.
Kiedyś błagałeś tutaj, żebym cię uczyła.
Teraz kwestionujesz nauki i wolisz uczyć się sam.
Kiedyś kazałaś otworzyć oko,
a nie ślepo podążać za bezsensownymi regułami.
Jak zakaz tworzenia portali do biblioteki?
Podkablował mnie?
Szybko się rozwijasz.
Musisz ćwiczyć w bezpiecznym miejscu.
To wymiar lustrzany.
Wszechobecny, lecz niewidzialny.
Nie ingeruje w świat.
Używamy go do ćwiczeń i inwigilacji.
Czasem do tłumienia zagrożeń.
Nie utknij tu bez pierścienia.
Chwilunia. Jakich zagrożeń?
Nieskończony wieloświat niesie taką samą ilość zagrożeń.
Gdybym cię teraz wtajemniczyła, uciekłbyś w popłochu.
Jak bardzo jest przedwieczna?
Nikt nie zna wieku Najwyższego Maga.
Wywodzi się z Celtów. Nie mówi o przeszłości.
- Podążasz za nią, mimo to? - Jest nieugięta i nieprzewidywalna.
Bezlitosna, a zarazem dobra.
Ona mnie ukształtowała.
Zaufaj nauczycielowi i nie zbocz ze ścieżki.
- Jak Kaecilius? - Dokładnie.
Znałeś go.
Stracił wszystkich bliskich.
Biedak szukał ukojenia w sztukach tajemnych.
Bystry, ale pyszny uczeń.
Kwestionował nauki Przedwiecznego.
Opuścił Kamar-Taj.
Jego zwolennicy podążają za nim jak owce,
zwodzeni fałszywą doktryną.
- Skradł zakazany rytuał. - Tak.
Jaki rytuał?
Koniec pytań.
- Co to? - Kolejne pytanie.
To relikt.
Zbyt potężne moce umieszczamy w przedmiotach,
by przejęły obciążenie.
To kostur Living Tribunala.
Jest ich wiele.
Różdżka Watoomba.
Skoczne buty Valtorra.
Zgrabne nazwy.
Kiedy dostanę swój?
- Gdy będziesz gotów. - Jestem.
O tym zdecyduje relikt.
Póki co, wyczaruj sobie broń.
Dobra.
Walcz!
Jakbyś walczył o życie!
Bo może nadejść taki dzień.
Christine. Piszę do ciebie ponownie, by...
Wong?
Najpierw otwórz oko Agamotto.
Zrobione.
O kurcze.
Warto spróbować.
Dormammu.
Mroczny wymiar.
Życie wieczne.
Przestań!
Nie igramy z kontinuum prawdopodobieństwa!
Ja tylko podążałem za księgą.
A jakie wyczytałeś ostrzeżenia?
Nie doszedłem do nich.
Manipulacje czasem tworzą mosty czasowe.
Niestabilne wyłomy międzywymiarowe.
Paradoksy przestrzenne! Pętle czasowe!
Chcesz w kółko przeżywać tę samą chwilę?
Albo przestać istnieć?!
Ostrzeżenia powinny być na początku.
Ciekawość mogła cię zabić.
Niszczyłeś kontinuum czasoprzestrzenne.
Mamy chronić prawo naturalne, a nie zmieniać je.
Jak tego dokonałeś?
Skąd znasz litanię zaklęć, by to zrozumieć?
Pamięć fotograficzna. Tak zdobyłem dwa doktoraty.
Do tego nie wystarczyłaby tylko dobra pamięć.
- Czary masz we krwi. - Ale ręce mi się trzęsą.
- Na razie. - To się zmieni?
- Nie jesteśmy prorokami. - A powiesz w końcu kim?
Avengersi bronią świata przed zagrożeniami fizycznymi.
My, magowie przed mistycznymi.
Przedwieczny to ostatni z Najwyższych Magów.
Milenia temu ich linię rozpoczął ojciec sztuk tajemnych,
potężny Agamotto.
Stworzył oko, które bezmyślnie zabrałeś.
Wzniósł sanktuaria w miejscach mocy, gdzie teraz stoją metropolie.
To wrota do Hongkongu.
Nowego Jorku.
A te do Londynu.
Wszystkie trzy generują wokół świata ochronną tarczę.
Sanktuaria strzegą świata, a my ich.
Przed czym?
Istotami z innych wymiarów, które grożą wszechświatowi.
Jak Dormammu?
- Skąd znasz to imię? - Z księgi Cagliostra. A co?
Dormammu zamieszkuje mroczny wymiar.
Miejsce bez czasu.
Podbija kosmos i niszczy światy.
To istota o nieograniczonej mocy i wiecznie głodna.
Chce zaatakować każdy wszechświat
i wciągnąć światy do mrocznego wymiaru.
Najbardziej łaknie Ziemi.
A skradzione strony?
Rytuał wzywa Dormammu i czerpie moc z mrocznego wymiaru.
W porządku.
Odpadam.
Przybyłem tu wyleczyć dłonie,
a nie walczyć w mistycznej wojnie.
Londyn.
Kaeciliusie, nie!
Wong? Mordo?
Co...?
Halo?
Halo?!
Uczynili cię panem sanktuarium, Danielu.
Wiesz, co to znaczy?
Umrzesz w jego obronie.
Przestań!
Ile spędził pan w Kamar-Taj, panie...?
Doktorze.
- Pan Doktor? - Strange.
Może, nie mnie oceniać.
Wie pan, jak tego użyć?
- Zgi... pa... tu... - Co?
- Zginie pan tutaj. - Przestań.
Przestań!
Nie powstrzyma pan tego.
- Czego? Co to w ogóle jest? - To koniec.
A zarazem początek.
Z wielu zostanie garstka, a ta stanie się jednością.
Zacznij mówić do rzeczy, bo cię zaknebluję.
- Powiedz mi, panie Doktor... - Jestem dr Stephen Strange.
- Jest pan lekarzem? - Tak.
Naukowcem. Czyli rozumie pan prawa natury.
Wszystko przemija lub umiera.
Nawet słońce wystygnie, a wszechświat zginie.
Za to mroczny wymiar to miejsce bez czasu.
- Knebluję. - Świat nie musi ginąć.
Może dołączyć do innych, tworząc jeden świat.
Jeden, wspaniały świat.
Możemy żyć wiecznie.
Doprawdy?
Co będziesz miał z tej wymiarowej utopii?
To samo, co pan.
To samo, co każdy. Życie wieczne.
Myślimy w kategoriach dobra i zła,
ale czas to nas wróg. To on wszystko zabija.
A ludzie, których zabiłeś?
Maleńkie, chwilowe cząstki nic nieznaczącego wszechświata.
Rozumie, pan,
do czego zmierzamy.
Świat się zmienił. Ludzie pragną wieczności.
Świata bez czasu. Czas to kajdany, to zniewaga.
Śmierć to zniewaga.
Doktorze,
nie chcemy rządzić światem, lecz go ocalić.
Oddać w ręce Dormammu, intencji wszelkiej ewolucji.
Przyczynie istnienia.
Najwyższy Mag broni istnienia.
Czemu trafił pan do Kamar-Taj?
W poszukiwaniu oświecenia lub mocy?
Szukał pan uzdrowienia. Jak wszyscy.
Kamar-Taj kolekcjonuje beznadziejne przypadki.
Każdemu obiecuje uzdrowienie,
a zamiast tego Przedwieczny pokazuje nam sztuczki.
Prawdziwą magię trzyma dla siebie.
Zastanawiał się pan, czemu tak długo żyje?
Racja.
Widziałem rytuały z księgi Cagliostra.
Zatem już pan wie.
Rytuał pozwoli mi obalić Przedwiecznego,
zniszczyć sanktuaria i wpuścić mroczny wymiar.
To, co ona skrywa,
Dormammu daje za darmo.
Życie wieczne.
To zbawca światów, a nie ich niszczyciel.
Nie. Spójrz na swoją twarz.
Dormammu robił z ciebie zabójcę.
Jak dobre może być jego królestwo?
Śmieszy cię to?
Nie, nie to.
Zgubił pan pierścień portacji.
- Mogę pomóc? - Gdzie dr Palmer?
- Gdzie?! - W pielęgniarskim.
Christine!
Stephen?
- Boże, co...? - Zoperuj mnie. Sama.
Nie ma czasu!
- Co się stało? - Dźgnięcie.
Tamponada serca.
Co ty masz na sobie?
- Jama klatki piersiowej czysta. - Krew w osierdziu.
Tylko nie to, Stephen!
Dalej.
Troszkę wyżej.
Uważaj z tą igłą.
Stephen?
- Co widzę? - Moją formę astralną.
- Umarłeś? - Nie, ale umieram.
No tak. Dobra.
Wszystko w porządku.
O kurcze.
Nie widziałem takiej rany.
- Czym cię dźgnięto? - Nie wiem.
- Muszę się ulotnić. - Co?
Trzymaj mnie przy życiu.
Dobrze.
Kurde!
Wróć.
- Jeszcze raz. - Przestań to robić.
Większym napięciem.
- Ale serce już bije. - Wal!
Boże.
O Boże!
- Żyjesz? - Ta.
Po takim czasie wracasz, jak gdyby nigdy nic
i wychodzisz z ciała?
Tak wyszło.
Też tęskniłem.
Nie odpisałaś mi na maile.
A po co?
Jest mi strasznie przykro.
Miałaś rację.
Byłem skończonym dupkiem.
Zasługujesz na lepsze traktowanie.
Chyba jesteś w szoku.
Co tu jest w ogóle grane?
Gdzie byłeś?
Zachodnia medycyna zawiodła,
więc udałem się na wschód, do Katmandu.
- Katmandu? - Ta.
- Jak w piosence Boba Segera? - "Beautiful Loser" z 1975 r.
Poszedłem do Kamar-Taj.
Rozmawiałem z Przedwiecznym.
- Dołączyłeś do sekty. - To nie tak.
Nauczyli mnie używać mocy, o których istnieniu nie wiedziałem.
- Brzmi jak sekta. - To nie sekta.
Każdy sekciarz tak mówi.
Zaczekaj.
- Co ty robisz? - Śpieszę się na sabat.
Oszalałeś.
Dokąd się udasz?
Powiesz mi prawdę?
Potężny mag, który może naginać prawa fizyki,
próbował mnie zabić, ale spętałem go w Greenwich Village.
Wrócę tam portalem, który otworzyłem w magazynku.
Nie to nie.
Naprawdę muszę iść.
Strange!
Nic ci nie jest.
Względne pojęcie, ale nie.
Peleryna lewitacji.
Wybrała cię.
Nie lada wyczyn.
Jest kapryśna.
- Uciekł. - Kaecilius?
Tak.
Zagina przestrzeń i materię.
Poza lustrzanym wymiarem? W prawdziwym świecie?
Tak.
- Ilu miał pomocników? - Dwoje.
Jedną uwięziłem na pustyni.
- A drugi? - Leży w holu.
Mistrz Drumm leży w foyer.
- Zabraliśmy go do Kamar-Taj. - Londyn upadł.
Tylko Nowy Jork i Hongkong chronią nas przed mrocznym wymiarem.
Obroniłeś sanktuarium przed atakiem.
Potrzebuje nowego mistrza, mistrzu Strange.
Nie.
Jestem doktor Strange. Nie mistrz ani pan.
Jestem doktor Strange.
Zostając lekarzem przysiągłem nie krzywdzić,
a właśnie zabiłem. Więcej tego nie zrobię.
Zostałem lekarzem, by ratować.
Zostałeś lekarzem, by uratować własne życie.
Znów mnie przejrzałaś?
Widzę to, co zawsze. Twoje przerośnięte ego.
Chcesz znów łudzić się, że możesz kontrolować śmierć.
Jednak nikt tego nie potrafi. Nawet wielki dr Stephen Strange.
Nawet Dormammu?
Oferuje nieśmiertelność.
Stach przed śmiercią daje mu życie.
- Żywi się strachem. - A ty żywisz się nim?
Wiem, jak kontrolujesz śmierć.
Widziałem brakujące rytuały z księgi Cagliostro.
Miarkuj, co powiesz dalej.
Może ci się to nie spodobać.
Możesz nie wiedzieć, o czym mówisz.
- O czym on mówi? - O źródle jej nieśmiertelności.
Czerpie moc z mrocznego wymiaru, by utrzymać się przy życiu.
- To nieprawda. - Przywróciłem rytuały.
Wiem, jak to robisz.
Fanatycy przegrupują się i wrócą.
Przyda ci się pomoc.
- Nie jest tym za kogo się podaje. - Nie masz prawa tak mówić.
- Nie wiesz, jakie dźwiga brzemię. - I nie chcę wiedzieć.
- Jesteś tchórzem. - Bo nie zabijam?
Fanatycy chcą nas wybić. Zbierz się w sobie i ich ubiegnij!
- A co zrobiłem?! - Uratowałeś siebie!
Po czym skomlałeś jak zbity pies.
- A tobie poszło gładko? - Nie masz pojęcia, co robiłem.
Tak, poszło mi gładko.
Jak z płatka.
- Mimo iż jest inne wyjście? - Nie ma.
- Brak ci wyobraźni. - O nie.
To tobie brak odwagi.
Wracają.
Musimy to zakończyć. Już!
Chodź walczyć.
Wymiar lustrzany.
Tu nie zmienisz świata.
Kto teraz jest górą, dupku?
Ja.
Nie uciekną bez pierścienia.
Chodu!
Mroczny wymiar ich tu wzmacnia.
Nie zmienią świata, ale mogą nas zabić. To samobójstwo!
DRZWI PERCEPCJI - A to ci dobre!
Popełniłem błąd.
Czyli to prawda.
Czepie moc z mrocznego wymiaru.
Kaeciliusie.
Przyszedłem do ciebie załamany,
zagubiony, potrzebujący.
Miałaś mnie uczyć, a karmiłaś kłamstwami.
Próbowałam cię chronić.
- Przed prawdą? - Przed tobą samym.
Mam nowego nauczyciela.
Dormammu cię oszukuje.
Skrywa prawdziwe oblicze.
Jego nieśmiertelność to katusze.
Kłamiesz.
Christine!
Żarty sobie stroisz?
Boże.
- To ogłuszenie mięśnia sercowego. - Neurogenne?
Nick.
Musimy zmniejszyć ciśnienie śródczaszkowe.
Tracimy ją.
- Zwiększ dopływ tlenu. - Wózek!
Ma rozszerzone źrenice.
Mózg przestał funkcjonować.
Co robisz?
Wróć, umierasz.
Wróć do ciała. Nie ma czasu.
Czas jest względny.
Twoje ciało jeszcze nie upadło.
Wiele lat patrzyłam w przyszłość.
Dokładnie na tę chwilę. Nigdy poza nią.
Zapobiegłam tysiącom okropnych przyszłości.
Jednak zawsze pojawia się kolejna.
Każda z nich prowadzi tutaj. Ani chwilę dalej.
Sądzisz, że tu umrzesz?
- Zdradzić ci twoją przyszłość? - Nie.
Tak.
Nie widziałam jej,
tylko możliwe kierunki.
Masz wielkie pokłady dobroci.
Zawsze jesteś najlepszy.
Nie z chęci osiągnięcia sukcesu, a ze strachu przed porażką.
- Dzięki temu byłem świetnym lekarzem. - Przez to nie byłeś świetny.
Arogancja i strach nie pozwalają ci wyciągnąć najważniejszego wniosku.
Jakiego?
Nie wszystko kręci się wokół ciebie.
Gdy przybyłeś, spytałeś, jak uleczyłam Pangborna.
Nie zrobiłam tego.
Pangborn przekierowuje wymiarową energię do ciała.
- Czaruje, by chodzić. - Nieprzerwanie.
Dałam mu wybór.
Powrót do własnego życia
albo służba wyższemu celowi.
Mógłbym wyleczyć dłonie? Odzyskać życie?
Mógłbyś.
A świat na tym tylko ucierpi.
Niechętnie czerpałam moc z mrocznego wymiaru,
ale dobrze wiesz, że czasem trzeba złamać zasady
w imię większego dobra.
- Mordo tego tak nie postrzeże. - Jego dusza jest nieugięta.
Zahartowana ogniem młodości.
Potrzebuje twojej elastyczności, a ty jego siły.
Tylko wspólnymi siłami możecie pokonać Dormammu.
Nie jestem gotów.
Nikt nigdy nie jest.
Wybór czasu nie należy do nas.
Śmierć nadaje życiu sens.
Wiemy, że nasze dni są policzone,
a czas ucieka nieubłaganie.
Po tylu latach powinnam być gotowa.
A jednak rozciągam chwilę na tysiąc chwil,
tylko po to, by zobaczyć śnieg.
Wszystko w porządku?
Nie rozumiem, co się dzieje.
Wiem.
Muszę znów odejść.
Mówiłaś, że utrata dłoni może być początkiem nowego.
Tak.
Są inne sposoby na ratowanie życia.
Trudniejsze.
Dziwniejsze.
Dr Palmer proszona na SOR.
Nie chcę, byś szła.
Weź przestań.
HONGKONG
Wybierzcie dobrą broń.
Nikt nie może tu wejść.
Nikt.
Kaeciliusie.
Stajesz po złej stronie.
- Nie żyje. - Miałeś rację.
Nie była osobą, za jaką ją uważałem.
Była skomplikowana.
Skomplikowana?
Mroczny wymiar jest chwiejny i groźny.
Mógł nią zawładnąć.
Uczyła nas, by tego nie robić,
a sama wykorzystała moc, by przeżyć stulecia.
Uważała to za słuszne.
Przyjdzie nam zapłacić.
Nie rozumiesz?
Przez jej grzeszki Dormammu zyskał fanatyków.
Kaecilius to jej błąd.
Oto skutki jej oszustwa.
Świat w płomieniach.
Londyn już upadł. Nowy Jork atakowali dwa razy.
- Wiesz, dokąd zmierzają. - Do Hongkongu.
Mówiłeś, że nadejdzie dzień, gdy zawalczę o życie.
To dziś.
Sam nie dam im rady.
Sanktuarium upadło.
Mroczny wymiar.
Dormammu nadchodzi.
Już nic go nie powstrzyma.
Niekoniecznie.
O nie.
Zaklęcie działa.
Mamy drugą szansę.
Nie!
Wong.
Wiem, wiem. Łamię prawa naturalne.
Nie przestawaj.
Sanktuarium się odbuduje i znów zaatakują.
Wstawaj i walcz, Strange.
Możemy to zakończyć.
Nie da się pokonać nieuniknionego.
Piękne, nieprawdaż?
Świat bez czasu.
Bez śmierci.
"Bez czasu".
Strange!
Nie wróci.
Nawet on uległ mocy Dormammu.
Dormammu, przybyłem dobić targu!
Przybyłeś wyzionąć ducha.
Twój świat jest teraz mój.
Jak wszystkie inne.
Dormammu, przybyłem dobić targu!
Przybyłeś wyzionąć ducha.
Twój świat jest teraz mój.
Cóż to?
- Złudzenie? - Nie.
To dobrze.
Dormammu, przybyłem dobić targu!
Co się dzieje?
Dałeś Kaeciliusowi moce z twojego wymiaru,
a ja przyniosłem moce z mojego.
Przedstawiam ci czas.
A dokładnie pętlę czasową.
Jak śmiesz?!
O ku...
Dormammu, przybyłem dobić targu!
- Nie możesz tak w nieskończoność. - Akurat mogę.
Tak już teraz będzie.
Będziemy na zawsze uwięzieni w tej chwili.
Spędzisz wieczność na umieraniu.
Zgadza się, ale Ziemia przetrwa.
- Będziesz cierpiał. - Ból to mój dobry znajomy.
Dormammu...
przybyłem dobić targu!
Nigdy nie wygrasz.
Wiem.
Mogę przegrywać.
Raz, drugi.
Trzeci, czwarty. I tak w nieskończoność.
Jesteś moim więźniem.
Nie. Skończ to!
Zakończ to.
Uwolnij mnie.
Nie, przyszedłem dobić targu.
Czego chcesz?
Zabierz swoich fanatyków z Ziemi.
Zakończ atak na Ziemię i nigdy nie wracaj.
Zrób to, a przerwę pętlę.
Wstawaj i walcz, Strange.
Możemy to zakończyć.
Piękne, nieprawdaż?
Świat bez czasu.
Bez śmierci.
- Co uczyniłeś? - Dobiłem targu.
Co to?
To, czego pragnąłeś.
Życie wieczne w jedności.
Nie spodoba ci się.
Powinien był ukraść całą księgę, bo ostrzeżenia są po zaklęciach.
Dobre!
Udało się.
O tak.
Udało się.
Łamiąc prawo naturalne.
Rozejrzyj się. Już po wszystkim.
Myślisz, że obejdzie się bez konsekwencji?
Nie zapłacimy za to?
Złamaliśmy reguły, jak ona.
Przyjdzie nam zapłacić.
Ze wszystkiego zostaniemy rozliczeni.
Nie będę dłużej podążał tą ścieżką.
W porządku.
Mądra decyzja.
Założysz oko Agamotto, gdy opanujesz jego moce.
Na razie lepiej nie przechadzaj się
- z kamieniem nieskończoności. - Z czym?
Masz wielki dar do czarów, ale nikłą wiedzę.
Wieść o jej śmierci rozejdzie się po wieloświecie.
Ziemia nie ma obrońcy.
- Musisz być gotów. - Będę.
reżyseria
scenariusz
popełnił: d3s0l4ti0n
skorekciła: Shylock Project HAVEN
Na podstawie komiksu Stana Lee i Steve'a Ditko
zdjęcia
muzyka
wystąpili
DOKTOR STRANGE
Zatem Ziemia ma czarodziei?
- Herbaty? - Nie pijam.
A co pijasz?
Byle nie herbatę.
Obserwuję osobników, którzy mogą zagrażać światu.
Jednym z nich jest twój przyrodni brat Loki.
Słuszna uwaga.
To czemu ściągasz go do Nowego Jorku?
Długa historia.
Perypetie rodzinne. Szukamy mego ojca.
Czyli wrócicie do Asgardu, gdy tylko znajdziecie Odyna?
O tak, niezwłocznie.
Świetnie.
Pozwól, że pomogę.
W czym mogę pomóc?
Przynieśli cię na noszach.
A teraz? No proszę!
Mordo.
W czym ci pomóc?
Odszedłem i doznałem olśnienia.
Mag powinien przeobrażać rzeczywistość.
Kraść moc.
Wypaczać naturę. Tak jak ty.
Nic nie ukradłem. To moja moc.
Moc powinna czemuś służyć.
Dlaczego to robisz?
W końcu dostrzegłem, co dolega światu.
Przesyt magów.
DOKTOR STRANGE POWRÓCI