Awakenings (1990) OCR 23.976 fps runtime 02:00:41
- ไปตกปลากันมั๊ย - ปลาหนาวจนแข็งหมดแล้ว
ดูรถคันนั้นสิเนี๊ยบมั๊ย ฟอร์ดแหงเลย
ไม่ใช่ฟอร์ดหรอก
- งั้นยี่ห้ออะไรล่ะ - ไม่รู้สิ แต่ว่าไม่ใช่ฟอร์ด
- ลีโอนาร์ด นายทำอะไรอยู่ - ดูเหมือนอะไรน่ะ
เดี๋ยวมีคนมาเห็นนะ
ไม่มีใครมาหรอก
นายเป็นอะไรเหรอ
ลีโอนาร์ด แต่งตัวให้เรียบร้อย อาหารเช้าเสร็จแล้ว
เราจะเริ่มสอบวิชาประวัติศาสตร์
ดูที่กระดาษคำตอบของตัวเองนะ หมดเวลาแล้วให้เอามาส่งครู
สวัสดีครับ คุณนาย โลเว ลีโอนาร์ดออกจากบ้านได้หรือยังครับ
- วันนี้ยังออกไม่ได้ - แล้วพรุ่งนี้ล่ะครับ
- เขายังไม่หายดีเลย - อีกนานไหมครับ
ฉันก็ไม่ยังไม่รู้เลย
ขอบใจนะที่แวะมา
- ขอโทษนะครับ... - คุณต้องไปถามเธอครับ
รพ. เบรนบริดจ์ค่ะ มีอะไรให้ช่วยไหมคะ
ค่ะ ดร.แฟรงค์กลิน กับ ดร.ไทเล่อร์ กำลังประชุมอยู่ค่ะ ฝากอะไรไหมคะ
ผมชื่อ ดร.มัลคอม เซเยอร์ ผมนัดไว้แล้วครับ
นั่งรอเดี๋ยวนะคะ รพ. เบรนบริดจ์ค่ะ มีอะไรให้ช่วยไหมคะ
เมื่อพูดว่าคน ก็หมายถึง คนที่มีชีวิตไม่ใช่หรือครับ
ผมมาสมัครเป็นนักวิจัย ประจำห้องแล็บประสาทวิทยา
เรามีแต่ห้อง เอ็กซ์เรย์
ที่นี่เป็น รพ. โรคเรื้อรัง และต้องการแพทย์ด้านประสาทวิทยา
- คุณจะต้องทำงานกันผู้คน - เอ้อ คุณหมอครับ คุณหมอ
- ที่สถาบันคาร์เมล มีคนไข้บ้างไหมครับ - มีแต่ใส้เดือนครับ
อะไรนะครับ
เป็นโครงการที่ใหญ่มากครับ ผมเคยสกัด ไมอีลิน 1 เดซิแกรม
จากใส้เดือน 4 ตัน
ผมต้องทำงานนั้นอยู่ถึง 5 ปี ใครๆก็บอกว่าไม่มีทางทำได้
- ทำไม่ได้ - ตอนนี้ผมรู้แล้ว ผมพิสูจน์แล้ว
แล้วก่อนหน้านั้น...ที่ เซ้นส์โทมัสล่ะ
ทำแต่งานวิจัยทั้งหมดเลยเหรอ
เรากำลังขาดแพทย์นะ
เขาไม่เคยรักษาคนไข้เลย
ขอโทษนะครับ ท่านต้องการคนที่มีประสพการณ์ทางคลีนิค
มากพอๆกับที่ผมต้องการได้งานทำ คงมีคนที่เหมาะสมกว่าผมอีกเป็นร้อย
ดร.เซเยอร์ แล้วโรงเรียนแพทย์ล่ะ
คุณคงจบมาไม่ได้หรอก ถ้าไม่มีประสพการณ์ทางคลีนิค
วัดชีพจร วัดอุณหภูมิ วินิจฉัยโรค
ถือว่ามีแล้วล่ะ
คุณอยากทำงานที่นี่ ไม่ใช่เหรอ
ทางนี้ครับ คุณหมอ คุณหมอทำงาน ใน รพ. โรคเรื้อรังมานานไหมครับ
- หมอน่าจะจำได้นะ - ผมไม่เคยทำ
ที่นี่มีคนไข้โรค Multiple sclerosis Tourette syndrome, Parkinson's disease
บางรายเราไม่รู้ว่า จะตั้งชื่อโรคอะไรด้วยซ้ำ
- ขอโทษนะ พวกเขารออะไร - ไม่ได้รออะไรหรอก
- แล้วเมื่อไหร่จะจะหายป่วยล่ะ - ไม่หายหรอก พวกเขาเป็นโรคเรื้อรัง
เราเรียกที่นี่ว่าสวน เพราะเราแค่ ให้อาหาร ให้น้ำ แค่นั้น
คุณ คีน ขอถามอะไร....
ฉันเกิดปี 1911 ที่คิงส์บริดจ์ นิวยอร์ค มาอยู่ที่นี่ กรกฏา 1955
ก่อนหน้านั้น ฉันอยู่ที่ ศูนย์สุขภาพจิตบรุคลิน
และก่อนหน้านั้น ฉันเคยเป็น...
น่าจะง่ายกว่า
ถ้าคุณไม่คาดหวัง แต่เข้าใจตามสภาพที่เป็น
ไม่ บัตเตอร์คัพ เข้าบ้านแกซะ
อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณหมอ มีคนไข้ใหม่สำหรับคุณค่ะ
รับเข้ามาตอนดึกเมื่อคืน..นี่แฟ้มของเธอค่ะ
สวัสดีครับ ผมชื่อ ดร.เซเยอร์
รู้ไหมครับว่าตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน
ได้ยินผมไหมครับ
การวินิจฉัย
ภาวะจิตเสื่อมโดยไม่ทราบสาเหตุ ไม่ตอบสนอง
ประกันสุขภาพเหรอ?
เธอชื่อ ลูซี่ ฟิชแมน เธอถูกพบอยู่กับพี่สาว
หลายวันหลังจากพี่สาวเธอเสียชีวิต
ไม่มีญาติที่ยังมีชีวิตเหลืออยู่แล้ว เธอเป็นแบบนี้มาตลอด
ไม่มีการตอบสนองหรือรับรู้อะไร และนี่....
รีเฟล็ก
ถ้าเธอตีลูกออกไป ผมก็จะเรียกว่า รีเฟล็ก แต่นี่ไม่ใช่ ก็อย่างที่เห็นเธอแค่รับลูกไว้เฉยๆ
ก็ยังจัดว่าเป็น รีเฟล็ก
ขอโทษนะ ถ้าคุณพูดถูก ผมก็คงจะเห็นด้วย
มันเหมือนกับว่าเธอสูญเสียเจตจำนงค์ของเธอไป เธอจึงหยิบยืม เจตจำนงค์ของลูกบอล
- เจตจำนงค์ของลูกบอลเหรอ - ขอตัวนะครับ
คุณกำลังพยายาม จะสร้างความประทับใจหรือครับ
คุณยังคงต้องการ การยอมรับอยู่
คุณ คอสเตลโล ช่วยเลื่อนนัด คนไข้ ดร.เซเยอร์ ที่กำลังรออยู่ข้างนอก
ไปเป็นพรุ่งนี้ด้วย
หยิมยืมเจตจำนงค์ของลูกบอล
ยอดเยี่ยมจริงๆ
โอเค ขอบคุณครับ
ช่วยบอกพวกเราด้วย ถ้าเธอรับอะไรได้อีก
ต้องถูกไล่ออกแน่ ไม่เป็นไร จะได้กลับไปเรียนใหม่
ผมลืมอะไรไว้หรือครับ
เปล่าค่ะ ฉันอยากจะบอกว่า ฉันชอบคำอธิบายของคุณค่ะ
ฉันจะคอยดูแลเรื่องต่างๆให้คุณ จนกว่าคุณจะได้รับการยอมรับ
- ราตรีสวัสดิ์ค่ะ คุณหมอ - ขอบคุณครับ
- สวัสดีครับ ผม ดร.เซเยอร์ - ฉันชื่อ วาฮีดาห์
- วันนี้เป็นไงบ้างครับ - ดีค่ะ ขอบคุณ
ขอโทษนะครับ แบบฟอร์มอะไรครับ ครับ ผมจะถือสายรอ
โอเค 3 , 1 , 2
ขอบคุณครับ...บาย
สวัสดีครับ
ลูซี่...
คุณออกมาข้างนอก...
แอนโทนี่ ช่วยผมขยับนี่หน่อยได้ไหม
ขอโทษครับ
ลูซี่...เกือบถึงแล้ว
น้ำมาแล้ว ลูซี่
ทำไมเล็บลูกยาวเร็วนักนะ
ต้องเป็นเพราะเจลโลที่เขาให้กินแน่เลย
เจลโล , เจลโล , วันแล้ววันเล่า
เจลโลแดง , เจลโลเหลือง , เจลโลทุกวัน
แม่ลืมบอกไป คุณนาย คูเปอร์เสียแล้ว ลูกจำเธอได้ไหม
เธอน่ารัก พูดเพราะ
- ขอโทษครับ - สวัสดีค่ะ
เขาเคยพูดกับคุณไหมครับ
- ไม่เคยค่ะ ไม่ได้ตอบเป็นคำพูด - เขาพูดกับคุณวิธีอื่นหรือครับ
หมายถึงวิธีไหนครับ
- คุณยังไม่มีลูกใช่ไหม - ไม่มีครับ
ถ้ามี คุณจะเข้าใจ
ตรงนี้บอกว่าเป็น จิตเภทแบบผิดปกติ
คนนี้เป็น ฮิสทีเรียแบบผิดปกติ
ภาวะเสื่อมสภาพ ของระบบประสาทแบบผิดปกติ
"ไม่มีการเปลี่ยนแปลงตั้งแต่ตรวจครั้งสุดท้าย"
"ไม่มีคำแนะนำให้เปลี่ยนแปลงการรักษา"
แจ๋วจริง
คนนี้ "ไม่มีการเปลี่ยนแปลง" ลงวันที่ 9/11/44
นั่นมัน 25 ปีมาแล้ว
พอถึงตอนนี้คนไข้แบบผิดปกติ น่าจะรวมแล้วพอๆกับแบบปกติ
แต่ว่าผิดปกติอะไรล่ะ
คุณหมอคะ ไปดื่มกาแฟซักหน่อยไหมคะ
หรือว่าดื่มชา
ปกติ ผมก็อยากไปครับ แต่ผมมีธุระอื่นครับ
- ได้ค่ะ ไว้คราวหลัง - ครับ
โรคสมองอักเสบจากเชื้อไวรัส
อยู่ไหนนะ
ขอโทษครับ ผมคิดว่ามีคนลืมปิดไฟ
ผมพบความเชื่อมโยงกันแล้ว ทุกราย รอดตายจากโรคสมองอักเสบ
หลายปีก่อนจะมาที่นี่ เห็นมั๊ย ในปี 1920
- อัศจรรย์มั๊ยล่ะ - ครับ เดี๋ยวผมกลับมาอีกทีนะครับ
"เกิดการระบาดของโรคสมองอักเสบในวงกว้าง"
โรคลึกลับ การระบาดอย่างน่ากลัวของ "ไข้หลับ"
ความเจ็บป่วยในปี 1920 ที่ถูกลืม กลุ่มอาการแทรกซ้อนหลังจากสมองอักเสบ
ดร.ปีเตอร์ อินแกม พบ.
คุณพบที่นั่นกี่ราย
5 ราย และผมเชื่อว่ามีมากกว่านั้น
พวกเขาเป็นอย่างไรบ้าง
ก็เหมือนกับที่คุณอธิบายไว้ "ล่องลอยเปราะบางเหมือนภูติผี"
เพียงแต่ผมคิดว่า ในตอนนั้นหลายคนยังเป็นเด็กอยู่
ใช่ เด็กที่หลับไหล
เกือบทั้งหมดเสียชีวิต ในระยะเฉียบพลันของโรค
พวกที่รอด ฟื้นขึ้นมาได้
สบายดีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่เราไม่รู้ว่าเชื้อไวรัส ทำลายสมองไปแค่ไหน
เวลาผ่านไปหลายปี 5 ปี 10 ปี 15 ปี
ก่อนที่อาการแปลกประหลาด ทางระบบประสาทจะเกิดขึ้น
และมันก็เกิดขึ้นแล้ว
ผมเริ่มพบอาการนี้ช่วงปลายปี 1930
คนแก่ถูกลูกหลานพามา
หนุ่มสาวถูกพ่อแม่พามา
พวกเขาใส่เสื้อผ้าเองไม่ได้ กินอาหารเองไม่ได้
และเกือบทุกรายพูดไม่ได้
ครอบครัวเดือดร้อนหนัก
ผู้คนที่เคยปกติ
พอถึงตอนนี้
กลับเปลี่ยนไป
พวกเขาเป็นอะไร พวกเขาคิดอะไรอยู่
พวกเขาไม่ได้คิดอะไรเลย
ไวรัสได้ทำลายความสามารถนั้นไปหมดแล้ว
- เรารู้เรื่องนี้ชัดเจนแล้วหรือ - ใช่
- เพราะอะไรครับ - เพราะวิดีโอเทปคิดไม่ได้น่ะสิ
ฉันมาปรับปรุงที่นี่ให้ดีขึ้น แต่นี่เรากำลังทำอะไรกันอยู่เนี่ย
ผมสังหรณ์ใจ
ว่ามีอะไรทำให้ลูซี่หยุดเดิน ไปที่ตู้น้ำดื่ม
ไม่มีอะไรหรอก
ใช่แล้ว พื้นที่ที่เธอเห็นว่างเปล่า ไม่มีรูปแบบ ไม่มีจังหวะ
ไม่มีอะไรจูงใจให้เธอเดินต่อไป
- ดังนั้น เราจะทำให้มีสิ่งที่จูงใจเธอ - แน่นอน
เธอกำลังมองออกไปข้างนอก
- ผมอยากได้ข้อมูลเพิ่ม เกี่ยวกับลูกชายคุณ - ได้สิคะ
แขนเขามีปัญหาบางอย่าง จนเขียนหนังสือไม่ได้อีกต่อไป
เขาทำการบ้านไม่ได้
ฉันจึงต้องให้เขา ออกจากโรงเรียนตอนอายุ 11 ปี
อาการเขาแย่ลงอย่างช้าๆ
เขาเรียกฉันได้และฉันก็จะเข้ามา และเขาจะนั่งบนโต๊ะของเขา
เหม่อลอย 1 ชั่วโมง 2 ชั่วโมง แล้วเขาก็กลับเป็นปกติ
มีวันหนึ่งฉันกลับจากทำงาน และพบเขาอยู่บนเตียง
เขาพูดตลอดเวลาว่า "แม่ แม่?" แขนเขาชี้ไปแบบนี้
"อยากได้อะไรเหรอ ลีโอนาร์ด"
เขาไม่พูดอะไรอีกเลย เหมือนกับว่าเขาหายตัวไป
ต่อมา ในปีนั้นฉันก็พาเขาไป เบนบริดจ์
วันที่ 14 พย 1939
เขาอายุ 21 ปี
เขาทำอะไรในห้องนั้น ช่วง 9 ปีก่อนไป เบนบริดจ์
เขาอ่านหนังสือ เขาชอบอ่านหนังสือมาก อ่านตลอดเวลา
จริงหรือ
นั่นเป็นสิ่งเดียวที่เขาทำได้
พอแล้ว
เอาละ ลีโอนาร์ด เสร็จแล้ว
ไม่มีอะไร ไม่มีอะไร และไม่มีอะไร
- อย่าบอกว่านี่เป็นงานประติมากรรมของคุณนะ - ใช่แล้ว
ส่งเกลือให้หน่อยสิ
- นี่คืออะไรล่ะ - หมายความว่าไง? ก็แค่การตอบสนองต่อแสง
คุณผิดแล้ว ก่อนหน้านี้สิ ที่เรียกว่าการตอบสนองต่อแสง
ตรงนี้เป็นการตอบสนอง ต่อเสียงที่ผมเรียกชื่อเขา
ขอตัวก่อนครับ
โยนเข้าตรงกลางเลย โยนไปตรงนั้น
ผมก็รับลูกบอลได้นะ โยนให้ผมมั่งสิ
ทั้งหมดเลยใช่มั๊ย? พาพวกเขามารวมกันที่นี่
เช้านี้ให้ยาคนไข้ครบหมดแล้ว
คุณหมอเซเยอร์ คิดว่าพวกคุณกำลังว่าง ช่วยตามฉันมาด้วย
นี่เป็นทำนองเพลงที่เพราะมาก คอยสังเกตุทุกอากัปกิริยาอย่างใกล้ชิดด้วย
ลีโอนาร์ด ผมรู้ว่าคุณได้ยินผม พยายามตอบหน่อยเวลาผมเรียกชื่อคุณ
ไม่ใช่ว่าเพลงอะไรก็ได้ที่เหมาะกับพวกเขา
เหมือนกับว่าพวกเขาจะเคลื่อนไหว กับบางเพลงที่กระตุ้นพวกเขาได้
แต่ผมยังไม่พบอะไร ที่กระตุ้นเบิร์ตได้เลย
ถ้าฉันปล่อยไว้ พวกเขาจะนั่งอยู่อย่างนี้ ทั้งวัน ฉันต้องเริ่มทิ้งไพ่ก่อน
ลีโอนาร์ด...ตัวแอล...
นี่คือแฟร้งค์ ช่วยฉันพยุงให้เขายืนหน่อย
มีอย่างอื่นที่เข้าถึงเขา.. สำผัสของมนุษย์
ช่วยไปยืนตรงนั้นหน่อย
เขาจะเดินไม่ได้ ถ้าไม่มีฉัน ถ้าฉันปล่อยมือ เขาจะล้ม
ฉันไม่ปล่อยให้คุณล้มหรอก
แต่...เขาจะเดินไปกับฉันที่ไหนก็ได้
ก็เหมือนกับลูกบอล เพียงแต่ มันเป็นเจตจำนงค์ของฉันที่เขายืมไป
เจตจำนงค์ของมนุษย์คนหนึ่ง
ผมจะเริ่มโดยเลื่อนตัวชี้ ไปที่ตัว L แทน ลีโอนาร์ด
พอผมส่งสัญญาณให้คุณขยับตัวชี้ ผมจะหยุด แล้วคุณต้องเคลื่อนที่ต่อ
คุณเข้าใจมั๊ย ? เอาละ ผมจะเริ่มแล้วนะ
ไม่ คงเป็นเพราะผมอธิบายไม่ชัด ผมผิดเอง ผม....
L ดี ดี ต่อไป E
E ดี
S...
P...
คุณกำลังสะกดคำอื่น
คุณเคยได้ยินเรื่องยา L-dopa มั๊ย มันเป็น โดปามีนสังเคราะห์
เคยได้ยิน ใช้กับคนไข้โรคพาร์กินสัน
ทำไมเหรอ
ขอโทษครับ
กว่า 100 ปีผ่านไป ก่อนที่ พยาธิวิทยาระบบประสาทสมัยใหม่
จะพบตำแหน่งความเสียหาย ในสมองของผู้ป่วยโรค พาร์กินสัน
และจากการพัฒนายา L-dopa ของเรา นี่เป็นครั้งแรกที่เราจะให้คำมั่นได้ว่า
ผู้ป่วยโรคพาร์กินสัน จะมีชีวิตที่ปกติมากขึ้นด้วยยานี้
ผมสงสัยมากเกี่ยวกับยานี้ คุณเคยบังเอิญพบกับผู้ที่....
- ขอโทษครับ คุณหมอ... - เซเยอร์
คุณเคยบังเอิญพบกับผู้ที่ เป็นโรคสมองอักเสบหรือเปล่าครับ
ขอผมพูดจบก่อนนะครับ คุณหมอ เซเยอร์ ถ้าคุณไม่ถือสา
อย่างที่ผมพูด..โดยการใช้ยา L-dopa
คุณคิดว่าอาการสั่น ในโรคพาร์กินสันที่รุนแรง
อาจจะกลายเป็นไม่สั่นเลยได้ไหมครับ
- คุณกำลังพูดกับผมหรือเปล่าครับ? - โอ ใช่ครับ
ลองนึกว่าคุณสั่นมือคุณ มากขึ้นเรื่อยๆ จนไม่สั่นอีกต่อไป
ลองนึกว่าคนไข้ที่มี อาการพาร์กินสันทุกแบบสั่นมากขึ้น
สั่นมือ ส่ายหัว เร็วขึ้นๆ
จนทำให้ตัวเขากลายเป็นก้อนหิน นิ่งไปเลยได้ไหมครับ
ผมก็ไม่รู้หรอกครับ
- คุณคิดว่า L-dopa จะช่วยได้ไหมครับ - คุณหมอ เซเยอร์ ใช่ไหมครับ
ผมเป็นแค่นักเคมี แต่คุณเป็นแพทย์ ผมจะมอบภาระกิจอันตรายนี้ให้คุณ
ฟรอยด์เคยเชื่อในเรื่องปาฏิหารย์ แล้วเขียนใบสั่งยาโคเคน เป็นว่าเล่น
พวกเราเองก็เคยเชื่อมั่นกับยา คอร์ติโซน จนคนไข้เกิดอาการทางจิตจากยา
- แล้วนี่จะมี L-dopa อีกแล้วหรือ? - ผมคิดว่าเร็วเกินไปที่จะพูดแบบนั้น
ด้วยความเคารพนะครับ ผมก็คิดว่า เร็วเกินไปที่จะพูดแบบนั้นเหมือนกัน
ปล่อยให้นักเคมีรับภาระไปเถอะ คุณหมอ
แต่ ผม...
คุณหมอ คอฟแมน คุณได้อ่านนี่หรือยัง "ยาใหม่ทำให้คนไข้ที่มีอาการสั่นกินเจลลี่ได้"
ผมอ่านแล้วอย่างละเอียด ทั้ง 30 เคสเป็นพาร์กินสันอย่างอ่อน
คนไข้ "พาร์กินสัน" ของคุณถ้าเป็นจริงๆ นะ ก็ไม่ได้เคลื่อนไหวมานานนับสิบปี
ลองดูนี่อีกทีสิครับ ท่าน
คุณก็รู้ดีว่า.. ถ้าอยากจะทำอะไรก้าวกระโดดแบบนั้น
คุณต้องอาศัยความสัมพันธ์ ที่คุณอาจจะยังไม่มี
สิ่งที่ผมรู้ และ ผมเชื่อ ก็คือพวกเขายังมีความรู้สึกอยู่ภายใน
คุณรู้ได้ไง เพราะพวกเขาคว้าลูกเทนนิสได้หรือ
ผมรู้แน่ครับ
- มีกี่คนที่คุณคิดว่าควรจะได้รับยา - ทั้งหมดครับ
บางส่วน......คนเดียว
คนเดียว
โดยได้รับความเห็นชอบจากครอบครัว และเซ็นชื่อด้วยนะ
ลีโอนาร์ด เป็นโรคพาร์กินสันงั้นเหรอ?
ไม่...เขามีอาการคล้ายโรคพาร์กินสัน
แต่อีกครั้งนะครับ เขาไม่ได้เป็น
ยานั่นจะช่วยอะไรเขาได้เหรอ?
ผมไม่รู้ว่ามันจะช่วยอะไรได้แม้แต่น้อย
แล้วคุณคิดมันจะช่วยอะไรได้?
ผมไม่มั่นใจ ยานี้ไม่ได้ถูกพัฒนา มาใช้รักษาความผิดปกติแบบนี้
คุณหวังว่ามันจะช่วยอะไรได้?
ผมหวังว่า...มันจะช่วยพาเขา กลับมาจากที่ไหนก็ตามที่เขาอยู่
- แล้วพาไปไหนล่ะ? - พาเขากลับมาสู่โลก
จะเหลืออะไรที่นี่สำหรับเขาอีก หลังจากหลายปีผ่านไป
คุณไง...เหลือคุณอยู่ที่นี่
ช่วยป้อนเขาให้หมดเลยครับ
- ขนาดยา 200 mg. เขาไม่ตอบสนองอะไรเลย - อาจเพราะกรดในน้ำผลไม้ทำให้ยาหมดฤทธิ์ก็ได้
- เขาอาจต้องการยามากขึ้น - เขาอาจต้องการยาน้อยลง
ผมจะลองใส่ในนม
500 mg.
- ได้ผลอย่างไรแล้วผมจะแจ้งให้ทราบครับ - ค่ะ
ขอบคุณค่ะ
เงียบจังเลย
ตอนนี้ดึกแล้ว ทุกคนหลับกันหมดแล้ว
- ผมยังไม่หลับ - ไม่ คุณเพิ่งตื่น
ขอผมดูได้มั๊ย?
ผมเอง
ลีโอนาร์ด มีคนมาหาคุณ
แม่....แม่ !
- ฉันชื่อ เอลีนอร์ - เอลีนอร์
- ยินดีมากที่ได้พบคุณ - ยินดีมากที่ได้พบคุณ
- สาว สาว - คราวนี้เรียกให้ทำอะไรอีกล่ะ
โอ้ คุณพระช่วย
สบายดีหรือคะท่าน ฉันชื่อ มาร์กาเร็ต
เบ็ธ
แอนโธนี่ สบายดีหรือเปล่า?
ยอดเยี่ยมเลยเพื่อน สบายดีหรือเปล่า?
ยอดเยี่ยมด้วย
- ได้เจอเขาหรือยังล่ะ? - เขายังดูไม่ดีเท่าไหร่เลยนะ
ฉันคงทำใจยอมรับการสูญเสียชีวิต 30 ปีไม่ได้ ฉันนึกไม่ออกจริงๆ
เขารับรู้ตลอด 30 ปีที่เสียไปหรือไม่นะ
หันทางนี้หน่อยครับ นี่เป็นกล้องโพลาลอยด์...ขอบคุณครับ
อัดภาพแค่ไม่ถึงหนึ่งนาที มหัศจรรย์จริงๆ
ตอนนี้ลองทำแบบนี้ดูหน่อย
วิเศษมาก ผมอยากให้คุณเดินไปจนสุดห้อง
พร้อมนะ? ไปได้
ดีมาก
แล้วกลับมา
เดินเร็วมากเลย เดี๋ยวผมไปเอาฟิล์มก่อน
ต้องนอนบ้าง คุณจำเป็นต้องพักผ่อน
ผมไม่กล้าหลับตา ผมกลัวว่าถ้าหลับตาผมจะ....
คุณจะหลับ และ เมื่อคุณตื่นนอนก็จะเป็นเช้าวันใหม่
ผมรับประกัน
นี่ เขตบร้องค์ ดีขึ้น อย่างน่าอัศจรรย์ขนาดนี้เลยนะ
- นั่นโรงเรียนผม - จริงรึ?
- เพลงคลาสสิคนี่ - คุณจะเลือกเพลงแบบไหนก็ได้
- นี่เพลงประเภทไหน - ร็อค แอนด์โรล
กลับเข้ามาเถอะ
มีสิ่งหนึ่งเกิดขึ้น ตอนคุณไม่อยู่ เรียกว่า "มลภาวะ"
ลีโอนาร์ด ไม่ใช่แค่เดินลุยน้ำนะ ต้องว่ายน้ำ
ผมไม่รู้ว่าทางโรงพยาบาล จะยอมให้ทำแบบนี้มั๊ย
- มานี่สิ! - ไม่
ลีโอนาร์ด กระแสน้ำกำลังขึ้นนะ
นั่นเป็นตารางธาตุ ช่วยให้ความรู้เบื้องต้นทางวิทยาศาษตร์
เป็นสิ่งมหัศจรรย์มากจริงๆ มันรวมธาตุต่างๆ ทั้งหมดเอาไว้
มีธาตุพวก โลหะอัลคาไลน์ ฮาโลเจน แก๊สเฉื่อย
ธาตุทุกชนิดจะมีการเรียงลำดับที่แน่นอน คุณจะเปลี่ยนแปลงมันไม่ได้
มันจะคงที่อย่างนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
คุณยังไม่ได้แต่งงานเหรอ
ผมเหรอ? ไม่...ผมเข้ากับคนไม่เก่ง
ผม..ผมไม่เคยมี ลีโอนาร์ด... ผมชอบผู้หญิงนะ
ผมหวังว่าจะเข้าใจ พื้นฐานเกี่ยวกับพวกเขามากขึ้น
หรือบางทีอาจจะ คาดการณ์พวกเขาได้ง่ายขึ้น
เอลีนอร์คงจะคิดต่างจากคุณ
- เอลีนอร์? - คุณ คอสเตลโล
เธอพูดกับคุณเรื่องผมเหรอ?
เธอพูดว่าไง?
พูดว่าคุณเป็นคนมีเมตตา คุณดูแลเอาใจใส่ผู้คนดีมาก
ผมอยากจะจ่ายยาให้กับคนไข้คนอื่นด้วย ผมรู้ว่าค่าใช้จ่ายจะสูงมาก
- คุณรู้หรือยังว่าแพงขนาดไหน? - ครับ ผมคุยกับเรย์แล้ว
ผมประมาณการว่า...
เภสัชกรบอกว่าถ้าจ่ายยาให้ทุกคน ด้วยขนาด ยาเท่ากับคุณ โลเว ก็จะต้องใช้เงิน
12,000.-$
- เท่าไหร่นะ - 12,000.-$
ต่อเดือนเหรอ? ผมทำก่อนที่คณะกรรมการจะอนุมัติไม่ได้
ถ้าเราขอโดยตรงกับผู้อุปถัมภ์ล่ะครับ
พวกเขาก็ให้เท่าที่จะให้ได้อยู่แล้ว
เราต้องชักชวนให้พวกเขาให้ มากกว่าที่เคยไห้ครับ
- บางที ถ้าพวกเขาได้เห็น คุณ โลเว - คุณประเมินผลกระทบจากเขาต่อผู้คนเกินจริง
เรากำลังพูดกันเรื่องเงินนะ
มีอาการกล้ามเนื้อรอบศีรษะ และลำตัวแข็งเกร็งอย่างมาก
สูญเสียรีเฟล็กต่อท่าทางทั้งหมด
เกิดจากการขาดความยืดหยุ่น ของก้านสมอง จากเยื่อหุ้มสมองอักเสบ
เห็นชัดที่สุดคือใบหน้านิ่งเฉยมาก
ซึ่งไม่ใช่ภาวะไร้อารมณ์ หรือ เคลื่อนไหวไม่ได้เนื่องจากโรคจิตหรือช็อค
วิทยาศาสตร์น้อยลงหน่อย ใจเย็นๆ
แต่ก็มีบางอย่างที่เข้าถึงเขาได้
เช่น การเรียกชื่อเขา เสียงเพลงเฉพาะเจาะจงบางเพลง
การสัมผัสจากคนอื่น ๆ
แต่การตื่นขึ้นนี้พบน้อย และอยู่ได้ไม่นาน
จากนั้นเขาก็จะเป็นแบบที่ท่านเห็นอยู่นี่
ถ้าไม่พิจรณาทางสรีระวิทยา ก็เท่ากับหลับ หรือแม้กระทั่งตาย
นี่คือสภาพของเขา ตอนที่ผมพบเขาที่โรงพยาบาล
และนี่คือคุณภาพชีวิตของเขาตลอด 30 ปีมานี้
- ตอนนี้เลยนะ? - เมื่อไหร่ก็ได้ ถ้าคุณพร้อม
ผมชื่อ ลีโอนาร์ด โลเว
มีคนบอกผมว่า ผมได้จากไปนานพอสมควร
ผมกลับมาแล้ว
เสร็จเรียบร้อย เอาไปได้เลย
ขอบคุณมากค่ะ
- ดร.เซเยอร์ - อะไรเหรอ?
มหัศจรรย์มากๆค่ะ
- แว่นผมไปไหน? - ที่หน้าหมอค่ะ
เป็นไปได้หรือนี่
ฉันกำลังพูด
ฉันกำลังเดิน...คุณเป็นใคร?
ขอบคุณที่มา วันนี้มีหลายอย่างไม่เหมือนเดิม
ลูซี่
ฉันฝันแปลกมากที่สุด
ฉันต้องวัดความดันคุณค่ะ
ฉันนั่งมาตลอด 25 ปีแล้ว คุณหมดโอกาสวัดแล้วล่ะ
สบายดีไหมคะ?
- ฉันอยากแต่งหน้า - ได้ค่ะ เราทำให้ได้
และย้อมผมด้วย..สีดำ
- สีดำเหรอคะ? โรส คุณแน่ใจนะ? - แน่ใจ ฉันผมดำมาตลอด
คุณหมอ เซเยอร์ เกี่ยวกับเรื่องผลไม้ค่ะ
- ลูกพรุน ผลไม้ - ได้ครับ
ผมอยากได้สเต็ก ไม่สุกมาก มันฝรั่งบด น้ำเกรวี่ และถั่วลันเตา
ฉันเริ่มรับรู้สิ่งต่างๆ แต่ไม่มีอะไรที่มีความหมายกับฉันเลย
มันไม่มีความเชื่อมโยงกับฉัน ไม่มีซักอย่าง
เช้านี้ฉันเข้าห้องน้ำ ทำเองทุกอย่างเลย
ฉันว่าให้พวกเขาเป็นแบบอื่นจะดีกว่า
คุณ โรแลนโด้ พูดกับฉันได้ไหมคะ นี่ฉัน คอสเตลโล
คุณเข้าใจฉันไหมคะ
- ลูซี่...ปีนี้ปีอะไร? - ปีนี้ปีอะไรเหรอ?
ปี 26 สิ โง่จัง
มานี่ คุณ มีเรียม ทำตัวดีๆหน่อย
- สวัสดี ซิดนี่ - สวัสดี
- เราจะไปที่เดียวกันหมดเลยเหรอ - จริงๆ ฉันก็ไม่รู้
ทุกๆคนรวมกันครับ
- พาลีโอนาร์ด กลับมา - แอนโทนี่ ช่วยพาลีโอนาร์ด กลับมาหน่อย
ทุกๆคน ช่วยรวมกลุ่มด้วยครับ
- คุณพ่อฉันเป็นไงบ้างคะ - ก็เหมือนเดิม
- แม่ ไม่ต้องไปก็ได้นะ - ไม่ได้ ฉันอยากไป
อยู่ตรงนั้นไม่ได้นะ ลีโอนาร์ด ประตูจะปิดไม่ได้
- แม่ไม่เข้าใจ ทำไมซิดนี่ได้ไป - ก็เขาเป็นคนไข้
- ไม่ใช่คนไข้โรคแบบเดียวกันนี่ - แต่ก็เป็นคนไข้ แม่ไม่ได้เป็น
- แต่ก็เป็นแม่ของลูกนะ - แล้วมีแม่คนอื่นไปไหมล่ะ?
ลูกทำอะไรกับทรงผมน่ะ
- นั่นมันยางค่ะ - รู้...ฉันไม่ได้โง่เง่า
- ทำยังกะฉันเป็นไอ้งั่ง - เดี๋ยวเราจัดการให้
- พร้อมหรือยัง? - ผมจะอยู่ที่นี่
- ทำไมล่ะ เป็นอะไรเหรอ - ไม่เป็นไรหรอก ผมแค่...
โบกมือครับ
คุณหมอคะ เร็วค่ะ เราเรียบร้อยแล้ว
แน่ใจนะ? เป็นอะไรหรือเปล่า?
ผมสบายดี , แล้วค่อยเจอกัน ขอให้สนุกนะ
สวัสดี ขอมีทโลฟค่ะ
ขอบคุณค่ะ
- มีทโลฟ - มีทโลฟ อีกหนึ่ง
คุณตามฉันมาหรือเปล่าคะ
โอขอโทษค่ะ แค่ล้อเล่น พอดีเพิ่งเห็นคุณข้างบนค่ะ
- มาเยี่ยมใครหรือเปล่าคะ - เปล่าครับ
ทำงานที่นี่เหรอ
ผมอยู่ที่นี่
คุณเป็นคนไข้หรือคะ
คุณดูไม่เหมือนคนไข้เลย
ผมดูไม่เหมือนเลยหรือครับ
ผมชอบตะบองเพชรยักษ์จัง คุณล่ะ
คุณหมอ เซเยอร์ คุณเลือกที่นี่เหรอ
- ทำไมล่ะ? - ผมมาที่นี่บ่อย
ก็สวยดีนะครับ แต่แค่ชั่วโมงเดียวก็ไม่สนุกแล้ว
- แอโทนี่ คิดว่าทุกคนเริ่มเบื่อ - ใช่แล้วค่ะ
- ผมคิดว่าจะพาไป โอเปร่า เฮ้าส์ - โอเปร่า เฮ้าส์ เหรอ
- หรือไปพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติ - ฉันว่าไม่ดีแน่ มีแต่สัตว์สตาฟฟ์ที่ตายแล้ว
งั้นไปไหนกันดี
- เหล้านี่ถูกกฎหมายแล้วเหรอ - ใช่ ซักพักแล้วล่ะ
คุณผู้หญิงอยากได้อะไรไหมครับ
ขอร็อบรอยกับน้ำแข็งค่ะ
ขอเป็นร็อบรอยที่ไม่มีแอลกอฮอล์นะคะ
ฉันทำงานกะกลางคืนที่ร้านอาหารนี่
บางทีก่อนเข้ากะฉันก็จะมาเยี่ยมพ่อ
เมื่อก่อนเขาจะไปดูกีฬาทุกนัด ฉันเลยชอบอ่านหนังสือกีฬาให้เขาฟัง
ฉันไม่รู้ว่าพ่อรู้มั๊ยว่าฉันมาเยี่ยม แม่ฉันคิดว่าพ่อไม่รู้เรื่อง
แต่คุณคิดว่าพ่อรู้
บางทีฉันว่าฉันเห็นอะไบางอย่าง ฉันคิดว่าเห็นการเปลี่ยนแปลง
และมีชั่วขณะหนึ่ง ฉันเห็นพ่อเหมือนตอนที่ยังไม่ป่วยเลย
แล้วก็หายไป ฉันไม่มั่นใจว่าฉันเห็นอะไร นี่มันฟังดูมีเหตุผลมั๊ย ?
มีครับ
แล้ว คุณมาทำอะไรที่นี่?
- ผมมารับยา - เป็นอะไรคะ
ถ้าขาดยา ผมก็จะเป็นเหมือนพ่อคุณ
- แต่ผมไม่เป็นอะไรแล้ว - ดีแล้วค่ะ
ฉันมั่นใจว่าเขาต้องการ เบค่อนไม่กรอบ ขนมปัง แล้วก็ กาแฟดำ
ฉันไปเสิร์ฟทั้งที่เขาไม่ได้สั่ง แล้วเขาก็พูดว่า "คุณลืมมะเขือเทศ"
ของเราหมดค่ะ ฉันก็เลยไม่ได้เอาไปเสิร์ฟ
- คุยกับคุณนี่สนุกจัง - ผมก็สนุกมากเช่นกันครับ
- พอลล่า - คะ
เขารู้... คุณพ่อคุณ...เขารู้ว่าคุณมาเยี่ยมเขา
แล้วเจอกันค่ะ
คุณหมอคะ นี่เพื่อนๆฉันค่ะ
มีเรียม ฉันไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรดี ฉันจะบอกว่า.....
สามีคุณ
หย่าขาดจากคุณตั้งแต่ปี 1953
ขอบคุณพระเจ้า
ดูนี่สิ พ้อนทิแอค ไฟร์เบิร์ด 400 นี่แหละยอดรถ เพื่อน
- ลูซี่ ช่วยอะไรหน่อยได้ไหม - พาฉันออกไปจากที่นี่เถอะ
- ผิดแล้ว นี่ไง - ฉันแพ้เหรอ
ฉันว่านายดวงตกนะ..สวยจัง
- เป็นไงบ้าง - เป็นไงบ้างน่ะเหรอ?
ใช่ รู้สึกเป็นไงบ้าง?
พ่อแม่ฉันตายไปแล้ว เมียฉันอยู่ในโรงพยาบาลโรคจิต
ลูกฉันหายไป ทางฝั่งตะวันตกที่ไหนซักแห่ง
ฉันรู้สึกแก่ และถูกหลอกลวง นี่แหละที่ฉันรู้สึก
แม่แวะที่ร้านขายของ ซื้อดินสอมา
และได้นี่มา...
ไม้ทีอันเล็ก
ดีครับผมจะได้ใช้
สวัสดี ลีโอนาร์ด
สวัสดี
สวยจังเลยค่ะ
- เดี๋ยวผมกลับมา - ลีโอนาร์ด?
เขาไม่เคยพูดเรื่องผู้หญิงมาก่อน
เขาไม่เคยมีอะไรเรื่องผู้หญิงเลย
ตลกดี ผู้หญิงที่นี่ก็ทำงานทั้งนั้น คุณไม่คิดอย่างนี้เหรอ
เขาโตเป็นหนุ่มแล้ว
รู้มั๊ยเขาว่า ฉันควรจะหยุดพักบ้าง ไปผ่อนคลายสัก 2-3 วัน
ผมมั่นใจว่าเขาอยาก ให้คุณหยุดพักบ้าง ซึ่งคุณก็ควรจะทำ
ฉันปล่อยเขาไว้คนเดียวที่นี่ไม่ได้ เขาอาจจะตายได้ถ้าไม่มีฉัน
ผู้หญิง
- สวัสดีครับ - สวัสดีครับคุณหมอเซเยอร์ ผมต้องคุยกับคุณ
ลีโอนาร์ด?
ผมคิดว่ามีเรื่องสำคัญจะบอก ผมอยากจะคุยกับคุณ
- เรื่องอะไรเหรอ - เรื่องสำคัญที่เกิดกับผม ซึ่งผมเพิ่งเข้าใจ
- คุณโทรจากไหน - ที่ทำงานคุณ
- ดึกมากแล้วนะ - งั้นเหรอ
- รอที่นั่นละกัน เดี๋ยวผมไป - ดีจัง
- คุณหมอ เซเยอร์ นั่งก่อน - ทำไม ? มีอะไรเหรอ?
เราต้องบอกทุกๆคน ต้องบอกทุกคนว่ามันดีอย่างไร
อะไรดีอย่างไรเหรอ ลีโอนาร์ด
อ่านหนังสือพิมพ์สิ ดูว่าเขาว่าไง มันแย่มากๆ เลย
ผู้คนลืมไปแล้วว่าชีวิตคืออะไร มีชีวิตอยู่ เพื่ออะไร
พวกเขาต้องถูกเตือนว่า พวเขามีอะไร และสูญเสียอะไร
ผมรู้สึกถึงความสุขในการมีชีวิต รางวัลแห่งชีวิต เสรีภาพของชีวิต
เขาบอกว่าผู้คนไม่เห็นคุณค่าในเรื่องง่ายๆ การทำงาน การเล่น มิตรภาพ ครอบครัว
เขาตื่นเต้นมาก เขาพูดจนถึงตีห้า
- นี่มันคือความรู้สึกอิสระ หรือบ้าคลั่ง - หรือความรัก?
สิ่งที่เขาพูดถูกต้อง คิดดูสิ เราไม่รู้วิธีใช้ชีวิต
แต่พูดจนถึงตี 5 นี่สิ!
- วาฮีดะห์ เป็นไงบ้าง? - สบายดีค่ะ
- คุณ โลเว สบายดีไหมครับ - สบายดีครับ
- นั่นคือสิ่งที่คุณต้องการหรือ - เรื่องง่ายๆ
แล้วมันคืออะไร?
ให้มีทางเลือกที่จะออกไปเดินเล่น ถ้าผมต้องการเหมือคนปกติทั่วไป
- คุณออกไปเดินเล่นได้อยู่แล้ว - ผมเหรอ? คนเดียวนะ?
แล้วมันจะต่างกันยังไงหรือ
ฟังนะ ผมไม่ใช่อาชญากร ผมไม่เคยก่ออาชญากรรม
ผมไม่เป็นอันรายต่อตัวเองหรือผู้อื่น แต่ผมไม่ได้รับอณุญาติให้เดินเล่นเอง
คุณไม่ได้ปลุกสิ่งของให้ตื่น คุณปลุกคน.....ผมเป็นคน
คุณทราบมั๊ยว่า คุณกำลังแสดงความมุ่งร้าย ที่อยู่ในจิตใต้สำนึกกับพวกเรา
ผมจะทราบได้อย่างไรล่ะ ถ้าอยู่ในจิตใต้สำนึก
ลอร่า ได้โปรด...
ผมสงสัยว่า คุณจะทำอะไรถ้าคุณต้องจากไปอีก
ผมจะไปเดินเล่น ดูอะไรต่ออะไร พูดคุยกับผู้คน
อยากไปไหนก็ไป ทำทุกอย่างที่พอใจ และมีความสุข
- แค่นั้นหรือ - แค่นั้นครับ
เอาละ เราจะรับไว้พิจารณา แล้วจะแจ้งให้คุณทราบ
- เป็นอะไรหรือเปล่า? - ไม่เป็นไรครับ ผมแค่กังวลใจ
พวกเขาว่าไง
เขาว่ายังไม่มีข้อมูลเพียงพอตอนนี้
และต้องดูอาการต่อไป เพื่อให้การวินิจฉัยที่สมบูรณ์
โลกภายนอกแตกต่างจากที่นี่ และคุณอาจยังไม่พร้อม
พวกเขาไม่อาจรับผิดชอบ ต่อสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้นกับคุณ
พวกเขาปฏิเสธ
- แล้วคุณว่าไง - พวกเขาไม่จำเป็นต้องฟังผม
คุณเห็นด้วยกับพวกเขามั๊ย
ครับ เห็นด้วย
ลีโอนาร์ด ผมไม่คิดว่าเราพ้นขีดอันตรายแล้ว ผมไม่มั่นใจ ตอนนี้ถือว่าเรายังไม่มีอะไรเลย
มันเป็นยาที่อยู่ระหว่างการทดลอง เราต้องใช้เวลาประเมินผล...
ลาก่อน
- ลีโอนาร์ด คุณจะไปไหน - ไปเดินเล่น
นี่คือ ดร.เซเยอร์...
- คุณจะไปไหน? - ผมจะออกไปข้างนอก
คนไข้ ไม่ได้รับอณุญาติไปไกลเกินนี้
อย่าให้ยุ่งยากเลยครับ
- ผมแค่อยากออกไปเดินเล่น - เขาไม่ได้เป็นโรคจิต ไม่จำเป็น ปล่อยเขาไป
ขอร้อง เขาไม่ทำอันตรายใคร
ฉันไม่เข้าใจเลย เขาไม่เคยมีปัญหามาก่อน
เขาเป็นคนเงียบๆ สุภาพอ่อนโยน เขาไม่เคยเรียกร้องอะไร
- เขาไม่เคยนอกลู่นอกรอย - อาจเป็นเพราะเขาป่วยครับ คุณนาย โลเว
ฉันกำลังพูดถึงตอนที่เขาเป็นเด็ก
ผมขอโทษ
ฉันไม่รู้จักชายคนที่อยู่ข้างบนนั่น ฉันคิดว่าเขาเองก็ไม่รู้
คุณทำให้เขาเปลี่ยนไป ไม่ใช่คนเดิม
ไม่ใช่เราที่มีข้อบกพร่อง พวกเขาน่ะแหละ เราไม่ได้มีปัญหาร้ายแรง พวกเขาน่ะแหละ
พวกเราผ่านเรื่องเลวร้ายมา และรอดมาได้ ทำให้พวกเขากลัว
เพราะว่าพวกเขารู้
พวกเขารู้ ! พวกเขารู้ !
เพราะพวกเรา....ทำให้พวกเขารู้ว่า
ยังมีปัญหา
ที่พวกเขาไม่มีคำตอบ
พวกเขาจะทำการรักษาไม่ได้ ถ้าไม่รับรู้และเข้าใจปัญหา
จนกระทั่งยอมรับว่ามีปัญหา และปัญหานั้นไม่ได้เกิดจากพวกเรา
พวกเราไม่ใช่ตัวปัญหา พวกเขานั่นแหละ
ร่วม 30 วันแล้วที่เขา ไม่ได้ระบายความโกรธออกมา
- ก็เหมือนคนอื่นๆ - ผมว่าพฤติกรรมเขาเป็นธรรมชาติกว่าคนอื่น
คุณว่าอาการกระตุกและภาวะจิตบกพร่อง เป็นพฤติกรรมปกติเหรอ
- ใช่ เป็นเพราะเขาอยู่ที่นี่.. - อ๋อ งั้นเหรอ
ใช่ เราปลุกเขาขึ้นมา แล้วก็ขังเขาไว้ในกรง
นั่นไม่ใช่ภาวะจิตบกพร่อง แต่เป็นข้อเท็จจริง
ข้อเท็จจริงคือ ผมมีคนไข้ทางจิต 20 ราย ที่ไม่ยอมกิน โดยเราไม่เคยรู้เลยว่าทำไม
- เรื่องนี้เกิดขึ้นมานานเท่าไหร่แล้ว? - เขารู้ว่าทำไม เขาต้องการออกไปข้างนอก
ดร.เซเยอร์..คุณโลเว ไม่ใช่ผู้มาโปรดโลก ของวอร์ด 5.. เขาเป็นคนที่มีปัญหา
เขาไม่ได้ฟื้นคืนชีพเอง แต่เป็นเพราะได้รับยาจากคุณ
ยาที่ยังไม่ได้ผล เทียบเท่าชื่อเสียงอันน่าอัศจรรย์ของมัน
- คนอื่นๆ ก็สบายดี ไม่มี.. - เขายังต้องได้รับยาต่อนะ คุณหมอ
ผมเวทนาเขา อยากให้ในสิ่งที่เขาเรียกร้อง
แต่ผมจะไม่ยอมให้เขาทำให้เกิดอันตราย ต่อสุขภาพของคนไข้อื่นๆ
- ขอโทษครับ - เราไม่อณุญาติ
ไม่เป็นไร
ให้เขาเข้ามา
- วันนี้เป็นไงบ้าง - ผมสบายดี
- สบายดีมั๊ย? - ดีมากเลย
- สุภาพบุรุษกลุ่มนี้มีเป้าหมายอะไรเหรอ - พวกเขามาปกป้องผม
- ผมหวังว่าจะไม่ต้องใช้พวกเขา - มีคนจะทำร้ายคุณเหรอ
ใครล่ะ? นั่นมันสิ่งของ ไม่ใช่เหรอ? คนที่ผมไม่เคยรู้จัก
คนที่ผมคาดหวังน้อยที่สุด ถ้าดูจากที่ผ่านมา
ลีโอนาร์ด คนไข้ทุกคนในวอร์ดนี้ คิดว่ามีคนวางแผนต่อต้านเขา
พวกเขาเข้าใจผิด เขาเป็นบ้า
อาการคุณกำลังแย่ลง
ยาเริ่มไม่ได้ผล คุณกำลังประสบกับผลข้างเคียงจากยา
และทำให้คุณมีพฤติกรรมแบบนี้
- ยินดีที่มาเยี่ยมผม แต่ผมมีเรื่องต้องทำ - ลีโอนาร์ด ได้โปรดดูแลตัวเองด้วย
ไม่ต้อง ดูแลตัวคุณเองเถอะ ผมเป็นคนป่วย
ความเจ็บป่วยที่พาผมออกไปจากโลกนี้ และผมต่อสู้เพื่อกลับมา
ผมต่อสู้มา 30 ปีแล้ว 30 ปี...และผมยังคงต่อสู้ต่อไป
แต่คุณ...
คุณไม่มีเหตุผล คุณก็แค่คนที่หวาดกลัวและว้าเหว่เดียวดาย
ไม่มีชีวิตชีวา ไม่มีอะไรเลย คุณก็เป็นคนที่หลับไปเหมือนกัน
ยาของคุณอาจจะถูกงด พวกเขาทำแบบนั้นได้นะ
พอคุณตื่นขึ้นมาในตอนเช้า คุณก็จะไม่ได้รับยาอีก
ออกไปให้พ้น
ผมไม่เป็นไร ขอบคุณ
ผมล้มไปเอง
ช่วยผมด้วย
เดินไหวมั๊ย
ผมจะไม่ยอมให้พวกเขางดยาคุณ เราจะต้องช่วยกัน
เขาได้รับผลข้างเคียงจากยา ทำให้มีอาการใบหน้ากระตุก
แต่เขาไม่ได้กังวลกับสิ่งที่เขาเป็น มากกว่าผลที่อาจจะเกิดกับผู้ป่วยคนอื่น
เราจะปรับขนาดยาของเขา และเขาพร้อมรับผลที่จะเกิดขึ้น
เขาอยากให้เป็นแนวทางสำหรับคนอื่นๆ และคุณต้องช่วยผมทำเรื่องนี้
- ไง...ลีโอนาร์ด ขอต้อนรับกลับมา - ขอบคุณครับ
- เป็นไง รู้สึกยังไงบ้าง - สบายดีมั๊ย?
- แถวนี้เงียบจังเลย - ก็เพราะพวกเรากำลังรอคุณ
ดูดีมาก ลีโอนาร์ด ดีกว่าทุกวันเลย
จะเป็นไงถ้าเขาได้รับยาเต็มที่แล้ว?
อีกนานมั๊ยกว่าจะเกิดอาการกับพวกเรา
ไม่มีเหตุผลทางการแพทย์ที่จะเชื่อได้ว่า สิ่งที่เกิดขึ้นกับเขาจะเกิดขึ้นกับคุณ
ทำไมล่ะ
ก็เป็นคนละคนกัน และคุณก็สุขภาพดีอยู่ ไม่ใช่หรือ
เพราะมาก ลูซี่
ฉันหัดร้องเพลงนี้มานาน นานมากแล้ว
ฉันรู้ว่าปีนี้ปีอะไร
ฉันแค่นึกถึงตอนแก่กว่าอายุ 22 ปีไม่ออก
ฉันไม่มีประสบการณ์ตอนนั้น
ฉันรู้ว่าไม่ใช่ปี 1926
แต่ฉันอยากให้มันเป็นปีนั้น
- เป็นไงบ้าง ลีโอนาร์ด - ไม่เคยรู้สึกดีกว่านี้เลย
คนอื่นๆเป็นไงบ้าง พูดถึงผมบ้างไหม
- พวกเขากลัว - ก็ควรจะกลัว
- คุณจะรักษาอาการแบบนี้ได้มั๊ย - ผมไม่มั่นใจ แต่จะพยายาม
- อย่าสิ้นหวังกับผมนะ - ผมไม่สิ้นหวังแน่
- 425 มิลิแกรม - ครับ
- ผมได้รับโปสการ์ดจากลูก - ผมสบายดี แต่ทันใดนั้นทุกอย่างก็หยุด
โดยไม่มีอาการเตือน มันเหมือนกับปิดสวิทช์ไปเลย
ต้องมีบางอย่างมาดึงผมกลับมา เช่นเสียง หรือ การสัมผัส
แล้วผมก็จะเคลื่อนไหวได้อีก กลับมาปกติอีกครั้ง...ขอบคุณครับ
ผมไม่ได้รู้สึกแย่อะไร ผมแค่รู้สึกว่าไม่เป็นไร
และถ้าหากว่าผมต้องตายไป...ก็ไม่เป็นไร
ถ้าไม่ได้เป็นคนอีกแล้ว เป็นแค่การสะสมของการกระตุก
ผมก็ไม่สนใจมัน บางทีมันก็ทำให้ชีวิตน่าสนใจขึ้น
ผมไม่รู้ว่าใครถูกควบคุมตัวผมหรือพวกมัน ที่ผมสนใจจริงๆ คือได้รู้ว่ามันจะไม่เป็นอีก
เพิ่มเป็น 500 มิลลิแกรม
เพิ่มขึ้นอีกนิด
ผมรู้สึกดีขึ้นตอนกำลังทำงาน รู้สึกดีที่อยู่ที่นี่
- รายการหนังสือมาถึงแล้ว - ผมอยากดูมากเลย
ไม่เป็นไร ไว้ทีหลังก็ได้
- เกิดอะไรขึ้น - คุณกำลังเกิดวิกฤติของกล้ามเนื้อลูกตา
ไปเอากล้องมา
-ผมทำไม่ได้ ผมจะปิดกล้อง -ไม่ ไม่ ดู ดู!
เรียน..เรียนรู้ เรียนรู้จากตัวผม
-ลองดูที่ 625 มิลิแกรม -ก็ได้ 625 มิลิแกรม
- 675 มิลิแกรม - โอเค
ผมอ่านไม่ได้อีกแล้ว ผมทำให้ตาผมอยู่นิ่งๆไม่ได้
ผมกำลังจะไปเริ่มต้นใหม่ เริ่มต้นใหม่.....
- ผมทำให้ทุกคนผิดหวัง - ไม่
-ผมทำให้คุณผิดหวัง -ไม่
ผมกำลังจะเป็นตัวพิลึกพิลั่น
ไม่...ไม่ใช่ ผมไม่ฟังเรื่องแบบนี้
ผมกลายเป็นตัวพิลึกพิลั่นไปแล้ว ดูผมสิ และบอกว่าผมไม่ใช่
คุณไม่ใช่
นี่ไม่ใช่ตัวผม
ตอนที่ลูกฉันเกิดมาสุขภาพดี ฉันไม่เคยถามว่าทำไม ทำไมฉันโชคดีจัง
ฉันสมควรมีลูกที่สมบูรณ์แบบมั๊ย สมควรมีชีวิตที่สมบูรณ์แบบหรือเปล่า
แต่เมื่อเขาป่วย คุณแน่ใจได้เลยว่า ฉันต้องถามว่าทำไม ฉันอยากรู้ว่าทำไม
ทำไมต้องเกิดเรื่องแบบนี้ นี่ฉันทำอะไรไม่ได้เลยหรือ
ไม่มีใครให้ฉันไปหาแล้วบอกเขาว่า "หยุดเรื่องนี้เถอะ ได้โปรด หยุดเถอะ"
"คุณไม่เห็นหรือว่าลูกฉันปวดร้าวเพียงใด"
ลูกฉันกำลังปวดร้าว ได้โปรด หยุดเถอะ!
- เขากำลังต่อสู้ คุณนาย โลเว - เขากำลังแพ้
ฉันก็ทำงาน...มีเพื่อน แล้วก็ไปเต้นรำ ทำนองนี้แหละ
ยอดมากเลย ผมไม่เคยได้ทำอะไรแบบนั้นเลย
คุณได้ทำแน่
พวกเขาไม่ให้ผมออกไปข้างนอก และพวกเขาก็ไม่ควรจะยอมหรอก
เพราะผมยังไม่หายดี ก็อย่างที่คุณเห็น
ผมรู้สึกดีที่ได้เจอคุณ
และผมคงจะไม่ได้เจอคุณอีก
ผมแค่มาบอกลา
ดูไม่หวานเท่าไหร่เลยนะ?
- ตอนนี้เลยนะ - เมื่อไหร่ก็ได้ที่คุณพร้อม
ผมชื่อ ลีโอนาร์ด โลเว ผมรู้ว่าผมได้เคยจากไปซักพักหนึ่งแล้ว
ผมกลับมาแล้ว
- กลับมาแล้วรู้สึกอย่างไร - ตอนแรกผมรู้สึกเหมือนอยู่ในความฝัน
ตอนไหนที่คุณรู้สึกว่าไม่ใช่
ตอนที่ผมพูด แล้วคุณเข้าใจผม
คุณบอกเขาว่าผมเป็นคนมีเมตตา
เมตตาแบบไหนกัน ที่ให้ชีวิตเขา แล้วก็เอากลับคืน
ทุกคนก็ได้ชีวิตมา แล้วก็ถูกเรียกกลับคืนทั้งนั้น
ทำไมคำนี้ไม่ช่วยให้ผมรู้สึกดีขึ้นเลย
เพราะคุณเป็นคนมีเมตตา
และเพราะเขาเป็นเพื่อนคุณ
เป็นฤดูร้อนที่สุดพิเศษ ฤดูแห่ง การเกิดใหม่ ความไร้เดียงสา และปาฏิหาริย์
สำหรับคนไข้ 15 คน และพวกเราผู้ดูแลพวกเขา
แต่ตอนนี้เราต้องปรับตัว ให้เข้ากับความเป็นจริงของปาฏิหาริย์นี้
เราอาจใช้วิทยาศาสตร์ขึ้นบังหน้า แล้วโทษว่าเป็นความล้มเหลวของยา
หรือโรคที่กำเริบขึ้น
หรือแม้แต่ตัวคนไข้เอง ที่ไม่สามรถรับมือ กับการสูญเสียช่วงชีวิต นับสิบปีได้
แต่ความจริงก็คือ.. เราไม่รู้ว่าอะไรผิด พอๆ กับที่ไม่รู้ว่าอะไรถูก
สิ่งที่เรารู้จริงๆ...... ตอนที่ยาเริ่มใช้ได้ผลน้อยลง
และเราต้องเริ่มต้นปลุกคนไข้ ให้ตื่นขึ้นอีกครั้ง
ก็คือว่า.. จิตวิญญาณของมนุษย์นั้น มีพลังยิ่งกว่ายาใดๆ
และนั่นคือส่วนที่เราควรจะทนุถนอม
ด้วยการทำงาน การเล่น มิตรภาพ และครอบครัว
นี่คือส่วนสำคัญของชีวิต
ส่วนสำคัญที่เราหลงลืมไปแล้ว
และเป็นส่วนที่ง่ายที่สุด
- เอ้อ...ราตรีสวัสดิ์ค่ะ - ราตรีสวัสดิ์ครับ
- เอลีนอร์ - คะ
มีอะไรหรือคะ
ผมสงสัยว่าคืนนี้คุณจะทำอะไร ถ้าคุณมีแผนจะทำอะไร....
ไม่ค่ะ ฉัน.....
- คุณไม่มีแผนทำอะไรใช่มั๊ย - ไม่ค่ะ ฉันไม่มีแผน...
ผมสงสัยว่า ถ้าคุณ...เรา คุณกับผมควรจะ....
เราควรจะไปกินกาแฟกันดีมั๊ย
ดีค่ะ ฉันก็อยากไป
- รถฉันจอดอยู่ตรงนี้ - คุณคิดว่าไงถ้าเราจะเดินไป
ก็ได้ค่ะ
ดร.เซเยอร์ และคณะยังคงเดินหน้ารักษาคนไข้
ที่มีอาการแทรกซ้อนหลังจากสมองอักเสบ
ทดลองรักษาด้วยยาใหม่ทันทีที่สามารถใช้ได้
ลีโอนาร์ด และคนไข้หลายคน สามารถตื่นขึ้นได้เพียงช่วงสั้นๆ
แต่ไม่เคยได้มากเท่า ที่เคยทำได้ตอนฤดูร้อนปี 1969 อีกเลย
ดร.เซเยอร์ ยังทำงานที่ รพ.โรคเรื้อรัง ที่ บร้องค์ ต่อไป
มาเริ่มกันเลย