otwarte
LIKWIDACJA! Kboutique
zamknięte
LIKWIDACJA
Ma pani jakieś drobne?
Przykro mi. Nie mam gotówki.
Wie pan co?
To pierwsze zarobione przeze mnie 5 $.
Kiedyś było dla mnie ważne.
Może panu przyniesie więcej szczęścia niż mnie.
Bóg zapłać.
Wesołych Świąt.
Podoba mi się, jak urządziłaś to miejsce.
Hayley, jesteś moją przyjaciółką.
Jak mogłaś mi nie powiedzieć, że jestem chomikiem?
Jesteś projektantką,
to znaczy, że jesteś zaprojektowana do zatrzymywania rzeczy.
Tak jak tę sukienkę, którą zaprojektowałaś z tej szkaradnej sukni druhny.
OK, nie. Miałaś mi pomóc przy pakowaniu,
a nie przy rozpakowywaniu.
W porządku.
Ale nie będę udawać, że mi się to podoba.
Nie chcę patrzeć, jak wyjeżdżasz.
Ja też tego nie chcę, ale nie mamy wyboru.
Mój pomysł spalił na panewce, zanim wypalił.
To przechodzi moje pojęcie.
Gdy ciotka Sarah to zaproponowała, jak mogłam odmówić?
Dom mojego ojca po prostu tam stoi. Darmowe miejsce do życia.
Tak. W Ohio,
które jest miliony kilometrów stąd.
Chciałabym, żeby nam się udało.
Cóż, to by znaczyło brak jedzenia i snu,
i niewidywanie mojej córki przez następny rok.
I wiesz co? Myślę... Może to będzie dobra zmiana.
Tak mówią ludzie, którzy próbują przekonać samych siebie
do czegoś, w co sami nie wierzą.
Spójrz na siebie. Spadłaś na cztery łapy.
Jesteś tą wspaniałą projektantką sukien ślubnych dla Butlersów.
Bo nauczyłaś mnie wszystkiego, co umiem.
Naprawdę myślę, że to może być dobra zmiana.
Nie było nam łatwo od śmierci ojca Emily.
Wiem, ale minęło sporo czasu.
-Jesteś wszystkim, co zna. -Właśnie.
Więc może będzie lepiej, żeby była bliżej rodziny.
Spędzała czas w moim starym rodzinnym miasteczku, gdzie...
-Tam ludzie mogą na sobie polegać, są zżyci. -Naprawdę?
Skoro jest tak cudownie, dlaczego wyjechałaś?
Goniłam marzenia.
Które obecnie poddawane są drobnej weryfikacji.
Hej.
Cześć, orzeszku. Co tam masz?
Rzeczy do wyrzucenia.
Co...
Dlaczego wyrzucasz swoje nuty z chóru?
Wszyscy w koło rezygnują z marzeń.
Nie. Nikt nie rezygnuje z marzeń. Jasne?
A ludzie... Ludzie w Silver Falls w Ohio też śpiewają.
Może nawet więcej.
Prawda, Hayley?
Hayley, prawda?
Twoja mama ma rację.
To, że się przeprowadzacie
nie znaczy, że nie znajdziesz przyjaciół
i że powinnaś rzucić to, co kochasz.
Naprawdę?
Nie wiem. To było pytanie.
Żartowałam.
Pokochasz to miejsce zanim się zorientujesz.
Ona ma rację.
Daj mi to.
Spójrz na siebie.
Byłaś taka malutka. Pamiętasz?
-Racja, pewnie nie pamiętasz. -Nie.
Jaka słodka.
Hej, aniołku. Co robisz?
Upewniam się, że mam e-maile wszystkich przyjaciół,
żebym mogła do nich pisać, jak będę w Ohio.
W ten sposób będzie prawie tak, jakbym nigdzie nie wyjechała, prawda?
Pamiętasz, że już prawie Boże Narodzenie?
Pomyślałaś, co chcesz dostać od Mikołaja w tym roku?
Co?
Chyba nadal wierzysz, że Mikołaj spełnia świąteczne życzenia?
Ale nie to jedno.
Posłuchaj, wiem, że nie chcesz wyjeżdżać z Los Angeles.
Ja też nie chcę.
Ale nadal mamy siebie nawzajem.
I będziemy mieszkać blisko mojej cioci Sarah,
którą pokochasz, bo jest przeurocza.
I pierwszy raz w życiu
będziesz miała prawdziwe białe Święta Bożego Narodzenia.
Za bardzo się staram, prawda?
Trochę.
Naprawdę? Tylko trochę?
A może trochę tego? I trochę tego?
I jeszcze trochę tego?
A ty, mamo? Nadal wierzysz?
Tak myślę.
Chcę wierzyć.
Nigdy nie jest się zbyt starym, żeby wierzyć w świąteczne życzenia.
Naprawdę?
Nawet w twoim wieku?
Hej.
Wielkie dzięki.
Teraz muszę wierzyć jeszcze mocniej.
Kocham cię, mamo.
Ja ciebie bardziej.
Dużo bardziej.
W porządku.
A teraz śpij już.
"Drogi Święty Mikołaju, wiem, że trochę późno piszę, bo Święta tuż-tuż
"Ale nie byłam pewna, czy będziesz mógł spełnić moje życzenie, lecz cóż
"Bo to nie zwykły prezent ładnie opakowany
"To coś o wiele ważniejszego, bądź na to przygotowany
"W tym roku, Mikołaju, chcę by podróży mej kres
"Razem z moją mamą był w Los Angeles"
Nigdy nie jest się zbyt starym, żeby wierzyć w świąteczne życzenia.
W takim razie,
proszę podaruj Emily najlepsze, najwspanialsze Święta w życiu.
"Nie chcę prezentów, tylko wrócić do domu
"Mama mówi, że będzie dobrze, ale smutno mi po kryjomu
"Pozdrawiam, Emily"
Jak leci, Em?
Jesteśmy już?
Jasne, za jakieś dwa dni.
Daj spokój. Wiesz co? Zaśpiewajmy kolędę.
Gotowa?
Prowadź.
12 świątecznych dni. Zaczynaj.
SILVER FALLS Obiady
Obiady w Silver Falls. Mówi Sarah. Proszę chwilę poczekać.
-Nie. -Nie?
Ile zapłacę za dwa przysmaki z indyka z dodatkowym nadzieniem?
Kochaniutka, wierzę.
Poczekaj chwilę. Pozbędę się tego cwaniaczka, dobrze?
Tak, proszę pana, krem kokosowy, beza i naleśniki Suzette.
Tak, Suzette. Nie, mówi Sarah. Wesołych Świąt.
Jesteście blisko? Gdzie jesteście?
Tak. Została nam jakaś godzina drogi.
Naprawdę? Wiesz co?
Zamknę wcześniej. Przyjdę was przywitać.
Nie trzeba.
Jestem wyczerpana, a Emily już śpi.
Wejdziemy po prostu do domu i jakoś się urządzimy.
W porządku, jasne. Dobry plan.
Zobaczymy się jutro. Kocham cię.
Ja ciebie też.
Więc twoja bratanica przyjeżdża z wizytą na Święta?
Lepiej, wprowadza się do swojego starego domu.
Naprawdę?
Kristin...
Wprowadza się do starego domu.
Wraca do naszego miasteczka. To...
Chwileczkę.
Czy ty się w niej nie kochałeś, gdy byliście w liceum?
Sarah, musisz w końcu poznać prawdę,
każdy chłopak w Silver Falls, od gimnazjum, przez liceum, po maturę,
kochał się w twojej bratanicy. Taka jest prawda. Nie tylko ja.
Co byś chciała, żebym... Co robisz?
My... Wiesz, że ledwie się wtedy znaliśmy,
nie mówiąc o tym, że mieliśmy różne towarzystwo.
Ona była jedną z najpopularniejszych dziewczyn, a ja...
Dziwakiem?
Wiesz co?
Oprócz bycia dziwakiem
byłem prowadzącym orkiestrę Silver Falls.
Nie wspominając głosu wiodącego w chórze.
I napisałem hymn szkoły, z czego jestem bardzo dumny.
Właśnie.
Dziwak.
Jestem dziwakiem.
Em.
Em, obudź się. Jesteśmy na miejscu.
Jest pięknie. Prawda, że jest pięknie?
Cieszę się, że w końcu jesteśmy.
Sporo światełek, co?
Witajcie w domu!
Dalej. Nareszcie jesteśmy na miejscu.
Grzeczna dziewczynka.
Spójrz.
"Witajcie w domu".
Słodkie.
Jesteśmy.
Spójrz tutaj.
Ciocia Sarah już się o nas troszczy.
Tutaj.
Em, to był kiedyś mój pokój.
A teraz jest twój. Fajnie, prawda?
Ok. Trzeba go nieco odświeżyć.
Ale możemy to zrobić. Możemy sprawić, że będzie twój.
W porządku. Jesteś marudna ze zmęczenia.
Nie bądź taka, Em. Przynajmniej spróbuj. Daj nam szansę, ok?
Wiesz,
uwielbiałam leżeć w tym łóżku w nocy.
I gapiłam się na sufit, myśląc
o wszystkim, co będę robić następnego dnia.
Pamiętam, jak pewnego razu była burza śnieżna,
a ja mogłam myśleć tylko o tym, że rano chcę ulepić
pana bałwana i panią bałwan.
I ulepiłam. Ubrałam ich jak gdyby brali ślub.
Już wtedy projektowałam ubrania.
Em?
Chodź, Em! Nie chcesz się spóźnić pierwszego dnia szkoły!
Chodź.
W porządku. Pospiesz się.
Kochanie, czy to nie cudowne? Tutaj idziemy spacerkiem do szkoły.
W Los Angeles stałybyśmy w korku.
Cóż, tutaj musimy iść przez mróz.
W każdym słoiku miodu znajdziesz łyżkę dziegciu?
Lubiłam moją starą szkołę.
Wiem, kochanie, ale daj temu miejscu szansę.
A jeśli mi się nie spodoba?
Po prostu, nie zamykaj się na to, co nowe, ok?
Może się okazać, że będzie lepiej, niż obie się spodziewamy.
Możesz to dla mnie robić?
W porządku.
W porządku? OK, wystarczy mi to.
Co tam masz?
Napisałam list do Mikołaja.
Tak? Świetnie.
Sprawdziłam w Internecie, że lepiej jest wysłać list,
bo Mikołaj ma zastrzeżony adres e-mail.
Wiesz co? Pewnie masz rację.
Bo pewnie wykorzystuje ten e-mail tylko do... Nie wiem.
Ważnych informacji pogodowych i zapasów dla reniferów.
Chcesz, żebym zaniosła go na pocztę?
Nie trzeba. Nakleiłam znaczek.
Święty Mikołaj Biegun Północny
Musi dotrzeć do niego na czas.
Lepiej chodźmy. Spóźnimy się.
SZKOŁA PODSTAWOWA SILVER FALLS
Chcę, żebyś dobrze się bawiła tego pierwszego dnia.
Dzień dobry. To Emily Parson.
Nasza nowa uczennica. Witaj, Emily.
Czekaliśmy na ciebie. Przez całą drogę z Los Angeles w Kalifornii.
Jak gdybyś była gwiazdą.
No raczej.
Rzadko mamy uczniów z tak fascynujących miejsc.
LA nie jest tak fascynujące, jak pani sądzi.
To znaczy... Jest bardziej fascynujące. Prawda, Em?
Chyba powinnam zaprowadzić cię do twojej nowej klasy,
żebyś mogła im o tym opowiedzieć.
-Chcesz, żebym poszła z tobą? -Nie trzeba.
Na pewno?
W porządku. Mój śliczny aniołek.
Zobaczymy się po szkole, dobrze?
Będziesz w klasie pani Meltzer. Myślę, że się polubicie.
Pa.
Proszę powiedzieć, że panią Meltzer kochają wszyscy uczniowie.
W zasadzie to jedna z najbardziej lubianych nauczycielek.
Dobrze.
Nie chcę być jedną z tych nadopiekuńczych mam.
Przepraszam. Po prostu...
To duża zmiana w życiu Emily. W życiu nas obu.
Pani Parson, tu jest dokumentacja, którą musi pani wypełnić w domu.
Za chwilę zaczyna się spotkanie komitetu rodzicielskiego, może pani dołączyć.
Komitet rodzicielski. Świetnie.
Z pewnością nie mogłabym tego robić w Los Angeles.
Dziękuję.
-Przepraszam. -Chwileczkę.
Kristin?
Kristin Randall?
W zasadzie to Kristin Parson.
Melissa McKean?
Melissa McKean-Atkinson.
Mężatka.
Od dwunastu cudownych lat, troje dzieci,
olbrzymi dom z czterema sypialniami, trzema łazienkami, dwa piętra.
Dużo tych liczb.
Gratuluję.
Mój mąż jest dentystą.
To prezent na dziesiątą rocznicę.
Chcesz, żebym zgadła ile ma karatów czy...
Musi cię bardzo kochać. To oczywiste.
A co u ciebie?
Nie widzę pierścionka.
Nie, nie widzisz.
Brawo.
Nie ma sensu zadowalać się byle czym.
Nie chcę być nieuprzejma,
ale idę właśnie na spotkanie komitetu rodzicielskiego...
Właśnie patrzysz na kierowniczkę komitetu, więc mogę cię zaprowadzić.
Chyba masz dziś szczęście.
A jeszcze cały dzień przede mną.
Organizuję również szkolny Świąteczny Przegląd Talentów.
No jasne, że tak.
Nie chcę się chwalić,
ale jestem jedną z tych mam, które we wszystko się angażują.
Ok. Zapamiętam to sobie.
Ale co z tobą i twoimi marzeniami o wielkim mieście?
Jeśli dobrze pamiętam, nie mogłaś się doczekać, żeby wyjechać z Silver Falls.
To spora przesada.
Niekoniecznie.
Ale co się stało?
Cóż, czasami marzenia się zmieniają.
Ludzie nigdy.
Dzieci, to Emily Parson.
Właśnie przeprowadziła się z Los Angeles. Przywitajcie ją ciepło.
Cześć, Emily.
Emily, usiądź obok Abigail.
Możecie korzystać z jednej książki.
Skąd masz tę sukienkę?
Mama mi ją uszyła. Jest projektantką.
Twoja mama szyje ci ubrania?
Czy to nie trochę żenujące?
Moi drodzy. Ułamki.
Niniejszym rozpoczynam nasze spotkanie.
Przede wszystkim, przywitajmy ciepło
nową samotną matkę w szkole podstawowej w Silver Falls, Kristin Parson.
Niektórzy mogą ją pamiętać jako Kristin Randall,
która zdobyła tytuł Największej Szansy Powodzenia.
Cześć wszystkim.
W zasadzie to nie zdobyłam tego tytułu.
Racja. To ja go zdobyłam.
Ale tamtej nocy wróciłaś do domu z tytułem. Przypomnij nam, co to było?
Najlepiej Ubrana.
Racja.
No cóż.
Pierwsza sprawa to Świąteczny Przegląd Talentów w SIlver Falls.
Kostiumami zajmuje się zespół AAH, Angela, April, i Holly.
A nauczyciel muzyki, pan Collier,
będzie pracował z dziećmi podczas lekcji muzyki i po zajęciach.
W tym roku zobaczymy wiele różnych talentów.
Żonglowanie, taniec i, oczywiście, śpiew.
Ponieważ jestem organizatorem,
liczę, że pomożecie sprawić, że tegoroczny pokaz będzie najlepszy
pod względem sprzedaży biletów i datków.
Tak.
Nasza nowa samotna matka chciałaby pomóc.
Nie, to nie to...
To znaczy, chętnie pomogę. Ale chodziło mi o to,
czy moja córka, Emily, może wziąć udział w przesłuchaniu.
Uwielbia śpiewać i tańczy, i...
Przykro mi. Przesłuchania się zakończyły.
Jasne.
Ale pomyślałam, że skoro dopiero co się przeprowadziłyśmy, to może...
Rozumiem, ale jeśli zrobię wyjątek dla twojego dziecka,
będę musiała zrobić wyjątek dla innych dzieci.
Zgadza się?
Świetnie!
Porozmawiajmy o sprzedaży wypieków.
Myślę, że w tym roku powinniśmy mieć w ofercie produkty bezglutenowe.
Ktoś ma coś przeciwko?
Świetnie.
-Przepraszam. -Tak?
Dzień dobry. Szukam nauczyciela muzyki, pana Colliera.
-To ja. -Dzień dobry. Nazywam się Kristin Randall.
Kristin Randall. Cześć.
To ja.
Pan Collier?
Danny. To ja.
Danny, cześć.
W tej szkole wszyscy nauczyciele używają imienia?
Nie. Tak, używają.
Przepraszam. Pewnie mnie nie pamiętasz.
Chodziliśmy razem do szkoły.
Liceum w Silver Falls, rocznik 1998. Nie pamiętasz?
No nie.
Chodziliśmy razem na angielski.
W zasadzie to mieliśmy też razem biologię i robiliśmy razem sekcję zwłok żaby.
Pamiętasz?
-Żaba. -Tak.
Tak.
Jasne, oczywiście.
Chyba po prostu wyparłam to wspomnienie z oczywistych względów.
-Nikt cię za to nie wini. -Jasne.
-Co u ciebie? -Świetnie. W porządku.
Wciąż jestem kawalerem, ale... Uwielbiam życie kawalerskie.
Jasne. Jest super.
Posłuchaj... Nie chciałabym sprawiać problemów, ale czy mogę cię o coś prosić?
Mnie? Jasne. Dawaj.
Właśnie się przeprowadziłam do miasta z moją córką, Emily i...
Właśnie się dowiedziałam o Świątecznym Przeglądzie Talentów.
A ona uwielbia śpiewać i pisze wierze, i...
Wiem, że przesłuchania się zakończyły i nie chcę...
Może nie dostanie miejsca w pokazie, ale...
Chciałabym dać jej szansę.
Wiem, co chcesz powiedzieć. I wiesz co? Masz rację.
Technicznie rzecz biorąc, przesłuchania zakończyły się kilka dni temu.
Ale Emily nie było tutaj, więc skąd mogła to wiedzieć?
To właśnie powiedziałam.
Ale wiesz co? Melissa McKean-Atkins? Tak się teraz nazywa?
Tak, Melissa McKean-Atkins. Nasza gwiazda.
-Wiesz co? -Powiedziała, że to byłoby nie fair...
Nie zmieniła się od czasów liceum.
Wydaje mi się, że jest jeszcze gorsza.
Naprawdę?
Być może. Tak czy inaczej.
To ja jestem nauczycielem muzyki.
I to ja zdecyduję o przesłuchaniach do mojego pokazu.
Wyświadcz mi przysługę i powiedz, jaki talent ma twoja córka.
Cóż, uwielbia śpiewać.
-Naprawdę? -Tak.
Dla jasności, nie proszę, żebyś dawał jej fory. Tylko...
Sprawdź ją.
Przekonałaś mnie mówiąc: "Uwielbia śpiewać".
Jasne, że to zrobię.
Dziękuję.
Nie chcę nikomu nadepnąć na odcisk.
Tylko spróbuj.
Przyprowadź Emily po zajęciach, a ja sprawdzę, co potrafi.
Pozwól mi ją zobaczyć i... Posłuchać i zobaczymy, co potrafi.
-Naprawdę dziękuję. Bardzo dziękuję. -Proszę bardzo.
Dziękuję.
Danny, Danny Collier, tak?
We własnej osobie.
To było dawno. To... Dziękuję.
Świetnie... Miło było cię spotkać.
-Dziękuję bardzo. -Nie ma sprawy.
Pierwszy dzień jest najgorszy, prawda?
Skąd pan wie, że to mój pierwszy dzień?
Widać po twojej minie.
Nie zawarłaś jeszcze żadnych przyjaźni, co?
Jeszcze? Raczej nigdy się to nie uda.
Tam, skąd przyjechałaś, ludzie zawsze źle oceniają innych?
Wszystko zależy od podejścia.
Jeśli masz negatywne, nie możesz oczekiwać pozytywnych wyników, prawda?
Thomas.
Thomas Dunning.
Miło mi cię poznać, Thomasie.
Miło mi poznać ciebie, Emily Parson.
Skąd wiesz, jak się nazywam?
Wiem, jak nazywają się wszystkie dzieci.
Wszystkie dzieci w tej szkole, oczywiście.
Wiem też, że miałaś ciężki początek znajomości z Abigail Atkinson.
Znasz ją?
Jasne.
Trochę trudno się zaaklimatyzować, co?
Tak, ale to dopiero mój pierwszy dzień. Może być tylko lepiej, prawda?
Spójrz, co właśnie zrobiłaś.
Zamieniłaś negatywne podejście na pozytywne.
I właśnie zdobyłaś pierwszego nowego przyjaciela.
I co teraz zrobisz?
Będziesz tu stała i przeszkadzała mi w pracy,
czy wyjdziesz na boisko i spróbujesz znowu?
Zobaczymy się jeszcze?
Brzmi nieźle.
Dziękuję.
Oto i ona!
Moja ulubiona dziewczynka. Jak minął pierwszy dzień?
-Chyba w porządku. -Tak?
-Masz nowych przyjaciół? -Jednego na pewno.
-Jeden jest lepszy niż żaden, prawda? -Zdecydowanie.
Tak?
Mam niespodziankę. Spójrz.
XXV Coroczny Świąteczny Przegląd Talentów
Czwartek, 24 grudnia
Załatwiłam dla ciebie przesłuchanie.
Możesz pokazać, jak bardzo lubisz śpiewać.
A jeśli są lepsi ode mnie?
Kogo to obchodzi? To nie zawody.
Chodzi o poznanie nowych ludzi i robienie tego, co się kocha.
Masz rację. Spróbuję.
Imponujesz mi.
Jeśli masz negatywne nastawienie, nie możesz oczekiwać pozytywnych rzeczy.
Prawda.
Lepiej się pospiesz, Danny na ciebie czeka.
Kim jest Danny?
Pan Collier, nauczyciel muzyki.
Chodziliśmy razem do szkoły.
Szkoda, że go nie pamiętam.
-Więc, co chcesz zaśpiewać? -Nie wiem.
Dowiedziałam się o przesłuchaniu trzy minuty temu.
Może coś świątecznego?
Znasz Deck the Halls ?
-Jasne. -Więc na trzy.
Dalej.
Bardzo dobrze!
Wspaniale.
I co myślisz?
Jeśli o mnie chodzi, Emily, jesteś w pokazie.
Możesz przyjść jutro po zajęciach na pierwszą próbę?
Zmienimy nasze plany.
Świetnie!
Więc do zobaczenia.
Dziękuję.
Chcecie nastrojową muzykę?
Żartuję. Dobra robota, dzieciaku.
Zgadnij, kto wystąpi w świątecznym pokazie.
Czy to świąteczny cud, czy to moja ulubiona cioteczna wnuczka?
Nie jestem twoją jedyną cioteczną wnuczką?
Nieważne. Nawet jeśli miałabym was 1000, nadal byłabyś ulubioną.
Spójrz tylko... Jak minął pierwszy dzień?
Pierwszy dzień szkoły! Jest geniuszem.
Wiesz co? Żeby to uczcić,
podejdź do szafy z deserami i wybierz sobie, co tylko chcesz.
Dobrze?
No dalej. Zasłużyłaś.
Cześć.
Cześć, kochana. Jak się masz?
-Dobrze cię widzieć. -Ciebie też.
I ją. Siadaj.
-Ok. -Dziękuję.
Tak się cieszę, że jesteście.
O rany. Więc...
Dziewczyna z miasteczka wraca z wielkiego miasta?
Jak to jest wrócić?
Jakbym nigdy nie wyjechała.
Naprawdę. Dom wygląda tak samo, jak wtedy, gdy byłam mała.
Nawet szkoła. Byłyśmy tam dziś i...
Wpadłam na Melissę McKean.
Melissa McKean, mój Boże.
Jest strasznie wredna.
Nie zaczęłyśmy najlepiej.
Wydaje mi się, że zawsze to we mnie siedziało.
Wiesz co? Jestem pewna, że ma dobre serce. Gdzieś tam bardzo, bardzo głęboko.
Bardzo, bardzo, bardzo, bardzo głęboko.
Bardzo głęboko.
Kogo jeszcze spotkałaś?
Ja...
Wiesz co? Spotkałam...
Pamiętasz Danny'ego Colliera?
Danny bywa tutaj codziennie. Pamiętasz...
W liceum był w tobie zakochany po uszy.
-Co? -Tak.
-Nie. -Tak.
Dlaczego tak trudno mi go sobie przypomnieć?
Może dlatego, że latałaś wtedy za chłopakami z zespołu
i bardzo chciałaś uciec z miasta.
Dlaczego wszyscy ciągle to mówią? Uwielbiałam tu dorastać.
Chciałam po prostu wyjechać i spróbować czegoś więcej, gdzieś indziej.
Teraz, gdy wróciłaś na swoje podwórko, Dorotko,
co chcesz robić?
Nie wiem.
Zamknięcie butiku i przeprowadzka tutaj...
Trochę to wszystko przytłaczające.
Kochanie. Pewnie ci się kręci w głowie. Przepraszam.
Cieszymy się, że jesteś.
I wiesz, dodatkowa para rąk zawsze się przyda, jeśli nie masz...
Pewnie nie chcesz.
Cóż, nie robiłam tego od czasów liceum,
ale... chcę mieć coś do roboty.
-Chciałabyś? -Jasne.
Przyjmuję propozycję, jeśli mówiłaś poważnie.
Mogę dostać ciastka i tort? Nie mogę się zdecydować.
Kochanie, bierz oba.
To odziedziczyła po cioci.
Wiesz co? Skorzystam ze zniżki dla pracowników.
Ten stary jedwabny kapelusz musiał być zaczarowany.
Bo gdy włożyłem go na głowę,
zobaczyłem największą burzę śnieżną, jaką przeżyło to miasto.
Wspaniale. Bardzo dobrze, Louisie.
Gdy wkładasz kapelusz na głowę, musisz to robić nieco szybciej, dobrze?
Musisz to powiedzieć szybko. To żart, musi być opowiedziany szybciej.
Ale poza tym, było świetnie.
Dziękuję, kolego.
Świetnie ci idzie.
Jesteś najlepsza.
Chcę, żebyś wypadła wspaniale, jasne?
Nie wydałam tyle pieniędzy na lekcje tańca,
żebyś wtopiła się w scenerię.
Potrafię to zrobić.
Moja mała gwiazda.
A teraz idź tam i bądź najlepsza!
Kto następny?
Jesteśmy gotowe, panie Collier.
Świetnie. Powiedzcie kiedy.
Pięć, sześć, siedem, osiem!
Bardzo dobrze. Bardzo, bardzo dobrze.
Idealnie.
Przykro mi, że nie wystarczyło czasu na twój występ.
Po prostu... Brakło nam czasu.
-W porządku? -Tak.
Tak sobie myślałam,
że może zamiast występu solo, przyłączy mnie pan do grupy?
Rozumiem.
W grupie siła, o to chodzi?
Denerwujesz się nieco solowym występem?
Może odrobinę.
Trema to dziwne zjawisko, Emily.
To zupełnie naturalne.
A gdybyś nie była wystarczająco dobra, nie pozwoliłbym ci na taki występ.
Jest pan pewien, że nie próbuje pan być miły?
Racja, dorośli czasem tak robią.
Mówię prawdę.
Masz prawdziwy talent.
Dziękuję, panie Collier.
Proszę.
Nad czym pracujesz w zeszycie?
-Co piszesz? -Nic. Praca domowa.
-Ok. -Więc...
Chodził pan do szkoły z moją mamą.
Tak.
Dziwne, prawda?
Jaka wtedy była?
Twoja mama, jaka była...
Była świetną uczennicą.
Gdy poznałem twoją mamę, kochała sztukę i modę.
-Co pan o niej myślał? -Ja?
Co myślałem o twojej mamie?
Stawiasz mnie pod ścianą.
Myślałem, że jest niesamowita.
Gdy ją spotkałem pierwszy raz, była bardzo pewna siebie.
I wiedziałem, że może osiągnąć wszystko, o czym tylko zamarzy.
Tak, a ty jesteś do niej bardzo podobna.
Proszę powiedzieć coś więcej.
Nie ma mowy.
Zapinaj plecak i widzimy się z twoją mamą w barze.
Świetnie.
Muszę ci powiedzieć, że jeśli przestaniesz śpiewać,
powinnaś zostać psychologiem, a ja będę twoim pacjentem.
Witamy w Obiadach w Silver Falls. Czy mogę przyjąć zamówienie?
Poproszę pieczeń.
Dobry wybór. A pani?
Frytki.
Ok. Co dla ciebie?
Proszę zapiekankę z kurczakiem. Bez groszku.
Bez groszku?
Daj mu szansę.
A to mój aniołek.
Jak pierwsza próba?
Pan Collier sądzi, że jestem wystarczająco dobra do występu solo.
A co ty o tym sądzisz?
Myślę, że muszę podziękować panu Collierowi, że się tobą zajął.
Em, usiądź i zjedz obiad z rodziną.
-Cześć, Danny. -Jak leci?
Nie wiem, jak ci dziękować.
Daj spokój. Nie myśl o tym.
Jadam tutaj prawie codziennie, więc to żaden problem.
Nie miałam na myśli tylko odwiezienia Emily. Chodzi mi o wszystko.
Szczerze mówiąc, spodziewałam się, że wróci ze szkoły zapłakana,
obwiniając mnie za zrujnowanie życia, co byłoby prawdą.
Jesteś dla siebie zbyt surowa.
Z mojego punktu widzenia, jesteś świetną mamą.
-Dziękuję. -Mówię poważnie.
Wydaje mi się, że moi rodzice nie mieli tak ciężko.
-Amen, siostro. -Sarah.
-Obowiązki wzywają. -Ten niecny dzwonek.
Tak czy inaczej, bardzo dziękuję.
Nie musisz.
Hej.
Danny od Ręki, prawda?
Co takiego?
Tak cię przezywaliśmy w liceum, prawda?
Bo zawsze pierwszy podnosiłeś rękę
i zawsze znałeś prawidłową odpowiedź.
Nikt mnie tak nie nazywał od ponad 15 lat.
I wiesz co jeszcze? Ta sekcja zwłok żaby,
wszystko robiłeś sam, bo mnie to obrzydzało.
A ty to wiedziałeś.
Wszystko zrobiłeś, a ja... Dostałam piątkę, dzięki tobie.
Tak.
To ja. Danny od Ręki.
Zgadza się. Cóż, dziękuję.
Nie ma sprawy.
Pamięta.
Tak, pamięta.
Do zobaczenia, Emily.
Emily?
Em, zapomniałaś...
Kristin Parson? Jest pani mamą Emily, zgadza się?
Jestem Thomas. Poznaję jej plecak.
Tak się spieszyła, że po prostu go zapomniała.
Miała chyba powody?
Podobno Świąteczny Przegląd Talentów w tym roku będzie jednym z najlepszych.
Też tak słyszałam.
Musi być pani bardzo dumna.
Być może rodzi się nam gwiazda, tu w podstawówce w Silver Falls.
To bardzo miłe, co pan mówi.
Cieszę się, że wystąpi w pokazie.
Może mi pan wskazać najlepszy sposób,
żeby oddać plecak Emily?
Annie w recepcji tego dopilnuje.
Dziękuję bardzo.
Przy okazji,
znalazłem to na boisku i miałem zamiar oddać go Annie.
Pomyślałem, że należy do Emily.
Oddałem go właściwej osobie?
Tęsknię za przyjaciółmi!! DOM
Tak.
Tak, wiele dla niej znaczy, bardzo dziękuję.
Proszę powiedzieć Annie, żeby się pospieszyła.
Dziękuję.
Co tu robimy?
To niespodzianka.
Wiem, że jest ci ciężko,
że tęsknisz za przyjaciółmi z Los Angeles.
A pan Collier powiedział mi,
że masz też problem z wybraniem piosenki na występ świąteczny.
Po prostu chcę, żeby była idealna.
Wiem.
Dlatego pomyślałam, że wybierzemy choinkę
i może to wprawi cię w nastrój.
Mam wybrać choinkę?
Tak. Taką jaką chcesz.
Świetnie. Chcę dużą,
tak dużą, że będzie trzeba drabiny, żeby założyć gwiazdę.
OK.
Nowa tradycja, zgodnie z którą choinka musi być tak wysoka jak Mikołaj?
Choinka tak wysoka jak Mikołaj.
-Świetnie. -Tak!
Ta jest zbyt wybiedzona.
Tak.
Może ta.
Ta może być idealna.
Wiesz co? Myślę, że ta jest idealna.
Pan Collier?
Hej. Cześć, Emily.
Chyba mieliśmy podobne plany na popołudnie.
Wybrałaś choinkę?
Muszę przyznać, że to piękne drzewko.
To sosna zwyczajna.
Wiesz, co jest w nich ciekawego?
-Co takiego? -Pochodzą z Ohio.
To twoja pierwsza choinka z Ohio, na pierwsze Święta w Ohio.
Chyba pasuje, co?
Więc to jest ta, którą chcę.
-Świetnie. -Ok.
Nie mam pojęcia, jak zabierzemy ją do domu.
Daj spokój. Załaduję ją na ciężarówkę i podwiozę wam.
Nie. Nie możemy cię o to prosić.
Jesteś... Byłeś dla nas wystarczająco miły.
Szczerze mówiąc, nie chciałem tego robić za darmo.
Miałem nadzieję na niewielką przysługę w ramach zapłaty.
Może Emily mogłaby się rozejrzeć i znaleźć idealną choinkę dla mnie.
Taką jak wybrałaś dla was.
Jak myślisz, Emily? Możesz to dla mnie zrobić?
Dziękuję.
Nadal jesteś takim dobrym gościem, jakim byłeś w liceum.
Chyba stare nawyki nie mijają.
-Czy to ta? -Tak.
-W porządku. -Jest piękna.
-Oznacz ją. -Jest piękna.
-W porządku. -Gotowe?
Trochę w... W moje lewo.
-Moje prawo? -Twoje prawo.
Tak, odrobinę. Jeszcze trochę. Jeszcze.
-Tak będzie dobrze. -I jak? Jest dobrze?
Tak, jest naprawdę dobrze. Idealnie.
Spójrzmy.
-Prawda? -Rzeczywiście wygląda nieźle.
Tak.
Było blisko.
Trzymam.
Mamo, tu są tylko światełka. Gdzie reszta ozdób?
Znalazłaś świąteczne dekoracje.
Wiesz co?
Myślę, że mogłam spakować ozdoby oddzielnie.
A może po kolacji pomogę ci szukać?
Co o tym myślisz?
-Czy pan Collier może zostać? -Jasne.
Na pewno? Nie chcę się wpraszać.
Jasne. Jesteśmy w trakcie rozpakowywania,
więc będziemy jeść na papierowych talerzach plastikowymi widelcami,
ale zapraszam.
Świetnie. Coś jak świąteczny piknik, prawda?
Piszę się.
Chodźmy.
Muszę przyznać, że było pyszne.
Nie wiedziałem, że tak świetnie gotujesz.
Dzięki.
Chyba komuś nie smakowała moja lasagna.
Daj spokój. Emily jest po prostu podekscytowana.
Szuka ozdób do powieszenia na choince, to wszystko.
Naprawdę dobrze znasz moją córkę.
Z mojego punktu widzenia wydaje się, że się zadomowiła.
Tak myślisz?
Jasne.
Martwię się, że robi dobrą minę do złej gry. Dla mnie.
Mogę o coś zapytać?
Jasne.
Co się stało z ojcem Emily?
Zmarł, gdy miała dwa latka.
Przykro mi. Nie powinienem był... Ja tylko...
Nie, w porządku.
To jeden z powodów mojego powrotu.
Ja...
Pomyślałam, że powinna mieć rodzinę. Kogoś więcej niż tylko mnie.
Ale czuję, jakby myślami i sercem wciąż była w Los Angeles.
Zajrzałam do jej pamiętnika i...
Pisała w nim, że bardzo tęskni za przyjaciółmi.
To zrozumiałe.
Daj spokój, Kristin.
To byłoby nienormalne, gdyby nie tęskniła za przyjaciółmi i za domem, prawda?
Ale właśnie o to chodzi.
Staram się, żeby to był nasz dom.
Zrozumie to.
Zaufaj mi. Trochę cierpliwości.
Musimy o czymś porozmawiać.
Powiedziałaś, że lubi pisać wiersze.
Ale nigdy nie mówiłaś, że ma taki talent.
Czytałaś to? To jest...
To niewiarygodne.
Są naprawdę dobre!
Wiem. Myślę, że ma talent.
Naprawdę tak myślę i...
-Najbardziej lubi... -Dziękuję.
Proszę. Najbardziej lubi muzykę i pisanie.
Mam pewien pomysł.
Myślisz, że chciałaby to połączyć?
Myślisz o napisaniu piosenki?
Tak.
-To słodkie... -Co?
Naprawdę uważam, że jest mądra, ale, no daj spokój,
-ona ma dziewięć lat. -Zrobimy tak,
ja napiszę muzykę.
A ona tylko musi napisać słowa.
Wiesz, w co się pakujesz?
Bo moja córka jest...
Jest perfekcjonistką.
Więc nie jestem pewna, czy jesteś na to gotowy.
Słowo się rzekło, przekonamy się.
Nie mogę się doczekać.
Myślę, że coś z tego będzie.
To...
Na zdrowie.
Emily wygląda na zadowoloną.
Ciągle coś pisze w swoim sekretnym dzienniku.
Nawet na mnie nie spojrzała.
Jest podekscytowana,
bo Danny pozwolił jej napisać słowa piosenki,
którą zaśpiewa podczas Świątecznego Przeglądu Talentów.
To fantastycznie.
Wiem.
Jest wspaniały dla Emily.
Tak. Dla Emily.
Co... Nie. Naprawdę.
Pomógł jej całkiem zmienić podejście.
-Naprawdę? -Tak.
To nie jedyna rzecz, która się zmieniła.
-Co? -Tylko mówię.
Mamo, spójrz na nas. Wyglądamy jak paczka świątecznych piniat.
Nie, kochanie. Nie jest tak źle.
Potrzeba tylko nieco przeróbek.
Mierzyłam dokładnie.
Może do niej dorośnie.
W dwa tygodnie?
Nie wiem, co sobie myślałyśmy.
Grupa AAH stała się Grupą UPS.
Nie ma sensu narzekać. Trzeba to zrobić jeszcze raz.
Mogłabym pomóc,
ale nie sądzę, żeby Melissa się na to zgodziła.
Pani Atkinson? Jakiś problem?
Żaden problem, pani dyrektor.
Małe niepowodzenie, ale wszystko jest pod kontrolą.
Na pewno pani pamięta, pani Atkinson,
że pieniądze z biletów i datków z pokazu
wspierają program muzyczny szkoły przez cały rok.
Wiem.
-Potrzebujemy czegoś zabawnego, z energią. -Rozumiem.
Więc chce pani, żeby te kostiumy były nieco bardziej olśniewające?
W całym Ohio nie ma wystarczająco świateł, żeby uratować te kostiumy.
Może moja mama mogłaby zająć się kostiumami?
Jest projektantką mody.
Nie.
Pani Parson?
Myśli pani, że chciałaby pani nam pomóc z tym całym bałaganem?
Na pewno nie pogorszy sprawy.
Popieram.
Chwileczkę.
Nie mamy tu demokracji.
To ja tu rządzę, pamiętacie?
Myślę, że powinniśmy przynajmniej zapytać, czy pani Parson chce nam pomóc.
Jasne.
Ale, pani dyrektor, to niemożliwe, żeby
jedna osoba rozwiązała cały problem na czas.
-Racja. -Pomogę Kristin,
jeśli powiesz mi, co robić.
Tak, ja też.
Wiem, że nasze umiejętności są ograniczone.
Więc postanowione.
Jasne. Oczywiście, że pomogę.
Otworzę!
-Dzień dobry, panie Collier. -Cześć, Emily.
Gotowa do pracy nad piosenką?
Jasne.
Mama prosiła, żeby jej nie przeszkadzać.
-Naprawdę? -Nic takiego nie mówiłam.
Po prostu mam misję i nie mogę sobie pozwolić na przerwy.
Jest nieco marudna.
Lepiej być cicho.
Słyszałam. I nie jestem.
-Więc? -Ok.
-Na razie mam tyle. -W porządku.
-Napisałam list do Mikołaja. -OK.
I wysłałam go i w ogóle,
ale teraz myślę, że chyba chcę zmienić swoje życzenie.
Ale właśnie powiedziałaś, że już wysłałaś list, zgadza się?
Tak, ale pomyślałam, że Mikołaj usłyszy piosenkę, jeśli mu ją zaśpiewam.
Nawet jeśli nie będzie w szkole, bo to oczywiście niemożliwe.
Ale przecież on słyszy wszystko.
Oczywiście.
Mogę zobaczyć, co napisałaś?
Tylko kilka linijek.
To nie jakiś wspaniały wiersz.
Jeszcze się nie rymuje. Muszę go pozmieniać.
Żartujesz? Sprawdźmy razem.
"Mikołaju, gdy dostaniesz list ten, czy pomożesz mi?
"Wiem, że ty i elfy macie ruch w te dni"
Podoba mi się. Jest świetna.
-Super. -Tylko, że to nie piosenka.
Dlaczego nie?
Mikołaju
Gdy dostaniesz list ten, czy pomożesz mi?
Jak pan to zrobił?
Magia Świąt.
Mikołaju
Gdy dostaniesz list ten, czy pomożesz mi?
Wiem, że ty i elfy macie ruch w te dni
Tego nie wie nikt
Jak robisz to wszystko w czasie, gdy ja śpię w tę noc
Świetnie. To trzecia...
Ok, spróbujmy razem. Potrzymaj.
Albo połóżmy to tutaj.
-Znasz tekst, prawda? Ok. -Tak.
Mikołaju
Gdy dostaniesz list ten, czy pomożesz mi?
Wiem, że ty i elfy macie ruch w te dni
Tego nie wie nikt
Jak robisz to wszystko w czasie, gdy ja śpię
-w tę noc -w ten wieczór
Noc? Tam jest noc? Ok.
Spróbujmy jeszcze raz.
Jak idzie?
Miałam zamiar zapytać o to samo.
Mój mały śpiący aniołek zrobił sobie przerwę?
Biegała tam i z powrotem
od pracy nad piosenką do prób namówienia mnie do pomocy przy choince,
ale nie mogliśmy znaleźć pudełka z ozdobami.
Wiem, że je pakowałam, więc muszą gdzieś być.
Tylko...
Chyba że zaginęły przy przeprowadzce.
Rozpakowałaś wszystkie kartony?
Oprócz tych z książkami w spiżarni.
Może tam są.
Sprawdźmy.
Światło.
Tak. Są tutaj.
Ok. Poczekaj, przestawię to.
W końcu.
Dzięki.
-Masz? -Tak.
Będzie zadowolona.
Odłożę te na miejsce.
Ciocia Sarah dała mi to, gdy urodziła się Emily.
Są zniszczone.
Nie wszystkie.
Ocaliłaś to.
Niewiele tego.
Przepraszam. Głupio mi. To tylko...
To tylko ozdoby.
-Hej. -Przepraszam.
Nie. Posłuchaj. Hej.
Niech ci nie będzie smutno.
To część twojej przeszłości, prawda?
Tak.
Wiesz co?
Stwórz nowe wspomnienia.
Stwórz nową przyszłość.
Właśnie o to chodzi. Nie wiem, dokąd zmierza moja przyszłość.
Myślałam, że wiem, ale...
Patrz, dokąd mnie zaprowadziła.
Z powrotem do ludzi, którym na tobie zależy.
Kristin, odpuść sobie.
Robisz, co możesz.
A co, jeśli to za mało?
Wtedy poczekaj aż zmienią się okoliczności
i wytrzymaj.
W porządku?
Dobry z ciebie człowiek.
Wiesz to, Danny?
Może.
Ale ty wszystko ułatwiasz.
Tak.
Robi się późno.
Tak, jutro szkoła, więc...
Tak, powinniśmy odpocząć.
Bo jeśli nie,
Świąteczny Przegląd Talentów nie wypali.
-Jasne. -Więc...
-W porządku? -Tak.
-Ok. -Przepraszam. Jest ok.
Niech ci nie będzie przykro.
-Ok. Do zobaczenia jutro. -Dzięki.
-Ok. -W porządku.
-Dobranoc. -Dobranoc.
Twoja mama jest fajna.
Naprawdę?
Nie mogę się doczekać, żeby zobaczyć, co ma dla mnie.
To tak jak ja.
-Tak? -Robię magiczną sztuczkę.
O jakim stroju dla mnie pani myślała?
Możemy zrobić tradycyjny smoking.
Albo możemy przebrać cię za magicznego elfa. Co o tym myślisz?
Pani Parson, podoba mi się pani sposób myślenia.
Ok. Dziękuję.
Drogie panie, ponieważ występujecie jako grupa,
pomyślałam, że wasze stroje powinny do siebie pasować.
-Tak. -Nie.
Co? Ja... Naprawdę?
Myślałam, że to już postanowione.
Moja mama kupi mi kostium w sklepie.
Chce, żebym miała coś prostego, ale w dobrym guście. Coś, co mnie wyróżni.
Na pewno.
To dlatego właśnie bardzo się staram,
żeby wszystkie kostiumy były olśniewające.
I mam naprawdę świetny pomysł na twój kostium.
Więc jeśli zmienisz zdanie, daj mi znać, ok?
Ok. Dziękuję.
Emily, widziałaś Danny'ego?
Myślałam, że będziecie ćwiczyć piosenkę.
Ma próbę oświetlenia w auli.
Powiedział, żebym przyszła po przymiarce kostiumu.
Ok, więc możesz iść.
Choć miałam nadzieję, że posłucham piosenki.
Mamo! Dopiero w dzień występu. To niespodzianka.
Skoro to niespodzianka, niech będzie.
Pa.
Spójrzmy na tę księżniczkę.
-Podoba ci się? -Jest cudowna.
Dziękuję. Zbiorę jeszcze odrobinę w pasie.
Nieco wyżej.
Idealnie.
CENTRUM MULTIMEDIALNE
Emily.
Wiesz już, co zaśpiewasz podczas Świątecznego Przeglądu Talentów?
W rzeczy samej.
Nie mów.
Niech zgadnę.
Winter Wonderland.
Frosty the Snowman?
Cicha noc?
Nie zgadnie pan nawet za tysięcznym razem, bo to moja własna piosenka.
Moja i pana Colliera.
Oryginalna piosenka.
Imponujące. O czym ona jest?
To jakby list do Mikołaja.
Z moim świątecznym życzeniem.
Rozumiem.
Brzmi jak coś specjalnego.
Tak, zmieniłam je.
Nie jest tylko dla mnie. Jest dla mamy.
Bardzo mało samolubne.
I jeśli ktoś może ci pomóc, to na pewno Mikołaj.
Tak właśnie pomyślałam.
Będzie pan na pokazie, żeby usłyszeć moją piosenkę?
Mam plany na wieczór po pokazie.
Wiesz, specjalne wigilijne plany.
Ale wierz mi, nie przepuszczę takiej okazji.
Świetnie.
Więc do zobaczenia...
Thomasie?
-Przepraszam. -Przepraszam.
-Hej.
-Hej. Czy... -Wszystko w porządku?
-Tak. Cześć. -Dostałaś ode mnie w nos?
-Nie. W porządku. -Nie?
Co robisz? Jakieś ostatnie...
Tak, zakupy.
Ciocia Sarah zajęła się Emily przez chwilę.
Miło z jej strony.
Jak idzie praca nad kostiumami?
Wszystko zgodnie z planem.
Pomagają mi inne matki, wycinają wykroje, więc...
-Wygląda na to, że będzie dobrze. -To dobrze.
A co u ciebie?
Emily zmusiła mnie do złożenia przysięgi milczenia.
I nie mogę nic mówić o jej występie,
więc jest super.
Jesteś...
Jesteś zadowolony z tego, jak to wygląda czy...
Niech pomyślę...
Więc nic nie powiesz?
Nie mogę. Mówiłem.
Świetnie.
Chciałam zapytać, jak to się stało, że uczysz,
tak dobrze ci idzie z dzieciakami.
-To inspirujące. -Dziękuję. To miłe.
Miałem zwrot w karierze
i tak właśnie zacząłem uczyć.
Więc nie uczyłeś zaraz po studiach?
-Nie! Zupełnie. -Co?
Dawno, dawno temu,
Danny Collier marzył, żeby zostać gwiazdą amerykańskiego rocka.
Zaraz, co?
Co? Wyglądasz na zaskoczoną.
-Nie bądź... Hej. -Nie.
Byłem w zespole i szło nam całkiem nieźle.
Tak. Byliśmy. My...
Graliśmy jako support kilka razy w całym kraju.
Mieliśmy trasę po klubach, kampusach.
Jestem pod wrażeniem.
To strona ciebie, o której istnieniu nie wiedziałam.
Więc, co się wydarzyło?
Wyczerpujące godziny pracy, podróże...
Przytłoczyło mnie to i nie chciałem już dłużej tego robić, więc...
A co z marzeniami?
Pewnego wieczoru odkryłem,
że czerpię większą przyjemność z uczenia muzyki niż z występów.
I to prawda.
To stało się marzeniem.
Rozumiem.
Naprawdę?
Tak,
bo przez długi czas wszystko, o czym marzyłam
to bycie projektantką mody, własna kolekcja, sklep.
Więc jak to jest nadrabiać stracony czas?
To...
Jest lepiej niż...
Niż kiedykolwiek sądziłam.
-To dobrze. -Nie zamierzam kłamać.
Są chwile, gdy myślę,
że może nadal mam szansę, żeby zaprojektować coś wspaniałego.
W życiu chyba chodzi o równowagę.
Pada śnieg.
Tak.
Nie pamiętasz, jak to wygląda?
Zapomniałam, jakie to uczucie.
Wiesz co? Emily...
Emily sama to przeżyje.
Wielu ludzi ma dość tego śniegu.
Nie ja.
Całkowicie się z tobą zgadzam.
Kocham cię, Silver Falls!
-Ok. -Ja...
Ok! Po prostu cieszy się, że wróciła do domu.
Zabierzmy cię zanim się poślizgniesz i zginiesz.
W porządku.
RADOŚĆ - NADZIEJA WIARA
No proszę. Przybij piątkę. Zasłużyłaś.
Musimy o czymś porozmawiać.
Obiecałem, że dochowam przysięgi milczenia.
I dotrzymuję umowy, ale ty nie dotrzymałaś swojej umowy.
Nie zaśpiewałaś całej piosenki.
Nadal pracuję nad niektórymi wersami.
Ok.
Muszę ci zaufać.
Ale Emily,
jestem pewny siebie, gdy i ty jesteś. Wiesz, co to oznacza?
Ma pan rację. Nie mogę wciąż zmieniać słów.
-A co jeśli się zatnę? -Nie zatniesz się. Obiecuję.
Nie wie pan tego. Jestem tylko dzieckiem. Wszystko jest możliwe.
Jesteś urocza.
OK. Mam pomysł.
A gdybyśmy nauczyli resztę dzieci śpiewać refren?
Tylko refren, nie piosenkę.
Twoja piosenka, jest twoja.
Ok? To twoja chwila. Twoje życzenie. Tylko refren.
W ten sposób będą twoim wsparciem.
Gdy będziesz na scenie, będziesz miała wsparcie
i będziesz się czuła pewniej stojąc tam sama.
OK. Spróbujmy.
Ty i ja.
Stań tam. OK?
OK. Ty... Chcę, żebyś zaczęła, OK?
A ja dołączę przy refrenie, ok?
Sprawdźmy, czy nam wyjdzie. Raz, dwa, trzy...
Hej, mamo? Halo?
-Hej! -Hej.
Dziękuję, że ją odwiozłeś.
Daj spokój, żaden problem.
Mamo, czy to...
Nie, to ozdoby, które miałam, gdy byłam mała.
Ciocia Sarah zachowała je dla nas na strychu.
Co się stało z naszymi?
Większość potłukła się przy przeprowadzce.
Ale udało mi się ocalić kilka z nich.
I dokupiłam te, żebyś mogła zapełnić drzewko.
Fajnie. Prawda, Emily?
Panie Collier, zostanie pan i pomoże nam wieszać?
Proszę?
Prosisz o bardzo dużo.
Będę szczery, spójrz na tego potwora w waszym salonie.
To może zająć wieki zanim się z tym uporam.
Sam nie wiem.
Ale jeśli pan nie zostanie, nie będzie miał nam kto pomóc z gwiazdą na czubku.
Ok. Wiesz co?
Zostanę, ale pod jednym warunkiem.
Przestań robić te maślane oczy.
Nie rób tak. Przestań.
Nie, nie. Nie rób tak. Ranisz mnie... Widzisz?
Ty też?
Świetnie. Tak.
Jaka matka, taka córka. Świetnie.
OK.
-OK. Zostanę. -Zaczynajmy.
Co mam zrobić najpierw?
Myślę, że szarpie poprawią jej wygląd.
-Błyskotki? -Czy szarpie?
-Racja. Szarpie mam na kurtce. -Błyskotki.
Błyskotki na drzewku.
Przepraszam. To okropne.
Masz trochę.
Naprawdę? Wiesz co?
Ty też wyglądasz tak lepiej.
-Co? -Teraz wyglądasz jak gwiazda rocka z lat 80.
-Daj spokój. -Uspokójcie się.
Trzeba włożyć gwiazdę na czubek.
Wiesz co? Mam pomysł.
Myślę, że powinnaś czynić honory.
Ale jestem za mała.
Mam na to sposób.
-Ostrożnie. -Uważaj.
Dosięgniesz?
Świetnie.
OK.
Wygląda wspaniale.
-Szybko! Włączcie lampki! -Jasne.
-Włączcie lampki. -Jasne. Już. Robi się.
-Co myślisz? -Jest piękna, prawda?
Cudowna.
Też tak myślę.
-Dobra robota. -Wiesz co?
Robi się późno i pewnie powinnaś...
Chcesz się przygotować do snu?
-Niekoniecznie. -OK.
Tak naprawdę to nie było pytanie,
ale dobrze, jeszcze 10 minut.
Jestem zmęczony. Powinienem iść spać?
Kto to?
-Dzwonek do drzwi. -Wiecie co?
-Ciocia Sarah piekła... -Ok.
-...ciasteczka. -Powieś
-jeszcze to. -To pewnie ona.
Wesołych Świąt!
Hayley!
-Hayley! -Cześć!
O Boże! Jaka niespodzianka!
Cześć! Co tutaj robisz?
-Wejdź. -OK.
...i to jest małe!
-Spójrz, kto... -Hayley!
Hej, orzeszku!
Tęskniłam.
-Przepraszam. Przeszkadzam. Cześć. -Cześć. Nie, nie.
-Hayley Tillman. -Cześć.
-Jak leci? -Pracowałam z Kristin w LA.
Danny Collier. Miło mi cię poznać.
Więc, co tutaj robisz?
Przecież nie byłaś po prostu w okolicy.
Nie.
Przyjechałam, bo mam świetne wieści.
Tak świetne, że kupiłam bilet na samolot
i przyleciałam, żeby powiedzieć wam to osobiście.
Po zamknięciu butiku wzięłam kilka portfolio
i w zeszłym tygodniu pokazałam je,
i kilka innych sztuk z kolekcji Kristin Parson, które mam,
szefom domu towarowego.
Ale dlaczego?
Bo jesteś projektantką i potrzebujesz miejsca do projektowania.
A oni ci je dadzą.
Nie rozumiem.
Butler chce mieć twoją kolekcję w swoich sklepach.
Proponują ci własną kolekcję.
To...
Niewiarygodne.
Lepiej w to uwierz, bo to prawda.
Tego zawsze chciałaś, prawda?
Świetnie. Gratuluję.
I zapłacą za waszą przeprowadzkę z powrotem do Los Angeles.
-Los Angeles? -Tak.
Możecie wrócić. Czy to nie cudowne?
Wiecie co? Całkiem zapomniałem.
Muszę już iść.
-Drogie panie. Wybaczcie. Ja... Nie. -Nie. Zostań.
-Spędźcie ten czas razem. -Nie.
Gratuluję.
Możesz być z siebie dumna.
Chodzi o równowagę, prawda?
-Miło było cię poznać. -Tak.
-Wszystkiego najlepszego. Do jutra. -Cześć.
Z samego rana. Dobranoc.
Tak.
Więc?
Jak bardzo się cieszycie?
Ale teraz mieszkamy tutaj.
Prawda, mamo?
Tak, Hayley. To...
To chyba zbyt dużo na raz.
Nad czym tu się zastanawiać?
Musicie się tylko zgodzić.
-Ale my... Dopiero się urządziłyśmy i... -I co z tego?
Urządzicie się od nowa.
Co to za problem?
Może to dla niej za dużo.
Em, poczekaj.
Czy to nie Emily Parson z Los Angeles.
Dokładnie. W tym rzecz.
Coś mnie ominęło?
Powiedział pan, że można zmienić świąteczne życzenie,
ale chyba spełniasz to pierwsze.
To, którego już nie chcę.
Ja spełniam twoje życzenie?
W porządku, Thomasie.
Myślę, że już wiem, kim jesteś.
Tak?
Wyglądasz jak on
i byłeś moim jedynym przyjacielem, gdy byłam samotna.
Cóż.
Jeśli jestem Świętym Mikołajem, dlaczego miałbym pracować jako woźny?
Tego jeszcze nie wymyśliłam.
Ale bardziej martwi mnie moje życzenie.
Jak to?
Gdy się tu przeprowadziłam,
napisałam list do Mikołaja, prosząc, żeby pomógł mi wrócić do LA.
Ale potem zaczęłam pisać nowe życzenie.
W formie piosenki.
Czy...
Czy to źle, że nie byłam zupełnie szczera?
Co masz na myśli?
Chciałam, żeby mama zakochała się w panu Collierze,
bo byłaby szczęśliwa i ja też.
Naprawdę.
Ale też dlatego, że nie chcę wracać do Los Angeles.
Im dłużej tu jestem, bardziej mi się tu podoba.
Wystąpię solo na Świątecznym Przeglądzie Talentów.
Pan Collier to najlepszy nauczyciel śpiewu jakiego miałam,
a mama i ja jemy codziennie razem kolację.
Wiesz co? Chyba wiem, w czym tkwi problem.
Pierwszy list wysłałaś, zgadza się?
-Tak. -Ale nie zaśpiewałaś jeszcze swojej piosenki.
I dopóki tego nie zrobiłaś, nie wypowiedziałaś nowego życzenia.
Więc gdy ją zaśpiewam...
Niczego nie obiecuję, Emily.
Życzenia to coś szczególnego i trzeba je dobrze przemyśleć.
Musisz podjąć trudną decyzję.
Czego tak naprawdę chcesz?
Mam przeczucie, że gdy zaśpiewasz swoją piosenkę,
wszystko będzie tak, jak tego chcesz.
Dziękuję, Thom...
Kristin. Cześć.
Wszyscy wyglądają wspaniale.
Nie wszyscy.
Cześć, Melisso.
Dzień dobry, pani dyrektor.
Dziękuję za całą pracę, którą pani wykonała
w ostatnich tygodniach, pani Parson.
Tak.
Pani Atkinson martwi się,
że doszło do przeoczenia w kwestii kostiumu dla jej córki Abigail.
To nie przeoczenie. Nie zrobiła dla niej kostiumu.
Zgadza się. Nie zrobiłam, ponieważ Abigail nie chciała,
bo jej matka miała kupić jej kostium w sklepie.
Ona jest dzieckiem. A ty jesteś dorosła.
A teraz pozostałe dziewczynki przyćmią moją córkę
kostiumami, które zrobiłaś.
Nigdy bym do tego nie dopuściła, Melisso.
Tylko kompletnie bezduszna osoba chciałaby przyćmić dziewięciolatkę.
Dlatego zrobiłam dodatkowy kostium,
gdyby Abigail zmieniła zdanie.
Co takiego?
Co zrobiłaś?
Czy to nie miłe? Duch Świąt w Silver Falls żyje i ma się dobrze.
Spójrz, mamusiu. Jest ładniejszy niż ten, który kupiłyśmy w sklepie.
Dziękuję, kochanie.
Co powiemy pani Parson, kochanie, za całą jej ciężką pracę?
Dziękuję, pani Parson.
Proszę bardzo, kochanie.
Kristin, naprawdę nie musiałaś...
Świetnie się spisałaś.
Dziękuję, Melisso.
Biorąc pod uwagę to, że miałaś tylko sztuczny jedwab.
Bierz, co dają.
Może przekonasz panią Parson,
żeby została członkiem komitetu rodzicielskiego na stałe?
Tak. Oczywiście.
Jestem pewna, że możemy to przedyskutować i coś ustalić.
Małymi kroczkami.
Cześć, Emily.
Połam nogi.
-Cześć, Emily. Powodzenia. -Dziękuję.
-Cześć, Emily! Połam nogi. -Dziękuję.
-Hej, Emily. -Hej, Abigail.
Twoja mam jest super.
Wiem, ale dzięki, że to mówisz.
Hej, ty.
Cześć mamo.
Abigail, mogę porozmawiać z Emily na osobności?
Nadal się na mnie gniewasz?
Czy Hayley tu jest?
Przyjdzie zobaczyć jak śpiewasz.
Bo dziś to właśnie jest najważniejsze.
Pokaz i twoja piosenka.
A co potem?
A potem usiądziemy i porozmawiamy o wszystkim.
OK? Ale obiecuję...
Nigdy więcej nie podejmę żadnej ważnej decyzji bez ciebie.
Obiecujesz?
Obiecuję.
Siedzimy w tym razem, bez względu na wszystko.
Umowa stoi?
I kocham cię.
Kocham cię nad życie.
Wiesz to, prawda?
Tak?
To dobrze.
Bo jeśli nie, musiałabym cię załaskotać na śmierć.
OK!
Witam wszystkich.
Proszę, zajmijcie miejsca,
pokaz zaraz się rozpocznie.
Dziękuję.
Powalisz ich na kolana.
OK.
-Hej. -Cześć.
-Hej, kochanie. -Cześć.
Ty zapewne jesteś tą sławną Hayley,
która chce ukraść moją bratanicę i cioteczną wnuczkę.
Technicznie rzecz biorąc, jestem tylko posłańcem.
Ona żartuje. To moja ciocia Sarah.
-Cześć. -Cześć.
-Chodź tutaj. -OK.
Więc, Hayley, co myślisz o naszym małym miasteczku?
Jest cudowne. Jest...
Dokładnie takie, jak opowiadała Kristin, więc...
-Cóż... -Zaraz wrócę.
Chcę porozmawiać z Dannym.
W porządku, skarbie.
-To ten koleś, który był u niej wczoraj. -Wczoraj?
Nie.
Mów. Musisz poplotkować.
OK. Wiedziałam, że cię polubię.
To tak jak ja.
Kristin, o co chodzi?
Chciałam życzyć ci powodzenia.
Połamania nóg, czy coś takiego, obu rzeczy na raz.
Dziękuję. Doceniam...
Złamię dla ciebie obie. Dziękuję. Doceniam to.
Gdyby nie ty, nie byłoby nas tutaj.
Chciałem, żebyś wiedziała.
Nie mieliśmy okazji porozmawiać.
-Ja tylko... -Poczekaj.
Zaczynamy.
Przepraszam, Kristin. Muszę zaczynać.
-Nie. -Tak. Pokaz się...
-Baw się dobrze. -Dziękuję.
Przy okazji, świetnie wyglądasz.
Witam szkołę podstawową w Silver Falls.
Witam na XXV Dorocznym Przeglądzie Talentów Szkoły Podstawowej w Silver Falls.
Podziękujmy Melissie Atkinson,
przewodniczącej komitetu rodzicielskiego, która zorganizowała pokaz.
Szczególne podziękowania
należą się najnowszej członkini rady rodziców, Kristin Parson,
która przygotowała najpiękniejsze kostiumy, jakie w życiu widzieliście
w produkcjach Szkoły Podstawowej w Silver Falls.
Bez dalszych wywodów,
zaczynamy nasz pokaz tańcem,
który wykonają Chloe James, Hannah Finley, i Abigail Atkinson.
Danny był u ciebie znowu wczoraj wieczorem?
Znowu?
Więc to nie była pierwsza randka?
Nie żeby chciała się przyznać.
Możecie przestać? Nie ma o czym mówić.
My to ocenimy.
Właśnie.
Myśli, że wyprowadzam się do Los Angeles, nie ma o czym mówić.
Podobasz mu się.
Prawda? Naprawdę
-mu się podoba. -Naprawdę...
Przestańcie.
Myśli, że wyprowadzasz się do Los Angeles, więc udaje, że mu nie zależy.
Ma rację.
Udaje, że mu nie zależy, bo wie, że wyjeżdżasz.
W ogóle nie jest niemiły.
Ale kiedy włożyłem go na głowę...
Rozumiem.
On jej się też podoba.
Od początku to wiedziałam.
A teraz zapraszam na krótką przerwę.
-Chciałabym mu wszystko wytłumaczyć. -OK.
-Więc idź, skoro masz okazję. -Teraz?
Teraz albo nigdy.
Idź.
Cześć.
Cześć, Kristin. Co robisz?
-Chcę coś wyjaśnić. -Nie.
Nie musisz nic wyjaśniać. Rozumiem.
Wiem, że nie pasujesz do małego miasteczka. W porządku.
I masz szansę wrócić do domu.
Nie, nie rozumiesz.
Nie?
To jest dom.
Odrzucam tę pracę.
Naprawdę?
Tak. Emily jest w końcu szczęśliwa.
Nie mogę znów jej przenosić.
Pewnie mogę coś zacząć tutaj,
w domu, gdzie się wychowałam.
I nigdy nie sądziłam, że znowu to poczuję, do kogoś.
Aż spotkałam...
-Mnie? -Ciebie. Tak.
Tak. Ciebie.
Oczywiście.
Przepraszam, że...
Nie znałam cię, gdy byliśmy dziećmi.
Ale znam cię teraz.
Wiesz co,
myślałem, że cię straciłem,
zanim odważyłem się zaprosić cię na randkę.
Cóż, masz okazję.
Naprawdę?
Tak.
A teraz,
-chcę pogratulować komitetowi... -Świetnie.
...za olbrzymi sukces w sprzedaży bezglutenowych ciast.
Ludzie na nas patrzą.
A teraz najnowsza uczennica naszej szkoły
zaśpiewa piosenkę, którą sama napisała.
Emily Parson.
Mikołaj w końcu przyjdzie i naprawi Święta
Mikołaj w końcu przyjdzie tu, tu
Oh, Mikołaju
Mikołaj w końcu przyjdzie i naprawi Święta
Oh, Mikołaju
Mikołaj w końcu przyjdzie tu, tu
Mikołaju
Gdy dostaniesz list ten, czy pomożesz mi?
Wiem, że ty i elfy macie ruch w te dni
Tego nie wie nikt
Jak robisz to wszystko w czasie, gdy ja śpię w tę noc
To niesamowite
I wiem, że słyszysz całą listę życzeń
Bo zawsze, gdy widzę światła Świąt
Czuję się tak dobrze, że nie mogę tego kryć
Mówią, to niemożliwe
Ale ja wierzę w ciebie
Więc proszę przyjdź i zrób to
Mikołaju czy w końcu przyjdziesz i naprawisz Święta nam?
Mikołaj w końcu przyjdzie i naprawi Święta
Mikołaj w końcu przyjdzie tu, tu
Mikołaj w końcu przyjdzie i naprawi Święta
Oh, Mikołaju
Ten pan dla mamy taki miły jest
Sprawić może to twój jeden gest
Niech kochają się
No więc zabierz go i wrzuć kominem go na samo dno
W tym roku byłam bardzo, bardzo miła
Więc niech on się pojawi, taka twoja siła
Bo świąteczny czas nie jest taki sam dla nas
Przybądź, Święty, ocal nas
Mówią, to niemożliwe
Ale ja wierzę w ciebie
Więc proszę przyjdź i zrób to
Mikołaju czy w końcu przyjdziesz i naprawisz Święta nam?
Mikołaj w końcu przyjdzie i naprawi Święta
Mikołaj w końcu przyjdzie tu, tu
Mikołaj w końcu przyjdzie i naprawi Święta
Oh, Mikołaju
Mikołaj w końcu przyjdzie i naprawi Święta
Mikołaj w końcu przyjdzie tu, tu
Mikołaj w końcu przyjdzie i naprawi Święta
Mikołaj w końcu przyjdzie tu, tu
Oh, Święty Mikołaju
Gdy dostaniesz list ten, nie każ czekać mi
Przez cały grudzień odliczałam przecież dni
Więc wskocz na sanie
A ja mówię, że smakołyki swe dostaniesz
Choinki złotem błyszczą
A moja mama chce kochać, wiem to
Więc szybko opuść już swój dom
Mikołaju czy w końcu przyjdziesz i naprawisz Święta...
nam?
Mikołaj w końcu przyjdzie tu, tu
Mikołaj w końcu przyjdzie i naprawi Święta
Mikołaj w końcu przyjdzie tu, tu
Oh, Mikołaj w końcu przyjdzie tu...
To twój prezent!
-Jest szczęśliwa. -Czy nie jest słodki?
Wesołych Świąt!