Halo?
- Terry? - Co?
Dzwonią z biura doktora Satmani.
- Mam dołączyć? - Tak.
Dobrze.
Dzień dobry.
Moja kuzynka, tak.
Mówi jej kuzynka.
Drżenie jest takie jak na początku.
Nie jest tak, jak było. Jest trochę lepiej.
- Tak zrobimy. - Dobrze, Lauro.
Dziękuję za telefon.
- Dziękuję. - Pa.
Pa.
Prawa ręka mi drży i to mnie wkurza.
Nigdy nie miałyśmy problemów zdrowotnych.
I nagle mamy.
Zbliżamy się do momentu, kiedy będziemy musiały podjąć decyzję.
Jeszcze nie.
Musimy zrezygnować z domu. Jest tu za dużo…
rzeczy do zrobienia.
Jesteśmy w takim wieku, że musimy się go pozbyć i sprzedać.
To byłaby wielka przeprowadzka.
Ale dokąd? Nie jestem pewna.
Obie musimy się zgodzić.
Chyba wszystko gotowe.
Jedziemy do Edmonton.
Rodzina mówiła, że są tam bardzo ciekawe miejsca
i być może będziemy chciały wrócić, żeby tam zamieszkać.
Nie podoba mi się mroźna północ.
Nieważne, gdzie będziemy.
Póki będziemy razem, będziemy szczęśliwe.
KANADA
Ciocia Terry była naszą opoką.
Mieszkałaś daleko, ale zawsze byłaś naszą opoką.
- Tak. - Ty byłaś moją od urodzenia.
To prawda.
Mów, jeśli czegoś potrzebujesz.
Po to jesteśmy.
Dopilnujemy, żebyście znalazły dobry dom i podjęły dobrą dla was decyzję.
Znajdziemy rozwiązanie.
- Jasne. - Tak.
Jeszcze go nie mamy.
Są w moim życiu od początku.
Miałam 13 lat, a ty 11.
Zawsze były ciocią Terry i ciocią Pat.
Ciocia Terry zawsze była w moim życiu.
To na nią zawsze mogłam liczyć.
Zawsze się o mnie troszczyła w chaosie, w którym żyliśmy.
Ciocia Terry i ja mamy niesamowitą relację.
Jakby była moją matką.
Łączy nas wspaniała więź.
Kocham inne dzieci,
ale Diana jest wyjątkowa.
Jest jak córka, której nie miałam.
To ona zmieniła moje życie.
Była przy moim chrzcie, zakończeniu szkoły.
Wysłała mnie na studia.
Wysłuchała mnie, gdy mówiłam, że chcę być nauczycielką.
Bez niej nie miałabym tego, co mam. Nigdy.
Więc wszystko zawdzięczam jej…
i tylko jej.
Dopiero trzy lata temu dowiedziałam się, że są lesbijkami.
Czułam, jakbym żyła w kłamstwie,
więc powiedziałam Pat: „Powiem Dianie, kiedy nas odwiedzi”.
Odwiedziła nas i bardzo się denerwowałam.
Widziałam, że nie jest sobą, i nie rozumiałam, co się dzieje.
Pat powiedziała do Terry:
„Musisz jej powiedzieć przed operacją”.
Zjadłyśmy świetną kolację, dalej jej nie powiedziałam
i coraz bardziej się denerwowałam, bo nie chciałam stracić jej miłości.
Pat powiedziała: „Lepiej powiedz”.
Wróciłam z deserem i powiedziałam: „Muszę ci coś powiedzieć.
Jesteśmy lesbijkami”.
Trzęsła się i zaczęła płakać.
Objęłam ją i powiedziałam:
„Nieważne”.
Była cudowna.
Powiedziałam, że może wrócić do domu i powiedzieć innym dzieciom.
Nie obchodzi mnie to. Ale chciałam, żeby wiedziała.
Teraz możesz wszystko opowiedzieć.
Od tamtego dnia mam wrażenie, jakby kamień spadł mi z serca.
Jak długo jesteście razem? 68 lat?
- Ponad 65 i pół. - Sześćdziesiąt pięć i pół roku.
Nie byłeś w szoku?
Nie. Nigdy o tym nie myślałem.
Terry była dla mnie wzorem. Nie wpadłem na to.
- Nie obchodziło mnie to. - Nie.
Bardzo je kocham. Chciałem, żeby wszystko było po staremu.
Wychował mnie pijany, homofobiczny oszust.
Wpoił mi, że to złe.
Jej brat, a mój ojciec, Tom, mawiał,
że powinien ją wyruchać czarny facet,
żeby ją naprostować.
Ciągle to powtarzał. I to na trzeźwo.
Powiedziałam Terry: „Mówił, że jesteście lesbijkami”.
Spojrzała na mnie i powiedziała: „Nie jesteśmy.
Życie w Stanach jest drogie, przyjaźnimy się i mieszkamy razem”.
Nigdy więcej o tym nie myślałam, bo tak powiedziała.
NETFLIX — ORYGINALNY FILM DOKUMENTALNY
BO JESTEŚ MOIM SZCZĘŚCIEM
BO NASZA MIŁOŚĆ JEST PRAWDZIWA
WEWNĘTRZNA RADOŚĆ
TACY PRZYJACIELE
TYLE SZCZĘŚLIWYCH CHWIL
Gdy się dowiedziałam, byłam w szoku.
Kocham ciocię Terry.
Czuję się trochę zdradzona, że nie mogła nam powiedzieć wcześniej.
Każdy z nas ma coś na sumieniu, ale nie żyliśmy latami w kłamstwie.
Ponad 60 lat.
Wiecie…
Babcia Rosie zmarła w 2001 roku,
a Terry i Pat umieściły tu swoje imiona.
Babcia Rosie mi się zwierzała.
Nazywała je dziewczynkami.
Mieszkały razem w Chicago, bo razem jest bezpiecznie.
Myślała, że ciocia Terry kogoś pozna i wyjdzie za mąż.
Babcia nie miała pojęcia.
Ciężko mi z tym, że ciocia jest lesbijką.
A babcia? Nie zrozumiałaby.
Matka by nie zrozumiała.
Pewnie by się mnie wyrzekła.
Tata i ja dużo rozmawialiśmy.
Wracałam po sezonie,
przywoziłam mu alkohol ze Stanów
i urządzaliśmy sobie imprezę.
Dobrze się z nim bawiłam.
Myślę, że wiedział.
Ale tata był wyrozumiały.
Kocham moją matkę, ale nie była tak wyrozumiała jak tata.
Tata bardzo lubił Pat.
Powiedział, że woli mnie taką
niż z mężem, który by mnie źle traktował.
Nie wiem. Gdy myślę o tacie, płaczę.
Był taki dobry.
Chciałabym, żeby pochowano ją obok jej męża, Jacka.
Terry i Pat powinny być razem.
Nie wątpię w to,
ale dziadek powinien być z Rosie…
bo jest tam sam.
Teraz rozumiem. Przez te wszystkie lata razem
ukrywały przed nami ten sekret, ale powinny się pobrać.
Życie w grzechu nie jest dobre.
Będziecie się dobrze bawić. Spodoba wam się to miejsce.
Bardziej niż to pierwsze?
Nie wiem.
Zależy, co mają do zaoferowania, a teraz liczy się wsparcie.
Chodzi o to, żeby się wami opiekowali
i dbali o was tak, jak na to zasługujecie.
Jasne.
Jeśli jednej coś się stanie, druga musi mieć wsparcie.
Bez względu na cenę.
A jeśli dożyję 106 lat jak babcia?
Wtedy się wami zajmę.
Zrobię to.
Nic mnie nie ciągnie do Edmonton…
poza tobą.
To coś innego.
Ciocia Pat zawsze była obok.
Jest dla mnie dobra.
Nadal nie wiem, czy jest dla mnie dobra,
bo myśli, że musi ze względu na ciocię Terry,
czy jest dla mnie dobra, bo naprawdę tego chce.
Takie mam co do niej odczucia. Od zawsze.
To nie wydaje się szczere ani prawdziwe.
Obie strony udają.
To otworzy przed wami nowe życie.
Oby mi się spodobało.
Pat się na mnie zamyka i nie akceptuje mojej obecności.
Zawsze konkurowałyśmy.
I cień, ale niewiele.
Chyba obie gramy.
Chyba obie gramy z powodu cioci Terry.
To standardowe mieszkanie z jedną sypialnią. Ma balkon.
Ładne jak na małe mieszkanie.
Naprawdę ładne.
- Wystarczy tyle miejsca? - Niezupełnie.
To nasz salon fryzjerski. Idziemy tutaj.
Nie mieliśmy par jednopłciowych, ale mamy takich członków rodzin.
Ale na razie nie mamy takich mieszkańców.
A gdyby byli, byliby akceptowani?
Tak sądzę.
W naszej społeczności wszyscy są przyjaźni.
Chodzi o ludzi.
O to, kim jesteś, a nie o twoją orientację.
Dobrze.
Bo jesteśmy parą.
To wspaniale.
Jesteśmy parą od bardzo wielu lat.
- Od ilu? - Od ilu lat?
Sześćdziesięciu pięciu i pół.
Byłyście pionierkami w swoich czasach?
- Zgadza się. - W latach 40.
Uważam, że to wspaniałe.
Co macie teraz dostępne?
To z jedną sypialnią. To wszystko.
- Nie chcę go. - Reszta zajęta.
Jest za małe.
- Musimy sprzedać dom. - Tak.
To może potrwać.
- Jaki jest tam rynek? - Niezbyt dobry.
Niezbyt dobry.
Ciocia Pat ciągle rzuca kłody pod nogi.
Myślę, że nie chce tu przyjechać,
bo ciocia Terry miałaby w swoim życiu kogoś innego niż Pat.
Nigdy nie dzieliła się nią z nikim.
To babcia Rosie.
Są Brian i Diana.
Mamy dobrą rodzinę.
Wspieramy się nawzajem,
ale uważam,
że Pat zagarnęła Terry.
To dziadek i Paul.
Pięknie.
Terry byłaby blisko z rodziną, gdyby nie Pat.
Więc może to jest źródłem konfliktu,
że Pat ją w pewien sposób ukradła.
Wszyscy kochają Terry.
Znoszą mnie tylko przez wzgląd na nią.
Znoszą mnie.
Więc proszę.
Szczęśliwego Nowego Roku!
Nie stójcie na zimnie.
- Miło was widzieć. - Cześć.
- Cześć, Jack. - Jak się masz?
Świetnie. A ty?
Jak się masz?
- Dobrze. - Cześć, Jack.
- Miło cię widzieć. - Wejdźcie. Wezmę płaszcze.
Zbieram zamówienia. Pijesz szkocką?
Poproszę szkocką z wodą.
Jasne.
- Poproszę bardzo słabą szkocką. - Dobrze.
- Z wodą. - Dobrze.
Mamy tam rodzinę, bardzo ją kochamy.
Wiem.
Chcą, żebyśmy tam wróciły.
Edmonton to urocze miasto, ale nie jestem przekonana.
Tak.
Jest za zimno.
Przeprowadzicie się w ciepłe miejsce?
Wiesz co?
Jeśli dołączycie.
Mogę jechać.
Trudno zostawić przyjaciół.
- Oczywiście. - Pewnie.
Wiem.
Pamiętacie nasze imprezy?
O mój Boże. Tak.
Na litość boską.
Przyjaciele są…
Są wszystkim.
Często przyjaciele są bliżsi niż rodzina.
Dziękuję. Rany, świetnie wygląda.
Prosty posiłek.
Dobrze, że was poznałyśmy.
- Za przyjaciół. - Dwóch gości z Chicago.
- Tak. - Najlepszych.
Przyjechałyście w latach 50. czy 60.?
Przyjechałam w 1946 roku i cztery lata grałam zawodowo.
- Jasne. - Ja przyjechałam w lipcu 1950 r.
Początkowo nie szukałyśmy towarzystwa.
Cieszyłyśmy się, że jesteśmy same i że wyjechałyśmy z Kanady.
W latach 40. trzeba było bardzo uważać.
Na przełomie lat 50. i 60. musieliśmy być ostrożni.
- Tak. - Było okropnie.
Większość Amerykanów boi się lub brzydzi homoseksualistami.
WRÓG PUBLICZNY SPRAWDŹ SWOJE DZIECKO
Mogą być na tej sali. Mogą tu być dziewczyny…
DETEKTYW, WYDZIAŁ OBYCZAJOWY
…które staną się lesbijkami. Jedna na trzy zostanie homoseksualistką.
Złapiemy was.
Nie myślcie, że nie.
Zmienimy wasze życie w piekło.
W odpowiedzi homoseksualiści schodzą pod ziemię.
W tamtych czasach często robiono naloty na bary,
które podejrzewano o to, że są lesbijskie.
Jeśli ktoś nie miał trzech damskich części odzieży,
mógł zostać aresztowany.
Ciężko było otwarcie być lesbijką.
NALOTY POLICJI NA BARY GEJÓW
Wychodzących z barów sprawdzano z latarkami.
Jeśli ktoś miał spodnie z rozporkiem z przodu,
był pakowany do radiowozu.
Za udawanie mężczyzny.
ZATRZYMANO 90 OSÓB ARESZTOWANO 89 MĘŻCZYZN, 14 KOBIET
Nigdy mnie nie złapali. Wyskakiwałam przez okna, uciekałam.
Dziękuję mieszkańcom Chicago za ich wotum zaufania.
Staruszek Daley…
Przez niego ludzie tracili pracę,
bo drukowano ich nazwiska i zawody.
Nauczyciele, profesorowie i dyrektorzy szkół tracili posady.
Wielu ludzi traciło pracę i popełniało samobójstwa.
Niektórzy stracili opiekę nad dziećmi.
W konsekwencji nalotów zdarzały się między innymi rozwody.
Nie chodziłyśmy do barów.
Nigdy nie chodziłyśmy.
Nie chciałyśmy zostać odesłane do Kanady.
Były naloty.
Pewnie.
Byłyście imigrantkami.
Tak.
Nie mogłyście nawalić.
Miałyśmy zielone karty.
Ludzie poznawali się głównie na imprezach.
Pamiętam, jak chodziłam na te imprezy.
Dziewczyny się zbierały i ciągle tańczyły.
Człowiek relaksował się tylko, kiedy wychodził
i był wśród swoich.
Myśleliście o ślubie?
- Nie. - Ja tak.
- Ja tak, ale… - Z kim?
Z tobą.
Jest coś, o czym nie wiem?
Myślałyście o tym?
Niedawno mówili, że teraz w Illinois śluby są legalne.
Tak.
Zapytałam Terry, co myśli,
a ona na to, że nie wie.
Wciąż się wstrzymujesz?
Jack, nie jestem pewna.
Nie wiedzieliśmy, że o tym myślicie.
To wspaniałe.
Dla mnie nie ma powodu.
Nie? No dobrze.
Wszystko idzie tak, jak powinno.
Uważam tak samo, John.
Nie kocham nikogo bardziej od niego.
Proszę.
Mam takie same odczucia.
Wszystko mamy załatwione i nie ma powodu.
Ale…
czemu nie?
Mieszkałyśmy w Chicago
jakieś 42, może 43 lata.
Michigan Avenue jest teraz ładna.
Są bulwary, a wiosną…
Chciałabym na to wsiąść.
Segwaye.
Pracowałyśmy 26 lat w tym samym biurze.
Pytano nas: „Jak możecie mieszkać
i pracować razem przez 26 lat?”.
W pracy świetnie się razem bawiłyśmy.
Pracowałyśmy w Watson & Boaler, świetnej firmie projektującej wnętrza.
Mieliśmy bogatych klientów.
W biurze byłyśmy profesjonalne.
Zawsze nosiłyśmy sukienki i szpilki, miałyśmy makijaż, szminkę.
Pełen rynsztunek. Zawsze.
Wyglądałyśmy jak damy i myślę, że ludziom się to podobało.
Nikt, kto nie był gejem, nie wiedział. Po prostu nie.
Myśleli, że się przyjaźnimy. Faktycznie.
Przyjaźnimy się.
KARTA MIEJSKA
Dzień dobry.
Te panie były wśród pierwszych lokatorów budynku.
W wietrzny dzień słychać skrzypienie budynku.
- Na pewno jeszcze skrzypi. - Ten?
- Tak. - Nie. Nie skrzypi.
Pamiętacie dziurę w ziemi?
O tak. Pamiętam, że była głęboka.
Tam mieszkałyśmy.
Widzisz ten kościół? Mieszkałyśmy bardzo blisko.
Jakieś cztery przecznice dalej.
- Stare miasto? - Tak.
O rany.
Dawno nie widziałyśmy naszego domu.
Mieszkałyśmy na piętrze. Kiedy znalazłyśmy to mieszkanie,
właściciel powiedział: „Nigdy was nie puszczę”.
Fakt. Mieszkałyśmy tu 20 lat.
Uwielbiałyśmy tu mieszkać. Było cudownie.
Okolica jest wspaniała.
Tu łapałyśmy autobus.
Dojeżdżałyśmy do pracy w dziesięć, 15 minut.
PRZYSTANEK AUTOBUSOWY
OBSERWATORIUM
O rany.
Jesteś łapaczem.
- Grałam na wielu pozycjach. - Super.
Naprawdę musiałyście nosić sukienki?
- Tak. - O rany.
- Ślizgałaś się do baz? - Tak.
Miałyśmy jedną dziewczynę, która w ciągu roku ukradła 201 baz.
- Żaden mężczyzna tyle nie miał. - Rany.
Zabawna sprawa z tą kartą.
Ludzie ekscytują się, kiedy słyszą,
że grałam w lidze All-American i w filmie Ich własna liga.
Kiedy daję im kartę, zwalam ich z nóg.
Zabawne, że ta mała karteczka uszczęśliwiła wielu ludzi.
Wszystkie dziewczyny mówią to samo.
Staram się mieć kilka w torebce.
Członkinie ligi All-American Girl Baseball
przyjechały na wiosenny trening.
Dobra, dziewczyny. Gramy.
Moje marzenia się spełniły. Pamiętam, jak mówiłam tacie:
„Spełnieniem moich marzeń byłoby granie w piłkę codziennie”.
I się spełniły.
Terry Donahue była jedną z kobiet, którym płacono za grę.
Grała w Peoria Redwings w czasie drugiej wojny
w tak zwanej lidze All-American Girls Baseball.
Philip Wrigley, właściciel drużyny Cubs,
wpadł na pomysł, by zapełnić stadiony zawodniczkami.
Rozesłał łowców talentów po Stanach i Kanadzie
w poszukiwaniu najlepszych softballistek.
Zebrał 200 z nich na Wrigley Field,
a z 200 wybrał 60 dziewczyn do czterech drużyn.
A potem wybrał takie miasta jak Rockford,
Kenosha, Racine,
South Bend i Peoria
do swojej ligi.
Jako Kanadyjka mogę powiedzieć…
ŁAPACZ Z KANADY
…że cieszyłyśmy się, że Wrigley dołączył Kanadę.
Było też kilka dziewczyn z Kuby.
To stary traktor.
O rany. Stare gospodarstwo.
Tata mnie trzyma.
To był szczęśliwy dom.
Wychowałam się na farmie w Melaval w Saskatchewan.
Dorastałam w czasie kryzysu i nie mieliśmy pieniędzy.
Po odrobieniu lekcji nie było co robić.
Bawiłam się z bratem.
Był świetnym zawodnikiem
i dzięki niemu stałam się lepsza, bo rzucał przy ziemi.
Bracia tacy są, nie dają wygrać.
Mocno mi rzucał i mocno odbijał.
Myślę, że miałam szczęście.
Ile miałaś lat i w której byłaś klasie, kiedy przyszedł łowca talentów?
Grałam w piłkę w szkole,
zostałam wybrana z drużyny w Moose Jaw.
Miałam grać w czasie wolnym od szkoły.
Gdy przyjechał łowca talentów ze Stanów, miałam 19 lat.
Przyjechałam tu w wieku 20 lat.
Przyjechałam sama w 1946 roku.
Nic nie wiedziałam o Chicago, o tym, jakie było duże.
Wiedziałam tylko, że jadę na eliminacje, i nie mogłam się doczekać.
Wezwali mnie.
Pobiegłam na pozycję i zaczęli odbijać.
Miałam dobry dzień, łapałam piłki jak szalona,
biegałam za nimi i zbierałam.
Potem piłka źle się odbiła i rozcięła mi brew.
Zeszłam i powiedzieli, że założą mi szwy.
Powiedziałam: „Nie. Zaklejcie plastrem. Wracam. Nie skończyłam”.
ROZCIĘTE OKO
Powiedzieli: „Odważny dzieciak”.
Przyszedł dzień przydziału. Nigdy tego nie zapomnę.
W wielkiej sali zebrały się młode dziewczyny,
które chciały się tam dostać.
Nie wyczytywali mojego nazwiska,
nie wyczytywali i pomyślałam:
„Muszę wrócić do domu i powiedzieć, że nie byłam dość dobra”.
A potem wyczytali mnie do Peoria Redwings.
Byłam najszczęśliwszą dziewczyną na sali.
Spędziłam z nimi cztery lata i nigdy mnie nie wymienili.
Te kobiety stworzyły podwaliny
dla różnych sportsmenek, które poszły w ich ślady.
Głowy do góry.
ICH WŁASNA LIGA
Plecy prosto.
I siadajcie.
Mimo że musiały nieźle się nagimnastykować,
żeby móc grać,
musiały chodzić do szkoły wdzięku i nauczyć się malować.
Miałyśmy wyglądać jak damy i grać jak mężczyźni. I tak było.
Nie mogę w tym grać.
To nasz strój.
Spódnice musiały kończyć się 15 cm nad kolanem.
„Tybi” Eisen wraca do bazy biegiem i z posiniaczoną nogą.
Lepszy siniak niż długie spodnie, prawda, dziewczyny?
Ludzie myśleli: „Pójdziemy się pośmiać.
Kobiety w spódniczkach grają w baseball”.
Ale kiedy zobaczyli, jak dobrze gramy,
wracali co wieczór.
W 1948 roku nasza liga przyciągnęła milion ludzi.
KENOSHA COMETS PRZECIWKO ROCKFORD PEACHES
Były feministkami.
Grały w baseball, na litość boską.
Kobiety tego nie robiły.
Miały odwagę zrobić coś innego,
kiedy odmienność nie była postrzegana jako coś dobrego.
Miałyśmy świetną grupę dziewczyn.
Moja przyjaciółka z drużyny, Betty,
powiedziała: „Terry, nie wiem, czy o tym wiesz.
Są kobiety, które spotykają się z innymi kobietami”.
Odparłam, że nie wiem.
Powiedziała: „Chcę, żebyś wiedziała, co się dzieje, i żebyś była świadoma”.
Nigdy nie słyszałam o takich dziewczynach.
Nie wiedziałem, które były które,
ale Betty i ja nie ryzykowałyśmy.
Zamykałyśmy drzwi.
Przesuwałyśmy komodę i krzesła. Zastawiałyśmy nimi drzwi.
Bo nie chciałyśmy ich w naszym pokoju.
Nie wiedziałam, co myśleć, dopóki nie poznałam Pat.
Nie wiem, co się stało, ale to było to.
Jeden z najlepszych dni mojego życia.
Poznałam ją w niedzielę rano na lodowisku w Moose Jaw.
Chyba miałam 18 lat.
Ona miała może 22 lata.
Więc wszystko zaczęło się w 1947 roku.
Jakby to było w innym życiu.
Śmiałyśmy się, bo zastanawiałyśmy się, jak to możliwe.
Tyle lat, a wydaje się…
jakby to zaczęło się wczoraj.
Pewnego wieczora jeździłyśmy na łyżwach.
Przy rogu pojechała w jedną stronę, a ja w drugą.
Powiedziała: „Masz” i dała mi kawałek papieru.
Nie mogłam się doczekać dotarcia do światła.
Pat napisała przepiękną wiadomość.
Powiedziała, że lubi czytać.
Przeczytała wiele historii,
ale żadnej, w której kobieta kochała inną kobietę.
Powiedziała, że ma nadzieję,
że to odwzajemniam.
Chciałam zawrócić i biec z powrotem.
Raz prawie utknęłyśmy w kościele.
Bo była burza piaskowa.
Szłyśmy po głównej ulicy i się pocałowałyśmy.
Nikt nas nie widział przez burzę piaskową.
Ciężko było być razem.
To prawda.
Raz zameldowałyśmy się w hotelu bez bagażu.
Nie wierzę, że to zrobiłyśmy.
Byłam tam znana z powodu sportu.
- I grałyśmy w hokeja. - Tak.
Nasze zdjęcia bywały w gazetach. Boże.
To nie był dobry pomysł.
Ale kiedy zawiozłam ją na farmę, byłyśmy szczęśliwe.
Zbliżały się święta
i nie mogłam się doczekać. Powiedziałam Pat:
„Jedź ze mną do domu,
a będziesz się dobrze bawić”.
Powiedziała, że nie może, a ja: „Zrób to.
Wsiądź do pociągu, a ja będę na stacji”.
Pat przyjechała.
I dobrze się bawiłyśmy.
W tym czasie chodziłam z Billem z Peorii,
przyjeżdżał aż do Kanady.
Mówiłam: „Przyjedź, ale bez deszczu”.
Wchodził frontem, a ja wychodziłam z Terry tyłem.
W wieku 18 lat prawie wzięłam ślub.
Młodzieniec, z którym byłam zaręczona…
zmarł.
Potem umawiałam się z innym.
W czasie wojny.
Umawiałam się z pilotem. Został zabity.
Potem umawiałam się z synem rolnika.
Jego traktor się przewrócił
i chłopak zginął.
Działy się dziwne rzeczy i pomyślałam,
że powinnam robić coś innego.
To było, zanim poznałam Terry. To wszystko zmieniło.
Tak.
Patty, byłaś mi przeznaczona.
Chyba masz rację.
Mężczyźni się nami interesowali.
O mój Boże. Chodziłam z takim jednym Lenem.
Len i ja pojechaliśmy do Stanów w 1949 roku.
Podróżowaliśmy z drużyną przez dwa tygodnie.
Oglądaliśmy, jak grały. Było wspaniale.
Miałam pokój z Terry, a on musiał spać w hotelu.
Byłam telefonistką. Zawsze mogłam cię znaleźć.
To szalone. Było po sezonie, kupiłaś stary samochód.
- Tak. - Inne dziewczyny
jechały z Chicago do Moose Jaw.
To 2400 km.
Znalazłam ją po drodze. Znalazłam motel, w którym była.
Nie mogłam nic ukryć.
Byłam w szoku, kiedy Pat zadzwoniła.
„Cześć, Terry”.
Prawie padła.
Rodzice Lena chcieli, żebym za niego wyszła.
Jego siostra naciskała, brat też.
Powiedziałam: „Terry, musimy uciekać”.
Pat powiedziała, że tylko my takie jesteśmy.
A ja na to: „Pojedźmy do Stanów”.
Myślałyśmy, że łatwiej będzie być sobą.
Nikogo nie znałyśmy. Cieszyłyśmy się, że jesteśmy razem.
Grałam w drużynie. Pat dostała pracę.
Po sezonie pojechałam do domu zobaczyć się z tatą.
Powiedziałam Pat, że wrócę.
Wróciłam i dostałam pracę.
WITAJ W DOMU, TERRY
Miałyśmy mieszkanie.
Miało dwa pokoje.
Miałyśmy wielki, brązowy fotel, na którym obie się mieściłyśmy.
Ciężko było poznać miłych ludzi,
ale po jakimś czasie się udało.
Byłyśmy bardzo ostrożne.
Naprawdę? Nie jesteś pewna.
W którym roku będziesz pewna?
Martwiłam się rozmową z Alem.
Miałam pięciu braci i został mi tylko jeden.
Jest trzy lata młodszy. Jesteśmy blisko.
Bardzo go kocham.
I uwielbia Terry.
Rozmawialiśmy przez telefon i po prostu to powiedziałam.
„Wiesz, Terry i ja jesteśmy razem
od bardzo dawna, od wielu lat”.
Powiedziałam:
„Myślimy o wzięciu ślubu”.
Nastąpiła cisza.
Powiedział, że to zaszkodzi rodzinie.
Spytałam: „Jak to może zaszkodzić naszej rodzinie?”.
Powiedział, że mam nikomu nie mówić.
Spodziewałam się tego.
Lubię Ala. Jest wspaniałym facetem, ale jest bardzo ograniczony.
Powiedziałam: „Obyś zmienił zdanie”.
Cóż mogłam dodać?
Jeśli zdecydujemy się na ślub, to i tak…
go weźmiemy.
Tak. I nie przekona nas.
Nie.
I jeśli nie może tego zaakceptować, to jego problem.
Nie może opuścić jedynej siostry.
Jakoś tego nie widzę.
Urodziłam się w Cabri, w Saskatchewan,
27 września 1928 roku.
Miałam pięciu braci i siostrę.
Było nas siedmioro.
Mieliśmy ładną farmę i urwiska.
Kiedyś pisywałam tam wiersze.
Mieliśmy strumienie, zaporę i konie.
Mój tata miał małą mleczarnię.
Dostarczał mleko mieszkańcom miasta.
Dwaj moi bracia byli w lotnictwie w czasie wojny.
Mój brat, Wally…
był ulubieńcem mojej mamy.
Był jej ulubieńcem.
Chciał być pilotem. Miał tylko 17 lat.
Podpisała zgodę, żeby mógł się zaciągnąć.
Poleciał do Anglii na swoje 19 urodziny.
Ojej.
Odbył wszystkie przeloty, całą turę.
Pożyczyli go na kolejny lot i zginął.
Zestrzelono go nad Niemcami.
Matka zmarła dwa lata później…
Pękło jej serce.
Miałam 15 lat, gdy umarła.
Po śmierci matki tata ożenił się ponownie.
Miałam macochę, siostrę przyrodnią
i dwóch przyrodnich braci.
Nie uważaliśmy jej za najlepszą matkę na świecie.
Czasem wyjeżdżali na weekend
i zamykali dobre jedzenie w piwnicy.
Co to miał być za dom?
W 1959 roku mój ojciec i macocha zginęli
na przejeździe kolejowym.
Uderzył w nich pociąg i oboje zginęli.
Rodzice Terry przyszli na pogrzeb.
Byli dla mnie wspaniali.
Po śmierci mojej matki
poznałam rodziców Terry.
Ojciec Terry od razu powiedział, że mnie adoptuje.
PAT I TATA
Terry i jej rodzina mnie kochali i to okazywali.
Wszyscy tego potrzebują.
Czuło się miłość i troskę.
To dobre.
Tak stukają. Słyszysz?
Tak. Super.
Dobra. Mieliśmy napisać zabawną piosenkę,
ale przyszła mi do głowy tylko piosenka o miłości.
To dobrze.
Moje serce.
To piosenka o miłości.
- Co? - Tak.
Powiedziałaś to jak Kanadyjka.
Jesteś moją miłością
Tyle lat razem
I będzie jeszcze więcej
Mam nadzieję.
Jesteś moją miłością
Tyle lat razem
I będzie jeszcze więcej
Jesteś moją miłością
Piękne.
Po tym kawałku myślę, że się pobierzemy.
Dobrze?
Mogę być druhną?
Możesz być druhną.
- Mogę być drużbą? - Możesz.
Drużba.
Tak.
O Boże.
Możemy to zrobić?
Zróbmy to.
Jesteś moją miłością
Jak ci idzie z ćwiczeniami?
- Dobrze. - Ćwiczysz?
Ćwiczę.
Z czym masz problem?
Z biodrem.
- Jasne. - Tak.
Oba miałaś wymienione.
- Dokładnie. - Tak.
Aktywność jest ważna z powodu parkinsona
i tych bioder, więc bądź aktywna…
Bardzo lubię te ćwiczenia.
Dlatego że nie ciągną się bez końca.
Dobrze. Chcę zobaczyć, jak wstajesz.
- Jeden. - Proszę.
- Dwa. - Zuch dziewczyna.
- Trzy. - Podnieś ręce wyżej.
- Cztery. - Dobrze.
Pięć.
Dobrze.
Sześć.
- Siedem. - Pięknie.
Osiem.
- Starczy. - Mogę dziesięć.
Chcesz dziesięć? Dobrze.
- Dziewięć. - Widać w tobie sportowca.
- Dziesięć. - No proszę.
Dobra robota.
Ta stopa do przodu.
Pewne zmiany postawy są normalne z wiekiem,
ale przy parkinsonie jest tendencja do pochylania się i zginania.
Jak staruszka.
Tak, ale nie zachowujesz się jak staruszka.
ROK PÓŹNIEJ
Wiecie,
ma dni, kiedy nie jest źle, i takie, kiedy nie jest najlepiej.
Ale jutro dostanie drugą szansę
i modlimy się, żeby tym razem pomogło.
Bo za pierwszym razem jej to nie pomogło.
Ból jest okropny, bierze leki przeciwbólowe.
Powinna brać co cztery godziny.
Próbujemy je rozłożyć.
Nie bierze ich tak często.
Ale…
Martwię się tylko o jej zdrowie.
Chcę, żeby była zdrowa i szczęśliwa.
Wielu rzeczy nie może zrobić
z powodu drżenia dłoni.
Więc pilnuję wszystkiego.
Nie chcę, żeby była sama.
Martwi mnie to.
Wiele dla mnie znaczy.
Jest dla mnie wszystkim.
Weź laskę i pójdziemy.
Dobra.
Dobrze.
Muszę uważać.
Zgadza się. Pomóc ci?
Martwi mnie to, że widzę, jak jej się pogarsza…
a Pat nie robi postępów
przy ustalaniu planu ich przeprowadzki.
Nic nie robi.
Jest nieugięta.
I to mnie frustruje.
Ciocia Terry chce się przeprowadzić, a Pat nie.
Chyba muszę przeprowadzić interwencję.
Nie mam innego wyboru.
Nikogo nie ma.
- Patty. - Cześć, kochanie.
Jak się masz?
Miło cię wreszcie widzieć.
- Ładnie wyglądasz. - Czy to mała Diana?
Spójrz na siebie.
- Moja Diana. - To Diana?
Bałam się przyjść.
- Dobrze się czuję. - Cześć!
Diana.
Jej małe kochanie.
Dobrze cię widzieć.
Mój Boże, musiałaś się zmęczyć.
Boże, dobrze cię widzieć.
Wspaniale.
Niech ci się przyjrzę.
- Wygląda wspaniale. - Świetnie.
Kiedy ostatnio was widziałam, ciocia Terry ważyła jakieś pięć,
- może dziesięć kilo więcej niż teraz. - Dokładnie.
Waży jakieś 55 kg.
Jesz?
Tak, jem.
- Nie wiem, czy nie za mało. - Pewnie tak.
Masz dobry apetyt.
Jem tyle co ty, Pat.
Nie.
Przywożą wam mrożone obiady?
Tak. Kupujemy mrożone obiady.
Nadszedł czas, w którym inni powinni za was gotować.
Sprzątać za was dom.
Nadszedł czas…
żebyście się o nic nie martwiły,
i myślę, że wszyscy martwimy się tym,
co będzie dalej.
Śniło mi się,
że sprzedałyśmy dom ze wszystkim w środku,
i myślę, że to rozsądne.
Nie mogę.
Nie zostawię tych krzeseł.
Oj, Pat…
Nie zostawię tych krzeseł.
Te dwie lampy jadą z nami.
Na pewno zabierzemy obrazy.
Te wszystkie rzeczy… Wszędzie są rzeczy.
Nikt nie każe ci ich sprzedać.
Możesz je zachować, ale musicie się wyprowadzić.
Musimy wymyślić, gdzie chcecie mieszkać.
Tu czy na Florydzie? Wiem, że nie chcesz przyjechać do Kanady.
Nie. Edmonton mnie nie kręci.
Nie wiem dlaczego, ale nie.
- Cóż… - Podobała mi się Sarasota.
Też lubię Florydę.
Jest pięknie i dobrze się tam bawię.
Ale teraz się dla nas nie nadaje.
Miło, ciepło i zielono.
Nie mogę prowadzić.
Ty nie wiesz, ile możesz, i możemy utknąć
na jakimś polu golfowym
przy strumieniu.
Może być strumień.
To nie dla nas.
Nie dla nas.
Nie byłoby tak źle, gdybyście znalazły fajne miejsce tutaj.
W St. Charles?
Muszą mieć tu dobre placówki.
Są bardzo drogie.
Tak…
Ale i tak będzie drogo, gdy jedna z was zachoruje
i będziecie potrzebować opieki na stałe.
Zacznijmy szukać czegoś tutaj.
- Tak myślisz? - Tak.
Patty?
Chyba możemy.
Boli cię, kiedy tak stoisz?
Nie, teraz mnie nie boli.
Mam dobry dzień, bo tu jesteś.
Ciociu Terry, musimy to załatwić.
Musimy jechać do Edmonton.
Możemy wyjechać zimą.
Myślę, że nie zdołacie się dogadać.
Pokaż miejsce, o którym mówiłaś.
Jakieś Dell.
Chyba Delnor Glen.
Mogę to sprawdzić tutaj.
Chcę się tego pozbyć.
Twoja pigułka, Terry.
Musisz zjeść wszystko.
- Dobrze. - Musisz.
Pat?
- Gdybyśmy tam pojechały… - Tak.
…i powiedzieliby,
że w przyszłym miesiącu będzie dla was
wolne miejsce,
można by to zrobić.
- Nie. - Tak.
Tak. Dałybyście radę, gdyby się postarać.
Dobrze.
Nie śpię długo.
Cześć, Debbie. Nazywam się Diana Bolan i jestem z Kanady.
Odwiedzam ciotki.
Interesuje mnie to, co macie do zaoferowania,
i chciałabym zapytać, czy mogłabym
wpaść do was dziś po południu albo jutro
i rozejrzeć się, póki jestem w St. Charles?
Dobrze, zamknij oczy.
Dobrze.
W porządku.
Dobrze. Doceniam to. Dziękuję, Debbie.
- Dziękuję. - Pa.
Znalazłaś właściciela?
Rozmawiałam z Delnor Glen.
I…
Pokój kosztuje 5000 $ miesięcznie.
Pięć tysięcy miesięcznie?
A dodatkowa osoba 1500.
Czyli 6 845 dolarów miesięcznie.
Za jedną osobę?
- Za dwie. - Za dwie?
Ile?
Prawie siedem tysięcy.
Daje to 84 rocznie.
- 84 tysiaki? - Tak.
To trochę drogo.
Nie wiem. Chyba lepiej wykitować.
Ciekawe, czy mogłybyśmy jeszcze gdzieś zadzwonić.
Społeczności emerytów.
Zobaczmy, chyba coś miałam.
To nie jest…
Marlene mówiła, że dała ci ulotki.
Zgadza się.
Wyrzuciłyśmy je.
- Wyrzuciłyście? - Tak.
- Nie. Nie wyrzuciłyśmy. - Myślałam, że tak.
Kiedy to było?
Ja to wezmę.
Jest tu kto?
Zaczekaj chwilę.
Co robisz, Terry?
Jest tam pełno rzeczy, nie wchodź.
Co chcesz zrobić?
Chcę sprawdzić.
Terry, nie ma ich tam.
Gwarantuję.
Wszystko przejrzałyśmy. Nic tam nie ma.
Chcę pokazać Dianie, co mam.
Nie pokazuj.
- Pokażę. - Nie pokazuj.
Nie. Absolutnie nie.
Znasz mnie całe moje życie. Nie wiem, czemu mi nie ufasz.
- Ufam! - Nie mam żadnych ukrytych motywów!
- Chcę się nią zająć. - Uspokój się.
Niby jak? Wysyłasz tyle pieniędzy,
a mówisz, że cię nie stać.
To nie ma najmniejszego sensu.
Ciocia Terry jest teraz zagrożona.
- Wiem. - Ty też.
I nie wiem, czemu nie chcesz, żebym coś zrobiła i wiedziała,
- ale powiem ci… - Do diabła.
…że jestem uczciwa
i nigdy nie pozwolę, żeby ciocia Terry była zagrożona.
Od roku chciałam przyjechać, a ty mi zabraniałaś.
Przyjeżdżam,
a ona waży 45 kilogramów!
Plecy ją bolą.
Nie wiesz, jak bardzo kocham ciocię Terry!
Nie wiesz!
Chcę, żeby była bezpieczna.
To wszystko!
- To dużo pieniędzy. - To wszystko.
Mam dość kłócenia się o to!
Nie wierzę,
że uważasz,
że próbuję coś przed tobą ukryć. To nieprawda.
Nieprawda.
Kiedy to powiedziałaś, czułam się, jakbym dostała strzał w serce!
Co powiedziałam?
Powiedziałaś Terry: „Nic jej nie mów”.
Co?
„Nic jej nie mów, Terry.
Proszę, nic jej nie mów”.
Nieprawda, bo Pat…
- Nie. - To gra.
Cóż, chyba i tak wiesz, prawda, Diane?
Powiedziałam cioci Terry, że nie chcę widzieć jej rzeczy.
I tak to wyciągnęła.
Chciała, żebym to zobaczyła.
Powiedziałam, że nie chcę tego oglądać.
Powiedziała, że może mi pokazać.
Macie dość pieniędzy, żeby tam zamieszkać.
Wystarczy wam nawet bez domu,
to ponad milion dolarów.
W czym problem?
Nawet nie wiem, czemu to powiedziałam.
Też nie mogę w to uwierzyć, ale jest jej przykro.
To głupie. Mówisz głupoty, Diane.
Diane, Pat cię kocha.
- Nie wiem, czemu to powiedziała. - Ja też nie.
Co z tobą nie tak?
Chcę, żeby się tobą opiekowała.
Diane, proszę.
Nie wierzę, że tak o mnie myślisz, Diane.
- Na litość boską… - Wiesz, co się dla mnie liczy?
Macie z ciocią Terry coś pięknego.
Wspaniale traktujesz ciocię Terry.
Tylko to się liczy,
nie musisz mnie lubić, bylebyś się nią zajęła.
Możesz przestać?
Przestań! Bo cię kocham i zależy mi na tobie.
- Opiekuj się nią. - Słuchaj!
Przestań gadać i się wściekać…
Gdybym tego nie słyszała, nie byłabym zła.
Cholera.
Wiesz, że cię kocham.
Więc nie rozumiem, dlaczego mi nie powiedziałaś,
żebym pomogła wszystko zorganizować.
W tym momencie musisz mi zaufać.
Tylko odrobinę.
- Chcę o was zadbać. - Ufam ci.
To wszystko.
- Boli cię głowa, Pat? - Nie.
Boli mnie serce.
Bardzo mi smutno.
- Co? - Jest mi bardzo smutno.
- Musimy zabrać naczynia. - Tak.
To jest niezłe.
Chcesz dzwonek?
Podoba mi się.
Chcecie zachować sztućce czy oddać?
Piękne, prawda?
Ciekawe, ile jest warte.
- Zabieramy regał. - Tak.
Komodę też.
Wszystkie zdjęcia też, prawda?
Tak.
Do góry. Brawo.
- Po co wam piłka? - Wyrzuć do śmieci.
Nie wyrzucę, to nowa piłka.
PRZYPADKOWY TURYSTA
Wyrzuciłam 110 książek.
LIGA ALL-AMERICAN
Wszystko jest brudne.
No dobra.
Peoria Redwings.
- Ugnij kolana. - Dasz radę.
- Bierzecie to? - Nie.
Zabawne. Spójrzcie na te zdjęcia.
Pełno tu gejów.
To jej przyjaciółki baseballistki.
Ciocia Terry będzie zachwycona tymi zdjęciami.
Zdjęcia z podróży, z przyjaciółmi i…
Nawet nie wiem, kim są ci ludzie.
Ci ludzie.
Mają całą rodzinę poza nami.
Miały całe drugie życie.
To tylko kupa…
Boże wszechmogący.
Kupa rzeczy.
Czekaj, Patty.
O rany.
Byłam kiedyś opalona?
Ale byłam chuda.
Wyglądałaś jak Lauren Bacall.
Lubiłyście robić zdjęcia w łóżku.
O rany.
- Spójrz na to. - Byłyśmy w drodze na Kubę.
To Hawana.
Jedziesz na Kubę.
- Na wiosenny trening. - To ty, Terry.
Miałaś w dłoni filiżankę.
- Tak, to Kuba. - Czyż to nie zabawne?
Ciociu Terry, rzucasz czapką, żeby złapać piłkę.
Wielu łapaczy tego nie robiło.
Byłaś urocza, moja droga.
To wygląda na listy.
Jasny gwint.
Napisałam to do Terry. Boże.
Pisałaś do Terry? Naprawdę, Pat?
O rany.
Śmiało.
Popłaczę się.
Nazywa się Tej nocy nie zapomnę.
„Choć to był tylko spacer, gdy księżyc lśnił na niebie,
to znaczył dla mnie wszystko, bo miałam wtedy ciebie.
To tylko jeden wieczór, w tygodniu jest ich siedem.
Kochana, byłaś przy mnie,
a noc stała się niebem.
I szłyśmy dalej, cicho, księżyca szlak mijając,
a radość pełzła we mnie, gdy śmiałaś się, wołając.
Pod rękę szłyśmy same, ta noc nas uskrzydliła.
Tej nocy nie zapomnę, bo tylko nasza była”.
Patty, to piękne.
- Pięknie. - Wiesz co?
Mogłyby być w książce.
- Są piękne. - Też tak myślę.
O mój Boże. Było ich sporo, prawda?
Czemu doły są poodrywane?
Żeby nikt nie wiedział, że je napisałyśmy,
gdyby ktoś je przeczytał.
- W tamtych czasach… - Trzeba było uważać.
Gdyby coś nam się stało,
nasza rodzina nie wiedziałaby, kim byłyśmy.
Tak. Prawda, Pat?
Rodziny wyrzekły się osób, które znamy.
Myślałaś, że tak zrobię?
Tak.
- Naprawdę? - Bała się.
- Nie wiedziałyśmy. - Nie chciała cię stracić.
Musiałyśmy uważać.
DOM OPIEKI DELNOR GLEN
- Pat! - Dobrze.
Judy.
Wyglądają dobrze. Ciastka krabowe z sosem holenderskim.
Dalej, turlaj się.
Turlaj się, piesku.
Jeszcze mokre.
Czuję się jak w domu.
- Prawda? - Tak. Codziennie jest lepiej.
Czuję się jak w domu, bo mamy bałagan na stole.
Byłyśmy niechętnymi debiutantkami.
Nie…
Nie byłyśmy gotowe.
Uwielbiamy nasz dom
i spędziłyśmy tam 21 szczęśliwych lat.
Nie byłyśmy gotowe.
Potrzebowałyśmy kogoś takiego jak Diana, żeby powiedziała, że się martwią.
Potrzebowałyśmy tego popchnięcia.
Zależały jej na nas, chce naszego szczęścia i bezpieczeństwa.
Tak.
Myślę, że to dobry wybór.
Tak. Doprowadzono nas tutaj.
Nie ma tu nikogo, kogo byśmy nie lubiły.
Są ciekawi.
Nie. Nie mam ochoty dzielić się tym z nimi.
- To nie jest konieczne. - Nie.
Cześć. Wejdźcie.
Daj jej. Daje ci kwiatek.
Dziękuję, kochanie.
- Wejdź, Jackson. - Piękny.
Wejdź.
Chcesz iść do ciotek?
Nie wierzę, że to robimy.
Lepiej w to uwierz.
Sto lat i tak dalej.
Tak.
I tak dalej.
Lepiej w to uwierz.
- Dobra. Zróbmy to. - Zaczynamy.
Chodźmy.
Możesz płakać.
Chyba nie stchórzycie?
Nie.
Pięknie.
Tammy.
Jasne. Kurwa, widzę.
Słyszymy cię.
Przywitaj się.
Cześć, Tammy.
Macie piękne balony.
Cześć, Tammy.
- Tęsknimy za tobą. - Tak.
- Szkoda, że cię tu nie ma. - Tak.
Przyjaciele…
Panny młode są gotowe, więc zapraszam was
na długo oczekiwane świętowanie.
Najwyższy czas.
Zaczniemy od słów E.E. Cummingsa.
„Mam ze sobą twoje serce.
Noszę je w swoim.
Nigdy się z nim nie rozstaję.
Gdziekolwiek pójdę, ty ze mną, moja droga.
Nie lękam się losu, bo jesteś moim przeznaczeniem.
Nie chcę światów, bo jesteś moim światem.
Mam ze sobą twoje serce.
Noszę je w swoim”.
Terry i Pat, zebraliśmy się tu z waszą rodziną i przyjaciółmi,
aby połączyć was świętą, formalną
i legalną instytucją małżeństwa.
Czy ty, Emmo Marie Henschel,
bierzesz tę kobietę, Teresę Paz Donahue,
za żonę?
Tak.
Obiecujesz ją kochać, szanować
i cenić, dzieląc z nią życie,
i być dla niej kochającą i wyrozumiałą towarzyszką
do końca swoich dni?
Tak.
Czy ty, Tereso Paz Donahue,
bierzesz tę kobietę, Emmę Marie Henschel, za żonę?
Tak.
Obiecujesz ją kochać, szanować
i cenić, dzieląc z nią życie,
i być dla niej kochającą i wyrozumiałą towarzyszką
do końca swoich dni?
Tak.
Pat, weź obrączkę Terry.
Załóż jej na palec i powiedz: „Terry, tą obrączką cię poślubiam”.
Terry, tą obrączką cię poślubiam.
Terry, weź obrączkę Pat,
załóż jej na palec i powiedz: „Pat, tą obrączką cię poślubiam”.
Pat, tą obrączką cię poślubiam.
Pat i Terry, wymianą przysiąg i obrączek
zaczęłyście w prawie to,
co trwało w wierze i miłości
przez prawie 70 lat.
Świętujemy waszą wspólną podróż.
Cieszymy się, że nie musicie już nazywać się kuzynkami…
w końcu.
W końcu możecie nazywać się ukochanymi żonami.
Obie możecie pocałować pannę młodą.
To wspaniały dzień.
Chcemy podziękować wszystkim, którzy przyszli.
Przez lata byliście ich przyjaciółmi.
Jesteśmy wdzięczni, że jesteście ich drugą rodziną.
Dziękuję za przybycie.
Gratuluję wam obu.
Dziękuję.
Zdrowie.
Najlepszego.
Tak.
- Dobrze, że jesteś. - Tak.
Właśnie.
Pocałujecie się?
Nazywa się Terry Pat.
Chodzimy na mecze.
Mecze Cubsów, baseballowe.
- To twoja druga rodzina. - Tak.
Babcia Rosie…?
Sto sześć lat.
Ciocia Terry zatrudniła managera…
NOWOŻEŃCY
Wyglądasz dziś lepiej.
- Tak? - Tak.
Bo mam na sobie czerwoną bluzkę.
Chodzisz?
Z chodzikiem.
Bez niego nie.
Będzie z nas niezła para.
Zawsze byłyśmy niezłą parą, Terry.
Tak.
Zaczynamy 70. rok razem, więc…
Nie możesz się ruszać, muszę cię dobrze traktować.
Zawsze dobrze mnie traktowałaś.
Zawsze dobrze, skarbie.
Jesteś śliczną dziewczynką.
Proszę.
Proszę, skarbie.
- Kocham cię. - Ja ciebie też, kochanie.
Wszystko będzie dobrze.
Lepiej bądź grzeczna i jedz.
- Jedz. - Terry.
Terry, staram się.
Ale jeśli nie mogę jeść, to nie mogę jeść.
Kochanie, nie martw się.
Wiesz, że się o ciebie martwię
i chcę, żebyście były szczęśliwe i zdrowe.
Wiem, że ciężko sobie radzić z chorobą Parkinsona.
Pamiętam, jak mówiłaś, że starzenie się nie jest dla mięczaków.
Jesteś twarda i wiem, że się trzymasz.
Ale jeśli mnie potrzebujesz, zadzwoń.
- Tak. - Zadzwonimy.
Patty, obiecaj, że zadzwonisz, jeśli będę musiała przyjechać.
Zadzwonię.
Dobrze.
Pa. Kocham cię. Pa.
Pa.
Cholera.
Porozmawiałyśmy o tym
i uznałyśmy, że najlepiej będzie wrócić do Kanady.
Chyba mam.
Tu jesteś. Cześć, kochanie.
- Wsiadaj. - Pomogę ci, dobrze?
Wsiadaj, mówi.
- Jestem, Terry. - Dobrze.
Przytul ją.
Chodź tu.
Chcesz buziaka na dzień dobry?
- Nie, póki nie… - Póki nie usiądę.
Tak.
Musimy jechać.
I kto to mówi.
- Dajesz mi dzisiaj popalić. - Tak.
W porządku. I tak cię kocham.
Ciociu Terry, bądź miła dla swojego maleństwa.
- Nawet mnie nie pocałuje. - Dlaczego?
- Terry? - Co?
- Chcesz mnie pocałować? - Myślę o tym.
Myślisz o tym?
Powiedz, kiedy będziesz gotowa.
Patrzę w kamerę.
Chodź. Daj buziaka.
Dobra. Ruszamy.
- Ruszamy? - Dobrze.
Nasz dom, Terry.
Tak.
Dwadzieścia sześć lat.
Dwadzieścia sześć.
Tak.
Uwielbiałyśmy tam mieszkać.
- Prawda, Terry? - Tak.
A teraz wyjeżdżamy.
KONTROLA GRANICZNA
Jesteśmy w Kanadzie.
Kanada.
NASZA MIŁOŚĆ JEST PRAWDZIWA
Druga baza.
Ślizg.
Łamałaś wtedy zasady.
Dokładnie.
Wszyscy, którzy grali w latach 40., łamali zasady.
Całe życie łamałaś zasady.
Tak.
Dlatego jestem szczęśliwa.
Prawda?
- Dobrze się z tym czułaś? - Tak.
Jesteś w Kanadzie. Jesteś tu!
- Tak. - Tak!
Jesteście w domu z rodziną.
Dobrze, że tu jesteś.
Uważam, że to była świetna przeprowadzka,
bo zwłaszcza Terry potrzebowała towarzystwa rodziny.
Udało mi się je tu sprowadzić
i jestem za to wdzięczna.
Zrobię wszystko, co muszę.
Cieszę się, że obie tu są.
Niczego nie żałuję.
Zrobiłabym to jeszcze raz.
Myślę, że miłość to miłość, a to jest najważniejsze.
Pat i Terry przeżyły ze sobą szczęśliwie prawie dwa lata
w domu opieki Touchmark w Edmonton w Kanadzie.
Terry Donahue zmarła 14 marca 2019 r.
Przeżyła ją jej partnerka od 72 lat, Pat Henschel.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz