W dzisiejszym programie zajrzymy za kulisy
i od początku do końca staniemy się świadkami powstawania
nowej amerykańskiej sztuki scenicznej.
„Asteroid City” nie istnieje.
To wytwór wyobraźni, zrodzony na potrzeby naszego programu.
Wszystkie postaci są fikcyjne,
dialogi hipotetyczne, a wydarzenia sfabrykowane.
Wspólnie tworzą jednak autentyczny obraz prac
nad współczesną produkcją teatralną.
Nasza historia zaczyna się od taśmy do maszyny do pisania.
Conrad Earp, dramaturg, z Upper Wyoming.
Znany z romantyczno-poetyckich opisów
życia na zachód od Gór Skalistych.
Wątpliwą przyjemnością jest podglądanie twórcy przy maszynie.
Przyśpieszmy. Po miesiącach samotniczych aktów kreacji,
korekt, ulepszania, sprawdzania, przepisywania, skracania,
bazgrolenia i picia do lustra,
przechodzimy do momentu, kiedy to na scenie
odbywa się pierwsza próba czytana.
Teatr Tarkington Theatre, South Northwest Avenue 345.
Przystanek autobusowy na pustyni.
W pół drogi między Zasuszonym Wąwozem a Jałową Równiną.
Scenografia: knajpka na 12 krzeseł,
stacja benzynowa z jednym dystrybutorem i motel z 10 domkami.
W głębi sceny, z lewej, Góry Tomahawk.
Najwyższy szczyt: 3352 metrów.
W głębi po prawej,
nieukończony wiadukt autostrady, 6 metrów na ziemią,
urywa się nagle za drogową blokadą.
W centrum krater uderzeniowy. 30 metrów średnicy i głębokości.
Otoczony niewysoką siatką, jaką się zwykle grodzi boiska.
Poza sceną, w oddali, pociąg towarowy, 650 wagonów,
toczy się nieśpiesznie 8 km/h.
Uwaga dla oświetleniowca.
Światło pustyni nie jest ani ciepłe, ani chłodne.
Jest przejrzyste. I najważniejsze - wydobywa każdy szczegół.
Obsada. Augie Steenbeck, fotograf wojenny, tuż po czterdziestce.
Jego syn, Woodrow, lat 14, zwany Mózgiem.
Midge Campbell, pod czterdziestkę, aktorka.
Jej córka, Dinah, lat 15.
June Douglas, nauczycielka.
Farmer Montana, patrz obraz.
Grif Gibson, generał armii.
Sandy Borden, Roger Cho, J.J. Kellogg,
Cliford, Ricky, Shelly.
Stanley Zak, lat 65, emeryt.
Akcja rozgrywa się we wrześniu 1955 roku.
Akt I. Piątek rano, 7:00.
Akt II. Kolejnego dnia.
Akt III. Tydzień później.
NIE DETONOWAĆ BEZ ZGODY PREZYDENTA
ASTEROID CITY POPULACJA: 87
BŁĘDNIE WYTYCZONA DROGA RAMPA ZAMKNIĘTA
LOKALNA ATRAKCJA „METEORYT Z JAŁOWEJ RÓWNINY”
UDERZYŁ OKOŁO 5000 LAT TEMU
KRATER
AKT I
SCENY I-III
Zdechły wąż, płaski wąż.
Puknij go patykiem w łeb.
Pewnie zjadł jakąś mysz.
Pięć razy placki i czarna kawa.
Kto musi siusiu?
- Nikt. - Ja nie.
Jedziemy średnio 25 m/s.
Słabe spalanie, duże opory powietrza.
Przez bagaże na dachu.
Wnioskuję z danych sprzed utraty mocy.
Czego się księżniczki napiją?
- Księżniczki? - Ja jestem wampir.
Ja egipska mumia pogrzebana żywcem...
Piję ludzką krew.
...co potem ożyła bez głowy.
Ja jestem wróżką.
To może koktajl truskawkowy?
- Co to? - Kolejna próba jądrowa.
Dwa razy miałem do czynienia z czymś takim
w wersji kombi rocznik 52.
Przypadek pierwszy: szybka wymiana części za 75 centów.
Drugi był to trudny, kosztowny
i czasochłonny demontaż,
i montaż całego układu napędowego
oraz systemu smarowania – bez sukcesu.
Silnik wybuchł,
resztę rozebrano i sprzedano na części.
To ten.
A jak jest u nas?
Zaraz się przekonamy.
- Przypadek nr 1. - Ile jestem winien?
Nic. 10 dolarów za holowanie.
Co to ma być?
Nie wiem.
Przypadek nr 3. Nigdy się z tym nie spotkałem.
Rezydencja Zaka.
Romulus? Tu Augie Steenbeck.
Witam, brama otwarta.
- Jeszcze nas tam nie ma. - Nie?
- Można z panem Zakiem? - Oczywiście.
- Nie ma was? - Nie ma.
Auto wybuchło. Zgarnij dziewczynki.
- Wybuchło? - Częściowo.
Nie w całości. Odbierz dziewczynki.
Nie jestem szoferem. Jestem dziadkiem.
- Gdzie jesteście? - W Asteroid City.
Droga nr 6, 75 mila. Przyjeżdżaj.
- Ja muszę zostać z Woodrowem. - Czemu?
To coś. Dla Woodrowa. To tutaj.
WITAJCIE MŁODZI MIŁOŚNICY GWIAZD I KOSMICZNI KADECI
- Jesteś? - Jak to przyjęły?
Nie przyjęły.
- Nie? - Nie.
- Nie? - Tak.
- Nie powiedziałeś im? - Nie.
- Obiecałeś. - Wiem.
Czekam na dobry moment.
Żaden nie będzie dobry.
W porządku?
Nie.
Nigdy mnie nie lubiłeś, co?
Nigdy cię nie kochałem.
Sądziłeś, że na nią nie zasługuję.
Tak, tu się zgodzę.
- Tankuj cadillaca. - Tak jest.
- Powiedz im. - Dobrze.
Będę, jak będę.
Samochód jest do niczego.
Andromeda, zajrzyj pod chodniczki.
Pandora, schowki.
Kasjopeja, pogrzeb między siedzeniami.
- Co myślisz? - Że to smutne.
AKT I
SCENY IV-V
Przerwa. 13 minut.
Odliczamy!
- 1. - 2.
- 3. - 4.
- 5. - 6.
- 7. - 8.
- 9. - 10.
Wszyscy. Podziękujmy za bezpieczną podróż.
Ojcze nasz, dziękujemy za tę wspaniałą jazdę.
Zjadłem 3 popcorny, wygrałem psi gwizdek
i minimapę pierwszych 13 kolonii.
Widziałem jak tir przejechał kojota,
był płaski jak naleśnik.
Rety, co jeszcze?
Stawaliśmy 2 razy, bo Bernice musiała siku.
- Wcale nie. - Amen.
Obiad. Zbiórka jedno za drugim.
Rany, ale gorąco.
Szok, w końcu to pustynia.
Pustynia nie pustynia,
więdnę tu jak ścięta petunia.
- Ludzie nie więdną. - Serio?
Więdną rośliny, kwiaty tracą płatki, liście, a łodygi...
- Zakład? - Że co?
Że zjem ostrą papryczkę. Taki eksperyment.
Nie rób tego.
Ostra papryczka.
A niech mnie. To Midge Campbell.
- Kto? - Dokładnie za tobą.
Nie patrz.
To pewnie jej ochroniarz.
Pan Cho? Witamy.
Domek nr 7. Właściwie to namiot.
Oto klucz, choć nie ma drzwi. Jedynie poły.
- Namiot? - Wiem.
We wtorek rano usprawniałem elektrykę.
Więcej światła, maszyna do lodu,
elektryczna łapka na robaki.
Niestety coś poszło nie tak
i domek nr 7 się spalił.
- Jest namiot. - Nie chcemy namiotu.
Oczywiście, rozumiem.
Myślę, że będzie tam panom wygodnie.
Czy młody człowiek ma jakiś problem?
- Pić mu się chce. - Naturalnie.
W kwestii soków: jabłko, pomarańcza czy pomidor?
Przepraszam?
Draństwo zjadło mi ćwierćdolarówkę.
Pan wybaczy.
Pewnie się zastanawiacie, gdzie walizka waszej matki.
Otóż, matka z nami nie pojedzie.
Nie dała rady. Była za bardzo chora.
W skrócie, po wielu operacjach,
terapiach i kuracjach,
po dwóch latach walki i cierpienia,
w końcu się poddała.
Wcześniej nie wiedziałem, jak wam powiedzieć.
A później już się nie dało.
Byłem w kropce. Żaden moment nie jest dobry.
Nasza matka zmarła 3 tygodnie temu?
Tak.
A kiedy wróci?
Nie wróci.
Powiedzmy, że jest w niebie.
Dla mnie to abstrakt, ale jesteście episkopalianami.
Chodźcie, przytulę was.
Wystarczy, siadajcie.
Woodrow, wiedziałeś?
Chyba tak.
Długo jej nie było.
Będzie dobrze. Dziadek jest już w drodze.
Pomieszkamy u niego jakiś czas,
chwilowo bliżej nieokreślony.
Ona jest w środku?
Tak, w tym pojemniku.
Skremowana.
Jesteśmy sierotami?
Nie, ja jeszcze żyję.
Gdy zmarł mój ojciec, mama powiedziała, że jest wśród gwiazd.
Ja jej na to: „Najbliższa gwiazda, poza tą,
jest lata świetlne stąd,
a temperatura na jej powierzchni to 5000°C.
Nie jest wśród gwiazd, mamo. Jest w ziemi”.
Chciała mnie pocieszyć. Była ateistką.
Dodała, również bez sensu,
że czas leczy rany.
Nie leczy, choć bywa jak plaster.
Swoją drogą, wasze pojęcie czasu jest błędne.
Nie sądzę, by poza Woodrowem,
ktoś tu wiedział, czym jest 15 minut.
15 minut to 6200 godzin.
Otóż to. Ale to nie wasza wina.
Gdybyście mogli zjeść co chcecie,
co byście wybrali?
Postać Augiego Steenbecka w naszej wymyślonej produkcji
miała ściśle i na stałe związać się
z aktorem wcielającym się w tę rolę.
To były stolarz, którego w epizodycznej roli
wypatrzył reżyser, Schubert Green.
Analisse, odpisałem na listy,
proszę o koktajl i tabletkę.
Przyszedł dżentelmen, o którym wspominał pan Green.
Nie, nie przyjmę go.
Zakwateruj go w Szyprze albo Latarni,
niech przyjdzie rano, ale nie przed 11:00.
Owo pierwsze spotkanie dramaturga i aktora
w naszej fikcyjnej historii, natychmiast obrosło legendą.
Sceneria: późna jesień, późne popołudnie.
Nadmorska wioska nieopodal metropolii.
Nie, znowu? Bardzo przepraszam.
Panna Watson nie uprzedziła? Jestem nie w formie.
Wiem, ale lody by się roztopiły.
- Co to ma być? - Pana ulubione.
Agrestowe z Mroźnej Łychy na East Rotterdam.
Zapakowałem w trociny, gazetę i łupiny.
Po co wydawać forsę na starego głupka, jak ja.
Dali mi 10$ na autobus.
Wziąłem pół pojemnika, złapałem stopa, reszta dla mnie.
Zimne i pyszne.
Od dawna pan służy?
Służę? Komu służę? Nic nie wiem.
O ile się oczywiście nie mylę,
belki, zdaje się, oznaczają
starszego kaprala.
Grałem wojaka nr 3 w Trębacze trąbią w takt.
Wczoraj zeszli z afisza.
Rozumiem. Mundur z garderoby.
Już nie.
I jak?
Sztuka? Dramat. Mogę otworzyć okno?
Oczywiście. Niezły skwar, co?
Nawet stokrotki i jaskry więdną.
Okno się zacina.
Wybił mi pan szybę.
Dlaczego Augie poparzył sobie rękę?
Szczerze powiedziawszy, nie wiem.
Nie planowałem tego.
Ja tylko pisałem, sam się poparzył.
Zbyt wydumane?
Moim zdaniem,
szukał przyczyny przyśpieszonego bicia serca.
Ciekawa koncepcja. Podoba mi się.
Może niech to powie. Dobry tekst.
A może nie. Nie ma potrzeby.
To fakt, nie jesteśmy sami. Kosmita ukradł asteroidę.
Długo myśleli, że to odprysk niewielkiego księżyca
hipotetycznej planety Magnavox 27,
uznawanej dziś za karłowatą kometkę.
Według encyklopedii.
Ona już by sobie z nim pogadała. Na pewno.
Twoja matka.
Zmusiłaby go, by zdradził tajemnice wszechświata,
ochrzaniła go, rozbawiła.
Miałaby swoją hipotezę.
Bardzo mi ją przypominasz.
Nie była nieśmiała. Wyrośniesz z tego.
Twoje siostry też mogą być kosmitkami.
Kiedy ją poznałem, miała 19 lat.
Paliła papierosa, czytała książkę,
opalała się w kostiumie na schodach ewakuacyjnych,
półtora piętra w dół ode mnie.
Mam czasem wrażenie, że ciągle ją tu słyszę.
Jak oddycha w ciemności.
Kto wie, Woodrow. Może i jest wśród gwiazd.
Ideał.
AKT I SCENY VI-IX
Chwila moment!
No nie.
- Kiedy następny? - Chyba w niedzielę rano.
Pij sok.
Zrobił mi pan zdjęcie.
Czemu?
Jestem fotografem.
Nie spytał pan o zgodę.
- Nigdy nie pytam. - Dlaczego?
Pracuję w okopach, na polu bitwy i w strefach walki.
Naprawdę?
Fotograf wojenny?
Głównie. Czasem fotografuję sport.
Nazywam się Augie Steenbeck.
I co pan z tym zrobi? Ze zdjęciem.
Jeśli wyjdzie, spróbuję sprzedać jakiejś gazecie.
Skoro już pani pyta.
„Midge Campbell je gofra”.
Pierwsza odbitka dla mnie. Do akceptacji.
To Dinah.
- A to Woodrow. - Mam pytanie.
Dostał pan kiedyś? Kulą?
Czy dostałem...
Raz czy dwa. Draśnięcie.
I szrapnelem w tył głowy. Pokaż jej.
Jeszcze panu nie przebaczyłam.
CEREMONIA OTWARCIA i WRĘCZENIE NAGRÓD
Witajcie.
W imieniu Wojskowego Wydziału Badań i Eksperymentów
oraz Fundacji Larkingsa,
cześć wam.
DZIEŃ ASTEROIDY 1955
MIŁOŚNICY GWIAZD ODZNACZENI
Dzień Asteroidy obchodzimy co roku,
na pamiątkę 23 września 3007 p.n.e.,
kiedy na Jałową Równinę spadł meteoryt.
Oto program obchodów:
zwiedzanie świeżo odnowionego obserwatorium
z zespołem dr Hickenlooper.
Wieczorem pyszne chili i frankfurterki,
a także pokaz fajerwerków.
Obserwowanie planet w peryhelium
tuż przed północą.
A na deser, przyznanie Stypendium Hickenloopera
tuż po poniedziałkowym bankiecie.
Za chwilę wręczę pamiątkowe medale,
najpierw jednak przemowa,
którą otrzymają państwo na pamiątkę w formie broszury.
Rozdział 1. Codziennie szedłem do szkoły 18 mil,
doiłem kozy, skubałem kurczaki,
łapałem świetliki, kąpałem się nago,
modliłem co noc
i 2 razy na tydzień obrywałem klonową witką, to było życie.
Rozdział 2. Mój ojciec poszedł
się bić, by inni przestali się bić. Nie przestali.
To, co z niego zostało wróciło w skrzyni, z flagą.
Koniec rozdziału 2.
Poszedłem do szkoły oficerskiej.
20 lat minęło niczym sen.
Żona, syn, córka, pudel.
Rozdział 3. Kolejna wojna.
Nogi i ręce strzelały w powietrze jak popcorn.
Oczy wychodziły na wierzch, dosłownie i w przenośni.
Mężczyźni tańczyli pod palmowymi liśćmi
przebrani za kobiety.
To było życie.
A tymczasem – cudza historia.
Człowiek myśli o liczbie, dzieli ją przez bilion,
dodaje do pierwiastka kwadratowego obwodu Ziemi,
mnoży przez prędkość rozpadu atomu
i voilà. Mamy postęp.
Nie ja tu jestem naukowcem, ale wy. Koniec 3 rozdziału.
Młodzi Miłośnicy Gwiazd i Kosmiczni Kadeci Patrzymy z podziwem,
jak wkraczacie na niezbadane lądy waszych umysłów i ducha.
Jeśli marzyło wam się życie ciche i spokojnie,
urodziliście się w złym momencie.
Koniec przemowy.
DLA WIELKIEJ AMERYKI
Przypominam, każdy dba o własne bezpieczeństwo.
Podczas pokazów zachowujemy należytą ostrożność.
Dla Ricky'ego Cho, za badania nad indukcją aeronautyczną,
Kokarda Spadającej Gwiazdy Sukcesu.
Dla Clifforda Kellogga, za prace nad rozpadem cząstek,
Odznaka Czarnej Dziury Tryumfu.
Dla Dinah Campbell.
Zasilane promieniowaniem kosmicznym.
Za badania nad przyśpieszoną wegetacją.
Niestety warzywa stają się toksyczne.
Wielka Czerwona Wstęga Honoru.
Dla Shelly Borden za prace nad tworzeniem pierwiastków.
Wyłuskałam go z kosmicznej bryły.
W przyszłym roku zasili układ okresowy.
Laurowa Korona Odległej Mgławicy.
Dla Woodrowa Steenbecka.
Za prace na polu astrofotografii.
Znajdzie zastosowanie
w rozwoju międzygwiezdnego marketingu.
Medal Białego Karła za Zasługi.
I koniec wycieczki.
Dziękujemy za uwagę.
I dziękujemy Fundacji Larkingsa
za hojne wsparcie.
- Co to za pulsacje? - Te światełka i pikanie?
Nie wiemy. Nieczytelne emisje fal radiowych z kosmosu.
- Pewnie nic ważnego. - Ten obraz się zmienia?
Z tego, co wiem, to nie.
- Może to data. - Data?
W galaktycznym kalendarzu.
To może być data w galaktycznym kalendarzu.
- Serio? - Zawsze jest dzisiaj?
AKT I SCENY X-XII
Dziękujemy ci Panie za ketchup i musztardę.
Dziękujemy ci Panie za sos i cebulę.
- Dziękujemy za ogórki... - Odliczanie.
- 1. - 2.
- 3. - 4.
- 5. - 6.
- Dwight? - 8.
Gdzie Dwight?
Szanse na istnienie życia pozaziemskiego
wynoszą jakieś 0,0000%.
I to fakt naukowy.
Nie to, co kosmiczne robale.
Nie zgodzę się.
Ja również. Żaden fakt.
- I procent. - Poproszę ogórki.
- Jak chili? - Z ostrym sosem przejdzie.
Weźmy stałe: nieskończoną przestrzeń i czas.
Czynnik wieczności zwiększa prawdopodobieństwo.
- Skąd masz? - Z automatu.
- Gdzie jest? - Automat?
Widzi coś pani? Z tym na twarzy?
A niech mnie.
- Czym pani zasłużyła? - Niczym.
- Kto uderzył? - Nikt.
To make-up. Wczuwam się w rolę.
To co nawywijała? W tej roli?
Nic a nic.
- To wewnętrzna rana. - Jasne.
- Tak myślę. - Że wewnętrzna.
Fundacja Larkingsa posiada wyłączne prawa.
Owszem, do wszelkich patentów i wynalazków
zgłoszonych do naszego konkursu. Bez wyjątku.
Wyłączając nieletnich autorów.
Należą do Wuja Sama.
Oto: „Trzy razy na orbitę i z powrotem bez spalania w atmosferze”.
Co tak sam siedzisz?
Ty.
Jesteś nieśmiały?
Późno dojrzewam. Tak twierdzą rodzice.
- Onieśmielamy cię? - Nie.
Szybki test osobowości. Nazywasz się?
- Woodrow L. Steenbeck. - Od czego „L”?
- Lindbergh. - Patrzymy na Woodrowa.
Potwierdzam. Nieśmiały, ale nie onieśmielony.
Przysiądź się.
- Mózg? - Tak.
Od razu rzuca się w oczy.
Widać po nas, że jesteśmy wybitni.
Prawda. Mama mi wyszyła.
Jej zdaniem to wyśmienity żart,
ale nie bawi już tak, jak kiedyś.
Serio? Dlaczego?
Bo wtedy żyła. A teraz nie.
Jaka była?
Moja matka?
Była...
Taka.
Kiedy ją straciłeś?
Oficjalnie dziś rano, ale chyba wiedziałem wcześniej.
Co tam robisz?
Wdycham powietrze pustyni.
- Zakład? - Że co?
Że skoczę z dachu. Taki eksperyment.
Nie.
Kocham grawitację.
Prawo ciążenia to moje ulubione prawo.
Artyści sceny, trupa trubadurów i nonkonformistów
wiodących niekonwencjonalne, często niebezpieczne życie,
co użyźnia podatny grunt ich artystycznych aspiracji
i obnaża ludzkie przywary.
Dziesięć tygodni później
w wigilię premiery „Asteroid City”.
Salonka w pociągu Strzała Apaczów
pędzącym do Kalifornii.
Otwarte.
Schubert każe pani wracać.
Skoro tak, czemu się nie pofatygował?
Jest zbyt zajęty, by panią gonić. Wysłał mnie.
- Wie pani, kim jestem? - Dublerem?
Owszem, to może zacznę...
Jeśli polecą łzy, mam przeczytać to.
Zaraz, nie to, to.
W razie ataku szału, to.
- Obydwa proszę. - Nie tak sobie życzył.
Proszę mi to dać.
„Powiedz, że jest nadętą snobką,
choć nie ma ku temu podstaw.
Jeśli odpysknie, odpyskniesz.
Dodasz, że jest neurotyczką z masą kompleksów”.
I drugie.
„Rzuć, że jeśli polega na urodzie, to polegnie.
Bo to jej największa słabość.
Ma potencjał na gwiazdę,
ale założę się, że nic z niej nie będzie”.
Coś jeszcze?
Powiedział, że jeśli będzie pani opanowana,
czego jestem chyba świadkiem,
to znaczy, że nie chce pani wracać
i mam pani dać to.
- Czytaj. - Nie życzył sobie.
To osobiste, tylko między wami.
Powiedział, że... że...
„Droga, wybacz, że się uniosłem, nazwałem rozpieszczoną suką i miernotą,
stłukłem ci okulary i rzuciłem przez okno.
Jako że zawsze miałem cię
za ponadprzeciętną aktorkę
i osobę o wybitnej inteligencji,
moje słowa i czyny przeczą temu, co o tobie naprawdę myślę.
Tak, bywam przebiegły jak wąż...
Jak mnie kiedyś opisałaś...
Patrz, mam swoje źródła.
Ale kocham cię jak siostrę,
pomijając tamto wtedy w łazience,
co, jak wiemy, nigdy się nie powtórzyło.
Nigdy nie zamierzałem cię ani urazić, ani skrzywdzić.
Próbowałem tylko, jak potrafię najlepiej,
jakoś okiełznać to dzieło.
Wybacz. Premiera jest jutro. Z tobą lub bez.
Zważ, że bez ciebie, cała ekipa
poniesie klęskę i pogrąży się w rozpaczy,
na czele z genialnym, acz delikatnym Conradem Earpem.
Jeśli wrócisz, sięgniesz szczytu kariery,
co jednak nie jest najważniejsze.
Bo liczy się tylko nasze życie na scenie
i nasza przyjaźń.
Twój sługa, reżyser i jeśli wolno... oddany mentor.
Schubert Green”.
Jak się nazywasz, dublerze?
Podróżują tak pod osłoną nocy aż do Ohio,
następnie łapią lot powrotny
i docierają dwie godziny przed premierą.
Utalentowany dubler natychmiast zastępuje Woodrowa.
Jak dla mnie ten glutek twojej córki
wcale nie wygląda jak z kosmosu.
To żaden glutek. To S'morestozium.
- Wyborne. - Dziękuję.
Ukłony dla automatu.
A ty co niby wiesz o geologii planetarnej, J.J.,
cokolwiek znaczy J.J.
Ja tu naprawiam automaty.
- Tezę Shelly'ego potwierdzają... - „Przestarzałe dowody”.
- Słucham? - Nie moje słowa.
Mnie się glutek bardzo podobał.
Jego cytowałem.
Projekt twojego syna mógł nas dzisiaj pozabijać.
Nie twoja rodzina stworzyła promień śmierci?
To broń. Broń ma zabijać.
- Przyznał się. - A flaga młodego Mózga?
Dzieciak chce III wojny światowej?
Odrzutowy pas napędowy jest OK.
Dałbym nawet 8-latkowi.
Nawet dałem kuzynowi Ricky'ego.
Pobił rekord lotu solo wzwyż.
Dziwne są te wasze dzieci.
- W porównaniu z normalnymi. - Tak.
- Prawda. - Racja.
Druga osoba powtarza po pierwszej
i dodaje swoje.
Trzecia powtarza i dodaje,
kolejna powtarza wszystkie i dodaje.
Ćwiczymy pamięć. Zaczynam. Kleopatra.
Kleopatra, Jagadish Chandra Bose. O to chodzi?
- Tak. - Jasne.
Kleopatra, Jagadish Chandra Bose, Antonie van Leeuwenhoek.
Kleopatra, Jagadish Chandra Bose, Antonie van Leeuwenhoek, Paracelsus.
Kleopatra, Bose,
Antonie van Leeuwenhoek, Paracelsus, Kurt Gödel.
- Koło Wiedeńskie. - Logik.
Zgadza się.
Kleopatra, Jagadish Chandra Bose,
Antonie van Leeuwenhoek, Paracelsus,
Kurt Gödel, William Bragg.
- Który? - Jest dwóch.
William Henry.
- Wolę syna. - Ja ojca.
Kleopatra, Jagadish Chandra Bose.
- Antonie van... - Leeuwenhoek.
Paracelsus, Kurt Gödel, William Henry Bragg.
- I? - Lord Kelvin.
Kleopatra, Jagadish Bose, Antonie van Leeuwenhoek, Paracelsus,
Kurt Gödel, William Henry Bragg, Lord Kelvin, Midge Campbell.
- Może być? - Mówisz, kogo chcesz,
byle nie zmyślać.
- Cleopatra, Jagadish... - Moja matka.
- Podziwiam ją. - I ja.
Jagadish Bose, Antonie van Leeuwenhoek, Paracelsus, Kurt Gödel,
William Bragg, ojciec, Lord Kelvin, fizyk-matematyk,
Midge Campbell, twoja matka,
Konstantin Ciołkowski, pionier kosmonautyki.
Nie wiem, czy to jest najlepsza gra dla nas, geniuszy.
- Możemy tak długo. - To źle?
W mojej szkole od lat nikt w to ze mną nie gra.
I rzucali proste nazwiska.
- Ja dam Diofantosa. - Czekaj na swoją kolej.
Mózg, dawaj od końca. Najpierw swoje.
Hojo Tokiyuki, Konstantin Ciołkowski,
Midge Campbell, Lord Kelvin, William Henry Bragg,
Kurt Gödel, Paracelsus,
Antonie van Leeuwenhoek, Jagadish Chandra Bose...
Kleopatra.
AKT I SCENY XIII-XVII
Dwight, gaś tego papierosa.
Czekaj.
Powinniście się wstydzić. Wstydzicie się?
Tak, ale nie my go poczęstowaliśmy.
Sam musiał skombinować.
Pewnie z automatu.
Prawie panu wierzę.
Idziemy.
- Na razie. - Cześć.
Byłam tam już?
Uczę się tekstu.
Akceptuję.
Scena rozbierana, pokazać?
- Powiedziałem: „tak”? - Raczej nic.
Usta mi zamarły. Miało być „tak”.
To monolog. Zaczynam, kiedy wychodzę spod prysznica.
Kiedy mnie wypatrzyłeś wśród sekretarek
miałam na koncie 111$.
Mieszkałam z kotem i papugą
w nudnej kawalerce.
Sprzedałam DeSoto, żebyś wpłacił zaliczkę na pierścionek.
Jest wiosna. Nie gniewam się. Wiem, że dobry z ciebie człowiek.
Nie żałuję. Nie oszukałam cię.
Będę tylko cieniem w twoim wstecznym lusterku.
Byłam tam, czy nie? Widziałeś mnie? Nie widziałeś?
Sama już siebie nie widzę...
Ale jestem.
Rozwiedźmy się.
Zrobią to ze smakiem.
Kiedy opadnie ręcznik sfilmują tył nóg.
Czasami biorą dublerów.
Czasami.
I nie wiem, czy lubię brody.
Mogę ci zrobić zdjęcie? Nie do gazety.
Podobno nigdy nie pytasz.
Nie ruszaj się.
Lubię grać zużyte alkoholiczki.
Pewnie kiedyś znajdą mnie
martwą w przepełnionej wannie,
na podłodze rozsypane proszki nasenne.
Co smutne, bo tak się składa, że mam talent komediowy.
- Owszem. - Żonaty?
Wdowiec, ale nie mów dzieciom.
Czemu? I tak nie zamierzałam.
Wiem, po prostu...
- Przykro mi. - Dziękuję.
Już wiedzą, ale odrobinę.
NIERUCHOMOŚCI
A ten automat to co sprzedaje?
Oczywiście, rozumiem. Ziemię.
- Ziemię? - Tak jest.
Tuż za naszą mieściną.
- Ziemia z automatu? - Tak jest.
Nie mówię, że pan ściemniasz,
ale na milę mi to śmierdzi szwindlem.
Oczywiście, rozumiem, to nie szwindel.
Wrzuca pan pieniądze i otrzymuje akt własności.
Powierzchnia?
Za 10$ monetami połowa kortu tenisowego.
DZIAŁKI INWESTYCYJNE
PROCHY 1 z 3
Polej miksturą.
Abrakadabra, czary mary, rypcium pypcium, rabarbary.
I to zaklęcie ożywia mamę!
Boże, zbaw te kości.
Co tam macie?
W końcu wam powiedział.
- Co to za stary pan? - Chyba dziadzio.
- Nie pamiętacie? - Ja pamiętam zapach.
Nie porzucimy mojej córki
w motelu na środku pustyni
obok ogólnodostępnych pryszniców.
- Psujesz pogrzeb! - Pójdzie do piekła!
Jak nas będziesz torturował, złożymy cię w ofierze.
Rozumiem. Teraz mam jasność.
Wiecie, co?
Zostawmy ją w ziemi do jutra rana.
Potem ją ekshumujemy, wsadzimy do cadillaca
i pochowamy w ogrodzie,
obok 7. dołka na ranczu,
gdzie mieszkam w cudnym domu z basenem.
- Zgoda? - Zgoda.
Oby jej żaden kojot nie wykopał.
Na to już nic nie poradzimy.
Proszę, proszę.
ŚLEDZENIE ORBIT PLANETARNYCH
PÓŁNOC (24:00)
SŁOWO WSTĘPU: DR HICKENLOOPER
Dzisiaj czeka nas coś wyjątkowego.
Nie wiem, czy ktoś z was
oglądał kiedyś coś takiego?
Ręka do góry.
Nikt?
Zobaczycie trzy zwyczajne kropki.
Pojawią się we wnętrzu pudełka.
Wiem, nie brzmi ekscytująco,
ale wyobraźcie sobie, że te trzy kropki
pokonały tysiące miliardów kilometrów,
aby odbić się na waszym kawałku kartonu.
Dwa razy na 57 lat, kiedy Ziemia, Słońce, Księżyc
i płaszczyzna Galaktyki
wszystkie ustawiają się pod tym samym kątem,
energia trzech sąsiadujących systemów planetarnych
indukuje przesył ekliptyczny,
potwierdzając tym samym hipotezę Niebiańskiego Flirtu.
Szkopuł w tym, że nie da się tego wyliczyć.
Może ktoś z was, kiedyś
rozwiąże ten problem.
Zaczynamy za 30 sekund.
Jeżeli będziecie patrzeć wprost w niebo,
a nie przez pudełko,
nie tylko przegapicie zjawisko,
ale kropki wypalą wam się na siatkówce,
permanentnie.
Wiem to z autopsji, wypaliły mi się,
kiedy miałam prawie 12 lat.
Wtedy poczułam, że będę astronomem.
Ale to inna historia.
Jedziemy.
Są.
Niesamowicie jaskrawe kolory, prawda?
Coś wspaniałego. Czy wszyscy widzą?
Ja tam widzę tylko zszywki.
Lepiej.
Ty jesteś Shelly?
- Tak. - Jesteś moją fanką. Jaki masz stopień?
Przyboczna.
- Ja byłam ciasteczkową. - Naprawdę?
Nie wzięli pani do komandosów?
Kosmita ukradł asteroidę.
KONIEC AKTU I PRZERWA OPCJONALNA
1 PRÓBA ZBIÓRKA: PUNKT 8:00
ZA WCZEŚNIE = NA CZAS GREENE (REŻYSER)
Schubert Green.
Prawdziwe nazwisko: Shylock Grzworvszowski.
Reżyser, imigrant.
Znany z niewyczerpanych pokładów energii, niezwykłego entuzjazmu...
Słynna aktorka opisała jego popęd
jako zwierzęcy, a ściślej: króliczy.
Znana jest też jego długoletnia, intymna relacja ze sławą.
I jak myślisz?
Fajno.
Nawet nie pytam, co to ma być.
Żona, Polly, zostawiła go dla baseballisty z drugiej bazy
w pierwszym tygodniu prób.
Moje mieszkanko.
Podpisz.
O nie.
Świadectwo szkolne Clarka.
A myślałeś, że co?
Że już jesteśmy rozwiedzeni.
Jeszcze nie, wkrótce.
Znowu dostał z wyróżnieniem.
Ja przeniosłam się do Diego.
Clark jest u mamy. Mieszkanie stoi puste.
Jedź do domu.
Nie powinienem być sam w budynku z prawdziwymi oknami.
Makijażystki mnie czeszą i golą.
Garderobiane robią mi pranie.
Tu jest moje miejsce. Chwilowo.
Lepiej. Jak z zielonym?
To było cudownych 10 lat.
Nie żałuję ani sekundy.
Clark nadal cię kocha. Ja też.
Ale nie tak, jak kiedyś.
Nie tak, jak kiedyś.
Schubert Green mieszkał wśród dekoracji w Tarkington Theatre
przez wszystkich 785 spektakli „Asteroid City”.
Gdy nie grali, przenosił się do apartamentu
w hotelu Nebraska.
Uwaga. Kiedy Midge wychodzi w III Akcie, 5 scenie,
niech mówi, kiedy już zamknie drzwi.
To naprawdę koniec.
Zgoda.
Żegnaj.
AKT II SCENY I-II
KWARANTANNA! NIE WCHODZIĆ (I NIE WYCHODZIĆ)
Idzie.
Powiadomiłem prezydenta.
Upoważnił mnie, bym wprowadził
Plan X Ochrony Bezpieczeństwa Narodowego.
Czytam.
Niniejsza tajna dyrektywa weszła w życie
1 lipca 1950 roku.
W przypadku kontaktu
z inteligentną formą życia
z planety innej niż Ziemia,
należy działać jak następuje:
1. Potwierdzić, że obiekt nie działa
na zlecenie wrogiego reżimu.
Raczej nie był od Rosjan ani Chińczyków,
ale kto wie.
Nie odniosłem takiego wrażenia.
2. Potwierdzić, że obiekt nie planuje zaanektować, podbić, zniszczyć
czy przywłaszczyć surowców z terenów
Stanów Zjednoczonych.
Wątpię. Wziął asteroidę i się zmył.
3. Zidentyfikować wszystkich świadków
i aresztować na okres co najmniej tygodnia,
czytaj 7 dni,
podczas których poddani zostaną wnikliwym
przesłuchaniom i badaniom medycznym.
Standardowa procedura. Wdrożona.
4. Zabezpieczyć teren. Zapobiec wyciekowi informacji,
zebrać i przewieźć dowody
do podziemnego ośrodka przechowywania danych.
Publicznie wszystkiemu zaprzeczać,
w tym istnieniu obiektu przez okres 100 lat,
czytaj 36 500 dni.
Koniec dyrektywy.
I wszystko jasne.
- A im co powiemy? - Komu?
Miłośnikom Gwiazd, Kosmicznym Kadetom.
- Matkom, ojcom. - Midge Campbell.
Midge Campbell.
Że to nie miało miejsca?
Nie, sfabrykujemy wiarygodną bajeczkę.
Zakład?
STACJA 1 - SZPITAL
- Zakład że co? - Że wcisnę ten guzik.
NIE NACISKAĆ
Złamię ci kark.
Kosmita je jabłko, kosmita robi pajacyki.
Kosmita w cylindrze, kosmita na drabinie.
Kosmita na koniu.
Od początku.
Mówiłem 50 razy, kosmita zabrał asteroidę...
- Hipotetyczny. - Bzdura!
Mówi się meteoryt.
Mamy mikrofilm gazetki szkolnej.
Napisałeś artykuł
potępiający system kar dyrektora.
- Źródło? - Byłem w 6 klasie...
- Odpowiadaj! - ...nie podam nazwisk.
- To był zakład. - Ostrzegałem.
AKT II SCENY III-VII
No dobrze.
Postaram się trzymać
planu, który opracowałam,
aby opanować jakoś ten chaos.
Zakładam, że pewne dane na temat kosmosu
mogą już nie być aktualne,
nadal mamy jednak w Układzie Słonecznym 9 planet,
jak już wiecie.
- Billy? - I mamy kosmitę.
Prawda, wszystko na to wskazuje.
Wracając... Neptun.
Czwarta największa planeta
okrąża słońce raz na 165 lat.
- Bernice? - Może kosmita tam poleciał?
Możliwe.
Raczej nikt nie wie, skąd się wziął i dokąd odleciał.
Tak, Dwight?
Na początku myślałem, że to cwaniak,
ale ten kosmita chyba się trochę bał.
Na bank u nas wcześniej nie był.
To czemu zwinął asteroidę, skoro taki miły?
Bardzo słuszne pytania,
ale wróćmy proszę do Neptuna,
bo nic nie przygotowałam na temat,
który was interesuje.
- O kosmicie. - Tak, o kosmicie.
I to nie to, że ignoruję wasze pytania,
ale pamiętajcie, że jesteśmy bezpieczni. Tu, na Ziemi.
Wasi rodzice zostali powiadomieni albo coś.
W Ameryce panuje pokój.
Tak, Montana?
Chciałbym powiedzieć parę słów, jeśli wolno.
Dobrze.
Kosmita pochodzi z plemienia,
o którym nic nie wiemy, nie?
Nasze gadu gadu to czyste spekulacje.
Ale wiecie, co myślę?
Że kosmita nie chciał nikogo skrzywdzić.
Zajechał do nas na chwilę
obejrzeć sobie tę ziemię i jej mieszkańców.
Taki rekonesans.
Ja bym go tam o nic nie podejrzewał.
Nie jest Amerykaninem.
Nie pochodzi z naszej Bożej Ziemi.
Ale jest skądś, tak jak i my.
Pokażmy małemu, jak się traktuje gości.
Jeśli okaże się skubańcem, w co wątpię,
wtedy wkroczą siły zbrojne USA,
które żadnej wojny nie przegrały.
Dzięki wielkie.
A ja się zgadzam.
To co... Neptun.
GALAKTOTRON TELESKOP O NIEOGRANICZONYM ZASIĘGU
Dokąd poleciał?
Obstawiam, że stąd, tam i tam.
I dalej nie wiem.
Mamie zawsze się myliły,
więc wymyśliła własne konstelacje.
To jest Wieszak, tam Cieknący Kran,
a tam Sadzone z Łopatką.
Moja matka jest gwiazdozbiorem, czy tam jego częścią.
Naukowiec zadedykował jej hipotetyczną gwiazdę.
- Jak się nazywa? - Midge Campbell X-9 Większa.
Sprawdzę to.
Matka interesuje się astronomią?
Niespecjalnie. Bardziej byciem gwiazdą.
To nie to, że ją krytykuję.
Sława to jej praca.
Wkurza mnie jej twarz, ale głos kocham.
Powinna grać w radiu.
Ja nie mam dzieci.
Zastanawiam się czasem, czy to nie błąd.
Też kiedyś odkryłam hipotetyczną gwiazdę.
- Gdzie? - Która to?
Tamta.
Częściowo za wypaloną żarówką.
- Co jest? - Nie wiem.
Ty pierwsza.
Czasem myślę, że byłoby mi dobrze dopiero poza atmosferą.
Mnie też.
Wyszło?
To drugie.
Czujesz się inaczej?
Hej? Czujesz się inaczej?
Nic nie czuję.
Ja też nie.
Nie jestem dobrą matką.
Kocham córkę, ale dobrą matką nie jestem.
Niestety nie jest dla mnie priorytetem.
Bo ciągle planuję, co dalej.
Ale bardzo ją kocham. Jak wszystkie swoje dzieci.
Razem jest nam cudownie.
Mam jeszcze córkę i syna.
Mieszkają z moim drugim byłym mężem w Utah. On też je rzadko widuje.
Gdybym czuła się winna, ale... to uczucie jest mi obce.
Nie znam go. Grywałam poczucie winy.
Nigdy w życiu nie czułaś się winna?
Raczej nie.
W moim życiu byli sami brutalni mężczyźni.
Najpierw ojciec, potem brat... wujowie.
Też lubię wiedzieć, co dalej.
Zazwyczaj wojna. Trudno z nią konkurować.
Fakt.
Występowałam kiedyś dla żołnierzy. Było pięknie.
Już wiem, co widzę.
W sensie, chyba wiem, jacy jesteśmy.
Jasne.
Dwoje pokaleczonych ludzi,
którzy nie wyrażają głębi swojego bólu, bo nie mają na to ochoty.
To nas łączy. Co ty na to?
Możemy zmienić temat?
Otwarte.
- Hop hop? - Tutaj.
Halo?
Jestem sąsiadem. Stanley Zak.
Upewniam się, że pani i córce
niczego w tej chwili nie brakuje.
Nie brakuje, dziękuję.
Dziwne doświadczenie, prawda?
Studiowałem prawo z pani byłym agentem.
- Z Mortem? - Tak.
Wyszło.
Wyszło. Jak wszystkie moje zdjęcia.
Jak mówiłem, mieszkamy po drugiej stronie,
ale widzę, że mój zięć już się przedstawił.
Proszę pozdrowić Morta i jego rodzinę.
Oczywiście, o ile nas stąd kiedyś wypuszczą,
choć, prawdę mówiąc, nie rozmawiam z nim.
Ładnie pani w tej fryzurze.
Chryste.
ASTEROID CITY DZIAŁKA NR 4398
Widzi pan tę spękaną ziemię?
Między zwiędłymi kaktusami a suchą rzeką?
- Tak. - To pańskie.
Jaki procent jest mój?
A to interesujący mechanizm finansowy.
Prawomocnie nie posiada pan niczego.
Udziały w mieście,
taki kredyt, z obowiązkiem spłaty za 50 lat.
Potem się przedawnia.
- Zakład? - A woda?
Oczywiście, rozumiem. Wody brak.
To jest pustynna okazja.
- Zakład? - Słyszałem.
- Taki eksperyment. - Dość.
Zakład, nie zakład, co za różnica.
Rób, co chcesz, poddaję się.
Jaki jest cel? O co tu chodzi?
Czemu się musisz zakładać?
Nie wiem.
Może się po prostu boję,
że nikt... nie zauważy...
mojej obecności... we wszechświecie.
- Zakład o co? - Właśnie.
Trzeba wejść na tamten kaktus.
- O nie. - Błagam.
Dzień dobry.
Już się spotkałyśmy.
Jestem matką tej małej ciasteczkowej.
Wiem.
Myślałam, że bez munduru mnie pani nie pozna.
Świetnie pani zagrała tę dziwkę z burdelu,
co dostaje amnezji
i zostaje pediatrą. Wybitnie.
Chyba moja ulubiona rola.
Czemu się nikomu nie podobała...?
Mnie też nie, dziękuję.
- Niektórzy chwalili. - Na pewno. Ja.
Kto panią uderzył?
Nie moja scena?
Wybaczcie, nie moja.
- Kto panią uderzył? - To makijaż.
- Niektórym się podobała... podoba. - Tak.
Myślałam, że to pani drugi były mąż z Utah.
AKT II SCENY VIII-X
Będę spał na polówce,
ale urządzę ciemnię w domku przy basenie.
Dobry kompromis?
- Zależy, ile zajmie miejsca. - Mało.
Mógłbym podrzucać dziewczynki do szkoły wózkiem golfowym.
- Na skos przy 14 dołku. - To blisko szkoły?
Jak możecie o tym myśleć?
Świat na zawsze się zmieni.
Nie wiemy, co będzie dalej. On wróci?
Zagada? Co mu powiemy?
Czemu zabrał asteroidę? Czy w ogóle była nasza?
Lubi nas? Niewiadomo.
- Prawda. - Co tam jest?
Coś. Sens życia? Może jednak istnieje?
Nadal jesteś episkopalianinem.
Zrobiłeś mu zdjęcie!
Jestem fotografem.
Episkopalianin.
- Serio nas tam chcesz? - Nie, ale wy mnie potrzebujecie.
- Wiesz, że mnie kochała. - A kto twierdzi inaczej?
Od 12 lat żyję sam
i pamiętaj, moja żona zapiła się na śmierć.
Zapiła. Nie wiem, co to znaczy.
Odkąd jestem samotny, a może i przez to,
nauczyłem się nie oceniać.
Widzieć ludzi takimi, jakimi ja ich widzę, nie inni.
I przede wszystkim, głęboko i mocno wierzyć tym,
których kocham.
Nie wiem, czy tyczy się to ciebie,
ale tyczyło mojej córki i czwórki waszych dzieci.
Zostańcie więc u mnie jak długo chcecie,
czy mi się to podoba czy nie, a nie podoba.
Przestań nam pomagać. Jesteśmy w żałobie.
Ja też.
Planujesz nas opuścić?
Planowałem, na jakiś czas...
- Co? - ...zmieniłem zdanie.
- Czułem to. - Ja nie.
Jestem dziadkiem, nie niańką.
Zatrudnię opiekunkę.
Nie chcę was zostawiać. Już nie.
Nawet na jakiś czas, bo przecież nie na zawsze.
Wybaczam ci, że to rozważałeś.
OLEJ SILNIKOWY
PLAN X OCHRONY BEZPIECZEŃSTWA NARODOWEGO
TELEFON PUBLICZNY CZASOWO NIECZYNNY
DO CELÓW SŁUŻBOWYCH
Dobry wieczór.
Czy mógłby pan wrzucić monetę do aparatu?
Usługi telefoniczne zawieszone do odwołania.
Wiem.
Ale wczoraj, przed zajściem,
dzwoniłem po pijanemu do kuzyna
i operator dał mi pogadać,
choć miałem tylko 3 centy.
Nie chcę okradać firmy telefonicznej.
...na jego planecie może to być co innego.
O ile ma swoją planetę. A jeśli to koczownik?
- Operator? - Halo?
Kismet 9770. Międzystanowa.
- Łączę. - Dziękuję.
- Kto dzwoni? - Dobry wieczór, pani Weatherford.
To ja Ricky Cho, mogę rozmawiać...
Jest po 21:00, pije swoje kakao.
- Czy to takie pilne? - Niestety, proszę pani.
Nie przeszkadzałbym,
gdyby nie rzecz najwyższej wagi dziennikarskiej.
Tylko na minutkę.
Dobrze, zaczekaj.
Coś jest między wami?
- Skip? Ricky Cho. - Kim?
- Wami. - Co?
- No wiesz. - Że my?
- Ledwo się znamy. - Nie podobam się jej.
Jesteś całkiem bystry i całkiem głupi.
- Halo? - Cicho.
Skip? Tu Ricky. Mam bomba temat.
KONIEC AKTU II
Pierwszy szkic przyszłego Asteroid City
ujawniono na specjalnym seminarium
zwołanym na prośbę dramaturga.
Conrad Earp. Czym możemy służyć?
Chodzi o to, że chcę napisać scenę,
w której moi bohaterowie w sposób łagodny udadzą się
w senne meandry zakamarków swojego ja
w wyniku kolektywnego
obcowania z niebywałą niebiańską tajemnicą.
- Pójdą spać? - Scena snu.
Nie wiem, jak ją napisać.
- Jeszcze. - Jeszcze.
Liczyłem,
że gdybyś coś zaimprowizował ze swoimi zdolnymi podopiecznymi,
może coś by z tego wyszło.
Któż nie miał stać się sławny?
Tamtego dnia sprawdzanie obecności w klasie Saltzburga Keitela
przerodziło się w niewyczerpane źródło nieodkrytych talentów.
Linus Mao, Lucretia Shaver,
Walter Geronimo, Asquith Eden,
Mercedes Ford.
Nawet, nieoficjalnie, Jones Hall.
O czym jest ta sztuka?
O wieczności? Nic więcej nie wiem.
- Tytuł? - Waham się.
Może Kosmiczne Pustkowie? Podoba się?
Umiarkowanie.
A alternatywny? Tytuł?
To nazwa małego miasteczka
na pustyni w Kalifornii/Nevadzie/Arizonie, gdzie się toczy akcja.
Czy ktoś z was zasnął na scenie
przed publicznością, która zapłaciła za bilety?
Ja.
Trzy czwarte drugiego aktu Wagi półśredniej
aż do ostatniej półtorej minuty leżałem na stole do masażu.
Któregoś wieczoru odpłynąłem.
- Celowo? - Nie.
- Przespałeś swoją kwestię? - Prawie.
Usłyszałem ich, obudziłem się przerażony, ale znałem tekst.
- Cześć, Schubert. - Cześć, Saltzie.
Co cię sprowadza? Nie było cię 6 tygodni.
Wczoraj była premiera Lawendy i cytryn.
Nie ukrywam, że zebrała doskonałe recenzje.
Jestem wolny.
Czego tu uczono? Przykłady.
Sen to nie śmierć.
Ciało pracuje. Oddycha, pompuje krew, myśli.
Może odwiedzacie grób matki.
Może idziecie do łóżka z byłą żoną czy mężem.
Może wspinacie się na Matterhorn.
Connie, budzisz się z nową sceną,
trzy czwarte masz już w głowie.
Schubert, ty się budzisz z kacem.
Dzieją się rzeczy ważne.
Jest co grać? Jest.
Rozpracujmy tę scenę od zewnątrz do środka.
Najpierw bezwład, potem sen.
Gdzie jesteśmy, Connie? Mów.
Dobra, jasne. Tydzień później.
Nasi bohaterowie, tracący już kontakt z rzeczywistością,
w kwarantannie rozpadają się doszczętnie,
penetrując najbardziej
niezwykłe rejony swoich emocji.
W tym samym czasie zarządzona przez generała informacyjna tama
okazuje się... nieszczelna.
AKT III
(GRANY CIĄGIEM, BEZ PRZERW)
OBCE PAMIĄTKI
KONIEC ŚWIATA
NASZE UFO
„KOSMICZNY DODATEK”
Uwaga! Wieczorne wydanie!
EKSPRES PUSTYNI
UCZEŃ UJAWNIA PRAWDĘ O INWAZJI KOSMITÓW
DEMASKUJE WOJSKOWY SPISEK
Chyba zdajesz sobie sprawę,
że staniesz za to przed sądem, być może za zdradę stanu.
Mogę nawet przed Sądem Najwyższym. I tak wygram.
Od prezydenta.
Jest wściekły. Dzięki, Ricky.
Brak mi słów, generale.
Nie przepraszaj. Ludzie mają prawo znać prawdę.
- I poznali. - Ten sąd to farsa!
A Steenbeck, ten od zdjęcia?
Jest na pierwszych stronach wszystkich gazet.
- Można go aresztować? - Niestety nie.
Podrzucił zdjęcie do skrzynki agencji
we wtorek rano. Listonosz nas uprzedził.
Jest niewinny. Podobno ma też nagą Midge Campbell.
Jak wiecie, dzieci,
wasi rodzice przylecieli wczoraj helikopterem.
Obecnie przebywają w metalowej konstrukcji.
Naukowcy klarują im sytuację.
Choć i tak wszystko jest w gazetach.
Za chwilę pojawią się w naszym telewizorze.
Podłączone, a nie działa.
Wracamy w takim razie do lekcji. Billy?
Zrobiłem ufo z kołpaka i puszki po potrawce z kurczaka.
Brawo. Jak prawdziwy.
Jowisz, 5. planeta od słońca, największa w naszym układzie...
- Tak? - Narysowałam kosmitę na jego planecie.
Wspaniale, pięknie.
Z racji ekstremalnego klimatu
na powierzchni Jowisza szaleje antycyklon już od...
- Dwight? - Napisałem o nim piosenkę.
Nie jest to najlepszy moment na występy, może...
- Montana? - Wybacz, że przeszkadzam.
Podsłuchaliśmy, że Dwight skrobnął parę wersów,
to podłapaliśmy.
1, 2, 3.
Kochany kosmito, który jesteś w niebie
Chudy, wysoki
Brak nam ciebie!
Chociaż wiemy, że nie jesteś nam bratem
Tyś przyjaciel czy wróg?
Rządzisz światem?
Jeden kroczek, dwa podskoki
Tańczmy razem kosmiczne pląsy!
Cztery odbicia, obroty trzy
To są kosmiczne wygibasy!
I wszyscy!
KAMERA 1 KLATKA RODZICÓW
Ze starego filmu, który znalazłem w schowku w aucie.
„Autoportret ze szrapnelem”.
Przeczytaj 45 stronę.
„Coś ty zrobiła? Jak mogłaś?”
W uwagach: krzyczy.
To krzycz.
Jak mogłaś?
- A czemu nie? - A czemu tak?
- Właśnie. - Rozstaliśmy się.
Byłaś wolna.
Po co się zabijać,
kiedy nie ma przed czym uciekać?
Może w tym właśnie problem?
„Patrzy w milczeniu”. Potem zrzucam wszystko z półki.
To zrzuć.
Co za bezsensowna strata. A ludzie?
A te wszystkie miejsca, świat...?
- Wykorzystaj swój ból. - Przecież to próba.
Nie gram w tym filmie. Jestem fotografem wojennym.
Wykorzystaj ból.
Dobrze.
Co za bezsensowna strata.
A ludzie? A te wszystkie miejsca?
A świat, który mogłaś zobaczyć, Dolores.
Wszystko już widziałam.
Jest duchem?
Nie wiadomo.
Potem...
Wchodzi koroner i mnie wyprowadza.
Odwracam się, zamykam drzwi. Koniec sceny.
Tost mi się przypala.
- Córka nas widziała. - Co?
Dinah widziała. Przez okno. Wczoraj, w twojej sypialni.
Powiedziałaś, że ćwiczyliśmy rolę?
Nie przyszło mi to do głowy.
Za późno. Do wszystkiego się przyznałam.
Powiedziała Woodrowowi?
Nie wiem. Potrafi dochować tajemnicy. Ale czy dochowa?
To nie jest początek czegoś nowego, Augie.
Nie?
A jest?
- Pewnie nie. - Chyba że tak.
Nieprzyjemnie na nas patrzył.
- Kto? - Kosmita.
- Czyli jak? - Jakby już było po nas.
Może i jest.
Coś ty zrobił?
Poparzyłem się opiekaczem.
- Czemu? - Nie wiadomo.
Pokaż.
Mocno. Naprawdę to zrobiłeś.
Strzelaj.
Długo nas tu mogą trzymać? Zgodnie z prawem.
Nie jestem prawnikiem, ale raczej ile chcą.
Musielibyśmy ich pozwać i wygrać.
Pół roku do roku?
Do tego proces cywilny za utratę dochodów.
A jak sobie pójdziemy?
Dadzą radę nas powstrzymać bez rozlewu krwi?
Ciekawa myśl.
Jaki zasięg ma taki plecak rakietowy?
Spytaj Rogera lub jego syna.
Przesłuchują go za ujawnienie tajemnicy państwowej.
Nic mu nie udowodnią.
Mnie się nie śpieszy. Lubię pustynię, lubię kosmitów.
Strzelaj!
Skąd to macie?
Wynalazki są pilnie strzeżone.
Nikt nie ma prawa bez właściwego zezwolenia...
Mój syn to stworzył.
- Mam rozkazy... - Cofnij się.
Bez takich, to nie Guadalcanal.
Wszyscy mamy dość kwarantanny.
- Rozwalę cię! - Złodziej!
- Niech rzucą broń! - Rzuć broń!
Generał każe rzucić broń.
- Mężatka? - Owszem.
Wynalazki skonfiskujemy ponownie później. Po kolacji.
Tylko spróbujcie.
Tab Hunter, Doris Day odpadli Rozpruwacz out,
Bing Crosby, Shirley Temple, out,
Orson Welles, Lucille Ball, out, Brando, out,
królowa, Mickey Mantle, out,
Yul Brynner, Armstrong, out, Lana Turner, out,
Betty Grable, Ella Fitzgerald, out,
Rock Hudson, Jerry Lewis, out,
Garbo, Marks, out, Joanna d'Arc, out,
Darwin, Walter Pidgeon, out,
Emily Dickinson, Galileusz, out, Piłat, out.
Hemingway, Jackie O...
Kto mi ukradł radioteleskop,
odbiornik radiofoniczny
i całą sieć spektrograficzną?
Szukają kontaktu z kosmitą.
Fantastycznie, a co z dr Hickenlooper?
Chcecie złapać kontakt z kosmitą? Ja też chcę.
Odezwał się?
Nie.
Co to ma być?
Dałem flagę, żeby było patriotycznie.
Wyślijmy mu coś istotnego.
Wiadomość uniwersalną.
Już wszystko przerobiliśmy:
krzyż, gwiazdę, koniczynkę, listy, cyfry, hieroglify.
Po co wysyłać gwiazdę na księżyc?
- Właśnie. - Ale poważnie.
To może e=mc2?
- Znają. - Za proste.
Mamy okazję się zapisać. Na wieczność.
Rozumiem. Czyja kolej?
Była moja. Zacznę od początku.
- Czekaj. - Kleopatra...
Chodzi o ustawienia spektrografu.
Tutaj zapraszam.
...Kurt Gödel, William Henry Bragg...
W instrukcji jest napisane, żeby nie...
To jest twoja wielka szansa.
- Ta tutaj. - Jasne.
Ciekawość jest twoją mocną stroną.
- Zaufaj jej. - Dobrze.
Moje laboratorium jest do twojej dyspozycji.
Po tym wszystkim, oczywiście.
Możesz być moim uczniem.
Może nawet udowodnimy hipotezę Niebiańskiego Flirtu,
- żeby się wszystko zgodziło. - Kto wie.
Widzę kropki na pani siatkówkach.
Współczuję straty matki.
Też za moją tęsknię. Zmarła 46 lat temu.
Dziękuję.
Złożyłem wniosek do władz o zmianę nazwy miasta
z Asteroid City na Lądowanie Kosmity, USA.
To miasteczko ma szansę stać się centrum społeczności
Miłośników Gwiazd i Kosmicznych Kadetów.
To historyczny moment.
PILNE ZGROMADZENIE
Musieliśmy zawiesić obchody Dnia Asteroidy
w związku z takimi, nie innymi okolicznościami.
Pragnę jednak coś ogłosić.
Dr Hickenlooper i Wojskowy Wydział Badań i Eksperymentów
wraz z Fundacją Larkingsa
wyłoniła w końcu laureata
tegorocznego stypendium Hickenloopera.
I wracacie do domu. Jutro rano.
Prezydent wyda dekret kończący kwarantannę.
Chciałbym powiedzieć,
że wszystkie tegoroczne projekty...
i mój mały spór z Rickym Cho nie ma tu nic do rzeczy,
...były na najwyższym poziomie, bez wyjątku.
Ogłaszam więc uroczyście...
Co się znowu dzieje?
- Nie wiem. - Znowu jest dzisiaj.
Zinwentaryzowali ją.
Na mocy Planu X Ochrony Bezpieczeństwa Narodowego
odwołuję ogłoszone przed chwilą
zakończenie kwarantanny
w związku z nieoczekiwanym zdarzeniem.
Protestujemy!
Protest!
Czemu Augie parzy sobie tę rękę?
Nie rozumiem tej sztuki.
Co?
A ty dokąd?
Zaraz wracam.
Kosmita nie jest kosmitą.
To metafora, tak to widzę.
- Metafora czego? - Jeszcze nie wiem.
Nie ustaliliśmy.
Schubert.
- Schubert. - Co jest? Grasz?
Generał otworzył scenę, w której
prezydent odrzuca jego rezygnację.
Mam 6 i pół minuty do kwestii
i potrzebuję odpowiedzi.
- OK. - Dobrze to gram?
Już ci mówiłem, że za dużo kombinujesz.
Z tą fajką, zapalniczką, aparatem, z brwią.
Ale poza tym wszystkim, odpowiadając na twoje pytanie...
Usiądź.
Grasz go jak trzeba.
Moim zdaniem, nie ty stałeś się Augiem, on stał się tobą.
- Pogubiłem się. - Dobrze.
To zraniony facet.
Czuję, że pęka mi serce.
- Moje własne, co noc. - Dobrze.
- Tak mam grać? - Tak.
- I nic nie wiedzieć? - Tak.
A jakieś wytłumaczenie?
W kosmicznej pustce.
A tekst o sensie życia?
- „Może jednak istnieje”. - O to pytam.
Nie rozumiem tej sztuki.
Nie szkodzi. Opowiadaj swoją historię.
Dobrze go grasz.
Muszę się przewietrzyć.
To raczej nie tutaj.
No tak.
Cześć.
Moja żona, która grała aktorkę.
Skrócili mi scenę do jednej próby.
Zostałaś na zdjęciu.
Pamiętasz tekst?
Nie.
Spotykamy się we śnie na planecie kosmity.
Magnavox-27. A dokładniej na jednym z jej księżyców.
Mówisz: „Gadałaś z kosmitą?”
A ja: „Jeszcze nie”.
Ty: „Dlaczego?
Ochrzaniłabyś go albo rozbawiła do łez”.
Ja: „Albo zapytała o tajemnice wszechświata?”
Ty: „Właśnie”.
Ja: „Chyba jest nieśmiały”.
Ty: „Woodrow też, ale na pewno z tego wyrośnie.
Miejmy nadzieję. Bez matki”.
Ja: „Późno dorasta,
ale będziesz mnie chyba musiał zastąpić”.
Ty: „Co? Czemu? Jak? Nie dam rady”.
Ja: „Będziesz jednak musiał spróbować.
Bo ja już nie wrócę, Augie”.
Potem robisz mi zdjęcie i płaczesz.
Ja na to...
„Mam nadzieję, że wyjdzie”.
A ja: „Moje zdjęcia zawsze wychodzą”.
Masz dobrą pamięć. Czemu to wycięli?
Za długie było?
Teraz gram pierwszą damę dworu
w Owocu usychającej winorośli.
Pańska kolej.
June z kowbojem całują się w aucie.
Dublerowi bandażują rękę.
To ty. Mieliśmy mieć razem scenę.
- Cześć. - Cześć.
Sześć miesięcy po premierze przyszła wiadomość.
Katastrofa samochodowa.
Conrad Earp, dramaturg,
o nieprzeciętnej wyobraźni i pasji,
zginął w wieku lat 50.
Chcę scenę, w której bohaterowie
w sposób łagodny udadzą się
w senne meandry zakamarków swojego ja
w wyniku kolektywnego
obcowania z niebywałą niebiańską tajemnicą.
Nie wiem, jak ją napisać.
Nie obudzisz się, jeśli nie zaśniesz.
- Co? - Co się dzieje?
Nie obudzisz się, jeśli nie zaśniesz.
- Jeszcze raz. - Nieprawda.
Co z tego?
Nie obudzisz się, jeśli nie zaśniesz.
- Czemu? - Może i nie.
Tak.
- Nie obudzisz się... - Jeśli nie zaśniesz.
Nie obudzisz się, jeśli nie zaśniesz.
EPILOG
KONIEC KWARANTANNY
Gdzie one są?
Dzień dobry.
Sok? Jabłko, pomarańcza, pomidor?
- Gdzie one są? Gdzie wszyscy? - Rozumiem.
Prezydent zakończył kwarantannę o północy.
Odesłał ludzi.
Żołnierzy, kowboi, Miłośników i Kadetów.
Może pan wracać tam, skąd pan przyjechał.
Rano odjechało 11 gości. Zaspał pan.
I zwrócili wynalazki.
- Pomidorowy. - Robi się.
Mieliśmy ją wykopać i zabrać ze sobą.
Umawialiśmy się na ekshumację pojemnika.
Nie mamy prawa do tej kwatery.
O ile to w ogóle kwatera.
Właśnie.
- Morduje prochy! - Zabija ją!
Nie, nie. Módlmy się.
Dziadziu!
Ojcze w niebiesiech
dziękujemy za tę niezwykłą kobietę,
która była kiedyś dziewczynką, jak te trzy przyszłe wiedźmy.
- Nie przyszłe. - Wiedźmy.
Pół wiedźma, pół kosmitka.
Jak te trzy wiedźmy.
Nie chcieliśmy, by spędziła wieczność
w towarzystwie nieznanego kaktusa,
ale nie mam już siły walczyć o jej godność,
- jak i Augie, prawda? - Nie.
Ulegniemy życzeniu jej upartych córek.
Woodrow? Ostatnie słowo?
- Już nie wierzę w Boga. - Jasne.
- Amen. - Amen.
Abrakadabra, czary mary, rypcium pypcium, rabarbary.
Mamusia jest w ziemi.
Pomódl się za mamusię.
Mamusiu, modlimy się. Jesteś pięk...
Pięć razy placki i dwie czarne kawy.
- Kto musi siusiu? - Nikt.
Koktajl truskawkowy?
Poprosimy.
Kto zdobył to stypendium?
Ja.
- Kiedy? - Wczoraj.
Generał Gibson mi wcisnął przy prysznicach.
Chciał mieć to z głowy.
Standardowy czek typowych rozmiarów.
Ten duży był na pokaz.
Gratuluję. Fantastycznie.
- Musisz być geniuszem. - Zgadzam się.
Chyba niezły z ciebie... Mózg.
Jest jakiś haczyk?
Pieniądze są twoje. Co z nimi zrobisz?
Pewnie wydam na dziewczynę.
Co tam notujesz w tym notesiku?
Przyszłoroczny projekt.
- Matko, patrz. - To w ogóle możliwe?
Da się?
Midge Campbell zostawiła panu adres.
Skrytka pocztowa.
Co się wydarzyło?
Nie twoja sprawa.
Jasne, że nie moja.
Woodrow mówił, że Dinah mu powiedziała.
Rozumiem.
Kończyłem prawo z jej byłym agentem.
Nie mam nic przeciwko.
Ma talent komediowy.
Prawda.
Kolejna próba jądrowa.
WOLNE POKOJE
Woodrow, jedziemy.
Ekstra.
Tekst: Barbara Eyman-Stranc