Dawaj.
Otwórz szeroko oczy czarne Pora wyznać prawdę
Tu nie przejdą kłamstwa I wszyscy czekają na ciebie
A potem odchodzę Siedząc przy telefonie
Zupełnie sam Na bocznym torze
I odchodzę Siedząc przy telefonie
Zupełnie sam Na bocznym torze
Jackson! Nie!
Roger.
Jesteś cudownym człowiekiem i świetnym prawnikiem.
Po prostu nie jesteśmy sobie przeznaczeni.
Nie, nie chcę za ciebie wychodzić. Odbiło ci?
Co z tobą, do cholery?
Roger, z nami koniec.
O mój Boże.
Kurwa! Boże!
Jebani faceci!
Płakał?
Tak, płakał. Śmiał się. Darł się na mnie.
- Nieważne. - Złamałaś mu serce.
- Zrobiłam, co trzeba. Tylko... - Ally, śmieci!
Cześć, Bryan.
- Zlecisz to komuś innemu? - Daj jej błysnąć!
To twoja kolej, kurwa!
- O Boże! - Do kogo te teksty?
Widzimy się na górze.
Daj spokój, Bryan! Występuje wieczorem!
Dobra. Wynoszę śmieci. Oplułeś się.
Puszczę cię, ale dokończ robotę.
Luz, ale nie wyrażaj się. Dobra?
Kiedy cały świat jest beznadziejnym chaosem
A wkoło spadają krople deszczu
Niebo otwiera magiczną drogę
Kiedy chmury zaciemnią podniebny szlak
Trzeba odnaleźć tęczową autostradę
NARODZINY GWIAZDY
Gdzie my, kurwa, jesteśmy?
We wschodniej części miasta.
Zostało coś?
Nie. Przykro mi, Jack.
A przy tym ruchu, dojazd zajmie nam z godzinę czterdzieści.
- Poważnie? - Tak.
Możemy poszukać czegoś tutaj.
Nie, znajdę coś.
Jak twój dzieciak?
Ile ma lat?
- Siedemnaście. - Ja pierdolę.
I dostał już stypendium bejsbolowe w college'u.
Fantastycznie.
Jestem z niego dumny.
Mój malec już nie jest taki mały.
Nie chcę jechać do domu.
Z chęcią znalazłbym ci jakąś knajpę.
Wybacz, nie znam tej okolicy.
Możesz tu skręcić?
- Jesteś pewny? - Tak.
W porządku.
Proszę. To mi wygląda na jebany bar.
- Tutaj? - „Bleu Bleu”.
Obadam to miejsce.
O w mordę!
Poczekaj.
Ziomuś, ziomuś, ja...
- Czy ty nie jesteś... - To bar?
Tak, ale nie wiem, czy w twoim klimacie.
Mają alkohol?
- No tak, ale... - To w moim.
O kurde! Ale jazda!
Jak się masz, papo?
Świetnie, o ile dostanę drinka.
- Jest git? - Tak.
Ale numer!
- Jest bar. - Moja kumpela Giselle de la Isma.
- Cześć, jak się masz? - To Jack.
- O, tak, tak, wreszcie - Przepraszam, papo!
Proszę, podaj temu facetowi, co tylko zechce.
Mogę prosić dżin na lodzie z cytryną?
Niebo nad nami jest błękitne
Papo.
O rany. Normalnie zaraz odlecę.
Hej, czy to drag bar?
Tak, papo.
W każdy piątkowy wieczór.
To szalone. Chociaż odlotowe.
Myślałem, że może mam jakieś halucynacje.
Nie. Wszyscy są mile widziani.
- Sukienka i takie tam. - Wszyscy.
Napijesz się? Postawię ci drinka.
Jasne. Tak.
Macie tam wyjść i ich rozjechać.
Wszystkie dziś wymiatacie, jasne?
- Jestem gotowa. - Normalka!
Upewnijcie się, czy dałyście swoją muzę.
Żebym nie musiała dać wam popalić.
To profesjonalny występ.
Racja.
O tak! Zostałeś!
Niezłe. Podoba mi się.
- Wszystko gra? - Tak, gadałem z Nicki.
- Znasz Nicki? - Cześć, Nicki. Jak leci?
Opowiada mi historię swojego życia. Fascynująca.
- Zaraz wystąpi moja kumpela. - Znacie ją...
bo pracowała tu jako kelnerka.
Ale dzisiaj zaserwuje wam wyłącznie wspaniałe, francuskie piosenki na żywo.
Śpiewa naprawdę...
- czy to jakieś karaoke? - Nie. Naprawdę, papo.
Słowo, śpiewa naprawdę.
Tylko patrz. Patrz.
Ktoś ma ochotę na coś francuskiego?
Tak, mała!
O kurwa.
- Papo, ty płaczesz? - Troszkę.
Musisz ją poznać.
- Co takiego? - Musisz ją poznać!
- O nie, nie mogę. - Tak! No chodź.
Donte, masz szmatkę, złotko? Dzięki.
Skoro zaśpiewałaś dziś po francusku...
za tydzień będzie coś innego?
- Nie wiem. - Teraz mówi językami.
- Zaśpiewaj po marokańsku. - Nie!
- To mój przyjaciel, Jackson Maine. - Cześć.
- To Jackson Maine. - Cześć.
- Jak się masz? - Cześć!
To moja kumpela, Ally.
- O mój Boże! Cześć. - Cześć.
Pomyślałam, że to może ty.
- Co mówisz? - Pomyślałam, że to może ty.
To ja.
Dziękuję! Chcesz usiąść?
- Nie! Byłaś na nogach przez cały wieczór. - Jesteś naszym gościem.
- Jesteś pewna? - Może drineczka?
Oglądam wasz występ.
- Mega! - Tak.
- Dasz autograf na cycku? - Pewnie.
- Da się zrobić. - O Boże.
Podajcie marker!
To impreza PWC.
- Tak? - „Przynieś Własne Cycki”.
O Boże! To nie są jej prawdziwe cycki?
Skąd tu się wziąłeś, skarbie?
- Słucham? - Co tu robisz?
Grałem dziś niedaleko. Jestem muzykiem.
I jak ci poszło?
Chyba nieźle.
- Dobra, do dzieła. - Dziękuję!
- Na pewno mogę? - O kurczę.
Który mam wybrać?
- Pisz na obu! Wszystko jedno! - Wybierz!
- Może machnę po całości? - To Jackson Maine!
- No to... - O rany!
Tej laski nic nie zatrzyma.
- Trzeba podmuchać! - Spory wyszedł.
Dobra, masz to.
Dziękuję wam! Musicie iść do domu...
wiecie, o czym mowa. Wynosić się w diabły!
Nie chcę stracić przez was dziewictwa ani koncesji na alkohol...
więc zabierać się stąd, suki!
- Racja! - Koniec z koktajlami!
Zmiatać stąd! Cześć, na razie, Roger.
Bawcie się dobrze!
Dajcie w palnik!
Często to robisz?
- Robię co? - Występujesz.
Tak, te dziewczyny są dla mnie takie miłe.
Normalnie nie pozwoliłyby lasce śpiewać podczas takiego show...
ale zawsze uwielbiały mój głos.
Błagały, żebym śpiewała.
To naprawdę zaszczyt. Być jedną z nich.
To twoje prawdziwe brwi?
Nie. Nie.
Robię je z taśmy.
Więc są przyklejone?
A mógłbym jedną odkleić?
Tak, pewnie.
Dają niesamowity efekt.
No proszę.
Tak. Oto ona.
Powinienem ją gdzieś odłożyć.
Załatwione.
Dlaczego zakrywasz oko?
Bo nie mam już brwi.
O nie. Cały myk w tym, że chcę zobaczyć twoją twarz.
Tak, no proszę.
Po co tu przyszedłeś?
Przyprowadził mnie twój kumpel. Cieszę się, że to zrobił.
Mogę postawić ci drinka?
Muszę się przebrać i mam farbę na włosach.
- To nie twój prawdziwy kolor? - A brwi...
Nie, mam włosy w twoim kolorze.
- Okej. - Ale farbuję je, robiąc tę...
- charakteryzację. - Chciałbym to zobaczyć.
Zaczekam na ciebie.
Tak. Pewnie.
Skoro chcesz poczekać, skoczę z tobą na drinka.
Pewnie.
Suniu, możesz zleźć ze sceny i pomóc mi zamknąć ten bar?
Nie mów tak do mnie w tej peruce kierowcy autobusu.
Czułam, że się wykręcisz.
Masz dziś jakąś randkę na ulicy, siostro?
Przepraszam! Panie Maine, mógłby pan?
Co mam zrobić?
Zagrać dla mnie jakąś piosenkę.
- No nie wiem. - Dasz facetowi spokój?
Ja coś ci pokazałam, teraz twoja kolej.
Już podpisał ci cycki, złotko. Odmów jej.
- Mały popis dla mnie. - Tylko dlatego, że już wystąpiłaś.
Jesteś przemiły. Dzięki.
Jezu, gość jest tu dla Ally. Nie dla ciebie, siostro.
- Fajna. - Śliczna, co? Małe dzieło sztuki.
Tak, i lekka.
- Sama to zrobiłaś? - Tak, sama.
Super.
Mikrofon działa?
O tak. Kurwa, śmiga.
Co mam zagrać?
Nieważne, tylko patrz na mnie.
Boże! Niech mnie ktoś zabije.
Co by tu... No dobra.
Może pora stare nawyki pochować
Wiele trzeba, by zmienić człowieka Do diabła, wiele trzeba, by spróbować
Może pora stare nawyki pochować
Nikt nie wie, co czeka umarłego
Niektórzy wierzą w rzeczy O których słyszeli
I w rzeczy, o których czytali
Nikt nie wie, co czeka umarłego
Cieszę się, że nie muszę wracać tam Skąd przyszedłem
Cieszę się, że te dni odeszły Odeszły na dobre
Gdybym mógł sprowadzić tu duchy z mojej przeszłości
Wiesz, że bym to zrobił Wiesz, że bym to zrobił
Gotowa?
Wiesz, że bym to zrobiła!
- To bar dla glin. - Glin?
Dlatego obsługują przez całą noc.
Mogę ci zadać osobiste pytanie?
Pewnie.
Piszesz piosenki?
Nie śpiewam swoich piosenek.
Dziękuję.
Dlaczego?
Nie czuję się z tym komfortowo.
Czemu miałabyś się nie czuć komfortowo?
Ponieważ niemal każda osoba z branży muzycznej,
z którą się zetknęłam, mówiła, że mam za duży nos
i że nic nie osiągnę.
- Twój nos jest za duży? - Tak.
Masz piękny nos.
Pokazujesz mi nos?
- Tak. - Nie musisz.
- Podziwiam go przez cały wieczór. - Przestań.
Będę o nim długo myślał...
- Pieprzysz głupoty. - Nie pieprzę.
- Ależ tak. - Mówię prawdę.
- Pieprzysz. - Mogę go dotknąć?
O matko!
Pozwól mi go dotknąć przez sekundę.
Jesteś szczęściarą.
Serio? Niezupełnie.
Mój nos nie czyni mnie szczęściarą.
Gdyby nie ten nos, mogłabym nagrać hitowy kawałek.
To pieprzona bzdura.
To nie bzdura, bo wchodzisz do tych gabinetów
i są tam ci wszyscy kolesie...
gapią się na ciebie, słuchają twojego kawałka i mówią:
„Och, brzmisz świetnie, ale gorzej z wyglądem”.
Wiesz, w dzieciństwie chorowałem.
Miałem problem z uchem, nie słyszałem.
A zostałem piosenkarzem, więc nigdy nie wiadomo.
Talent objawia się wszędzie. Każdy jest utalentowany.
Założę się, że każdy w tym barze ma talent...
do takiej czy innej rzeczy, ale mieć coś do powiedzenia...
i powiedzieć to tak, żeby inni słuchali...
to już inna para kaloszy.
A jeśli się nie ruszysz i nie spróbujesz, nigdy się nie dowiesz.
Taka jest prawda.
Jeśli jest powód, dla którego tu jesteśmy...
to mówić coś, czego chcą słuchać inni.
Rozumiesz, co próbuję powiedzieć?
Tak, rozumiem.
Nie podoba mi się to, ale rozumiem.
Chyba troszkę ci się podoba.
Chyba coś tam do ciebie dociera. Dostrzegam to.
Wcale nie.
Dobrze, że się spotkaliśmy.
- Tak. - Dla obojga z nas.
- Zaufaj mi. - Nie wiem, co jest grane.
- Szczerze, co... - A kto wie?
Jestem w barze dla glin z Jacksonem Maine'em. Chyba...
- Jackson Maine! - Zaraz się obudzę.
Kiedy stajesz się sławny...
ludzie zwracają się do ciebie pełnym nazwiskiem.
- To jak mam...? - Po prostu „Jack”.
Skoro o tym mowa...
No weź.
- Co? - Ty to włączyłeś?
Włączyłeś to. Kiedy udało ci się podejść do szafy grającej?
O Boże!
Kiedy słyszę tę piosenkę, chcę ją, kurwa, wyciszyć.
- Jack Maine! - Tak bardzo ją spierdoliłem.
- Co ty? Daj spokój. - O mój Boże!
Hej, wiem, że nie powinniśmy tego robić.
Nie powinniśmy się narzucać.
- Wpadasz tu co wieczór. - Spoko.
Masz aparat? Bo ja nie mam.
Przepraszam, chwilka.
Moja była rżnęła się z typem.
- Który według niej wygląda jak ty. - Stul dziób.
Muszę cyknąć ci fotę, wysłać jej
i pokazać, że nie jesteś ani trochę podobny do jebańca.
- Jack, wybacz. - To może jej pomóc.
A pomoże tobie? Uszczęśliwi cię?
- To zróbmy tę fotę. - Chcesz zdjęcie?
- Nie, nie. Luz. - Chwila.
- Chcesz zdjęcie? - Odwal się, kurewko.
Co? Co?
- Hej, starczy. Wstawaj. - Co?
- Sorki! Nie, Jack! - Mam cię.
- Wszystko gra. - O mój Boże! Czemu to...
Nic mi nie jest, szczerze. To takie głupie.
Nie, trzeba coś zrobić z opuchlizną.
Spróbuję znaleźć coś...
To takie żenujące.
Proszę bardzo. Przyłóż to tutaj.
Trzeba to czymś owinąć. Znajdę coś.
- Cheetosy? - Nie, gazę.
- Albo coś takiego. - Gazę?
Spróbuj zrobić tak. Tą ręką.
Zrób tak tą ręką.
Grasz na fortepianie?
Więc musimy się tym zająć.
Dobra. Dzięki.
To wszystko. Nie, przyłóż to tu.
Będzie pani tak miła? Nabiło się?
Chyba zaczyna się rozmrażać?
- Może wziąć dwa? - Nie, jest dobrze.
Dzięki.
Przepraszam. Musiałam.
W porządku.
- To wcale nie jest w porządku. - Na razie.
I ostrożnie, bo pani przywali.
Jeśli nie zdejmiesz tych pierścionków, mogą utknąć.
- Czy to boli? - Tak.
- Ale nie szkodzi. - Mogę?
Tak.
Przechowam.
- Przyłóż tu. - Słodziak z ciebie.
A teraz to owiniemy.
I możesz ruszać w miasto.
Jak ty, cholera, sobie z tym radzisz?
- Z czym? - Ludzie gadają...
do ciebie, jakbyś nie był kimś prawdziwym...
- albo robią ci foty. - Nie za ciasno?
Jest dobrze, dzięki.
- Sprawiłem ci ból. - Nie szkodzi, nic mi nie jest.
Gotowe. Teraz jesteś mobilna.
Poruszaj tym.
Wyglądam jak pirat.
Prawda? Mówiłem, że warto tu przyjść.
Jak ty to robisz?
- Co robię? - Nie zmieniaj tematu.
- Czy to właśnie robię? - Nikt nigdy nie pytał o twoje życie, co?
- Chyba nie. - Skąd jesteś?
Z Arizony.
Chłopak z Arizony.
Zdaje się, że tata miał kryzys wieku średniego.
Tak mi powiedziano.
Przeniósł się do Arizony, zaczął pracować dla pewnej rodziny na ranczo pekanowym.
- Ranczo pekanowym? - Tak.
Zrobił dziecko ich córce. Nie miała jeszcze osiemnastki.
Tak oto pojawiłem się ja.
- Okej. Syn osiemnastolatki. - Tak.
Zmarła przy porodzie.
- Potem mój tata... - Przykro mi.
Umarł, kiedy miałem trzynaście lat...
więc chyba mój brat powiedziałby ci, że mnie wychował...
ale... nie wiem, kto wychował kogo.
Tylko 127 akrów orzechów, Indianie Nawaho i żadnego miejsca, dokąd mógłbym pójść.
Chłopaku, powiedz mi
Czy chcąc wypełnić pustkę Nie opadasz z sił
A może jej więcej pragniesz
Nie jest ci ciężko Żyć aż tak dosadnie
To o mnie?
O tobie.
- Zaimprowizowałaś to? - Tak.
Bardzo dobre.
Spadam
W dobrych chwilach łapię się na tym
Że tęsknię za zmianą
Zaczęłam pisać tę piosenkę wcześniej...
Może będzie z tego refren.
Spróbuję to sobie przypomnieć.
Jestem na głębokiej wodzie
Patrz, jak nurkuję
Nigdy nie stąpam po dnie
Wnikam pod powierzchnię
Tam, gdzie nie skrzywdzą nas
Teraz jesteśmy daleko od mielizny
Ja pierdzielę.
Co to jest?
To niby miało mi pomóc?
Mogę ci zdradzić sekret?
Uważam, że mogłabyś pisać piosenki.
Ale nie martw się, nikomu nie powiem.
Tylko że kiepsko mi idzie dochowywanie tajemnic.
Jesteś prawdziwym dżentelmenem.
Tak myślę.
Dziękuję. To tu, na prawo.
- Tu? - Który dom?
- Ten. - O tak.
A te wszystkie fury?
Są mojego taty. Długa historia.
Kim jest, jakimś szejkiem?
Nie, kierowcą.
Hej, mam koncert. Chcesz wpaść?
- Kiedy? - Właśnie zmierzamy na lotnisko.
- Dziś wieczorem. - Wieczorem? Nie mogę.
Muszę iść do pracy. A teraz muszę się przespać.
Kto się zajmie twoją ręką? Namieszałem, więc...
- Ja sama. - Nie, nie!
- Sama to zrobię. - Zabrałem cię tam.
- Nie szkodzi. - Nie, posłuchaj. Hej!
- Masz mój numer. - Okej. W porządku.
Co?
Chciałem jeszcze raz ci się przyjrzeć.
Oj, chyba spierdoliłem sprawę.
Nie.
- Cześć, tato. - Trochę późno.
- Jest późno? - Tak.
Spójrz na siebie. Nawet nie wiesz, dokąd idziesz.
- Chodź. - Chcę iść do łóżka.
Nie, zostań przez dwie minuty. Są urodziny Wolfiego, no już!
- Dwie minuty! - Dobra.
- Wolfie! - Tak, najdroższa?
- Kim był ten gość w aucie? - Nie wiem, o czym mówisz.
- Cześć, Ally. - Jak leci?
- Wszystkiego najlepszego. - „Wszystkiego najlepszego”?
- Tak. - Nie mam urodzin.
Jak to?
- No weź. - Mówiłem tylko, że...
Co tu się, u diabła, stało? Mój Boże!
- Ale tu bałagan! - Shipazo Gito w bloku startowym...
- wielkim przegranym jest Wario Peito. - Masło na wierzchu?
Kto w porze śniadania obstawia wyścigi w Japonii?
W Japonii to nie pora śniadania.
- Idziemy! - Macie fioła!
Postawiłem sporą sumkę.
Co mówiłam o paleniu w tym domu?
- Na zewnątrz! - I kto to mówi?
- Jak to kto? To mój dom. - Wiem, że twój.
Ale ty też palisz.
- No dobra, nieważne. - Pięknie.
Najdroższa, jesteś tu szczęśliwa?
Jestem, tato.
Mówię tylko, że nie ma swojej przestrzeni.
- Co ty gadasz? - Najdroższa.
- Że nie ma przestrzeni. - Zaczekaj.
Chcę, żeby moi kumple ci się przyjrzeli.
Przyjrzyjcie się dobrze.
Ma niebiański głos, ale wiecie co?
Nie zawsze sukces odnoszą najlepsi.
Wiecie? Znałem paru facetów...
którzy zjedliby Sinatrę na śniadania.
Ale Frank wchodził na scenę z tymi niebieskimi oczami...
w garniturze ze „skóry rekina” i lakierkach.
Stawał się Frankiem Sinatrą.
A cała reszta, ci pozostali faceci...
którzy naprawdę mieli to coś, naprawdę mieli talent...
nikt o nich nie pamięta.
Dobra. Ruszcie się wszyscy.
Czas na robotę.
Niestety, słyszysz coraz gorzej...
i to się nie zmieni.
Czas na nowo rozważyć użycie monitorów odsłuchowych.
Kilka tygodni temu gadaliśmy o tym z Bobbym.
Wpinając aparaty słuchowe, użylibyśmy ich...
by wzmocnić wyższe częstotliwości.
- Super. - Podciąć dźwięk.
- Racja. - Pomówię z Bobbym...
- i coś wykombinujemy. - Kupuję to.
- W porządku, Jack. - Dzwoń do Bobby'ego.
- Uparty sukinsyn. - Dobra, przygotujmy się. 1, 2, 3, 4.
Zabijasz mnie, mała, swoimi uczynkami
Wpędzasz mnie do grobu
Mamy próbę...
Musisz je włożyć, stary.
Mówiłem, że nie będę ich nosił.
Nosząc je, słyszę tylko siebie, a muszę być z innymi.
Lekarz mówi, że tylko tak sobie z tym poradzisz, Jack.
Nie odzyskasz tego, co straciłeś.
To jedyny sposób, żeby panować nad tym, co ci zostało.
Chyba panujemy nad tym całkiem dobrze.
Co mam zrobić?
- Chcesz odejść, droga wolna. - Nie wyjeżdżaj z takimi tekstami.
Okaż choć trochę jebanej dumy z tego, co robisz.
Chcę tylko wiedzieć, czy ona tu jedzie, czy nie, i tyle.
Kto jedzie?
Co, do chuja?
- Kto to? - Nie mam pojęcia.
I tak by nie powiedział.
- Cześć, Ally. - Cześć.
- Phil. Poznaliśmy się. - Pamiętam.
Jack kazał mi zabrać cię na koncert.
O mój Boże.
Ale muszę pracować. Nie mogę iść.
On naprawdę na to liczy.
Doceniam to, ale...
Nie mogę odjechać, więc będę w aucie tuż za rogiem.
Powiedz mu: „Dziękuję, ale nie, dziękuję”.
Dobra? W tych słowach.
- Ally. Co ty? - Co to ma być?
- To chore. - Co robisz?
- To bomba. - Co tu się odwala?
Słuchaj, taki facet zaprasza cię na koncert...
- To może być wielka okazja. - Nie zaczynaj.
- Nie zaczynaj! - Słuchaj!
On w ogóle wie, że śpiewasz? Słyszał coś twojego?
Tato, muszę iść do pracy.
- To może być okazja życia. - Nie cierpię na tę samą
chorobę co ty, tato. Obracasz się wśród celebrytów,
myśląc, że ich blask spłynie na ciebie.
- O czym ty mówisz? - „Wiesz, kogo wiozłem”?
- Czemu o tym mówisz? - I, czary-mary, jesteś sławny.
- Nic z tego. Zero magii, tato. - Najdroższa.
To pijak! Wiesz wszystko o pijakach.
Najdroższa, on wciąż tam jest.
Przywaliłaś glinie?
Zachował się jak dupek wobec Jacka,
więc przypierdoliłam mu w gębę.
To takie kozackie.
Skończyliśmy na parkingu...
leczył mi rękę okładami z groszku.
A potem śpiewał i ja śpiewałam.
Nie wiem, co się dzieje.
Ale jego kierowca za mną jeździ.
Jechał za tobą przez całą drogę z domu?
- To chore! - Znów się, kurwa, spóźniłaś.
Co zrobiłam?
Mówiłem, że się spóźniłaś!
Robimy to?
Hej, Bryan, odchodzę.
- Znajdź kogoś innego. - Bryan, wrócę, słowo.
- Papo, słowo. - Pa. A ja nie.
- Widziałeś twarz Bryana? - O kurde!
Hej, super! Zróbmy to.
Jedźmy.
Co my robimy?
Gdybym nie znała Jacka,
uznałabym cię za stalkera.
Tak, przepraszam cię za to.
Kurde, tak!
Kładź się na tej sofie. A ja zdejmę buty.
- O Boże. - Ale fajnie.
Jak działa ten szajs?
- Mówili, że nie można. - Przepraszam.
O w mordę!
Mógłbym przywyknąć do tego szajsu.
Umawiaj się częściej z gwiazdami rocka.
Nie umawiamy się.
Cześć, Ally. Jestem Gail.
- Cześć. - Cześć.
Zostawcie torby. Zabierzemy je.
- Gotowi? - Tak, jasne.
- Dobrze. - Dzięki.
Dobrze się leciało?
Tak.
Przepustki.
- Dzięki. - Zawieście je na szyjach.
Zatyczki. Przydadzą się, tam jest głośno.
Tak, mam ich. Już idziemy.
Wprowadzę was na zaplecze sceny.
Kochani, kochani. Tędy.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
- To miejsce jest takie duże. Ja tylko... - Tędy.
Uważajcie.
Wszystko gra?
Cześć, chłopcy.
Bardzo się cieszy, że tu jesteś.
Gdy tata mi umierał, rzekłem mu Że muszę zwiać
Patrząc mu w oczy, Powiedziałem: „To się musi stać”
Więc, kobieto, gdy ci mówię Że cię kocham, wrzuć na luz
Bo ja nie kłamię
Ja nie kłamię
Bez alibi
Bo ja nie kłamię
Ja nie kłamię
Bez alibi
Bardzo wam dziękuję.
Byliście super.
Moja kumpela, która przybyła tu z daleka,
napisała piosenkę i chcę, by ją zaśpiewała.
Uważam, że jest zajebista.
- Jak się masz? Dotarłaś! - Cześć!
- Miło cię widzieć. - Jak leci?
- To było dobre. - Lot się udał?
- Tak. - Phil grzeczny?
- Nie dokuczał ci? - Gail była przemiła.
Zaśpiewamy tę piosenkę, dobra?
Zrobiłem aranżację, nic specjalnego...
- ale może ci przypasuje. - Nie mogę.
- Jack, nie, proszę. - No chodź.
To nie jest śmieszne.
Nie graj ze mną w chuja.
Wystarczy, że mi zaufasz.
To wszystko, co musisz zrobić.
Zaśpiewam ją tak czy inaczej, więc...
Steve...
Całkiem ci odbiło. Okej.
- Musisz zaśpiewać. - Nie wyjdę tam.
Dziewczyno, powiedz mi
Czy świat dzisiejszy daje szczęście ci
Czy czegoś więcej chcesz
I twoim celem coś innego jest
Spadam
W dobrych chwilach łapię się na tym Że tęsknię
Za zmianą
A w chwilach złych boję się
Chłopaku, powiedz mi
Czy chcąc wypełnić pustkę Nie opadasz z sił?
A może jej więcej pragniesz
Nie jest ci ciężko żyć aż tak dosadnie
Spadam
W dobrych chwilach łapię się na tym Że tęsknię
Za zmianą
A w chwilach złych boję się
Jestem na głębokiej wodzie Patrz, jak nurkuję
Nigdy nie stąpam po dnie
Wnikam pod powierzchnię Tam, gdzie nie skrzywdzą nas
Teraz jesteśmy daleko od mielizny
Na mieliźnie Mieliźnie
Teraz jesteśmy daleko od mielizny
Jestem na głębokiej wodzie Patrz, jak nurkuję
Nigdy nie stąpam po dnie
Wnikam pod powierzchnię Tam, gdzie nie skrzywdzą nas
Teraz jesteśmy daleko od mielizny
Na mieliźnie Mieliźnie
Teraz jesteśmy daleko od mielizny
- Mój Boże! Jaki tłum. - Było zajebiście.
Było zajebiście.
Sposób, w jaki weszła gitara i...
Myślałem, że gram w złej tonacji, a tempo było za szybkie.
- Nie, to było piękne i... - Nie byłem pewny...
- Ally, wszystko gra? - Jack?
Jack?
Przesuń się!
To nie ta laska, która śpiewała?
- Dobry koncert! - Dzięki.
- Kocham cię, stary. - Dzięki.
Hej, Jack. Wymiatałeś.
- Naprawdę? - Tak.
Cześć!
O mój Boże!
Gdzie mój klucz? Nie mam, kurwa...
O kurwa!
Zaraz wrócę, dobrze? Daj mi chwilę.
To łazienka? Gdzie ta jebana...
Jack?
No nie wiem, obudź go.
- Nie mogę. Jest pijany. - Możesz!
Potrząśnij mu cycusiami przed twarzą albo coś, no i...
No wiesz. Strzel dwie lufy i...
Wielkie dzięki za wsparcie. Jesteś taki pomocny.
Daj znać, jak poszło, mała.
Idź do domu.
Odpłynął.
Myślisz, że może pije trochę za dużo?
Cukiereczku, o niczym nie masz pojęcia.
Ale coś ci powiem.
Nigdy wcześniej nie zaprosił dziewczyny na scenę.
I już od bardzo, bardzo dawna nie grał tak, jak dzisiaj.
Dobrze wiedzieć.
Kiedyś brat wrócił do domu...
Grałem na pianinie, które zawsze stało u nas w pokoju.
I byłem w swoim świecie.
Nikogo w domu i zjawia się on,
zająć się tatą, który był chory.
I siedzi tam, i patrzy na mnie.
Klnę się na Boga, patrzył, jakbym był kimś wyjątkowym...
i to w jakimś sensie dało mi kopa.
Nie powinienem był ci tego mówić.
Dlaczego?
- Bo to żenujące. Nie wiem. - To urocze.
Ani trochę nie przypominasz mojego brata.
- Nie wyglądam jak twój brat? - Jest jebanym starym dziadem.
Tata zrobił mnie, kiedy miał 63 lata.
Sześćdziesiąt trzy lata?
I mieliśmy różne matki, więc...
Co oznacza ten numer na dole?
Pokazuje, ilu ludzi to obejrzało.
Weź nie pierdol. Skąd wiedzą, ilu ludzi to obejrzało?
Zdaje się, że nazywają to algorytmem...
Co to jest algorytm?
Coś jak bit.
- Bit? - Tak. Tak.
- Tak jak w muzyce? - Tak.
Tak. Chyba. Sam nie wiem.
- Dacie temu wiarę? - Nie.
A widzicie to?
- Tak. - Tylu ludzi to obejrzało.
- Tak, właśnie o tym mówiliśmy... - Mówili.
- Jak oni to robią? - Sam obejrzałem 200 razy.
- 200 z tych osób to ja. - Brawo, tatuśku.
O rany! Mój Boże, jesteś taki szybki! Jack!
Czas na francuskiego tosta.
Pierwszy w łóżku.
Piękne, napisałaś to z nim?
Jest taki utalentowany.
- Mogę znów obejrzeć? Tylko raz. - Tak. Jeszcze raz.
- Będę oglądał przez całą noc. - Albo 500. Przestań!
Chryste!
O mój Boże.
Jak tu wszedłeś?
Tata mnie wpuścił.
Co?
Nie jestem taka wylewna wobec każdego.
To dobrze.
Więc mamy tak samo. Zaśpiewaj ze mną.
Gdzie?
Pierwszy przystanek to Arizona.
Nie wsiądę z tobą na to coś, jeśli piłeś.
Przez myśl mi nie przeszło, żeby coś wypić.
Zobaczymy, jak długo to potrwa. Poczekaj na dole.
Jako dwudziesto- i trzydziestolatek też trochę śpiewałem.
Prawdę mówiąc, mnóstwo ludzi twierdziło, że...
byłem lepszy od Sinatry.
Franka? Franka Sinatry?
ARIZONA GRANICA STANU
Co tam zapisujesz?
To mój śpiewnik. Zwykle używam maszyny do pisania, ale...
Na motocyklu przyszło mi coś do głowy...
i nie chciałam tego zapomnieć.
Jak to słyszysz?
PATRZĘ NA DNO BUTELKI OSUSZYŁAM JUŻ FLASZKĘ
Jestem sama w domu
Nie cieszysz się, że jesteś w domu i zagrasz dla arizońskich fanów?
Raczej tu nie wracam.
Unikasz swojego domu?
Nie wiem.
To gorące powietrze...
i historia, sam nie wiem.
Choć kupiłem ranczo, na którym dorastałem, i dałem je bratu.
Leży tam tata i chciałem być pewny,
że nikt nie zaleje cementem jego grobu...
- albo coś w tym stylu. - To gdzieś blisko?
Niedaleko.
Może tam pojedziemy? Jest w pobliżu.
Jack?
Tak, o ile się zjawi.
Piłują jeden numer od jebanych trzydziestu minut.
Czas, kurwa, iść do przodu.
Nie męczy cię bycie...
Sprzedałeś ranczo taty.
Zamienili je w jebaną farmę wiatrową!
Kupiłem je dla ciebie.
Gdzie jego grób?
Zmyła go pierdolona burza.
Tam już nie ma jego grobu.
Mówiłem ci, ale byłeś najebany.
Najebany jak szpak...
i już bełkotałeś pod nosem swoją łabędzią pieśń.
Ronisz, kurwa, łzy nad tym zasrańcem,
którego idealizujesz bez żadnego powodu.
Wszystko, co zrobił dla ciebie tata...
to wyszkolenie cię na swojego jebanego kumpla od flaszki.
I gdyby żył, byłbyś teraz z nim...
i dobrze to, kurwa, wiesz.
Co sobie myślałeś...
że będę się tym, kurwa, zajmował...
w czasie, kiedy chronię twoje dupsko przed całym cholernym światem?
Tak.
To dobra wymówka.
Wychowujesz małego brata,
więc nie musisz mierzyć się z faktem, że nie byłeś dobry.
Skoro nie byłem dobry, dlaczego zajebałeś mi głos?
Bo nie miałeś, kurwa, nic do powiedzenia.
Byłeś zbyt dumny, by zaśpiewać choć jedną piosenkę, którą napisałem.
Za to teraz mam coś do powiedzenia.
Mam dość bycia twoim pieprzonym chłopcem na posyłki.
Odchodzę.
Tak, głos zawiódł mnie kilka miesięcy temu...
i ten zastrzyk ze sterydów to dmuchanie na zimne.
Dziękuję ci za to i spoko, powinniśmy dać radę.
Wszystko gra?
Tak.
Dobra, to zagrajmy.
Nie pytaj mnie o jutro Nie mów mi o mojej przeszłości
Pożyczam ci swe serce Bo nic nie będzie trwać
Ja nie kłamię
Może pora stare nawyki pochować
Wiele trzeba, by zmienić człowieka Do diabła, wiele trzeba, by spróbować
Może pora stare nawyki pochować
Nikt nie wie, co czeka umarłego
Niektórzy wierzą w rzeczy O których słyszeli
I w rzeczy, o których czytali
Nikt nie wie, co czeka umarłego
Cieszę się, że nie muszę wracać tam Skąd przyszedłem
Cieszę się, że te dni odeszły Odeszły na dobre
Ale gdybym mógł sprowadzić tu Duchy z mojej przeszłości
Wiesz, że bym to zrobił
Dobra, mam pomysł na finał.
- Wybacz... - Luz.
To będzie trochę inne, bo...
- Zdrówko. - Zdrówko. Gdzie ten dżoint?
Zaśpiewamy w finale inaczej, dobra?
Będzie bis i to coś, o czym mówię.
W porządku.
- Wracajmy i zróbmy to. - Co?
Co ty wyprawiasz?
Już, już, już.
Dobra, posłuchaj. Oto co zrobimy.
Zaśpiewasz piosenkę, o której mówiłem, pamiętasz?
- Tę, którą uwielbiam. - Nie zrobię tego.
- Daj spokój. - Zaśpiewasz ją.
- Będzie super. - Przestań, Jack.
Mówiłem ci, że...
- Obiecałaś, że to zrobisz. - Zawsze mówię...
Kocham cię.
Takich nas zapamiętaj.
Kochani, zawołajmy teraz Ally na wielki finał...
a ona zaśpiewa nam oryginalną piosenkę.
Dziękuję.
Niebo Arizony
Wypala twoje oczy
Patrzysz na mnie I kochany, też chcę płonąć
To jest zakopane w mojej duszy
Jak złoto Kalifornii
Znalazłeś we mnie blask Którego ja nie mogłam znaleźć
Więc kiedy głos mi się łamie I brakuje mi słów
Za każdym razem, gdy się żegnamy To boli, kochany
Kiedy zajdzie słońce I zespół już przestanie grać
Takich będę nas zawsze pamiętała
W nocy kochankowie
Poeci chcący tworzyć
Nie wiemy, jak rymować, lecz bardzo się staramy
Ale jedyne, co wiem naprawdę
To że chcę iść tam, gdzie jesteś ty
Część mnie, która jest tobą Nigdy nie umrze
Więc kiedy głos mi się łamie I brakuje mi słów
Za każdym razem, gdy się żegnamy To boli, kochany
Kiedy zajdzie słońce
I zespół już przestanie grać
Takich będę nas zawsze pamiętała
O tak
Nie chcę być tylko wspomnieniem Kochany, o tak
Więc kiedy głos mi się łamie I brakuje mi słów
Za każdym razem, gdy się żegnamy To boli, kochany
Kiedy zajdzie słońce I zespół już przestanie grać
Takich będę nas zawsze pamiętała
Tak
Kiedy na mnie patrzysz
I blednie cały świat
Takich będę nas
Zawsze pamiętała
Ally! Ally! Ally! Ally!
To było zajebiście piękne.
Nie, naprawdę wymiatałaś. Byłem tam...
- Bryka stoi gdzieś tam. - Ally, to było niewiarygodne.
- Dziękuję. - Niewiarygodne...
- co zrobiłaś na scenie. - Dzięki.
Nie wiem, czy wiesz coś o mnie i o tym, skąd jestem.
Nazywam się Rez Gavron.
Wiem, kim jesteś.
Twój potencjał wykracza daleko poza to, co tu pokazałaś.
Ludzie pragną usłyszeć, co chcesz przekazać swoją muzyką.
To nie jest zwykły materiał.
To, co robisz, jest naprawdę niesamowite.
Uważam, że masz to coś. Naprawdę.
Pytanie, czego chcesz ty?
Mogę sprawić, że spełnią się twoje marzenia.
Ja nie... Nie mam...
Muszę pogadać z Jackiem.
Mówił, że Interscope Records może być zainteresowane kontraktem.
I że ma wspaniałe studio
z piękną salą nagraniową.
I ściągnie fantastycznych producentów,
żeby nagrali moje piosenki.
I uwielbia „Patrz, co znalazłam”.
Pamiętasz kawałek, który pisaliśmy przy obiedzie?
- Pamiętasz, kiedy jechaliśmy? - Tak.
Tak?
Chodzi o to, że fajnie mi się z nim gadało i on naprawdę we mnie wierzy.
- Wszystko gra, Jack? - Nic mu nie jest.
Robi tak przez cały czas.
Hej, Jack.
Dzięki.
Co się dzieje?
Co ty wyprawiasz?
Ty zazdrosny chuju.
Cieszę się razem z tobą.
Och, czyżby?
Jackson!
O mój Boże!
Jack. Przestań!
Dlaczego jesteś taki zazdrosny?
Co robisz?
Co się stało? Zdenerwowałeś się?
Chcesz, żebym cię trochę...
Chcesz się pobawić? Pobawmy się.
Co to, u diabła, jest?
- Przepraszam. - Jest dobrze.
- Brzmisz świetnie, jasne? - Świetnie ci idzie.
Powtórzymy to. Dam ci znak.
- Raz, dwa... - Jestem sama w domu
Sekundę. Czekaj na mój znak.
Wtedy wchodzimy, jasne?
Więc powinnam... Cóż...
Przepraszam, ale mam śpiewać na początku?
Usłyszysz drugą linię i wtedy zacznę nagrywać.
Wiem, jak sobie z tym poradzić. Mogę?
- Proszę. - Do tego momentu było świetnie.
Wejdę tam na chwilę, dobra?
Jasne, Jack.
Nigdy nie śpiewałam z podkładem.
Chyba potrzebujesz fortepianu.
Jeśli zaśpiewasz, grając...
Zawsze to gram. Byłoby ekstra.
Każę wnieść fortepian i spróbujemy z nim...
- Zobaczymy, jak pójdzie. - Nie przeginamy?
- Pomogę ci. Świetnie ci idzie. - Dzięki.
- Trzymasz się? - Zżerają mnie nerwy.
- Wyglądasz przepięknie. - Dzięki.
Dziękuję.
Jestem sama w domu
Wychodzę na miasto
Patrzę na dno butelki Osuszyłam już flaszkę
Na nogi stanąć nie mogę
Widzę światła na drodze Jak gwiazdy
Ale patrz, co znalazłam
Widzę, że poznałyście już nową koleżankę.
- Rez! Jaki jest plan? - Jak leci?
Dzięki, że to robisz, stary. Doceniam to.
To muzyka pop. Mamy przed sobą bitwę, jasne?
Wy jesteście żołnierzami, a skoro tak was nazywam,
wiedzcie, że czeka nas bitwa.
Gdzie mój tekst, Ally?
- Nie każ mi czekać. - Tak! Jeszcze, śpiewaj dalej.
Kiedy nie mogę się zainspirować
- I raz! Tak! - Chcę, żebyś się mną opiekował
To finalny szlif i budowanie wizerunku scenicznego.
Wiem, po prostu nie chcę utracić tej części mnie, w której jest talent.
Nie pozwolę na to.
Nie utracisz tej części.
Dobra.
Co my z tobą zrobimy?
Co my z tobą... Och, jest piękny!
- „Nie odsyłaj mnie. Jestem za słodki”. - Ma twoje rzęsy.
Serio. Ma twoje rzęsy. Hej, koleś!
Nikt tego wcześniej nie robił, żebyś wiedziała.
Właściwie ktoś to już wcześniej robił.
Mógłbyś...
Proszę. Zrób to dla mnie.
Nie, w wodzie nie dam rady.
Pojedziesz ze mną do Memfis?
- O czym ty mówisz? - Muszę tam odbębnić...
No wiesz, jedną z tych płatnych chałtur.
Robota druzgocąca duszę...
nie sądziłem, że skończę, robiąc coś takiego.
Nie wiem, ale...
Jakoś się z tym pogodziłem.
W każdym razie, gdybyś pojechała, przynajmniej...
mielibyśmy trochę śmiechu.
Rez chce, żebym była pod ręką, bo błyskawicznie wydali singiel...
i tak się nakręcili, że chcą, żebym skończyła album.
- Więc pracuję nad nim. - Posłuchaj, co mówisz.
Posłuchaj, co właśnie powiedziałaś.
- Ludzie słuchają, co mówisz. - Wiem.
- To nie byle co. - Nie mogę...
Hej, hej. Zaakceptuj to.
Dziękuję ci, przy okazji.
Dziękujesz za co?
Że stworzyłaś mi dom.
To miejsce nigdy wcześniej takie nie było.
POSTĘPY W ZDROWIU I PROGRESYWNE MYŚLENIE
O kurwa.
Jack, wszystko gra?
Jack?
Potraktuj mnie jak swoją pacjentkę
Nie każ mi czekać
Albo przepadnę gdzieś w tłumie samotnych
Chcę, żebyś mnie inspirował
Kiedy mi inspiracji brak
Chcę, żebyś się mną opiekował
Jest jakiś powód, że was tam nie ma?
Pokieruj mną Pokieruj mną teraz
Pokieruj mną Dotknij mojej duszy
Pokieruj mną Pokieruj mną teraz
Pokieruj mną
Wylecz mnie
Bóg wie, że nic innego nie zdoła Nie zdoła mnie wyleczyć
Och, zanim będzie za późno Uratuj mnie
Uratuj mnie przede mną samą Wylecz mnie
O mój Boże! O mój Boże!
O rany... O rany... Hej!
- Niesamowite. - Jack się zjawił?
Nie odezwał się do mnie.
Jak to nie odezwał?
- Przez cały wieczór. - Nie mogłam go znaleźć.
Dzwoniłam do niego trzy razy.
O co chodziło z tancerkami?
Uznałam, że zrobię to sama...
bo to zbyt przytłaczające.
Nie kwestionuj moich pomysłów.
Musisz zrozumieć, że to moja działka
i musisz mi zaufać, jasne?
Więc, jeśli daję ci tancerki,
nie rezygnuj z nich, a potem nie gub kroków, jasne?
Trzeba też coś zrobić z twoimi włosami. Zmienić ich kolor.
Co jest z nimi nie tak?
- Myślę o platynie albo... - Nie będę jebaną blondynką.
Jestem, kim jestem, i martwię się o Jacka.
Znajdę Jacka, dobrze?
Znajdę go.
Jack.
Zdaje się, że już to przerabialiśmy.
Nie sądziłem, że tak szybko to powtórzymy. Wstawaj, brachu.
O właśnie. O to chodzi.
Mój mózg był pewny, że dotarłem do drzwi.
Mało co i bym cię nie obudził. Wyglądałeś tak błogo.
Jak się masz?
Chyba zdarzały mi się lepsze poranki.
Przepraszam, że nie...
- uszanowałem waszej własności... - Nie musisz.
I za całą resztę.
- Nie ma sprawy. - Kawy?
Chętnie, może ubierz się, a my zaraz przyjdziemy.
Dobrze.
To on, prawda? To twój chłopak.
Jack, ma teraz tyle lat...
ile ty, kiedy cię poznałem.
Widziałem cię na YouTube.
- To wideo z dziewczyną. - Tak.
Sprawiło mi radość, stary. Przypominałeś siebie.
Po prostu wymiatałeś, brachu.
Ona też pisze.
- Napisała ten kawałek? - Tak.
Plus kilka innych.
Spiknęła się z jakimś menadżerem, chce...
- Jest niezła, brachu. - Wiem.
Może ona jest twoim ratunkiem.
Nie ma się czego bać, brachu.
Wiesz, to jak...
No nie wiem... Wypływasz...
wypływasz w morze, a potem któregoś dnia znajdujesz jakiś port.
Mówisz: „Zostanę tu kilka dni”.
Kilka dni zamienia się w kilka lat.
A potem zapominasz, dokąd na początku zmierzałeś.
I wtedy zdajesz sobie sprawę, że masz to w dupie...
bo lubisz miejsce, w którym jesteś.
Tak właśnie jest ze mną.
Lubię miejsce, w którym jestem.
I nawet nie zdawałem sobie sprawy, jak bardzo...
póki rano nie ujrzałem cię, fiutku, jak śpisz w ogródku.
No dobra. Możesz odpocząć w pokoju mojej córki, brachu.
W samolocie przyszło mi do głowy z milion rzeczy, które ci powiem,
ale już ich nie pamiętam.
Jack...
Cieszę się, że tu jesteś.
W końcu jednak dotarłaś do Memfis.
Kurwa.
Więcej tego nie zrobię.
Nie zjawię się, by cię znaleźć.
Następnym razem, sam posprzątasz swój bałagan.
Rozumiesz?
Jak poszedł występ?
Było zajebiście.
Pogoniłam tancerki.
Tancerki?
Tak.
Dobrze.
Jebane tancerki.
Tobie wystarczy sam śpiew.
Tak mnie wnerwiłeś.
Przepraszam.
Widziałem ten filmik na YouTube.
Był super.
Wielkie dzięki.
Przepraszam na chwilę.
- Co się dzieje? - Masz obcęgi?
Jack ma się dobrze?
Chcę przeciąć struny od gitary, nic szalonego.
Kiedyś miałeś tu obcęgi albo coś w tym stylu.
Tak, tak.
Nie wiem, gdzie jest mama.
- Tak. Rozumiem to. - Ładna jesteś.
Ja?
Myślisz, że jestem ładna?
Dziękuję. Według mnie ty jesteś ładna.
To było świetne, a Jack mówi, że ty napisałaś tę piosenkę.
Tak, zmusił mnie do śpiewania moich kawałków.
Typowe dla niego.
Owszem.
Dołożyć komuś makaronu z serem?
Tak? Proszę, kochanie, skusisz się?
O, zjawił się. Co tam, stary?
Zrozumiałem, co powiedziałaś.
O czym, u diabła...
Jaja sobie robisz?
- To głupie? - Nie.
- Nie jest głupie. - To, co teraz odwaliłem, nie jest głupie?
Więc to knuliście, kiedy was nie było?
Ja nic nie wiem. Mówił, że potrzebne mu obcęgi.
Nie wiedziałem, co planuje.
Nie sądziłem, że wywinie taki numer.
Ona też ma pierścionek!
To tylko prowizorka.
Nie, nie, nie. Jack, poczekaj chwilę.
Usankcjonujmy to. Zróbmy to dziś.
- Na serio. - Dobry pomysł!
Ty ogarniesz sukienkę.
Ja zadzwonię do kuzyna.
Jest sobota. Nikogo tam nie będzie.
- Chodźmy. - Naprawdę chcesz to zrobić?
To miejsce jest do tego magicznie predysponowane.
Że co? Magicznie predysponowane?
- Owszem. - Co masz na myśli?
- Że ten kościół jest wyjątkowy. - Chodźmy.
- Pomogę ci wybrać sukienkę. - No proszę.
Byłoby super! A ty na pewno idziesz z nami, bo jesteś...
Nie mogę w to uwierzyć. Co ja wyprawiam? Dobra, spoko.
- Brachu. Dobrze cię widzieć. - Hej, hej!
- Siemka, Jack! - Miło widzieć, ziom.
Wielkie dzięki.
Witajcie w domu Pana.
Na mocy... To chyba leciało jakoś tak.
Czy bierzesz go sobie... Bierzesz go?
Tak.
Gratulacje, stary.
- Posłuchałem cię. - Bardzo się cieszę.
Nie wierzę, że to zrobił.
Nie mogę uwierzyć.
- Ejże, jedna rzecz naraz, dobra? - Co?
Oj! Nie załapałem.
- Dużo ludzi na widowni? - Tak.
- Oby wyszła, nim się zmyją. - Zajrzeć do niej?
Chyba powinniśmy się zaraz zbierać, więc...
W porządku.
Ally.
Wchodzę.
Co robisz w wannie?
To takie dziwne.
Nie wiem, za kogo ja się, do cholery, uważam.
Jedna piosenka, w porządku...
ale wydać całą płytę, nie wiem, co sobie, kurwa, myślałam.
Nie wiem, o co ci chodzi, ale zdecydowanie wyglądasz jak gwiazda.
- Naprawdę? - Tak.
Co sądzisz o włosach, wyglądzie i...
- Omówiłem to z nią. - Tak.
- Wygląda świetnie. - To twój wybór czy...?
Nie, tak naprawdę to jej.
- Bez drinka? - Słucham?
Bez drinka?
Bez skarpet?
Touché. Touché, stary.
Nigdy nie przywyknę do pomysłu, żeby chodzić bez skarpet.
- Stopy ci się... - Noszę skarpety.
Takie w damskim stylu, małe i dyskretne,
- które pasują do butów. - Fakt. Tylko je chowasz.
Tak, tylko je chowam. Zgadza się.
Dobra, czy to coś... Tak, działa.
O, dobre światło. Potrzymaj to, mała.
Hej, Ally, dziewczyno!
Zaraz, czekaj. Chodźcie tu, Sooki, Donte. Chodźcie.
Włożyłam cycki z Jacksonem!
Cześć!
Mała, słuchaj, chciałyśmy ci tylko pogratulować.
- Gratulacje! - Kochamy cię!
- Ja was też. - Mała, proszę, wracaj szybko.
Wstawiłyśmy Ettę na twoje miejsce, dziewczyno.
- Oto i królowa! - Przestań!
I co sądzisz?
Pięknie.
Ty. SNL. Prowadzi Alec Baldwin.
- Załatwiłeś? - Finał sezonu.
- Ja pierdolę. - Nie, ty załatwiłaś.
- Nie wierzę! O Boże! - Ty załatwiłaś.
O rany!
- To niesamowite! Dziękuję. - Gratulacje.
- Suko!
- O rany! - Musimy iść.
Czekają na ciebie. Chodź.
Mogę zamienić z nią słowo na zewnątrz?
Przepraszam, to potrwa sekundę.
Nie umywa się do oryginału, tyle ci powiem.
Zawsze mówiłeś, że lubisz mój nos.
- Kocham twój nos. - Tam jest naprawdę wielki.
Mógłby być większy.
Powinien wypełnić cały billboard.
Jebać wszystkich, którzy się go czepiali.
I walnąć tam billboard z twoim jebanym nosem.
Z samym nosem? To takie niedorzeczne.
Gdybym ci tego nie powiedział, nigdy bym sobie nie darował.
Czego?
Jeśli nie sięgniesz w głąb swojej jebanej duszy...
szybko ich znudzisz.
Chcę, żebyś to wiedziała.
Jeśli nie mówisz tam prawdy, masz przejebane.
Liczysz się ty i to, co chcesz im powiedzieć.
Teraz cię słuchają, ale to nie potrwa wiecznie.
Zaufaj mi.
Więc wykorzystaj tę chwilę.
Nie przepraszaj, nie przejmuj się tym, dlaczego słuchają
ani jak długo będą słuchać,
po prostu powiedz im to, co chcesz powiedzieć.
Bo sposób, w jaki to mówisz, to dzieło aniołów.
Z biodra! Sześć kroków w prawo i kręcimy!
Naskok, zmiana. W dół.
Biodra! Naskok, zmiana.
Poza.
- Końcówka. - Wiem.
Trzydzieści sekund.
Stań na czerwonym punkcie.
Alec wchodzi za 20 sekund.
Piętnaście.
Wszyscy gotowi? Piosenka numer jeden.
Przygotuj się, Alec.
- Za dziesięć, dziewięć... - Alec wchodzi za dziesięć.
- Osiem, siedem, sześć... - Kamera 4...
Alec wchodzi za pięć sekund.
- Cztery, trzy, dwa, jeden... - I leci 4. Przejście na 4...
- Alec, już! - Panie i panowie...
- Ally. - Przejście na 1.
Czemu wyglądasz W tych dżinsach tak apetycznie
Czemu krążysz wokół mnie z takim tyłkiem
Sprawiasz, że mam myśli obsceniczne
To nie jest, nie jest w moim stylu
Czemu wciąż ślesz mi takie wiadomości
Muszę się skupić na innych rzeczach
Mam inne powinności
To nie jest, nie jest w moim stylu
Czemu to robisz Robisz. Robisz. Robisz
Robisz to mnie
Czemu to robisz Robisz. Robisz. Robisz
Robisz to mnie
Czemu to robisz Robisz. Robisz. Robisz
Robisz to mnie
Czemu to robisz
Gąsienica staje się motylem.
Co tu, do diabła, robisz?
Gramy w mieście koncert.
Pracuję dla Williego.
- Pracuję dla Williego. - Nie gadaj.
Tak. Pomyślałem, że wpadnę i jej posłucham.
- Tak, cóż... - Modlę się na kolanach
Żebyś zawsze był w pobliżu Żebyś nigdy nie odchodził
Pogarsza się?
Nie, spędzam czas z żoną i jest naprawdę dobrze.
Zabawne, że na ciebie wpadłem, bo...
myślałem, czy nie poprosić cię, żebyś pojechał z nami w trasę.
Muszę przyznać, że bez ciebie jest łatwiej.
Słuchaj.
Jeśli będziesz miał jakiś kłopot...
dzwoń do mnie.
Czemu to robisz Robisz. Robisz. Robisz
Robisz to mnie
Dlaczego mi to zrobiłeś
Dlaczego to zrobiłeś
Dziękuję!
Nie chcę czuć nic innego
Piękne to światło.
O Boże, o to...
Tak, o to chodzi, Ally. O to chodzi.
Właśnie, Ally. O to chodzi, to było super.
Jest tak wcześnie. Siedzę tu całą noc.
- Wcześnie dla mnie. Późno dla ciebie. - Cześć.
- Jak się masz? - Jestem trochę...
- Jest niesamowity. Prawda? - Co myślisz?
Kurwa, co za zdjęcia.
- Są piękne. - Spójrz na to! Spójrz!
Niesamowite.
Nawet mnie nie przypomina.
Właśnie zostałaś nominowana do trzech Grammy.
W tym „Najlepszy Nowy Artysta”.
Przed chwilą to ogłosili.
Słuchajcie, oto artystka nominowana do Grammy.
Czy ty piłeś? Jesteś najebany?
Walnąłem parę drinków.
Jest rano.
Tak.
Cześć, kolego.
Jesteś nominowana do trzech Grammy i to zajebista sprawa.
Dziękuję. Skąd o tym wiesz?
Bobby mi powiedział.
Zadzwonił. Mówił, że...
szykują jakiś trybut dla Roya Orbisona. Chcą, żebym zaśpiewał.
- Ekstra. - Coś w stylu supergrupy.
Ale liczy się, że cię nominowali, i to świetnie.
Próbuję to tylko jakoś ogarnąć, i tyle.
„Czemu krążysz wokół mnie z takim tyłkiem?”
- Cytujesz mój tekst? - „Chodzisz w dżinsach?”
„Krążysz z takim tyłkiem?”
Tak, to moja piosenka. Co z nią nie tak?
Słuchałem jej, kurwa, w kółko...
Gadasz bez sensu.
Tak, po prostu pij dalej.
- Znajdziesz odpowiedź. - Może zwyczajnie cię zawiodłem.
- To mnie dobija. Przepraszam. - Co?
- Zawiodłeś mnie? - Tak, jesteś żenująca...
- Żenująca? - Żal mi ciebie.
- Tak, ja tylko... - Nie jestem żenująca!
- Muszę ci to powiedzieć. - Ty jesteś!
Jesteś tak bardzo zażenowany jebanym sobą,
że wyżywasz się na mnie.
Myślisz, że jesteś brzydka, a nie jesteś.
Więc potrzebujesz uznania tych ludzi.
- Nie wystarczę ci ja? - Nie potrzebuję uznania.
Chcę, żeby mój chłopak mnie kochał.
- Właściwie, żeby kochał mnie mąż. - Kto jest twoim chłopakiem?
- Masz chłopaka? - Tak, mam.
- To boli. - Mam chłopaka.
- Nazywasz mnie chłopakiem. - Jesteś moim chłopakiem.
Jesteś chłopakiem, jeśli nie traktujesz mnie jak żonę.
Nawet, kurwa, nie wiem, co to znaczy.
To znaczy zbierz się do kupy. Jesteś, kurwa, w rozsypce.
- Właśnie to znaczy. - To nieprawda.
Czyżby?
Będziesz moim kumplem do picia?
Poćwiczymy?
- Nie sądzę, żebyś dała radę. - Nie? Zobaczymy.
A wiesz czemu? Bo za bardzo się boisz,
co sobie pomyślą inni.
No już, Jack. Mam być twoim tatą?
- Twoim kumplem od flaszki? - Tak.
Nie mogłabyś być moim tatą, choćbyś, kurwa, chciała.
Miał więcej talentu w jednym palcu, niż ty w całym ciele.
Więc nawet, kurwa, nie poruszaj tego tematu, dobra?
Bo, kurwa, przeginasz.
Strzel sobie drinka...
najebiemy się razem w trzy dupy, aż, kurwa, znikniemy, okej?
- Masz w kieszeni te pigułki? - Jesteś zajebiście brzydka i tyle.
- Jestem co? - Jesteś zajebiście brzydka.
Wypierdalaj.
Wynocha!
Mówiłam, wynocha!
Dobra.
Dobry wieczór.
W dół!
Siedem i osiem, i...
Dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem...
Do tyłu!
Sześć... No już, poczujcie to...
I raz! Dół, góra! Wysoko! I wymach!
- Sześć... No już! Tak! - Próbuję cię zostawić
Lecz nie dajesz mi odejść Mówiąc o mnie takie rzeczy
- Każesz myśleć, że się wybić nie mogę - Muzyka stop!
- To było świetne. - Co tu robisz?
Coś mi się wysypało, więc mogłem wrócić parę dni wcześniej.
Chyba powiedziałem kilka rzeczy...
To... jak się zachowałem.
Zraniłeś mnie.
Naprawdę mnie zraniłeś.
Przepraszam.
Nie piłeś.
Co powiedziałaś?
Powiedziałam, że nie piłeś. Widzę to.
Nie, nie piłem.
- Muszę wracać na próbę. - Jasne.
Mogę popatrzeć?
Pewnie.
Spotkamy się w domu.
Albo zaczekam i cię zawiozę.
- Spotkajmy się w domu. - Dobra.
Jak to nie chcą, żebym śpiewał?
Wzięli w ostatniej chwili tego dzieciaka.
Nic mi, kurwa, nie powiedzieli.
Nam też zdarzało się kogoś wygryźć.
Więcej niż raz.
Tak.
Prawdę mówiąc, nawaliłem.
Całe szczęście, że potrafię...
grać na gitarze. W porządku, zrobię to.
- Zrobisz to? - Pewnie.
Gdzie odsłuchy? Nic, kurwa, nie słyszę bez...
Monitor jest tu?
Tak jak mówiłem, to prawdziwy zaszczyt.
To ja jestem zaszczycony.
Jesteś świetny. Będzie git.
- Tak, mam nadzieję. - Tak.
Kto mógłby być piosenkarzem?
Prawda?
Pamiętacie, co powiedział Paul.
„Paul Anka powiedział mi, że mam więcej wrodzonego talentu...
- „niż Sinatra”. - „niż Frank”.
- Otóż to! - Słowo w słowo!
Wiecie, co naprawdę powiedział Paul Anka?
- Nie, co? - Powiedział...
„Mógłbyś zatrzymać auto przy chodniku i mnie wysadzić?”
No dobra, ale... O mój Boże!
Najdroższa.
To niewiarygodne.
Nagrody Grammy.
Cześć wam. Jak się macie?
Proszę, oto i on.
- Dzięki. - Jak się masz?
Wszystko gra?
- Słucham? - Wszystko gra?
Wszystko gra?
- Czuję się świetnie. - Na pewno?
Tak, nic mi nie jest.
Kazali mi przyjść wcześniej, więc muszę się zbierać...
Ale wiem, gdzie siedzisz...
więc potem dołączę.
Nie chcę przegapić nagród,
bo gram tuż przed nimi.
- Wyglądasz bosko. - Masz dziwny wyraz twarzy.
Tak? Patrz... już go nie ma.
Wspaniale. Zobaczę dziś twój występ...
usłyszę, jak śpiewasz.
Hej, Jack, masz tu niesamowitą...
kolekcję winyli.
Bierz, co chcesz. Są twoje.
Co tylko chcę?
Powiedział: „Bierz, co chcesz”.
Nie wie, z kim tańczy.
Myślałam, że miał śpiewać.
To już koniec? Skończyliśmy?
- Wszystko gra? - Tak.
NAJLEPSZY NOWY ARTYSTA
A nominowani są...
- Tutaj? - Roxy Carlile.
No już, kochanie. Siadaj.
- Cześć. Jak się czujesz? - Chciałem iść do kibelka...
- ale zaciągnęli mnie tu. - Wsuń nogi pod fotel.
- Muszę iść do kibla. - Wsuń nogi pod fotel.
Ogłaszają twoją kategorię. Ciszej.
- A zwycięzcą jest... - Tak...
Co za emocje.
Wspaniale.
Ally!
O mój Boże! O mój Boże!
O mój Boże!
To niesamowite!
- Dobra. Co się stało? - Kochanie... Wygraliśmy!
- To dlatego wszyscy... - Tak, właśnie!
Tak, Ally!
Dokąd idziemy?
Zostań tu. Usiądź sobie.
Wróć na swoje miejsce.
Klapnę tu.
O rety, dziękuję! Wyglądasz przepięknie. Dziękuję!
O rety!
Nie mogę uwierzyć, że to trzymam.
Dziękuję Rezowi Gavronowi, mojemu menadżerowi.
- Dziękuję, że we mnie wierzyłeś... - Wygrałaś?
...i przekonałeś mnie, żeby wyjść zza fortepianu na scenę.
Czy właśnie wygrałaś?
Dziękuję Jackowi Maine'owi, mojemu mężowi.
- Mam tam wejść? - Bardzo cię kocham.
Zawsze chciałam śpiewać na wielkiej scenie
i dzięki niemu, teraz to robię.
- Ten wieczór dał nam mnóstwo radości. - Tak.
- Ja... - W mordę.
Patrz.
- Jeśli jeszcze wam nie podziękowałam... - Zauważyłaś, że tam jesteś?
Tak, zauważyłam.
Zaczęłam śpiewać z tym wspaniałym człowiekiem...
i będę z nim śpiewać przez całe życie. Prawda, kochanie?
Tak.
To dla mnie wielkie szczęście znaleźć się w towarzystwie takich cudownych muzyków.
To spełnienie marzeń i mogę tylko powiedzieć...
wierzcie w siebie i nie poddawajcie się,
bo na tej scenie jest też miejsce dla was.
- O w mordę. O kurwa. - Dobranoc.
- Chyba się zeszczałem. - Odwróć się.
- Chyba... - Kochanie, możesz...
- Zaliczył zjazd. - Cholera!
- Zabierz go pod prysznic. - Chodź, Wolf.
Ally, ty wróć do środka, dobrze?
- Jest po lewej, tato. - Zajmę się tym.
- Idź do środka. - Mają go.
To mój obowiązek!
Nie rób tego, kurwa, mojej córce.
Co z tobą, kurwa, jest nie tak?
Zostaw!
Cholera! Uważaj na jego pierdolony łeb.
Co, co?
Bobby was tam zabierze.
Macie numer Bobby'ego?
Nie, Jack, musisz usiąść.
Udławisz się, kochanie. Usiądź!
No dobra, mogłem wypić za dużo.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Nic mu nie jest.
Każdy prowadzi dziennik myśli...
i pamiętamy o zadaniu domowym...
o trzech rzeczach, które kazałem wam zapisać.
- Jack, cześć. - Przepraszam za spóźnienie.
Nie możesz się spóźniać, Jack.
Rozumiem, wybacz.
Dobrze, gdzie twój dziennik myśli?
- W moim pokoju. - Nie, nie, nie.
Usiądź.
Zatem, mamy umowę. Nikt się więcej nie spóźnia, tak?
Okej. Dobrze.
Chciałbyś nam coś powiedzieć?
Jestem wdzięczny...
że tu trafiłem...
i próbuję się zebrać do kupy.
Mam na imię Jack. Jestem alkoholikiem.
Jack.
Narkomanem.
Wszystko przeze mnie.
Nie masz aż takiej mocy, tato.
Bierz się za obiad. Wsuwaj.
Nawet nie wiem, jaki to posiłek.
Przyniosę jakieś owoce.
Ile razy dźwigałeś po schodach moje pianino?
Ile razy siedziałeś tu, kiedy pisałam piosenkę?
- Zawsze. - Okej, jest okej. Jest okej.
Nic nie zrobiłeś. To nie twoja wina.
Jesteś najwspanialszym człowiekiem na świecie.
Jak długo już tu jesteś?
Dwa miesiące.
Da się to wyleczyć?
Chyba sam wiesz. Kiedy to tracisz, to na dobre.
- Nie wiem, co ci dolega. - Mówią, że to szum w uszach...
- Szumu w uszach nie da się wyleczyć. - Właśnie.
Słyszę tylko ten dźwięk, to wszystko. Dźwięk.
Dzwonienie.
- Noszę aparat słuchowy... - Dlatego cię zaprosiłem.
Wiesz, jestem przekonany, że...
to się stało, kiedy byłem dzieckiem. Miałem zwyczaj...
Mój tata miał Victrolę, stary gramofon.
Miałem wtedy głowę mniej więcej jego rozmiarów.
Uwielbiałem wkładać ją całą do środka.
Stary miał zajawkę na bluesa, więc...
Spróbuj to pojąć, tylko on i ja, przez cały dzień.
Mój brat gdzieś tam próbował wyjść na ludzi.
Więc wziąłem jeden z jego pasków, zaczepiłem o wentylator...
i chciałem skończyć ze sobą.
A ten jebany wentylator oderwał się od sufitu.
Skończyłem z wielką raną na pieprzonym czole.
Wkurzyło mnie to bardziej niż fakt, że się nie udało.
A on nawet tego nie zauważył.
Nawet, kurwa, nie zauważył.
- Bo był pijany? - Tak.
Ten jebany wentylator leżał na podłodze przez dobre pół roku.
Ile wtedy miałeś lat?
Niecałe 13.
Ładnie pachniesz.
Ty ładnie pachniesz, no i dobrze wyglądasz.
Dużo pływam.
- Pływasz? - Mamy tu basen.
- Fantastycznie, że pływałeś. - Tak.
- Spory ten basen. - Tak.
Jak tam Charlie?
Charlie jest słodki.
Wciąż siedzi przy drzwiach w takiej pozycji.
Czekając na tatusia.
Oboje czekamy na tatusia.
To co, za trzy tygodnie?
Wrócisz, prawda?
Co masz na myśli?
Wrócisz do domu, kiedy skończysz?
- Nie chcesz, żebym wrócił. - Chcę.
Zastanawiam się tylko... ja tylko...
- A dokąd miałbym pójść? - Nie wiem.
Chyba po prostu pomyślałam...
- że jest Jack... - Poczekaj.
- Dlaczego to mówisz? - Nie wiem. Chyba...
Zastanawiałam się, czy bez wódki zechcesz wrócić do domu.
Bo kiedy mnie poznałeś, piłeś, a teraz przestałeś.
Nie byłem pijany przez cały czas, kiedy byliśmy razem.
Wiem, ale...
Ale pogorszyło się, kiedy byliśmy razem.
Jest okej. Wszystko gra.
Tylko się zastanawiałam, to wszystko...
i czegokolwiek pragniesz, pasuje mi.
Czegokolwiek pragnę? Chcę być z tobą.
- Dlatego tu jestem. - Dobrze, wiem, wiem.
Chcę tylko, żebyś był szczęśliwy.
Pracuję nad tym.
Chcę być z tobą.
Przyniosłam coś.
Chciałabym wiedzieć...
co to jest.
„Moja miłość”.
Ukrywasz piosenki miłosne?
Nie, nie nazwałbym...
Nie nazwałbym tego ukrywaniem.
Zacząłem to spisywać, kiedy byliśmy w domu.
Sam nie wiem, jakoś to ze mnie wypłynęło i trafiło na tę stronę.
Włożyłem to tutaj i pomyślałem...
Pomyślałem, że może to znajdziesz...
kiedy znowu zaczniesz być sobą.
No i znalazłam.
Słuchaj.
Ja...
Przepraszam cię.
W porządku.
W porządku. To nie twoja wina.
Przepraszam, że to zrobiłem.
W porządku.
To nie twoja wina. To choroba.
Nie, ale przyniosłem ci wstyd.
- Przyniosłem ci wstyd i... - Nie przyniosłeś mi wstydu.
Tak bardzo nawaliłem.
A potem twój tata...
Tata cię kocha, wszystko gra.
Wiem, ale ja...
- Wszystko gra. - Wiem, ale ja...
Wszystko gra.
Wymyśliłam coś, co chyba będzie najlepszym rozwiązaniem dla nas obojga.
Jack powinien jechać ze mną w trasę.
Zaczniemy od duetów. Wiem, że będzie w stanie
- sam zagrać. - Wiesz, że to niemożliwe.
Jest skupiony na swojej sztuce, jak nigdy wcześniej.
- Odzyskał jasność myślenia. - Ally, nie ma mowy...
żebyś zabrała Jacka w trasę. Nie ma mowy.
Rozumiesz, co do ciebie mówię?
Wiesz co? Jeśli nie możesz tego załatwić,
to odwołaj tę trasę. Nie wiem, co ci powiedzieć.
Gdybyśmy mieli lepszą nazwę zespołu, dalibyśmy radę.
Albo może to dlatego, że wyglądaliśmy jak duet ojca z synem.
Nie ma takich za wiele.
Nie poprawiałem ci wizerunku, to pewne.
Nie moja wina, że nie znalazłem lepszego gitarzysty
w całym cholernym stanie.
Gdzie to, do kurwy nędzy, jest?
Właśnie tutaj.
Dzięki za podwózkę.
Nie ma sprawy, Jack.
Hej, wiesz... kiedy...
kiedy mówiłem, że... no wiesz, kiedy...
że zabrałem ci głos, no wiesz.
To ty byłeś moim idolem. A nie tata.
Co to było?
Powiedz, co o tym myślisz.
Brzmiało niesamowicie.
- Dziękuję. - Miło było posłuchać.
Dziękuję, no i miałam piękne tło z ciebie i Charliego.
Przez tyle tygodni słyszałem to tylko w głowie, więc fajnie było posłuchać...
- Słowa są przepiękne. - Na głos. Na głos.
Chcesz, żebym to zagrał?
O Boże, nie wiem. Czułem, że mnie poprosisz.
Powrót z martwych.
- Cześć, wybacz. Długo czekałeś? - Cześć, Jack. Nie.
Ally nie ma w domu.
Wie, że się tu spotkamy, jeśli nie masz nic przeciwko.
No pewnie, tak.
Proszę.
Dzięki za opiekę nad moją dziewczyną, kiedy mnie nie było.
Dla niej wszystko.
Mówiła mi o europejskiej części trasy.
To cholerne osiągnięcie na tak wczesnym etapie.
Kurde, pamiętam, że upłynęło dobre dziesięć lat,
- zanim w ogóle poleciałem za ocean. - To było lato 2004.
Kurde, serio?
To nie do końca przyjacielska rozmowa.
Kiedy cię nie było, mieliśmy poważne problemy,
próbując posprzątać bałagan, który wywołałeś.
Ledwo się z tego wykaraskaliśmy.
O mały włos nie zniszczyłeś jej kariery.
Rozumiesz to?
Ona nigdy ci tego nie powie.
Za bardzo cię kocha.
Pozostając w związku z tobą, ośmiesza się.
To żenujące.
Bądźmy szczerzy, obaj wiemy, że to tylko kwestia czasu,
zanim odstawisz to na rzecz czegoś mocniejszego.
A kiedy to się stanie...
Nie chcę, żeby była blisko ciebie.
Mam dobre nowiny.
Tak?
Nie jadę do Europy.
Odwołamy resztę trasy i zamierzam spędzić tu całe lato.
Czy to nie super?
Co się stało?
Nic się nie stało.
Wytwórnia jest zachwycona płytą. Sprzedaje się tak dobrze,
że chcą pójść za ciosem...
i nagrać ze mną kolejną.
Rez jest supernakręcony, więc powinno nam pójść świetnie.
No i dzisiaj mam ostatni koncert.
Zakończymy to z hukiem w Forum.
Super.
Tak.
Może pójdziesz ze mną?
Zaśpiewamy „Mieliznę”.
Fani oszaleją, kiedy cię zobaczą.
No dalej, kowboju.
Tak, czemu nie? Dobrze.
Tak?
Fajnie.
Przyślę po ciebie auto.
Kiedy już tam dotrę.
Spotkamy się na miejscu.
Widzimy się wkrótce, tak?
Co?
Chciałem jeszcze raz ci się przyjrzeć.
Pa, kochanie.
Pa.
Chodź tu, Charlie.
Chodź tu.
Dziękujemy ci, że nas tu przywiodłeś.
Proszę, miej w opiece wszystkich tancerzy i zespół.
I mojego męża, Jacksona.
Tak się cieszymy, że będzie z nami.
To wielki wieczór.
Jesteśmy w Forum. W LA. Do dzieła.
Dlaczego to zrobiłeś?
Jest tutaj?
Nie ma go.
Nie ma go?
Koniecznie musisz zaśpiewać „Mieliznę”.
Gitara jest na scenie. Wszystko zostanie takie samo.
Co?
Gitara na scenie. Wszystko zostaje takie samo.
Obie zwrotki.
Pewnie uznał, że to ponad jego siły.
Proszę, wyślij kogoś do domu.
Już to robię.
Mam 15 sekund.
Na mieliźnie
Teraz jesteśmy daleko od mielizny
Brawa dla mojego męża, Jacksona.
Mogę zostać, jeśli chcesz.
Zeszłej nocy, w barze, jakiś dzieciak śpiewał jego piosenkę.
Wszędzie grają jego piosenki.
Na początku się wściekłem.
Nie wiem dlaczego.
Chyba myślałem sobie...
jak którykolwiek z tych ludzi może sądzić, że go znał?
Kim był naprawdę.
Ale potem coś się zmieniło.
I to mnie uspokoiło.
Że to wszystko nie było na darmo.
Na sam koniec jeszcze go okłamałam.
Posłuchaj mnie.
To nie twoja wina.
Po prostu nie.
Wiesz, czyja to była wina?
Jacka.
Właśnie tak.
Nikogo innego.
Nie twoja, nie moja.
Wyłącznie Jacka.
Ja tylko...
na okrągło wałkuję to w głowie.
Jack mawiał, że muzyka to w zasadzie 12 nut w oktawie.
Dwanaście dźwięków i oktawa się powtarza.
To ta sama historia.
Opowiadana wciąż od nowa.
Bez końca.
Wszystko, co artysta może zaoferować światu...
to pokazać, jak widzi te 12 dźwięków.
I tyle.
Kochał to, jak ty je widziałaś.
Wciąż tylko powtarzał...
„Kocham to, jak ona je widzi, Bobby”.
Cześć, jestem Ally Maine.
Dziękuję, że jesteście tu dziś, by uhonorować mojego męża.
Napisał dla mnie piosenkę.
Chciałabym ją dziś dla niego zaśpiewać.
I z waszą pomocą, być może zdołam.
Dziękuję.
Naprawdę.
Dziękuję wam.
Gdybym mogła
Gdybym mogła cię pożegnać
Tyle bym ci powiedziała
Może nawet nad tobą zapłakała
Gdybym wiedziała
Że to będzie ostatni raz
Rozłamałabym swoje serce na dwie części
Próbując ocalić jakąś cząstkę ciebie
Nie chcę czuć innego dotyku
Nie chcę rozpalać innego płomienia
Nie chcę smakować innych pocałunków
Żadne inne imię nie spłynie z moich ust
Nie chcę oddawać serca
Innemu nieznajomemu
Ani zaczynać nowego dnia
Niech już nie wschodzi słońce
Nie pokocham
Nigdy więcej
Nie pokocham nigdy więcej
Kiedy się spotkaliśmy
Nigdy nie myślałam, że coś zaiskrzy
Nigdy nie myślałam, że znajdę się
W twoich ramionach
I chcę udawać, że to nieprawda
Och, ukochany, że odszedłeś
Bo mój świat wciąż się Kręci, kręci i kręci
A ja w miejscu trwam
Nie chcę czuć innego dotyku
Nie chcę rozpalać innego płomienia
Nie chcę smakować innych pocałunków
Żadne inne imię nie spłynie z moich ust
Nie chcę oddawać serca
Innemu nieznajomemu
Ani zaczynać nowego dnia
Niech już nie wschodzi słońce
Nie pokocham nigdy więcej
Nie chcę zaznać tego uczucia
Jeśli to nie ty i ja
Nie chcę marnować ani chwili
I nie chcę dawać komuś innemu
Lepszej części mnie
Już wolę poczekać na ciebie
Nie chcę czuć innego dotyku
Nie chcę rozpalić innego płomienia
Nie chcę smakować innych pocałunków
Chyba że to twoje usta, ukochany
Nie chcę oddawać serca
Innej nieznajomej
Niech nie nastaje nowy dzień
Niech już nie wschodzi słońce
Och, już nie pokocham
Nie pokocham nigdy więcej
Och, już
Nie pokocham
nigdy więcej
NARODZINY GWIAZDY
DEDYKOWANE PAMIĘCI ELIZABETH KEMP
Napisy: Bartek Fukiet