Film oparty na faktach.
Niemcy, rok 1945
Cześć, chłopcy.
Midge wysyła najcieplejsze życzenia
dla amerykańskich sił ekspedycyjnych.
Czeka na was niemiecki komitet powitalny.
Chłopcy, bardzo liczny. Jakie macie szanse?
Jeszcze zdążycie się poddać.
My, Amerykanie, zostawmy ten bałagan.
Nie chcę byście tracili życie walcząc z niepokonaną armią niemiecką.
Tak mówię, bo zależy mi na was.
Wojna nie toczy się między Niemcami i Ameryką.
Dla własnego dobra bądźcie moimi gośćmi specjalnymi w Niemczech.
W rolach głównych:
Stać!
Ani kroku! Mildred Gillars?
W PUŁAPCE ZDRADY
Nazistowska zdrajczyni, Mildred Gillars, schwytana w Berlinie.
Sąd wojenny dla Axis Sally.
Dziś w stolicy wyląduje głos nazistowskiego radia.
Mówi kapitan. Za 10 minut lądujemy w Waszyngtonie.
Berlin, rok 1941
Witaj, nieznajomy.
Przecież widziałem cię wczoraj wieczorem.
Nieważne. Poproszę Bourbona.
Nieważne? Narażam życie dla tego spotkania.
Doceniam, ale mam wątpliwości co do tego zajęcia.
Pasuje jak ulał.
Wyobraź sobie: po wojnie twoje nazwisko w gazetach.
Neon na Broadwayu. Na ustach wszystkich.
- Jesteś gwiazdą. - Maksie...
- Kochasz mnie. - To się nie zmieniło.
Szanowni państwo, potrzebujemy amerykańskiej pieśniarki.
Tu jest.
Wrobiłeś mnie.
Oto Charlie i jego orkiestra, twój nowy zespół.
Zgoda.
Brawa.
Poproszę „Won’t You?”
Gabinet dr Goebbelsa, ministra propagandy Rzeszy
Twoja największa słabość?
Bycie Amerykanką?
Mildred Elizabet Sisk z Portland. Matka powtórnie wyszła za mąż.
Jako szesnastolatka
przyjęłaś nazwisko Gillars i przeniosłaś się do Ohio.
W 1918 poszłaś na studia aktorskie.
I przeniosłam się do Nowego Jorku, aby występować w trupach teatralnych.
W 1924 zamieszkałaś w Paryżu.
Po 10 latach przeniosłaś się do Drezna studiować muzykę.
Pracowałaś jako nauczycielka w szkole Berlitza w Berlinie.
- Zgadza się? - Tak.
- Dlaczego mamy cię zatrudnić? - Bo jestem najlepsza.
Chce mieć ciebie Max Otto Koischwitz, dyrektor strefy amerykańskiej.
Zrozum jedno.
Słowo jest najpotężniejszą bronią.
Dzięki właściwym słowom wygrywa się wojnę przed załadowaniem karabinu.
Przyciąga ludzi, aby ich zdobyć. Na tym polega propaganda.
Najlepiej się sprawdza, gdy manipulowani
uważają, że działają samodzielnie.
- Jasne? - Tak.
Studio Towarzystwa Radiofonicznego Rzeszy
Berlin zwraca się do amerykańskich matek i żon.
Warto go słuchać, bo w każdy
wtorkowy wieczór przed mikrofonem siada amerykańska dziewczyna.
I przekazuje kilka słów prawdy rodaczkom w ojczyźnie.
Chłopcy,
wiecie, że najsłodszy jest głos z domu.
Ktoś za tobą tęskni?
Ma na imię Linda? Sadny? Karen?
Przypominają się duszne letnie noce,
gdy tańczyliście w tak ciasnym uścisku, że brakowało tchu?
Kontrolujemy stacje przekaźnikowe w Belgii.
Przez okrągłą dobę nadajemy program krajowy i zagraniczny.
- Dobrze. - Niestety, chłopcy.
Jutro znów zmierzycie się z niepokonanymi siłami niemieckimi.
Jakie macie szanse? Jeszcze zdążycie się poddać.
Ameryka nie chce przystąpić do wojny.
- Trzeba wzmocnić tę postawę. - Przystojni, silni,
muskularni Amerykanie jak wy.
Teraz muzyka.
Doskonała. Chcę dostać tekst dobę przed audycją.
- Panna Gillars potrzebuje wskazówek. - Oczywiście.
Powiedz... jak brzmi w łóżku?
Możesz odejść.
Waszyngton, rok 1948
Federalny Sąd Okręgowy. - Załatw szybkie skazanie Axis Sally.
Posłaliście mi szczura. Łatwo pójdzie.
Wierzymy w pana, panie Laughlin. Dziękujemy za spotkanie.
- Cześć, słonko. - Grożą ci śmiercią.
- Myślałem, że odpuszczą. - Pamiętają, że broniłeś komunistów.
- Nie potrafię tego czytać. - Ja to zrobię.
- Dlaczego nie ma Tommy’ego? - Uznałam, że tu jest. Nie dzwonił.
Nie? Od czterech lat nie opuścił żadnego dnia.
Był tu cztery dni przez cztery lata.
- Sprzeciw. Hiperbola. - Ten na czwartą odwołał.
- Dobrze. - Jak dziś poszło?
- Axis usłyszała, że zabiłem sędziego. - To prawda.
Ten sędzia zmarł we własnym gabinecie podczas przerwy.
Choroba wieńcowa go zabiła. On mnie kochał.
Uwielbiał moje kombinacje. Nazywał mnie nadwornym błaznem.
Gdybym potrafił zabijać sędziów,
wykończyłbym już ze trzynastu.
Poczekasz, aż zdam egzamin adwokacki? Przyda ci się dobry prawnik.
Proszę nas zostawić. Dziękuję.
Na dziś koniec ze składaniem autografów?
Nigdy nie skończę. To moja praca.
A moją jest reprezentowanie pani. James Laughlin.
Rozumiem. Czyli mam prawa?
Bo się pani należą.
Ale jest pani oskarżona o zdradę. Ośmiokrotnie.
Prokuratura chce stryczka.
Słyszałam na rozprawie wstępnej.
To dobrze. Ten kontrakt mówi...
że została pani poinformowana o sytuacji.
Jaki jest plan ataku?
Co, proszę? Plan ataku? Nie rozumiem.
Teraz mi powiesz, że rozgryzłeś sprawę i nie mam powodów do obaw.
- Dostajesz za to mnóstwo pieniędzy. - Pani mi nie płaci.
Ktoś to robi. Nie przyjmujesz jałmużny.
Założę się, że ktoś cię kupił za najwyższą cenę.
Zabolało. Dziękuję. Proszę przeczytać i podpisać.
Wrócę, gdy będzie pani w lepszym nastroju.
Dowiedziesz, że jestem niewinna?
Jest pani najbardziej znienawidzoną osobą w Ameryce.
Chyba na równi z Hitlerem.
Ludzie widzą między wami tylko jedną różnicę.
Pani jeszcze oddycha.
Zadbam, żeby miała pani uczciwy proces.
I tylko tyle. Mnie pani dostała. Jasne?
- Chcę innego adwokata. - Nowego? Nikt się nie pali.
Rozumie pani? Dostałem pani sprawę, bo wszyscy odmówili.
- A ty nie? - Poproszono mnie.
- Nie przeze mnie. - Nie, ale nie mogłem wybrzydzać.
- To nie fair. - Będzie fair, jeśli pani przeżyje.
Proszę podpisać, to porozmawiamy. Wypuścicie mnie?
- Witaj, Larry. - Trudna sprawa. Komentarz?
Dlatego tu jestem. Albo rozmawiałbyś z panem Myersem?
Panna Gillars naprawdę zastrzeliła trzech amerykańskich żołnierzy?
Tu chodzi o słowa, a nie o pociski.
Przepraszam, panie Laughlin!
Nie mam drobnych.
- Nie noszę. - Poświęci mi pan chwilę?
- Droższa, ale proszę mówić. - Tommy jest w areszcie.
Naprawdę? Za co?
- Napad i ciężkie pobicie. Posiedzi. - Cholera.
Miał problem z wodą ognistą. Skąd wiesz?
Pracowałem dla Jerry’ego Matthewsa, obrońcy z urzędu.
Co to znaczy?
Chcę zająć miejsce Tommy’ego u pańskiego boku.
Gdzie służyłeś?
O mało nie umarłem na dengę na Południowym Pacyfiku,
ale kuleję, bo rozwaliłem kostkę skacząc z rusztowania,
z którego oglądałem inauguracyjną paradę Trumana.
- Nie pękaj. - Jest pan dowcipny.
Nie żartowałem. Nie podlizuj się.
Tommy był dobry, trudno go zastąpić. Ile potrafisz?
Dzięki mnie Tommy zdał egzamin adwokacki.
Byłem najlepszy na prawie i w marynarce wojennej.
- Chcę się uczyć od mistrzów. - Nie szukam ucznia.
To nie jest sąd okręgowy. Nie bronię dziwek i złodziejaszków.
- Moja praca wpływa na cały kraj. - Dam z siebie wszystko.
Zdołasz siedzieć przy kobiecie przez ostatnie dwa miesiące jej życia
ze świadomością, że będzie patrzeć na ciebie spod szubienicy?
Tak.
- Daję ci godzinę. Masz ubranie? - Nie.
Potrzebny ci garnitur i całe buty.
Dla ciebie.
Nie wrócisz przed zaprzysiężeniem ławy, stracisz miejsce przy mnie.
- Garnitur i buty. - Dziękuję.
- Oddasz mi. - Nie zawiodę pana.
- Wrócę za godzinę. - Dobrze wiedzieć.
Rok 1941
Studio w Berlinie
- Witaj, Charlie. - Tak, Mildred?
- Nie ma niemieckiej wersji? - Na pewno jest!
Jankesie zostań w domu, nie leć za ocean.
Po co walczyć? To europejska wojna. Oszczędź chłopcom wybuchu.
My, Amerykanie, stanęliśmy po stronie Brytyjczyków.
Dlaczego? Od kiedy się z nimi przyjaźnimy?
Jankesie, przejrzyj na oczy, Niemcy to zbawcy.
Nie ma powodu, abyśmy my, Amerykanie, pakowali się w ten brytyjski bałagan.
Do licha, co to za stacja?
Koniec.
Zaczyna się proces o zdradę.
Axis Sally grozi kara śmierci.
25 stycznia 1949 roku, Federalny Sąd Okręgowy
Witaj, Jamesie.
- Elvo, po co przyszłaś? - Życzyć ci szczęścia.
- Szczęścia? Co za banał. - Spójrz na mnie.
- Oczy nadal zielone. - Uwielbiałeś je.
- Tak. - Pracuję w prokuraturze.
- Kłamiesz. - Popraw krawat.
Pozostałaś zgorzkniała. Krawat.
Wymagająca... suka.
Zaczynamy.
Proszę wstać.
Sąd okręgowy rozpoczyna obrady.
Przewodniczy sędzia Edward M. Curran.
Stany Zjednoczone przeciwko Gillars.
Sędziwie przysięgli, waszym obowiązkiem będzie ustalenie,
czy oskarżona jest winna zdrady
wyłącznie na podstawie przedstawionych tu dowodów.
Rozpoczynamy od mów wstępnych. Prokurator gotowy?
- Tak, wysoki sądzie. - Słuchamy.
Czy jest większa zbrodnia od zdrady,
skoro została popełniona przeciwko obywatelom tego wielkiego narodu?
Przeto zasługuje na szczególną surowość.
Axis Sally. Zwana także Berlińską Babeczką,
dziewczyną Hitlera. Słyszeliśmy jej audycje.
Niezmordowane, zdradzieckie pochwały niemieckiego wojska i samego Hitlera.
Była głosem człowieka, który zabił ponad 400 tysięcy Amerykanów!
Nie zdołam przewidzieć, co powie obrona.
Może nawet nic nie powie.
Ale dowiodę...
bez cienia wątpliwości, że Mildred Gillars zdradziła ojczyznę.
Przez lata dobrowolnie wykorzystywała niemiecką machnę propagandową,
aby osłabić amerykańskie działania i morale wojska.
To wręcz uosabia słowo...
zdrada.
Dziękuję, panie Kelley. Panie Laughlin?
- Tak, wysoki sądzie? - Mowa wstępna.
A, tak. Billy, przeczytaj.
Wstań.
Oskarżenia i uwagi prokuratora Kelley’ego zawierają tyle prawdy,
co... naparstek karzełka.
Dlatego obrona ich nie skomentuje.
Nie przyszedłeś na świat dobrowolnie? Musieli wyrwać cię z matki.
Będę udawał, że jestem śmiertelnie poważny, a ty słuchaj,
jakbym podawał ci tajne hasło do najlepszego burdelu w mieście.
To zapewne najważniejsze.
Nieistotne, co tu się stanie,
ani co powiedzą czy zrobią tamte małpy,
musimy się zachowywać, jakbyśmy znowu wygrali wojnę.
Rozumiesz?
Pewność siebie to podstawa na tej sali.
- Pamiętaj. - Tak jest.
Zabroniłem ci mówić. Tylko słuchaj.
Nie waż się kiedykolwiek tego powtórzyć.
Wczoraj myślałem o tej wspaniałej okazji.
Nie trawię tej szmaty Gillars.
Widziałeś, jak weszła? Uważa się za Bette Davis?
Do końca procesu nie chcę mieć z nią nic wspólnego.
Będę przy niej siedział i robił swoje dla popularności.
Wyrok się dla mnie nie liczy. W tym rzecz.
- Kilka słów? Prosimy. - Kilka?
Ingrid, dla ciebie mnóstwo. Zaraz przyjdę.
Po każdej rozprawie
pójdziesz do aresztu i przekażesz jej, co powiem.
Tak samo rano, zanim tutaj przyjdzie.
Każdego dnia. Rób staranne notatki
i mów, co uważasz za ważne. Jasne jak słońce?
Co ja widzę! Nabierasz pewności siebie.
Ale bez przesady. Pożyjemy, zobaczymy.
Tak, wreszcie jestem.
Dobry wieczór państwu.
Zwracam się do was w ważnej historycznej chwili.
Obawa, że to może się wydarzyć, wisiała nad nami od wielu miesięcy.
Koniec niepewności.
My, naród, jesteśmy gotowi do działania.
Jak mogli to zrobić? Ameryka jest neutralna.
- Czemu sprzymierzeniec nas atakuje? - Nasz sprzymierzeniec.
- Nie na to się zgodziłam. - Uważaj, co mówisz.
- Pójdzie pani z nami. - Później.
- Mamy próbę. - To nie jest prośba.
Wiesz, że po poprzedniej wojnie...
Amerykanie kupowali ruiny niemieckich zamków i przenosili do siebie?
Sądzili, że nabędą naszą historię.
Naiwnie uważali, że Europa szanuje bogactwo
pozwalające nadrobić braki kulturalne. Wiedziałaś?
Nie.
Ameryka jest młoda.
Wybaczymy błędy młodości, lecz nie arogancję.
Gardzą tysiącami lat naszej historii
i pouczają o moralności.
Potrafią odróżnić prawdę od fałszu. Złoto od tombaku.
Ameryka, którą zostawiłaś, uległa głębszemu upadkowi.
Kapitalizm wyprodukował garstkę bogaczy
i naród niewolników, uważających się za wolnych.
Hollywood upiększa życie elity,
reszta kraju marzy, że kiedyś do niej wejdzie.
Brakuje im inteligencji, aby dostrzec,
że nędzna wypłata za harówkę nic im nie da.
Naród głupich marzycieli.
Dlaczego ich bronisz? Stany Zjednoczone się sypią.
Przywódcy czekali na tę szansę. Chcą wojny.
- Wiesz czemu? - Nie.
Prezydent przywiódł naród do gospodarczego upadku.
Stracone pokolenie bezrobotnej młodzieży.
Kraj u progu rewolucji, więc wysyłają synów na rzeź.
Będziemy walczyć z Ameryką, aby ocalić naród przed rządem
i wskazać drogę naprzód. Tu odniosłaś sukces.
- Zbudowałaś życie. - Tak.
W wyborze drogi niech cię nie zaślepia miejsce urodzenia.
Niemcy przyjęły cię z otwartymi ramionami.
Zostań z nami, a zakosztujesz zwycięstwa.
Dobrze wiesz, że twój amerykański paszport został skonfiskowany.
Oto przysięga wierności Rzeszy.
Musisz podpisać, żeby nadal tu mieszkać.
Przepraszam. Panno Gillars. Nazywam się Billy Owen.
Będziesz stał jak słup czy przeczytasz mi notatkę?
- Nie mam notatki. - Szkoda.
- Pan Laughlin myśli... - Nie dbam o to nic a nic.
- Jest najlepszy. - W szybkim procesie i egzekucji?
W milczeniu? Opowiadaniu żartów?
- Wczoraj tym się właśnie popisał. - Ale jego reputacja...
O nią tu chodzi? Green Hornet? Zabójca sędziego?
Dwunastu ludzi, którzy mnie nienawidzą,
nie dba o reputację mojego prawnika!
Powiedział, że to szybko się wyjaśni.
Dzięki tej reklamie Broadway znów mnie weźmie.
Panno Gillars... on stara się pani pomóc.
Przyjrzałam ci się w sądzie.
Niestety, miałam rację.
Jesteś głupi i naiwny.
Możesz odejść.
Dziękuję, miłego dnia.
- Ile wiesz? - Urodzona w Maine.
Rodzice się rozstali. Studiowała w szkole dramatycznej.
Była tancerką rewiową. Występowała w wodewilach.
Od 33. uczyła angielskiego w Berlinie.
- Praca w radiu... - To jej nekrolog?
- Co, proszę? - Tyle wydrukowano rano w gazecie.
- Czyżby? - Tak.
- Nie rozmawiała z tobą? - Nie.
Senat ma drużynę baseballową.
Wygrała 50 meczy, przegrała 104.
Ostatnie miejsce w lidze.
47 meczy za mistrzami, nowojorską drużyną Yankees.
Zwycięzcy myślą o wygranej.
- Przegrani martwią się o zwycięzców. - Nie rozumiem.
Kulawy nie dogonisz karetki.
- Zamknij przed wyjściem. - Tak jest.
Prokuratura chciałaby odtworzyć nagranie z 17 czerwca 1943 roku.
Berlin zwraca się do amerykańskich matek i żon.
To hańba, że Amerykanie nie widzą, co Franklin Roosevelt
robi z poganami w waszym i moim kraju.
Odmawiam udziału i będę z tym walczyć.
Ubierzcie naszych chłopców w amerykański mundur, dajcie im broń.
- To Sally. - Wyślijcie, aby zniszczyli Niemcy.
Jednak Amerykanie i Brytyjczycy się nie dogadają.
Zapomnijcie o Roosevelcie i Churchillu, który rozpętali wojnę.
Jako Amerykanka zostałam po tej stronie, bo Niemcy mają rację.
To nie wojna między Niemcami i Ameryką,
tylko między Żydami i poganami. I pozdrawiam...
36 dywizję piechoty, która dotarła pod Tobruk.
Może dziś powie coś o oddziale Tommy’ego.
Czeka na was duży niemiecki komitet powitalny.
Gdy walczycie za Roosevelta i jego żydowskie kohorty,
oby w domu nikt nie uwodził waszej ukochanej.
Chłopcy, myślicie, co dziś robią wasze kobiety?
Nie macie żalu, że się bawią?
Nie chcą, żebyście zostali okaleczeni
podczas walk z niepokonaną armią niemiecką.
Każdej zależy na facecie w całości. Mówię to, bo mi na was zależy.
Nie marnujcie życia dla waszego prezydenta, tego niemoralnego kaleki.
Teraz muzyka.
W Ameryce popularnością bije na głowę naszych pozostałych spikerów.
12 milionów słuchaczy.
Dostaje listy od wielbicieli.
Żołnierze ją kochają.
Przekaż pannie Gillars, że po audycji zapraszam na rozmowę.
Zrozumiano.
Dobra robota. Moi chłopcy.
Lubisz pracować dla Führera w radiu?
- Tak. - Dobrze zarabiasz.
- O wiele lepiej niż w Nowym Jorku? - Tak.
To znacząca pozycja. Świat cię słucha.
Masz wąski margines błędu.
Rozumiesz?
Widzę, że nie. Dziś zmieniłaś tekst.
Nie.
„My, dziewczęta, też mamy potrzeby.
Nie chcemy, żebyście zostali okaleczeni podczas walk
z niezwyciężoną armią niemiecką”.
Niezwyciężoną?
- Tak. - Co, proszę?
- Tak. - Tak napisałem?
- O ile pamiętam. - Zmieniłaś tekst.
Na początku kariery aktorskiej uczono mnie, że wyrażasz uczucia,
dlatego nie zawsze wypowiadasz kwestię słowo w słowo.
Niezwyciężona... to zwykły antonim zwyciężonej.
Nie ma przeciwieństwa słowa heroiczny,
które umieściłem w twoim tekście, ale nie przekazałaś tej treści.
Wychodząc coś zauważyłeś?
Nie.
Chcę się stąd wyrwać.
Mam pomysł na nową audycję. „Listy do domu”.
Odwiedzimy obozy jeńców wojennych
i zrobisz wywiady z Amerykanami.
Tak rodzice dowiedzą się, że ich synowie żyją i są leczeni.
Dr Goebbels...
zgodzi się na taki dowód niemieckiej dobroci i troski.
Żołnierze nagrają wiadomości, które dotrą do domu.
Cześć, chłopcy, tu Midge.
Rozmawiam z miłym żołnierzem, Haroldem z Nowego Jorku.
Chciałby zwrócić się do siostry i mamy.
Wszyscy będą słuchać, bo tak najszybciej uzyskają wiadomości.
- Uważam cię za bohatera. - Szeroki uśmiech.
Przecież Niemcy i Amerykanie nie są wrogami.
- Nektar z Apeninów? - Tak!
To coś mocniejszego.
Johnny, powiesz kilka słów do rodziny albo ukochanej?
Do Allison, że ją kocham.
- Raz, dwa, trzy! - Mazeł tow!
Jest pan absolutnie pewny, że kobieta, która zrobiła z panem wywiad
przebrana za pielęgniarkę Czerwonego Krzyża, tam siedzi?
Wszyscy szeptali, że to słynna Axis Sally, ale podała inne nazwisko.
- Jak pan zareagował? - Naprawdę?
Nie potrafiłem się skoncentrować na jej słowach.
- Dlaczego? - Otóż...
Gdy usiadła, nie zostawiła pola do wyobraźni.
Naprawdę? Nie rozumiem. Zechce pan to opisać?
Otóż... Kiedy się pochyliła...
żeby poprawić mikrofon...
Wiele zobaczyłem.
Może pan opisać to, co widział?
- Nie potrafię w obecności kobiet. - Niech pan mówi.
Wszyscy tu obecni już się nasłuchali.
- Proszę nas oświecić. - Prosi pan poważnie?
To tak poważne, jak metalowa płytka w twoim czole.
Chodzi o życie tej kobiety.
Zeznałeś, że rozwiązała ci język.
Jakiej tajemnicy nie potrafisz zdradzić? Mów, słuchamy.
Było widać nie tylko dekolt. Nie miała na sobie bielizny.
To zrozumiałe, nie sądzisz? Obrona skończyła.
- Przesłuchano pana jako jeńca? - Byłem w 29 DP, gdy mnie schwytano.
Do kogo się zwracasz?
Do najwspanialszego miasta, Minot w Dakocie Północnej.
- Kogo tam masz? - Moją Margaret i pierworodnego.
- Przystojniak jak tatuś. - Widzę.
- Co im powiesz? Jak się czujesz? - Gorączka w dół, nastrój w górę.
Szrapnel połaskotał mnie w nogę, ale się wyliżę.
Powiedziała, że bliscy się ucieszą, bo żyjemy i dobrze nas traktują.
- A tak was traktowano? - Nie.
To szpital polowy i starają się, jak mogą.
- Niewiele robią. - Żołnierz godzi się z losem.
Cześć, chłopcy, tu Midge.
Jestem w szpitalu w Niemczech, a przy mnie przystojny żołnierz, Andrew...
Zidentyfikuje pan osobę przesłuchującą pana w obozie jenieckim?
- To ona. Poznałem jej głos. - Co ona na to?
Uśmiechnęła się: „Znasz mnie jako Axis Sally”.
Pana odpowiedź?
Że znamy ją pod innymi pseudonimami.
Co się stało po waszych rozmowach?
Po powrocie do domu dowiedziałem się, że przemontowali taśmy.
- Aby to brzmiało zupełnie inaczej. - A konkretnie?
Jakbyśmy uważali za skandal, że prezydent Roosevelt
skazał żołnierzy na taki los i że to niepotrzebna wojna.
- Ta kobieta sprzedała ojczyznę. - Powtarza to pan.
- Obniżyła panu morale? - Oczywiście.
- Tak? - Oczywiście.
Chciałbym wiedzieć, w jaki sposób to osiągnęła?
- Widziałem, że pracuje dla Niemców. - Był pan spadochroniarzem.
- Leciał pan za linie wroga i skakał? - Tak.
Pamięta pan piosenkę: „Niemcy maszerują”?
- Nie. - Może to przypomni. Billy.
„I Niemcy maszerują dalej”.
- Teraz pamiętam. - To obniża pańskie morale?
- Wolę walki? - Tak powiedziałem.
Chyba nadwrażliwość u kogoś, kto skacze z samolotu za liniami wroga?
- Sprzeciw! - Podtrzymuję.
- Niech pan patrzy pod nogi. - Przepraszam, że nadepnąłem prawdę.
- Mogę o coś spytać? - Byle szybko.
Myślał pan o użyciu pierwszej poprawki do obrony?
Zajęcia z pierwszego roku. „Wstęp do prawa”.
Prokurator mówi, że pomagała naszym wrogom.
Będziesz się domagał wolności słowa? Wybacz.
Ustawa o zrzeczeniu się obywatelstwa?
- Nie mam na to czasu. - Zrzekła się obywatelstwa.
- Przysięgła wierność Trzeciej Rzeszy. - Dobrze.
Nie popełnisz zdrady, jeśli nie jesteś obywatelem.
- Nie jesteś bystry, tylko głupi. - I co z tego?
Na studiach prawniczych nie uczą, jak działa świat.
Nie tylko aktorzy na scenie odgrywają rolę.
I nie wszyscy uczestnicy tej gry zjawili się w sądzie.
Gazety muszą się sprzedawać. Politycy składać obietnice, których dotrzymają.
Amerykanie chcą się zemścić za wojnę. Nieprawdaż?
- Dogadał się pan? - O co pytasz?
Oczywiście! Zawsze to robię. I dlatego tu jestem.
To moja praca.
Załóżmy, że postawię na zrzeczenie się obywatelstwa.
Wiesz, co to znaczy, dla Amerykanów,
którzy w czasie wojny działali na rzecz Niemiec?
Nikt nie odpowiada za swoje czyny. Zgadza się?
- Widzisz? - Ona nic nie zrobiła.
- Coś ty powiedział? - Nic nie zrobiła.
Brakuje ci piątek klepki.
Ale to bez znaczenia. Wbij to sobie do głowy.
Chodzi o jej życie. To się dla pana nie liczy?
Znam obraz śmierci. Mam go tu w ramkach.
- Widziałeś? - Przepraszam.
- Nie wiedziałem. - Zamknij usta...
i napalony nie kwestionuj moich zasad.
Rób notatki i śnij, że obrabia cię była dziwka Goebbelsa.
- Nie śnię, że... - To się kurna obudź!
- Chcesz tu pracować? - Tak.
- Naprawdę? - Tak.
To trzymaj buzię na kłódkę w sądzie i podczas procesu.
- Tak jest. - I się dogadaliśmy.
Kuchnia zamknięta, przyjdź innym razem.
Słuchałem cię podczas wojny. Jedynie ty umiałaś mnie rozśmieszyć.
Nie tylko mnie.
Kiedy słucham, jak oni przesadzają...
szlag mnie trafia.
Nie ja zadaję pytania, ale...
Wiedz, że stoję po twojej stronie.
Wszystko sprzysięgło się przeciwko nam,
ale na Okinawie nauczyłem się walczyć.
Dla ciebie.
Jak dziecko przy choince.
Porozmawiajmy.
Szanowni państwo!
Znaczna część niesamowitych osiągnięć doktora Goebbelsa
koncentruje się wokół radia. Nasz gość honorowy poprosił,
aby dziś wystąpiła gwiazda Radia Berlin,
znana na świecie jako Axis Sally.
Zapraszamy Mildred Gillars!
Dziękuję. To dla mnie zaszczyt.
- Byłaś wspaniała. - Mówisz to, na co czekam.
Mam pomysł na słuchowisko.
Amerykanka śni,
że jej syn ginie podczas inwazji w Europie...
Panno Gillars, proszę z nami.
Ładna.
Obróć się.
Myślisz, że jesteś pierwszą dziwką, która na to wpadła?
Będziesz tu przychodzić rano...
i robić, co każę. Jasne?
Wynocha. Precz!
Tak, to ja.
Billy mnie tu przysłał, bo podobno
powiesz coś, co zmieni całą sprawę.
Próbowałam zabić dr Josepha Goebbelsa.
- Po to mnie tu ściągnęłaś? - Tak.
- To nic nie znaczy? - Spokojnie. Ktoś to widział?
- Kto może potwierdzić? Ktokolwiek? - Nie.
- Czyli się nie zdarzyło. - Ale to prawda.
Opowiedz mi o tej prawdzie.
Słucham.
Dr Goebbels wezwał mnie do hotelu. Byłam w pokoju.
Na stoliku leżał pistolet. Wzięłam i wymierzyłam mu w głowę.
Nacisnęłam spust.
I co?
- Nienabity. - Nienabity.
- Miałam nadzieję, że go zabiję. - Nadzieja wbrew nadziei.
- To nie jest najlepsza sytuacja. - Nie.
- Ktoś to widział? - Nie. Powiedziałam Maxowi.
- Nie żyje. - Tak.
Zamach się nie udał. Nie masz świadków.
Zmarli wszyscy, którzy wtedy byli przy życiu.
Ale to prawda.
Musisz jej dowieść.
Rzeczywistość,
którą musimy przyjąć, nie zawsze jest zgodna z prawdą. I to prawda.
Mieszkałam w Niemczech pięć lat przed wybuchem wojny.
Miałam tam życie, miłość. Tego brakowało mi w Stanach.
Zabrali mi dokumenty.
Nie mogłam nigdzie pojechać, ani wrócić do Ameryki.
Co miałam zrobić?
Każdy uważa, że zawsze postąpi właściwie, wybierze dobro.
W czasie wojny jest inaczej. Nie ma dobra i zła.
Jest śmierć i przetrwanie.
Starałam się przeżyć.
Co pan by zrobił?
Też próbowałbym zabić Goebbelsa.
11 maja 1944 roku, Berlin
Tu Berlin. Kiedy mówi Berlin, warto posłuchać.
Zamiast stałej audycji
przedstawimy słuchowisko „Wizja inwazji”.
Gdy występował pan w „Wizji inwazji”, jak pan zapamiętał pannę Gillars?
- Była dobrą aktorką. - Rolę traktowała poważnie?
- Bardzo. - Sprzeciw!
Opinia świadka o występie Mildred Gillars nie ma znaczenia dla sprawy.
To absurd! Oczywiście, że ma. Była gwiazdą słuchowiska,
w którym amerykańskich żołnierzy miano szlachtować jak świnie.
Była żołnierzem wojny psychologicznej!
Wiesz, że miewam sny, przeczucia.
Ciągle myślę o ostatnim.
Nasi młodzieńcy szykują się do inwazji we Francji.
Inwazja, która przyniesie zagładę, porażkę i śmierć.
Brał pan pod uwagę nie przyjęcie roli?
- Oczywiście, że nie. - Dlaczego?
- Odmowa nie wchodziła w grę. - Co by się stało, gdybyś nie zagrał?
Moją żonę, dzieci i mnie wysłano by do obozu koncentracyjnego.
Ruszajcie ze mną przez pół świata za wizją Evelyn. We śnie widzi,
jak jej przygnębiony syn rozmawia z kolegą na pokładzie okrętu.
Mówią, że musimy ruszyć do ataku na plaże.
Co się z nami stanie? Czuję, że więcej nie zobaczę Stanów.
Ciekawe, co teraz robi matka i co słyszy.
Synu, śniłam, ale byłeś jak żywy.
W domu, bezpieczny. Alanie, tak się cieszę.
Panie Houben, w czasie wojny kierował pan działem zagranicznym...
- Towarzystwa Radiofonicznego Rzeszy? - Tak.
Pamięta pan oskarżoną,
gdy grała w słuchowisku „Wizja inwazji”?
Tak. Byłem w studiu podczas nagrania.
Pamięta pan, czy aktorzy, także panna Gillars, czytali tekst?
Tak, zawsze mieli tekst.
Och, stało się coś strasznego! Alan nie żyje!
Moja droga, co z tobą? Znowu koszmarny sen?
Stał w tym pokoju. To działo się naprawdę.
- Kto napisał słuchowisko? - Max Otto Koischwitz.
- Nie panna Gillars? - Nie.
Brawo.
Byłaś fantastyczna. Cały kraj słuchał.
- Dr Goebbels, sam Führer. - Czy to coś da?
- W końcu. - Max?
To nic, pewnie wino. Zmęczenie, stres.
- Odpocznij. - Nie, świętujemy.
- Zaczynamy nowy etap. - Oby.
Masz gorączkę, połóż się.
Czy panna Gillars kiedykolwiek odeszła do tekstu?
- Powiedziałaś coś od siebie? - Nie.
Pamięta pan, żeby kiedykolwiek w trakcie audycji aktorzy
odeszli od tekstu albo nie wykonali poleceń zawartych w scenariuszu?
Tak.
I coś się działo z osobami, które odmówiły?
- Znikali. - Znikali? Rozpływali się?
- Nie. - To co się z nimi stało?
- Zrobił to mój poprzednik. - Gdzie się podział?
Razem z rodziną został wysłany do obozu koncentracyjnego.
Gdyby panna Gillars odmówiła czytania tekstu lub wykonania poleceń
należałoby się spodziewać, że spotka ją to samo?
Albo zostałaby zastrzelona, jak wielu innych, znanych nam spikerów.
- Grożono panu w związku z pracą? - Sprzeciw!
- To śmieszne. - Rozprawa niejawna.
W trakcie tego procesu wielokrotnie ustaliliśmy,
że strach przed karą nie oznacza samej kary.
Obrona nakłania swoich świadków do mówienie, że bali się o życie.
A nie zajmujemy się tym problemem. Cały świat wie, że życie w Niemczech
było straszne, ale to nie usprawiedliwia przestępstwa.
To jasne jak słońce. Jeśli obrona przedstawi świadka,
któremu zagrożono, nie będziemy zgłaszać sprzeciwu.
Coś pan doda?
- Nie, to wystarczy. - A pan?
Martwi nie mówią albo mielibyśmy wielu świadków.
Nie wezwie pan przed sąd leżącego w grobie.
Muszę przestrzegać kodeksu.
W sądzie nie dopuszczamy pogłosek i spekulacji.
- Dziękuję, wysoki sądzie. - Tego nie wiedziałem.
Inwazja. 6 czerwca 1944 roku. - I piątego czerwca 1944 roku,
jak tu widzicie ponad cztery tysiące okrętów wyruszyło z Anglii.
Paryż wyzwolony. Wiwatujące tłumy wzdłuż ulic,
gdy alianci wkraczają na przedmieścia. Do Grecji wraca wolność.
Marszałek polny von Rundstedt utknął z 20 dywizjami. Ofensywa w Ardenach.
Dziewczęta, mnie równie trudno na to patrzeć, jak wam tego słuchać.
Myślę o Margaret, żonie Delberta i ich synku.
Oby Delbert wkrótce do was wrócił.
Jeszcze dwóch żołnierzy. Louis Koch z Milwaukee.
Mam raport z 4 grudnia. Zmiażdżone prawe ramię.
Lekarze musieli je amputować. Rana dobrze się goi.
Jimmy Thomas z Portland.
- Nasz Jimmy? - Pozdrawia rodzinę na Gwiazdkę.
Kula w lewym kolanie niestety rozłupała kość.
Niemieccy lekarze pracowali niezmordowanie.
Jimmy im dziękował, kiedy go widziałam.
Kuleje, ale zachował życie i zdrowie.
Jimmy żyje!
Usłyszałam w audycji Axis Sally.
Opowiadał mi o filmach, które widział w Ameryce.
O barbarzyństwie Niemiec i traktowaniu amerykańskich więźniów.
On miał zupełnie inne doświadczenie. Teraz widzi, że to tylko propaganda.
Napływają setkami. Amerykańscy chłopcy dzień w dzień...
latają nad Europą, w potwornych nalotach niszcząc cały naród.
Bezwzględnie zabijają bezradne kobiety i dzieci.
Amerykanki, pytam was, czy wychowałyście ich na morderców?
Bo nimi się stali.
Ci chłopcy poświęcili młodość i przyszłość. W imię czego?
Dziś Wigilia, więc na chwilę przestaną zabijać.
Chłopcy tęsknią za rodzinami i vice versa.
- Podarujmy im świąteczną piosenkę. - Dobry pomysł.
Czyż nie chcemy być w domu na Boże Narodzenie?
Zamykając rok z bliskimi.
Cóż za radość w ten zimowy dzień.
Moi chłopcy, którzy byli tak daleko
wrócili do domu na święta.
Boże Narodzenie to czas radości,
a nie walki od Londynu po Berlin.
Reniferze, jeśli wskażesz drogę,
obiecuję, że zostanę
w domu na święta.
W domu na święta.
Słuchajcie audycji o stanie zdrowia żołnierzy,
bo mamy nowe wiadomości.
Ameryko, wesołych świąt z Berlina.
Proszę odpowiedzieć. Przysięgła pani wierność, aby ocalić życie?
Podpisałam przysięgę, żeby żyć.
Powtarzała pani, że alianci powinni poddać się Niemcom.
Myślała pani, że po tych słowach ustąpią?
To była rozrywka. Śpiewaliśmy piosenki, opowiadaliśmy dowcipy.
- Taka frajda dla żołnierzy. - Frajda.
Mówiła pani, że ich narzeczone i żony
zabawiają się z niezdolnymi do służby wojskowej.
- To rozrywka dla chłopców na froncie? - Wiedzieli, że żartuję.
Żartowała pani,
czytając nazwisko matki i mówiąc, że jej syn zginął w akcji?
Nie.
Albo opowiadanie matce o cierpieniu syna przed śmiercią też było żartem?
Wie pan, że nie.
Jako Axis Sally chciała pani, żeby Stany Zjednoczone przegrały wojnę?
Nie.
Kochała pani pana Maxa Otta Koischwitza?
- To pytanie osobiste. - Tak, wiem.
- Może jednak pani odpowie? - Kochałam go.
Poznałam go, gdy studiowałam w Hunter College w Nowym Jorku.
Spotkałam go w Niemczech i pracowaliśmy razem.
Czy profesor Koischwitz wywarł wpływ na pani życie?
- Był mi przeznaczony. - Co to znaczy?
Dzięki niemu ocaliłam życie,
o które dziś znowu walczę.
Wierzę, że te wspólne lata miały najwyższą wartość.
Nawet cierpienie, które nadeszło.
- Wierzy pani w to? - Kochałam go z całego serca.
I znów bym to zrobiła.
Gorączka zbyt wysoka. Nie panujemy nad chorobą.
Niewiele możemy dla niego zrobić.
Gruźlica jest bardzo zaraźliwa. Pani powinna się zbadać.
Najdroższy, jak będę żyła bez ciebie?
Jesteś moim rycerzem. Mądry, dobry, kochający.
I zawsze we mnie wierzyłeś.
Tylko ciebie kochałam i jedynie ty mnie pokochałeś.
Wybacz.
Proszę, nie przepraszaj.
Kocham cię na zawsze.
8 maja 1945 roku
Dobry wieczór, Amerykanki.
Jak wiecie, z upływem czasu myślę o was coraz bardziej.
Jesteście zawsze obecne w moich myślach.
Możemy tylko mieć nadzieję, że to dobrze się skończy.
Jeśli chodzi o amerykańskich żołnierzy, to liczę,
że moje audycje przyniosły wam ulgę w boju.
Tam, gdzie byliście, w Europie czy Ameryce Północnej,
pozwoliły wam zapomnieć o zabijaniu
i chociaż przez kilka minut było wam lżej.
Mówię do was po raz ostatni.
Bądźcie cali i zdrowi.
- Wymówienie. Cóż za profesjonalizm. - Dziękuję.
- Kto cię zastąpi? - Nie wiem. Jestem niezastąpiona.
Wiadomo.
Dla ciebie.
Prezent pożegnalny.
Przygotuj się, ale to ukrywaj.
Zachowaj to, co prokuratura ma na ciebie.
Zobaczmy.
Nic!
Mowy końcowe. - Obrona będzie wmawiać,
że panna Gillars była ofiarą, ale dowody temu przeczą.
Nazistami byli jej przyjaciele, narzeczony i całe otoczenie.
Uważała, że nie przegrają.
Stanęła po właściwej stronie. Zależało jej tylko na ambicjach
i egoistycznej sławie.
Z upływem czasu dostrzegła swój błąd.
Dlatego po zakończeniu wojny
używała fałszywego nazwiska, aż ją wytropiliśmy.
Tak się zachowuje niewinna ofiara?
Czy zakłamana oportunistka i zdrajczyni?
Podważała morale naszych żołnierzy.
Niosła pociechę naszym wrogom.
To definicja zdrady wedle konstytucji.
Proszę... Błagam was o uznanie tej kobiety za winną
potwornych zbrodni przeciwko naszej ojczyźnie.
Sędziowie przysięgli, przepraszam
za smrodek, który prokurator zostawił na sali...
To duby smalone. Rozpłynie się.
Liczyłem na śmiech. Znowu porażka.
„Każdy myślący człowiek powinien
traktować tę wojnę niczym samobójstwo”.
To powiedziała Eleanora Roosevelt.
„Nie myśl, że ta wojna, chociaż sprawiedliwa, nie jest zbrodnią.
Nigdy nie myśl, że to nie zbrodnia”. To Ernest Hemingway.
Ale ich nie oskarżono o zdradę. Dlaczego?
Jak panna Gillars sprzeciwiali się naszemu udziałowi w wojnie.
Jak panna Gillars głośno o tym mówili.
Ale w odróżnieniu od niej nie przystawiono im pistoletu do głowy.
I naziści nie podsuwali im wypowiedzi.
Pannę Gillars oskarżono o osiem aktów zdrady.
Czytała tekst, którego nie napisała.
Wypowiadała słowa, w które nie wierzyła.
Robiła to na rozkaz albo groziła jej kara śmierci.
Za to prokuratura chce ją powiesić.
„Kongres nie wprowadzi praw
ograniczających wolność słowa”.
Już to słyszałem. Pierwsza poprawka.
Pani Roosevelt, Hemingway i inni powiedzieli swoje
i nasze amerykańskie prawo ich chroniło.
Sędziowie przysięgli,
zrozumcie, że Ameryka na was patrzy.
Świat patrzy na nas wszystkich.
Jeśli uznacie pannę Gillars za winną,
wolność słowa nie będzie już naszym prawem, tylko przywilejem.
A przywilej można odebrać pod byle pretekstem.
Bądźmy szczerzy.
Axis Sally nie była osobą,
tylko osobowością.
Postacią, którą panna Gillars odgrywała w słuchowisku.
To istota sprawy. Nikt nie umarł.
Ani jeden Amerykanin
nie stracił życia z powodu audycji panny Gillars.
Nawet jeden. To fakt.
Z drugiej strony wielu zatroskanych amerykańskich rodziców...
zyskało pociechę, bo z jej programów dowiedziało się o losie synów.
Co tydzień miliony słuchały jej audycji.
Ale dziś ta niesprawiedliwie dręczona i oskarżona kobieta
walczy o życie.
Chociaż nie ma cienia dowodu,
że jej audycje zaszkodziły temu państwu
albo jakoś
podważyły morale żołnierzy. Żartujecie?
Nasi chłopcy na polu bitwy nie zwracali uwagi
na słowa Axis Sally czy Mildred Gillars.
I te śmieszne piosenki? Słyszeliście je?
„Niemcy spuszczają wam manto”. Głupiutki przerywnik.
Bulwarowa parodia! Uważali je za żałosne.
Wykpiwali w listach do domu.
„Słyszeliście, co powiedziała Axis Sally?” Ha, ha, to żart.
Rozumiecie? To żart.
Oczywiście, powiedziała rzeczy, które się nam nie spodobały.
Ale to była postać Axis Sally, a nie Mildred Gillars.
Pamiętajcie, że odgrywała ją pod przymusem.
Czyje to słowa? Goebbelsa i Hitlera,
podłej machiny propagandowej Trzeciej Rzeszy,
nie panny Gillars.
Przerwijmy na chwilę i popatrzmy, co się tu naprawdę dzieje.
Zginęły miliony ludzi.
Nie wiem, czy takim kosztem można wygrać wojnę.
Ale wiem,
że wpłynęła na każdą osobę w tej sali.
Co teraz?
Jedni stracili przyjaciół, inni całą rodzinę.
Krewnych, braci, synów.
Mój syn.
Coś przeczytam. „Jeżeli zaś poniesie szkodę...
wówczas odda życie za życie,
oko za oko, ząb za ząb”.
Wszyscy to znamy. Chcemy sprawiedliwości za tę wojnę.
Niech nasi wrogowie drogo zapłacą...
za to, co nam odebrali.
I mamy prawo tego pragnąć!
Ale uważajmy, kogo oskarżamy.
Kobieta, która tam siedzi, nie jest waszym wrogiem.
I nigdy nie była.
Nie pozwólmy, aby ból straty zaciemnił osąd.
Nie pomylmy ślepej sprawiedliwości ze ślepą zemstą.
Niestety, to wygląda na odwet.
Nie poświęćmy tej kobiety
na ołtarzu świętego patriotyzmu,
za którym może się ukrywać linczująca tłuszcza!
Wtedy staniemy się tyranią,
z którą walczyliśmy przez lata.
Mildred Gillars, obserwowaliśmy ją przez cały proces.
Poznaliśmy dzieje jej życia.
Usłyszeliśmy szczegóły i aluzje.
Prokurator powtarzał je do znudzenia, jak to ma w zwyczaju.
Sama bez paszportu w obcym kraju, nie ma się gdzie podziać.
Toczy się wojna, w której zbudowała swoje życie. Co poczniesz?
Co się dzieje z człowiekiem w takiej sytuacji?
Filozofowie i psychiatrzy, od Platona do Freuda mówią:
„Wśród podstawowych ludzkich instynktów
najważniejszy jest odruch przetrwania”.
Tylko tyle zrobiła Mildred Gillars. Przetrwała.
A co wy byście zrobili? Każde z was? Pomyślcie.
Co byście zrobili, gdybyście żyli w strachu dzień za dniem,
wiedząc, że możecie zginąć od strzału w głowę.
Albo w piecu?
Wyobraźcie sobie siebie w tej sytuacji.
Co zrobilibyście z pistoletem przystawionym do głowy?
Jeśli uznacie, że postąpilibyście inaczej niż ona...
nie sądzę, abyście teraz oddychali. Nie i już.
Postać Axis Sally skończyła się tak jak wojna.
Mildred Gillars, osoba, jest tutaj.
Człowiek, który pokonał
niewyobrażalne przeciwności i przetrwał.
Zwróćcie pannie Gillars jej życie i wolność.
Była i pozostała Amerykanką.
Potraktujmy ją jak rodaczkę.
Nie zabijemy tej kobiety, bo zdołała przetrwać.
Zrobimy to? Nie sądzę.
Taką mam nadzieję. Dziękuję.
Skończyłem, wysoki sądzie.
Od dzieciństwa wiedziałam,
że nie jestem najładniejsza ani najlepsza.
Na każdy sukces...
pracowałam ciężej niż inni.
Ojciec-pijak znęcał się nad moją matką,
potem nade mną.
Rzuciła go i wyszła za takiego samego.
Ojczym latami mnie gwałcił.
Żal mi ciebie.
Nie potrzebuję litości.
Ocalałam.
Dzieciak, a musiałam szybko dorosnąć.
Przez całe życie wykorzystywali mnie mężczyźni.
Tylko nie Max.
Jestem felerna.
Ale powiedział mi, że mam, co trzeba.
Gdy słyszę, jak źle o nim mówią...
serce mi pęka.
Kochałam go.
Z jego śmiercią umarła cząstka mnie.
Czy przysięgli uzgodnili werdykt względem każdego z ośmiu zarzutów?
- Tak, wysoki sądzie. - Niech oskarżona wstanie.
- Werdykt? - Zarzut pierwszy.
My, przysięgli, uznajemy oskarżoną Mildred Gillars...
Niewinna.
- Zarzut... - Cisza!
- Proszę mówić. - Zarzut drugi, niewinna.
Zarzut trzeci, niewinna. Zarzut czwarty, niewinna.
Zarzut piąty, niewinna. Zarzut szósty, niewinna.
Zarzut siódmy, niewinna. Zarzut ósmy...
Udział w niemieckim, propagandowym słuchowisku „Wizja inwazji”.
Uznajemy ją za winną.
Szczur? Tak to nazwałeś?
Piłka silnie uderzona, ale łatwa.
Brytyjczycy powiesili swoją Axis Sally po trzydniowym procesie.
Brawo, ale władza kazała mi zadbać o pozory.
Została skazana na 30 lat. Wygraliście?
Następna sprawa.
Herbert John Burgman, spiker, 69 zarzutów zdrady.
Pojedziesz do Berlina.
- Dobrze. - Żegnam, panie Laughlin.
Na razie. Nie?
James Laughlin prowadził duże sprawy.
Zmarł w 1976 roku.
Mildred Gillars wyszła po dwunastu latach.
Została nauczycielką. Zmarła w 1988 roku.
Kiedy chciałem się skontaktować
z tym sławnym prawnikiem opisywanym w gazetach,
który bronił Axis Sally, zignorował mnie.
Nieco później zwrócił się do mnie: „Będziesz w sądzie o wpół do 10?”
„Jasne”.
Sadza mnie przy stole obrony na tym sławnym procesie.
Pierwszy raz byłem na sali sądowej.
Billy Owen odniósł sukces. Jego czworo dzieci zostało prawnikami.
Zmarł w 2018 roku.
Wersja polska na zlecenie kanałów Filmbox, Studio Kino Polska
Cytat z Pisma Świętego pochodzi z Biblii Tysiąclecia
Tekst: Adam Zambrzycki