Hoe oud bent u?
Hoe oud ik ben? - Ja.
Ik ben 90 jaar.
Hoe was uw leven als klein meisje?
Ik ben zoveel vergeten. Ik kan het niet...
Zoveel vergeten.
Sorry. - Nee, het is goed.
Wat bent u vergeten?
Ik weet niet meer wat ik deed als jonge vrouw.
Ik ben zoveel vergeten. Ik weet het niet meer.
Ik ben hier nu al 90 jaar.
En als ik het me kon herinneren, zou ik het u vertellen, maar ik kan niet.
Ik kan het me niet herinneren.
Ik wil een experiment doen. - Wat?
Ik wil de muziek...
u terug laten brengen naar uw herinneringen.
Terug in de tijd reizen...
en wanneer we stoppen, vertelt u mij waar het u heen bracht.
Klaar?
Hij zingt: 'When the saints coming marching by'...
en het brengt me terug naar mijn school dagen.
Van mama mochten we niet luisteren naar hem...
en 's nachts keken we stiekem naar foto's van hem dansend.
Ik werkte 9 jaar in het E gebouw in Kingstown...
Mijn verjaardag 20 november... Dat was in de oorlog...
Ik werkte bij Ft. Jackson...
en mijn zoon, op 4 februari, was 69.
Ik wist niet dat ik zoveel kon praten.
Dit is Dan Cohen.
Zes jaar gelden, werkte hij als vrijwilliger in een verzorging tehuis...
wat hij daar zag, veranderde zijn leven.
Dan vroeg mij om hem te filmen gedurende één dag.
De camera goed neerzetten...
Hij wilde de mensen laten zien...
wat er gebeurde met mensen met dementie...
als zij de muziek hoorden waar zij van hielden.
www.place2home.org presenteert Alive Inside (2014)
Vertaling: Earth Rocker Sync en controle: pevi70
Muziek verbindt mensen met wie ze samen waren, wie zij zijn, en hun leven.
Als je oud wordt...
verdwijnen de dingen die je kent, je identiteit.
Wat die eerste dag gebeurde, maakte zoveel indruk...
dat ik Dan drie jaar volgde.
Heb je al eerder met ouderen gewerkt?
Ik ben sociaal werker en daarom werkte ik al met ouderen, maar dat voor mijn stage...
het grootste deel van mijn leven werkte ik in de IT.
En voor mij is dit, de twee dingen waar ik van houd, samen te brengen.
We willen zien welke muziek iemand herkent en ervan geniet.
Eén van de bewoners houdt van gospel muziek.
De kerk was zijn leven, en ik denk dat we bij hem kunnen beginnen.
Henry, praat met me. Ik wil uw stem horen.
Kun u met mij praten?
Zeg eens iets. Zeg me uw naam.
Henry is dement en hij heeft 24 uur begeleiding nodig met zijn dagelijkse activiteiten.
Hoi, papa.
Hoe gaat het?
Goed, met mij gaat het goed. - Wie ben ik?
Wie ben ik? Ik ben jouw dochter.
Dochter?
Welke?
Wacht even... Ik weet niet...
Ik heb er zo veel, ik weet het niet.
God weet het. - Heb je er zo veel?
Kleindochters misschien... - Nou, dat bedoel ik...
Ik weet het niet. - Het is Cherie.
Hoe lang zit hij al in het verzorgingstehuis? Ongeveer 10 jaar.
Het doet mij echt veel, omdat hij altijd grappig was en zong.
Altijd kwam hij met een liedje.
Hij liep vroeger met mij en broertje op straat en zong dan 'Singing in the rain.'...
en wij dansten en slingerden dan om de paaltjes heen.
Hij was goed. Hij was altijd met muziek bezig?
Hij hield van zingen, dansen.
Wil u uw muziek nu?
We proberen uw muziek.
Zegt u het maar als het te hard of te zacht is.
Muziek is onafscheidelijk van emotie.
Het is niet alleen een fysieke stimulus.
Als het werkt, roept het de gehele persoon aan...
de verschillende delen van hun hersenen en de herinneringen en emoties die daarbij komen.
Moet ik meezingen met dit? - Als u dat wilt.
Toen ik hem voor het eerst ontmoette, was hij erg op zichzelf...
zat daar altijd maar met zijn hoofd zo...
Hij praatte niet echt met veel mensen...
en toen ik met de muziek begon, heeft hij telkens zo gereageerd.
Het ontwaken van Henry deed ons allemaal iets...
Iedereen in de kamer voelde het.
De filosoof Kant noemde muziek 'De verkwikkende kunst'...
En Henry is verkwikt. Hij is weer tot leven gebracht.
Ik zet even de muziek af, om u een paar vragen te stellen.
Hoe wakker was hij? - Ik geeft het zo terug aan u.
Was hij nog steeds verloren in zijn dementie? Of had de muziek dat veranderd?
Henry? - Ja?
Vindt u de iPod prettig? Vindt u de muziek fijn die u hoort?
Ja. - Kunt u iets vertellen over uw muziek.
Ik heb geen... Ik heb er geen, bedoel ik.
Houdt u van muziek? - Ja, ik ben gek op muziek.
Ik heb mooie muziek gemaakt, mooie geluiden.
Hield u van muziek toen u jong was?
Jazeker. Ik ging naar dansen en optredens.
Wat was uw favoriete muziek toen u jong was? - Nou, ik denk...
Cab Calloway was mijn favoriete band.
Mooi? - Ja.
Wat was uw lievelingslied?
Henry? - Ja?
Wat was het leukste gedeelte van uw leven?
Mijn leven?
Mijn leven was fietsen, als groente jongen...
Wat vond je leuk aan fietsen? - Zo verdiende ik mijn geld.
Dus op een bepaalde manier kreeg Henry zijn identiteit weer terug...
door de kracht van muziek.
Wat doet muziek met u?
Het geeft mij het gevoel van liefde, romantiek.
Ik denk dat de wereld muziek nodig heeft, zang.
Je hebt hier mooie muziek... prachtig, fantastisch.
En ik voel een band van liefde, van dromen.
De heer kwam tot mij, maakte mij heilig. Ik ben een heilige man.
Daarom gaf hij mij deze geluiden.
Laten we zeggen, ik ontmoet jou...
laat eens zien...
Wat denk jij dat er met Henry gebeurde? Wat zagen we net gebeuren met Henry?
We maakten contact met Henry. Contact met Henry zelf.
In een verpleeghuis of met Alzheimer vecht je echt met je gedachten en verwarring...
Dan was opgewonden. Ik was opgewonden.
Wat als al deze mensen die we gezien hadden...
wakker konden worden, net als Henry?
Plotseling, valt alles op zijn plek...
en je bent samen met die muziek, je snapt het. Het is plezier.
Je denkt aan niets anders, je vecht niet.
Te gek.
Dit is geen klein probleem.
Er zijn 5 miljoen mensen in Amerika met dementie.
Tien miljoen mensen spenderen een groot deel van hun leven om voor hen te zorgen.
Er zijn misschien een miljoen mensen in verpleeghuizen...
die contact verliezen met het leven.
Ik wil je een kus geven.
Komop, lieverd.
Pap.
Hallo.
Johnny?
Hoe gaat het met je?
Ik bedoel, is dit verlangen...
een verlangen om een ander mens te wekken...
tot wat ze zijn...
tot wat ze kunnen worden...
niet meer dan menselijk?
Hoe vaak heeft iemand de kans het leven van miljoenen mensen te beïnvloeden?
Ik hoop dat mensen klaar zijn voor deze reis...
Houd dit maar vast.
Daarzo.
Muziek is voor iedereen magisch.
Ik voel me één met de wereld.
En voor hen met dementie...
kan het een achterdeur zijn naar hun geheugen.
Die gedeeltes van de hersenen die betrokken zijn bij het onthouden van muziek...
en reageren op muziek, worden niet teveel aangetast...
bij Alzheimer of andere vormen van dementie.
De reden waarom muzikale herinneringen zo sterk zijn...
heeft te maken met hoe muziek in onze hersenen binnenkomt.
Muziek kan makkelijker meerdere gedeelten van de hersenen activeren dan andere stimuli.
Muziek lijkt een culturele uitvinding te zijn die gebruik maakt...
van delen van de hersenen die ontwikkeld zijn voor andere doeleinden.
Niet alleen delen van het gehoor, maar ook delen van het zicht, van emoties.
Op een lager niveau op delen van het cerebellum: basisonderdelen voor coördinatie.
Als wij jong zijn, nestelt muziek zich in onze bewegingen en emoties.
Gelukkig zijn dit de laatste delen van de hersenen die geraakt worden door Alzheimer.
Mooi lied. - Ja.
Zullen we elkaars handen vasthouden?
Dat is beter.
We zijn te ver van elkaar.
Voor patiënten met Alzheimer...
moet het muziek zijn die betekenis heeft voor hen...
en gekoppeld is aan geheugen en gevoel.
En door die zenuwpaden aan te wakkeren, hebben we een mogelijkheid om...
iemand te stimuleren en te bereiken die anders onbereikbaar blijft.
Ja, het is niet makkelijk voor jou.
Ik hou van je. - Ik hou ook van jou.
Ik heb een bewoner die nauwelijks haar ogen open doet, nauwelijks reageert.
Wat ik ook probeer, ik ken haar nu twee jaar...
Maakt niet uit wat ik probeer, massage werkt niet, niets werkt.
Maar toen we begonnen met de iPod en de familie vertelde waar ze van hield...
was het gewoon geweldig, toen we de iPod op haar hoofd zette.
Ze begon met haar voeten te bewegen...
Ze bewoog haar hoofd.
Haar zoon was verbaasd...
Kunnen we even stoppen? Ik zie het weer helemaal opnieuw.
Wat wij uitgeven aan drugs die meestal niet werken...
is veel meer dan om persoonlijke muziek te leveren aan verzorgingstehuizen in Amerika.
Dat is om te pauzeren en om weer te starten, weer de knop indrukken.
Makkelijker kan niet.
Ja.
Waarom hebben deze mensen hun muziek nog niet?
En waarom moet een buitenstaander als Dan het voor ze halen?
In het hedendaagse doorgedraaide systeem...
kan ik antidepressiva voorschrijven voor $1000 per maand...
Geen enkel probleem. Niemand zal vragen stellen.
Als ik een persoon voor 40 dollar met persoonlijke muziek wil voorzien...
moet ik daar heel wat werk voor verzetten.
Want persoonlijke muziek telt niet als medische interventie middel.
Snap je wat ik bedoel? Het hangt er maar een beetje bij.
De echte handel zit in de pilletjes.
Doe maar open...
Ons gezondheidssysteem ziet de mens als een zeer ingewikkelde machine...
en we hebben ontdekt hoe we de knopjes kunnen bedienen.
Bloeddruk? Draai dat naar beneden.
Bloedsuiker? Draai dat naar beneden.
We hebben medicijnen waarmee je kunt bijstellen.
We hebben niets gedaan, medisch gezien...
om het hart en de ziel van de patiënt te komen.
Gil? - Ja?
Ze willen je boven hebben. Je moet je medicijnen nemen.
Nee. - Nee, vanmorgen heb je geweigerd.
Ze willen dat je ze nu neemt. - Nee.
Je weet dat het belangrijk is. - Nee.
Kijk hoe jij je gedraagt. Je hebt je medicijnen nodig.
Bij Gil is het wat anders.
Zoals je kan zien, is hij een grote kerel. Hij is een sterke jongen.
Als hij geirriteerd raakt, moeten we dingen klaar hebben staan die werken en snel.
Mijn kwaadheid uit zich op veel verschillende manieren.
De woede is daar, maar soms kan ik het niet uiten.
Ik zie een noodgeval als een communicatie middel.
Als je een sterk kalmerend medicijn geeft aan zo'n persoon...
dan ontneem je hem de mogelijkheid om jou te vertellen dat hij een probleem heeft.
En het probleem is dat je een betrokken persoon verandert...
in een persoon die teruggetrokken is in zichzelf...
en niet langer een connectie kan maken met de wereld om hem heen.
Ik wou dat ik mijn vrijheid had.
Dat is het belangrijkste.
Daar word ik het kwaadst over.
Dat ik er niet uit kan.
De niet tastbare dingen missen die mensen het meest...
van keuze en controle.
We gaan even de medicijnen doen. Goed?
Alles van "Wat ga ik nu doen?" word je meestal voorgeschreven.
Drink hier wat van.
En muziek creëert een spontaniteit die je niet vindt in een instituut.
Muziek brengt je naar een plek, zonder regime...
naar een wereld die jij creëert, waarmee je verbindt op jouw voorwaarden.
Hoi, Gil. - Hoi.
Ik heb de muziek waarnaar je vroeg.
Zet het op je oren, op je hoofd.
Zit het goed? - Ja.
Hier is je iPod. Je hoeft alleen maar op het middelste knopje te drukken.
Je kunt vooruit.
Er is geen pil die dat kan.
En medicijnen dimmen een vonk of het licht, maar brengen het nooit tot leven.
Wat zij nodig hebben is betrokkenheid. Ze willen slagen in de wereld om hen heen.
Wil je ook een iPod? - Wat is een iPod?
Ik weet niets van elektronica.
Hij heeft zijn favoriete muziek, en het speelt. Dat is alles.
Het is net je eigen Jukebox.
Oké, kom maar op.
Ze wil zien hoe zo'n iPod er uit ziet.
Klein. - Inderdaad.
Denise is een bipolaire schizofreen.
Ze is hier nu ongeveer 2 jaar.
Ik hou van...
Avé Maria van Shubert.
Denise kan haar emoties niet tegen houden.
Ze kan uit haar dak gaan van plezier.
Helaas ook haar zorgen en woede.
Ze is heel erg rauw, ze is volledig echt.
Weet je wat ik wil doen?
Denise is waarschijnlijk een extreme bewoner.
Ik ben empathisch, en ik heb een heel levendige fantasie.
Ik ben heel veerkrachtig en als ik val...
blijf ik het gewoon proberen...
ik val, maar ik stop nooit en ik val.
Op een dag, val ik en blijf liggen.
Voorzichtig. - Ik val niet.
Ik woon hier al twee jaar en ben nog nooit gevallen.
Ik kon niet geloven dat Denise haar looprek wegduwde door de muziek.
Ze gebruikte dat looprek elke dag gedurende de laatste twee jaar.
Het is Spaans. Jij bent niet Spaans. - Nee, ik ben niet Spaans.
Ik volg jou.
Ik vind het leuk. - Goed zo, ik ook.
Het is verrassend hoeveel plezier dit beetje muziek al brengt.
Het is alleen te begrijpen als je hun isolement inziet.
Wat gebeurt er wanneer zij in een verpleeghuis komen?
Wat is hun verlies?
Ik heb nooit gedacht dat ik in zo'n situatie zou komen.
Zij verliezen hun onafhankelijkheid.
Het is treurig maar soms verliezen ze ook hun waardigheid.
Dat is 't.
Soms hebben ze het moeilijk met het verlies van een geliefde.
Stel je voor dat je dat allemaal verliest in één dag.
Ik wil naar huis. - Ja, wil je dat?
Ik ben hier nu zo'n twee of drie dagen. - Ja.
Wat wil je thuis doen? - Bij mijn familie zijn.
Waar gaan we heen? - Hierheen.
Mensen die hier al jaren zijn met dementie...
zeggen nog steeds, "Hier hoor ik niet thuis."
Hier kan ik er ook uit.
Tom is nu 5 jaar in dit tehuis.
Ze proberen telkens te ontsnappen. - Ik moet daarheen.
Ze zoeken de uitgang.
Dat is de meest gestelde vraag, "Hoe kom ik hier uit?"
Nee. Hier gaat het ook niet.
Wanneer ze hier komen, is dit niet hun normale wereld.
Nu ze hier zijn, denken ze "dit is niet wat ik ken."
Het zit vast.
Met weinig keus...
en weinig hoop voor de toekomst...
geen invloed over de medicatie die ze krijgen.
Is het dan zo gek dat hun hersenen moeite hebben om zich aan te passen?
Mensen sluiten hun ogen en keren zich meer en meer naar binnen.
Als de buitenwereld te erg wordt, keer ik naar binnen...
om mijn balans weer te vinden.
Maar na een tijdje, worden mensen levende doden.
Ze worden plantjes, en dat hoeft niet zo te zijn.
Nee.
Ik speel, ik maak muziek. - Ik weet het. Je speelt trompet, toch?
Ja, en ik speel in een band.
Ik denk dat we allemaal muziek in ons hebben...
als we door een moeilijke periode gaan, zoals een trauma...
veroorzaakt door ziekte, door oorlogen dan wordt dit verdrongen.
Ik heb een manier gevonden om daar toegang toe te krijgen.
De bedoeling is om dat liedje te vinden die hen kan helpen
die pijn te verdragen zodat ze weer kunnen zingen.
Samite is een vrijwilliger die heel goed lijkt te begrijpen...
hoe muziek traumatische ervaringen kan genezen.
Er was een situatie die mij erg aangreep. Ik was in de Kongo.
Er werd de mensen verteld dat een jongen muziek kwam brengen.
De helende kracht van muziek.
Het was wel wat overweldigend.
Want deze 150 vrouwen waren bijna allemaal slachtoffer van verkrachting...
Die net de meest afschuwelijke...
mishandelingen hebben meegemaakt die je je kunt voorstellen.
Ik werd geïnspireerd, want ik pakte de fluit en ik speelde...
een zeer droevige melodie en die kwam van de pijn...
waarvan ik wist dat deze vrouwen daar aan waren blootgesteld.
Toen ik stopte met spelen, zag ik de tranen, op de gezichten van de vrouwen.
Het volgende wat ik moest doen, was een vrolijk liedje spelen.
Ik begon...
En al gauw begonnen ze te bewegen, en begonnen ze te klappen.
En ik zeg je, drie uur later, zongen we nog steeds.
We zijn allemaal verbonden, als één lichaam. Iedereen zingt.
Wanneer ik naar verpleeghuizen ga herinneren zij zich deze verhalen...
maar het is altijd door de muziek dat zij zich kunnen uiten.
Dat zegt deze mensen dat er altijd een kans is weer blij te kunnen zijn.
Muziek is altijd belangrijk geweest in mijn leven.
Toen ik jonger was, speelde ik trompet, orgel, ik speelde de piano...
Toen ik naar de universiteit ging, in de zeventiger jaren...
had ik een gigantische muziek collectie die ik meenam met mijn huwelijk.
Toen ik hier terecht kwam, verloor ik al mijn muziek...
Deze faciliteit werd mijn wereld.
Dit is eenzame opsluiting.
En elk mens heeft stimulatie van buiten nodig.
Van kleine baby’s tot oude mensen.
Als je muziek vindt die mensen kennen...
ontstaat stimulatie en communicatie en mensen keren zich niet naar binnen.
Zoals veel mensen in dit instituut voelde Steve zich alleen.
Na 8 jaar...
had ik eindelijk de mogelijkheid om mijn muziek te krijgen.
Hoe is dat? Goed?
En plotseling...
Alles wat gesloten was voor mij opende zich.
Heb jij ooit meegemaakt dat muziek je zo raakt...
dat je in tranen schiet en je weet niet hoe het komt?
Muziek heeft die kracht. Ik weet nog toen ik 5 jaar was
Ik hoorde de muziek in de verte. En kroop er naar toe.
Het was "Rhapsody on a theme" van Paganini.
Kruipend naar de muziek, liggend op de vloer, en huilend.
Muziek raakt ons allen.
Hoe diep zit het in ons?
Wanneer begint onze relatie met muziek?
Met 22 dagen komt een cel schokkend tot leven.
Dit eerste ritme maakt naastliggende cellen wakker...
en, als een wonder, beginnen als één perfecte eenheid te slaan.
Deze ritmische cellen delen zich...
en vormen zich tot jouw hart.
Dit verlangen van eenheidsritme voedt ons gehele leven.
Verbazingwekkend, na 6 maanden is de cerebrale cortex in staat te "denken".
Ja, The Lady bugs zijn super tof.
Onderzoekers hebben het geluid van pasgeborenen bestudeerd...
en ontdekten dat in hun kreten patronen zitten die overeen komen met hun moeders spraak.
Ik weet het en jij wil hem brengen.
Dit betekent dat, voordat we geboren worden...
wij al leren zingen met een andere persoon.
Ik vroeg mij af hoe iedereen dat weet.
Het maakt niet uit in welk land ik ben
Het lijkt wel of iedereen dat weet.
Hoe is dat mogelijk als het al niet in je zit?
Ieder kind zal met muziek mee bewegen, echte muziek of ingebeeld.
Iets wat je niet ziet bij een chimpansee.
Dat is het. Ik heb het.
Muziek lijkt wel typisch menselijk te zijn, net als taal.
Deze reactie op een ritme ligt vast in de mens...
En ik denk dat bijna alle mensen onafscheidelijk verbonden zijn met muziek.
277.
Je hebt een klein beetje ruimte om te groeien. - Ik heb veel ruimte om te groeien...
gezien het feit dat het 2000 songs kan opslaan.
Heb je Piano man? - Piano man?
Het is fantastisch om te zien, hoe iemand na jaren zonder muziek, weer tot leven komt.
Als arts, geeft het je kippenvel.
Maar er zit meer achter dat prachtige moment.
Ik bedoel, hoe kon dat in de eerste plaats gebeuren?
We kunnen deze mensen voeden, water en medicatie geven...
maar we doen niets met die diepe menselijke behoeftes die hij heeft.
Een eeuw geleden noemde wij het "Verpleeghuizen"...
omdat je verpleging ontving, en vaak was het in een huiselijke setting.
Dat was vóórdat onze beschaving zich ontwikkelde tot het punt waar we
verpleeghuizen gingen baseren op een ziekenhuis model.
Hoe kan het dat dit de manier geworden is hoe miljoenen Amerikanen eindigen.
De beschaving van de laatste 100 jaar...
met zijn verrassende veranderingen in het bedrijfsleven...
heeft meer en meer het leven onzeker gemaakt...
Technologie heeft de menselijke omgeving radicaal veranderd.
Onze veiligheid, niet langer verbonden met thuis, of ons dorp...
verbindt zich nu met iets anders.
Wij werden stedelingen...
en de traditionele familiestructuur voelde de druk en werd zwak.
Als gevolg werden in het late 1800 ouderen weggestopt...
om hun laatste dagen te slijten in armenhuizen...
tussen de krankzinnigen en de daklozen.
Deze sociale maatregel...
geeft enige bescherming
aan 30 miljoen burgers...
die gebruik kan maken van ouderen pensioenen...
Er was een bewustwording dat ouderen ziek en arm waren.
En men besloot hen te steunen, niet via sociale maatregelen, maar door gezondheidszorg.
En er ontstond een gedwongen huwelijk, van het armenhuis met het ziekenhuis...
en dat is wat verpleeghuizen zijn geworden.
Een nieuwe industrie was geboren.
Deze handel groeide sterk na de "Medicaid act" van 1965.
Het idee om op grote schaal ouderen te verzorgen...
was iets nieuws in de menselijke geschiedenis en gedoemd te mislukken.
Al gauw kwamen beschuldigingen van het "opslaan" van ouderen...
een overdaad aan fysieke beperkingen,
En zelfs toen hervormers die praktijk uitdaagden om het te verminderen...
boodt zich een nieuw probleem aan: de overdaad aan Anti-Psychotische drugs.
Deze drugs zijn niet ontworpen voor het gebruik door ouderen...
en toch wordt dit op grote schaal gebruikt in verpleeghuizen.
Geef me een kus. Kus me.
Dank je.
Amerikaanse verpleeghuizen hebben eigenlijk de beste verplegers van het land...
met een groot hart, een open geest, plezier en blijheid.
Ik hou van deze mensen.
Echter wanneer ze naar hun werk gaan in een instituut...
dat mensen definieert aan de hand van diagnose en hun handicaps...
en cliënten ziet als patiënten en op de tweede plaats als mens.
Hij start niet echt een gesprek.
Hij is eigenlijk alleen maar aanwezig.
Heeft hij al muziek op zijn kamer? Heeft hij een radio?
Ik geloof niet dat hij een radio heeft op zijn kamer.
Is hij dement? - Hij heeft dementie.
Johnny, vertel eens: wie is deze jongen?
Wie is die jongen?
Ben jij dat toen je bij de marine zat?
Ben ik dat? Zie ik er zo uit?
Ja, dat ben jij.
Ziet er niet slecht uit.
Al een paar jaar en veel Tommy Dorsey, big band...dit allemaal...even sorteren.
En deze dan?
We proberen Johns verhaal te leren kennen.
Wie is die jongen? - Is dat dezelfde gozer?
Om zijn diepste muziek te vinden.
Ik heb meer spieren.
Maar hoe doe je dit voor iemand als John?
Oké, en deze dan?
Een paar dingen weten we.
Hij speelde honkbal.
Hij had als dienstplichtige op Los Alamos gediend.
Daar gaf het leger hem injecties tegen stralingsvergiftiging...
Injecties dat zijn haar deed uitvallen.
Na de oorlog trad hij op in Philadelphia onder de artiesten naam Larry Stewart.
Maar dit hoorden we niet van John.
De gevoelsplaat...
De film die zich alleen afspeelt in John's gedachte, is verdwenen.
Zijn liefde, zijn dromen... weg.
Wie zijn wij, zonder geheugen?
Het is "Johnny". Perfect.
We hadden nooit kunnen weten dat er zoveel leven zat in John.
Ik wou dat ik zo kon zingen.
Voor Johnny, met deze muziek en een beetje gerichte aandacht...
Je bent nogal een zanger.
Was alles wat nodig was om gevoelens wakker te maken die hij jaren niet gevoeld heeft.
Ik doe het zo graag.
Wanneer zong je voor het eerst?
Toen je jong was, zong je toen? - Ik weet het niet.
Ik ben maar een kleine jongen. - Ja?
Ik huil.
Waarom? Ben je verdrietig? - Ik weet het niet.
Ik hou van iedereen hier, mijn bende.
Is dit mijn bende? - Dit is jouw bende, ja.
Maakt het je gelukkig om voor ons te zingen? - Ja.
De helft van de mensen in verpleeghuizen krijgt geen visite...
dus de familie kan het niet doen.
De verpleeghuizen hebben hiervoor niet echt een budget.
De overheid vergoedt niets voor de muziek en de iPods...
dus het moet ergens vandaan komen.
Mijn doel is dat dit een standaard zorg wordt in alle 16000 verpleeghuizen in het land.
Dat is het doel. - Het hangt af van het verpleeghuis.
Het hangt af hoe proactief de vrijwilligersafdeling is.
Is dit iets wat je graag zou willen verkennen in je eigen faciliteiten?
ik heb wel een paar zorgen.
Als je het aan twee mensen geeft en tien anderen willen het ook en die kan ik het niet geven.
Eerlijk gezegd, hoe het wordt beheerd. - Het is hier echt groot. Er zijn 600 bewoners.
De kosten zijn een belangrijke factor die we voor elk programma moeten overwegen.
Hoe kan ik jou vandaag helpen? - Ik zou graag een donatie willen.
Meneer, momentje graag.
Het onderzoek laat het zien, onze ervaring laat het zien...
dat gebruik van iPods met persoonlijke muziek...
Ik sprak met de Vice voorzitter en zij...
hebben een niet bedrijfsmatig filantropisch beleid.
Er zijn veel verpleeghuizen in de VS en de uitdaging is om het daarheen te krijgen...
en hier kunnen we echt jullie hulp bij gebruiken.
Heeft Sandra Day O'Connor met hem gepraat over jouw project?
Nee, over Alzheimer. Steun aan de Alzheimer Associatie.
Steun voor Alzheimer.
Ze heeft gepraat met de man zelf. - Ja.
En hij zei nee? - Ja.
Dus hoeveel succes zal ik hebben?
Hoe gaat het project? - Het is moeilijk.
Ik ben een van de weinigen die weet hoe jij je hierover voelt.
Want een paar decennia geleden had ik al het idee om...
planten, dieren en kinderen naar de ouderen te brengen.
Ik had dezelfde ervaring die jij beschrijft, waar ik mensen tot leven zag komen.
We hadden deze droom. We gingen van deur tot deur...
maar konden niet doordringen tot de verpleeghuizen.
Wat je wilt, ligt buiten de conventionele geneeskunde en als je voortgang wilt boeken...
moet je begrijpen, hoe groot die barrière is.
We zochten naar antwoorden.
We bleken hier niet alleen in te staan.
Er zijn veel mensen overtuigd dat er iets fout zit in Amerikaanse verpleeghuizen.
Ik denk dat we onderdeel zijn van een beweging die veel en veel groter is.
Ik wil een cultuurverandering. Cultuurverandering moet voorrang krijgen.
Hoi, Bonnie.
Hoi, Dan. Hoe gaat het? - Hoe gaat het met je?
We waarderen onafhankelijkheid en hebben het het moeilijkst...
van alle landen met het idee van afhankelijkheid.
Waar anderen volkeren veroudering hebben geïntegreerd...
hebben wij een tijd gehad waarbij we niets van de andere kant wilde:
Ik wil er niets over weten.
Waarom veranderen we nu? - Waarom nu?
Omdat het niet werkt. Omdat het niet menswaardig is.
En ik denk dat de huidige generatie zal zeggen, 'Dit is niet acceptabel.'
Zo wil ik niet behandeld worden als ik oud ben.
Dit was inspirerend...
maar zijn we echt geïnteresseerd in hoe Amerikanen verouderen?
Je realiseert het je misschien niet maar Amerika...
heeft maar 6000 geriaters op een bevolking van 300 miljoen.
En nog erger: dat worden er niet meer, maar minder.
Dit is geen gelukkige timing...
want de uitdagingen die we tegenkomen, worden alleen maar groter.
We gaan af op een epidemie van neurologische aandoeningen op wereldwijde schaal.
Een prettige gedachte.
Op deze kaart heeft elk blauw land een bevolking waarvan 20 % een leeftijd hoger dan 65.
In deze wereld leven wij. En in deze wereld zullen jouw kinderen leven.
Gedurende 12000 jaar zag de verdeling van leeftijden...
onder de menselijke populatie eruit als een pyramide met de oudste bovenaan.
Het is al afgevlakt.
Tegen 2050 zal het een kolom zijn en zal het zich omkeren...
En dat is niet iets goeds...
want eenmaal op de leeftijd van 65, zal het risico op dementie flink toenemen.
Er zijn 5 miljoen Alzheimer patiënten in de Verenigde staten.
In de volgende 10 jaar zal dat getal zich nog verdubbelen.
We hebben niet de faciliteiten, niet de middelen, financieel of anderszins...
om om te gaan met zoveel mensen die lijden aan dementie.
We moeten een manier vinden om hen op een gezonde manier oud te laten worden.
Hoe heet dat?
Het is een -- Vork -- Le--
Mes?
Nee? Vork?
Of lepel?
Ze zegt dat wij het niet begrijpen.
Dat kan goed waar zijn.
Je komt bij een punt dat je bij alles wat je doet, van iemand anders afhankelijk bent.
Je kunt niet langer je naam schrijven, moeite met lezen, je verliest je motoriek.
Je kunt niet eens meer onthouden hoe je in en uit je appartement, of uit de lift komt.
Weet je nog waar de lift is? Misschien daar?
Kan zijn, Ja.
Druk maar.
Naar beneden of naar boven? - We moeten naar beneden.
Okay, wil je voor mij drukken?
Ja, hier. - Deze?
Ik ben niet zeker. - Da's naar boven en dat is naar beneden?
Dit is naar beneden, ja.
Ik deed het niet goed hé?
Nee, ik denk van wel. Zie je het licht? - Ja.
Prachtig. Kijk nou.
Is dat niet mooi?
Heb je.
Niet dan?
Voor Marylou, is houden van haar kleinzoon makkelijk.
Dit gaat naar de, wat?
Waar ga je heen?
Al het andere is gewoon moeilijk. - Hier ben ik echt slecht in.
Eens kijken.
Maar verrassend genoeg, zelfs in gevorderde Alzheimer...
blijft haar capaciteit voor liefde en genegenheid sterk.
Heel veel mensen praten met mij en ik doe veel, dus ja...
Ben je verdrietig omdat anderen dat niet hebben? - Ja.
Natuurlijk, want hoe kan ik dingen doen als ik geen mensen bij mij heb?
Dat is...
Dit is moeilijk voor je, of niet? - Ja.
Mijn man...
Hij is fantastisch.
Wil je wat muziek horen?
Wil je naar wat muziek luisteren?
Zeker. Waarom niet? - Wat heb je, Dan?
Ik weet niet hoe dit moet. - Over je oren en je hoofd...
Zie je dat kleine knopje in het midden?
Dat indrukken? - Ja, in het midden.
Één keer klikken. Goed zo.
Ik zou zo kunnen gaan.
Er op uit. Ga met me mee.
Neem me niet kwalijk. Is het erg?
Nee, niets aan de hand.
Ik wil meer.
Wil je de muziek stoppen?
Erg bedankt.
Het was... Ik ben hier zo blij mee, dank je.
en ik hou ervan, en jij was zo aardig voor mij en...
Dus dat zijn geluk tranen? - Ja.
Wou alleen even zeker weten.
Da's het mooiste wat ik ooit gehad heb. Dit ding...
Hoe moet ik het zeggen?
Het is...
Het kan mij niet verlaten als ik hier ben.
Ik dacht dat je vleugels kreeg. - Dat probeerde ik.
We wilden geloven dat de muziek, Marylou zou helpen langer bij haar familie te blijven.
We wisten niet of het zou kunnen, totdat we Norman en Nell ontmoetten.
Nell en mij is het gelukt om lange termijn zorg te vermijden...
gedurende de afgelopen jaren door haar constant te blijven stimuleren.
Muziek was hier een belangrijk deel van.
Speel je dan piano voor ons? - Ja, maar ik wil met jou zijn.
Vind je het erg? - Echt niet. Daar hou ik van.
Norman heeft 10 jaar thuis voor Nell gezorgd zonder medicatie.
Zonder persoonlijke muziek zou Nell in een instituut zijn beland.
Ik heb 38 jaar gewerkt aan Alzheimer...
en ik heb geen effectiever middel gezien dan muziek, voor deze patiënten.
Ik wou dat ik eerder wist, en werk er nog steeds aan.
maar ik heb nog nooit zo iets positiefs gezien.
Marylou en Nell hebben familie.
Je moet je voorstellen dit in je eentje te klaren, ver van huis.
Denise heeft ons een bericht gestuurd. Ze wilde ons terug hebben.
Ze wil ons iets vertellen.
En we kwamen...
Dan, hoe gaat het?
Want we wisten dat niemand haar bezocht.
Het is een brief van het ziekenhuis waarin geschreven wordt...
over haar toestand.
Metastase. Dat betekent dat het zich heeft verspreid.
Ik denk dat het ernstig is. - Dat is het ook.
Het leven gaat verder.
Het gaat verder.
Of je nu dood gaat of niet, het leven gaat verder.
En ik kan dat niet accepteren. Ik laat niets na voor iemand.
Ik accepteer dat niet.
Snap je wat ik zeg?
Het is pijnlijk om te voelen dat wat je wilt geven, niet nodig is.
Dat er niemand is om iets aan te geven...
In ons verleden, in al onze verhalen...
in andere culturen, hebben ouderen iets te geven...
en er was altijd iemand die nodig had wat ouderen te geven hebben.
Is dit waar in onze wereld?
Heeft ouderdom een plaats?
We hebben van jongs af aan geleerd dat volwassenheid het hoogtepunt is van ons bestaan.
en dat ouderen achtergebleven versies zijn van hun voormalige, geweldige zelf...
We hebben een cultuur gebouwd waarin individuen bejubeld worden...
die het succes van machines kunnen nabootsen.
Ze kunnen machine-achtig zijn in hoe ze leven.
Dit is geen goed nieuws voor veroudering.
Omdat veroudering geen machine-achtige beproeving is.
En het is een feit dat hun veranderde manier van leven...
er voor zorgt dat wij ze weg stoppen, hen verbergen.
Wat ik heb geleerd tijdens mijn werk met ouderen is dat de Amerikaanse cultuur fout is.
Er is leven na volwassenheid.
Er is een mogelijkheid om te leven en te groeien, en om een oudere te worden.
Elke indiaan, allen voor allen.
Eén Volk, erg gelukkig, erg gelukkig.
Ja, jij bent blij.
We zijn gemaakt om ouder te worden en dat houdt in dat we belangrijke lessen leren.
Er is een bekwaamheid dat een heel leven nodig heeft om te bereiken.
Als we deze bekwaamheid bij ons zelf weghalen, halen we een stuk van ons mens-zijn weg.
Deze mensen die wij zien in verpleeghuizen
zijn beroofd van hun zielen door ze weg te stoppen.
Maar als je hen muziek brengt zie je hun zielen weer opleven.
Hun geest is nog steeds fris en jong.
Ik heb erge pijn. - Het spijt me.
Maar weet je wat? - Wat?
Ik kan veel pijn hebben. - Jij lijkt mij een sterk persoon.
Ik ben heel sterk.
Heel kalmerend. - Niet?
Je moet die persoon vóór je hebben met wie je het deelt.
Speel door.
Het is niet iets wat je gewoon aan kunt zetten. Je moet jezelf compleet open stellen.
Je geeft jezelf en wanneer je jezelf geeft, opent zich een dialoog.
Doe dit af, alstublieft.
Nu, wanneer je terug gaat naar Oeganda zullen ze je vragen van wie jij dat hebt.
Wat ga je zeggen?
De "sterkste vrouw" die ik ooit ontmoet heb.
Ik hou van jou. - Ik hou ook van jou.
Dan had een doorbraak.
Hij ontving een subsidie voor 35 verpleeghuizen...
En nu stonden de verpleeghuizen in de rij.
Hoeveel verschillende staten worden dit? Dat is verbazingwekkend.
Hier zijn 50 koptelefoons die 50 gewijzigde levens vertegenwoordigen.
Dat is prachtig. Veel muziek.
Na 3 jaar filmen had Dan muziek in 56 verzorghuizen.
We wisten dat dit maar een druppel op een gloeiende plaat was.
Een verandering in een willekeurig verpleeghuis is niet genoeg.
Onze echte focus ligt bij de verzorging en de kwaliteit van leven...
van die 1,6 miljoen mensen die leven in verpleeghuizen.
Ik dacht dat dit best wel snel zou kunnen gaan.
Gewoon zo. Dit idee oppakken en er wat mee doen.
Niet dus.
Ik verliet Dan, wetende dat hij nooit zou opgeven.
Ik hoopte dat hij iemand zou tegenkomen die kon helpen om zijn droom te verwezenlijken.
Eerst zien we Henry reactie loos en bijna niet levend.
Henry, ik heb jouw muziek.
Dan krijgt hij zijn favoriete muziek.
En leeft meteen op.
Zijn gezicht toont expressie, zijn ogen wijd open en hij geniet duidelijk van de muziek.
Zo reageert hij sindsdien.
Hou je van muziek? - Ja, ik ben gek op muziek.
Je speelde mooie muziek, mooie geluiden.
Wat doet muziek met jou?
Het geeft me het gevoel van liefde, romantiek.
Ik denk nu dat de wereld muziek nodig heeft.
Je hebt geweldige muziek hier.
En ik voel liefde ik voel dromen.
Weet je nog, die korte video die ik voor Dan maakte?
Ik geloof dat iemand het heeft gepost op Reddit.com. En het is waanzinnig.
En ik word overspoeld. Ik heb hier 85 e-mails, allemaal mensen die contact met mij willen.
Als ik 300 mensen had gehad...
Je moet gewoon naar beneden scrollen en lezen wat al die mensen zeggen.
Je hebt niet eerder gehoord hebben dat mensen zoiets als dit schrijven.
Het is waanzinnig.
Mijn grootmoeder is net als Henry...
We hebben bijna alles geprobeerd om haar meer alert en blij te maken...
Mijn grootvader stierf 3 dagen geleden...
Muziek heeft zoveel kracht.
Haar ogen lichtte meteen op en de lach op haar gezicht maakte mijn dag.
Ik heb nog niet moeten huilen, maar ontroerde me wel.
Als dit voor Henry werkte kon het ook wel eens werken voor mijn oma.
Toen de muziek stopte, keek mijn moeder op...
Ze werd zo emotioneel... zo bevangen door de muziek...
Dat zal ik altijd onthouden.
De muziek bracht haar weg.
Dit moet ik doen. Ik ga naar mijn moeder die Alzheimer heeft.
Op dit moment luistert ze naar Ray Charles' 'Come rain or come shine'...
En ze heeft haar plek in de wereld weer gevonden.
Je hebt weer muziek in je leven, mama.
Waren jullie verrast dat die clip zo goed bekeken werd?
Ik bedoel, miljoenen mensen hebben het gezien.
Mensen zagen iemand tot leven komen, en als iemand tot leven komt raakt het ons diep.
Daarom willen we de gemeenschap hierin betrekken...
door iPod te doneren en dat studenten met de bewoners...
hun favoriete muziek helpen te vinden...
We waren bang om deze plekken binnen te gaan.
Bang voor veroudering, bang om niets te kunnen geven.
Maar muziek die doordringt bij een 94 jarige oude man gaf ons te denken.
We hebben iets te geven.
Mijn vrienden.
We hoeven alleen maar te vragen, "Wat is je lievelingslied?"
wat hoor je het liefst? - Wat is je favoriete lied?
Wat is je favoriete lied? - Wat is je favoriete lied?
Ken je dit nog?
Ja, die is mooi.
Prachtig.
Die moet ik hebben.
Dat ben ikzelf.
Kijk hoe snel ze reageert op haar muziek.
Dat is mooi.
Met muziek voelt Marylou zich weer perfect.
Alsof ze door het leven glijdt.
En zo is dat voor ons allemaal...
We hebben honger naar muziek...
het is iets dat we duizenden jaren al opzoeken.
Dat in onze hersenen verwoven zit.
We hebben muziek nodig.
Het maakt ons diepste veiligheidsgevoel wakker.
De veiligheid om met elkaar in harmonie te leven en met ons zelf.
En wat gebeurt er met je als je het hoort? - Ik voel me goed.
Alsof ik een meisje heb, en ik wil bij haar blijven.
En daarom, doen we allemaal deze kleine gunst.
We gaan leven brengen naar die vergeten plaatsen.
En samen...
luisteren we...
Vertaald door Earth Rocker. Sync en controle: pevi70