Moi rodzice mówią, że nie ma złych dni.
Że to kwestia podejścia.
Wiadomo, rodzice.
Ja wiem swoje.
Nie mają racji.
Jestem Aleksander, spec od złych dni.
On by mi przyznał rację. To się nie zmyje.
Mówiłem już, że tata jest nieubłaganym optymistą?
Już niedaleko.
A mama?
Kogo chce nabrać na ten uśmiech.
Wierzcie lub nie, ale kiedy dojechaliśmy do domu,
auto było w lepszej formie niż my.
Moja siostra Emily, aktorka.
Ileż wdzięku.
Anthony, mój brat, człowiek sukcesu i wcielenie elegancji.
I mały Trevor.
Przykro mi, nie zejdzie i już.
Dzisiejszy dzień to porażka. Totalne dno.
Cała rodzina by się ze mną zgodziła.
Nie wiedzą tylko, że to wszystko przeze mnie.
I że to jeszcze nie koniec.
ALEKSANDER - OKROPNY, STRASZNY, NIEZBYT DOBRY,
BARDZO ZŁY DZIEŃ
POPRZEDNIEGO DNIA...
SERCE AUSTRALII
Siemanko
UWAGA, WOMBATY
Zaspałeś, koleś.
Nie graj na didgeridoo!
Po to jest, nie?
Zapraszam! Philip Parker kończy 12 lat!
JUTRO
Jutro?
Nie!
Chodzi o... Dzień dobry!
Jest!
Padniesz z wrażenia.
Zrobiłem tartę bez ciasta,
tak zwaną frittatę.
Rany, co się stało?
Niedawno nie umiałeś upiec grzanki, a tu nagle...
Wygląda pięknie.
Jajko i ser.
Super.
Dziękuję.
Jakieś plany, panowie?
Emily ma wizytę u dentysty.
Tak.
My - jogę dla matki z dzieckiem.
- Z Summer? - Tak.
Powiedz jej, że żyję.
Dobra. A gdy mały się zdrzemnie, będę rozsyłać CV.
Dobrze.
Cóż za szczwany plan na dzień cały lub pół.
Jak z powyłamywanymi nogami stół.
Nuże, dziargajmyż tatuaż aż kurz wzbije się tu.
Jak gad, co wszak wpadł na dzień cały lub pół.
- Siusiu. - Masz gumę we włosach.
W czasie suszy szosa sucha.
Nie!
Anthony! Aleksander! Pospieszcie się!
Moment!
Ideału nie poprawisz.
Wiecie?
Philip Parker wyprawia jutro urodziny.
Ty też.
Wiem. Dostałem zaproszenie.
Idzie na całość.
Napoje energetyczne, kuchnia koreańsko-meksykańska, kapela.
Fajnie.
Plus ultrafiolet i karaoke.
Uwielbiam karaoke.
Nie mam z nim szans.
Co ty, będzie świetnie.
Zabawa na całego. Będzie pizza. Upiekę tort.
Pogramy w piłkę wodną.
Parker oferuje efekty specjalne, a my pizzę?
- Spoko. - Pijesz kawę?
- A moja impreza? - Od kiedy?
Wolno się budzę.
Sprawdź pieluchę.
Upuściłeś Pana Bąka.
- Upuściłeś, tak? - Chyba ma mokro.
Nie. Pan Bąk. Proszę.
Wpadłbym, ale jutro mam bal.
Miał być za tydzień.
No cóż.
Będę wykończona po premierze Piotrusia Pana,
ale mogę zaśpiewać dla gości.
Nie, nie.
To pewnie pani Gibson.
Tata wiezie Emily. Ja Anthony'ego. Jedziesz z sąsiadami.
Weź tarty bez ciasta.
Proszę.
Co z włosami?
Nic.
Powiedz dzień dobry i zachowuj się.
Cześć, Becky!
Cześć, Aleksander.
Jesteś cały?
Tak, tak.
Jedziemy.
Władca much?
Ponure, nie?
To piękna książka.
Alegoria naszego porąbanego społeczeństwa.
Na maksa.
Właśnie mówię.
Społeczeństwo. Odjazd.
Znasz tę apkę?
Dokleja twoją twarz modelce w bikini.
Ohyda i seksizm.
Ale będą jaja.
- Co robisz? - Zaczekaj!
- Nie. - Chwila.
Hej, mała.
Coś nie tak? Z SMS-a wiało chłodem.
Widzimy się w szkole?
Jestem twoją dziewczyną.
Przydałaby się buźka albo całusek.
Albo serduszko zrobione z dzióbka i trójki.
Będę pamiętał.
Wszystkie koleżanki wynajmują limuzyny.
My też, prawda?
Nie, jutro odbieram prawko.
Chcę być twoim szoferem, który odwiezie cię na bal.
Romantycznie, wiesz.
Chcę, żeby było romantycznie.
I będzie.
Wiem z pewnego źródła,
że zostaniemy wybrani Księżniczką i Księciem Balu.
Czad!
Tak. Ale bomba!
Ale koszmar.
Jak prawdziwe.
Elliot rozesłał je całej szkole.
Nie łam się. Elliot to idiota.
Nikt nawet nie spojrzy.
Cześć, Paul.
Philip, stary.
Fajne cycki, Aleksander.
Od kiedy zadajesz się z Philipem Parkerem?
Chodzimy razem na terapię. Też ma ADHD. Miły gość.
Wcale nie.
Robi jutro imprezę, choć to nie jego urodziny.
Jego są za tydzień.
A na moim przyjęciu będziemy tylko ty i ja.
- Tylko ty. - Jak to?
Musisz przyjść. Jesteśmy kumplami.
Dobra. Ale uważam, że powinieneś przełożyć.
U Philipa będą wszyscy.
Zanosi się na super melanż.
Rok temu twój tata dał pokaz stepowania.
Przez takie akcje tracisz szacunek.
Twój ojciec jest miły,
ale nie licz, że przysporzy ci popularności.
Świetnie!
Brawo!
Oddychaj. Urodziłyście. Dacie radę.
Dwa. Jeden.
Dziecko wraca do łona. Uwielbiają to.
To super, że z własnej woli zostałeś majcem.
Czym?
Matko-ojcem.
Aha.
Właściwie jestem majcem z przypadku.
Pracowałem w przemyśle kosmicznym, ale straciłem posadę.
Współczuję.
To nic. Mam więcej czasu dla niego.
Przepraszam.
Halo?
Mówi Ben Cooper.
Jutro.
Dobrze.
Do zobaczenia.
Też się cieszę. Pa.
Dobre wieści?
Tak. Rozmowa o pracę.
Świetnie.
I co ty na to?
Co ty na to? Majciec idzie na rozmowę o pracę.
Majciec.
Słyszałaś?
Tak.
Powiedział majciec! Odezwał się do mnie!
Powiedział majciec! Słyszałyście?
- Zostałem majcem. Majcem! - Ale super.
- Rozkoszne. - Jestem majcem i on tak na mnie mówi.
Występy gwiazd, szeroko zakrojona kampania...
Dzięki, Julie.
...i dobre recenzje pozwalają
spodziewać się udanej premiery.
Jutro zaprezentujemy książeczkę...
Kura i nocniczek.
Jestem pewna, że popyt przerośnie oczekiwania.
Szkoda, że nie miałam Kury, gdy uczyłam dzieci siadać na nocniku.
Aleksander, mój syn.
Dziękuję!
Wielkie dzięki za wsparcie.
O, rany.
Chyba niczego nie pominęłam.
Jutro musisz dać z siebie wszystko.
- Jak to na nocniku. - Co?
Nie zawiodę.
Jeśli dobrze pójdzie, zrobię cię swoim wice.
Naprawdę?
Szefową działu literatury dziecięcej.
Dziękuję!
Dziękuję.
Będziesz dyspozycyjna od rana do wieczora.
- Jasne. - Całą dobę, okrągły rok.
Dobrze, że nie więcej.
To żart?
Mam czworo dzieci, chciałabym je widywać.
Oczywiście. Naturalnie.
To jedno z twoich maleństw.
Tak.
No, to właśnie je widzisz.
Eseje o państwach.
Najważniejsza praca w tym semestrze.
- Myślę... - Mogę?
Tak, Aleksandrze?
Poproszę Australię.
Masę o niej wiem. Mam didgeridoo.
Wielu uczniów marzy o Australii. Prawda?
Żeby było sprawiedliwie,
tym razem zadecyduje globus.
Zaczniemy od Aleksandra. Gotów? Start.
Australia. Australia.
Co wypadnie?
Dżibuti.
Róg Afryki! Fajnie, Dżibuti!
Dżi-co?
Kto następny? Philip Parker. Start.
Australia.
Ojczyzna Schwarzeneggera?
To Austria.
- Możemy się zamienić? - Nie.
Albert Morio.
Liban. Ciekawe.
Dobrać się w pary. Włożyć fartuchy.
Becky...
Chcesz być ze mną w parze?
Dobra. Rób notatki.
0,5 miligrama rudy.
Ruda - nuda!
Urządzam urodziny.
Mieli być sami faceci, ale...
Dziękuję, idę jutro do Philipa Parkera.
Jak wszyscy.
Będzie mrożony jogurt i trampolina.
U nas też!
Też będzie jogurt i trampolina.
Boże!
Mój notatnik!
Zgaś to!
Gaś!
Kto to zrobił?
Aleksander!
Aleksandrze! Zaczekaj.
Czekaj!
Jadę na konferencję, a nikt nie chce zająć się Melvinem.
Nie może zostać sam na weekend.
I co ja mam zrobić?
Zaopiekować się małym sierściuchem.
Niewiarygodne.
Super, świnka morska!
Fajnie!
Przepraszam za spóźnienie. Pielucha zawiodła.
Cześć!
- Hej! - Cześć, mamo.
Mój wielkolud! Hej!
Jak tam, wielkoludzie?
- Co to? - Melvin.
- Spędzi u nas weekend. - O rany.
Aleksander, możesz go opłukać?
Bez Pana Bąka ani rusz.
Tak, mały.
Potem zanieś świnię na górę.
Już dobrze.
Pan Bąk się kąpie. Zaraz wróci.
Aleksander, dawaj Bąka.
Zaraz wróci, za chwileczkę.
Nie, tato!
Co to było?
Pan Bąk od nas odszedł.
Piotruś Pan będzie super.
Pan Brand powiedział, że jestem najlepszym Piotrusiem,
z jakim pracował.
Naprawdę? Rany! A kiedy premiera?
- Mamo! Jutro po południu! - Oczywiście.
Bądź punktualnie i zachowuj się.
Słowo!
Nie zrób wstydu córce.
Ciebie też to dotyczy.
Przyjdę, spokojnie.
Zgadnijcie, kto będzie Księciem Balu!
Serio? Gratulacje.
To nieoficjalna informacja, ale Celia wie z pewnego źródła.
Nie do wiary.
Chodzę z topową panną.
Książę balu, prawo jazdy...
Spełniły się moje marzenia.
# farciarz.
Co?
Jutro odbierasz prawko?
Po szkole. Tata powiedział, że spoko.
Tak?
Powiedziałem chyba spoko. Nie, spoko.
Dobra.
Spokojnie. Zdążymy.
Słuchajcie, ważne wieści.
Nina powiedziała, że jeśli jutro premiera pójdzie dobrze,
zostanę wicedyrektorką wydawnictwa Lone Hill Press.
O, rany!
Awans!
Będę więcej pracować...
Wiem, już mieszkam w biurze, ale podwyżka się przyda.
Ekstra. Ja też mam wiadomość.
Mam rozmowę o pracę w firmie produkującej gry.
Szukają inżynierów.
- Gry komputerowe? - Tak.
Tata, spec od latania, będzie tworzył gry!
- Super! - Wiem.
Ale to jeszcze nic... Kto powiedział dziś pierwsze słowo?
Trevor.
- Nie! - Tak.
Powiemy?
Co powiedział?
Majciec.
- Majciec? - Tak.
- Co to? - Matko-ojciec.
Nie znałam tego słowa.
Czyli same sukcesy.
- Tak. - I to jakie!
Dzień do bani.
Co tak wali?
Pasta Vegamite. Australijska. Spadaj!
Hej!
Jutro będzie lepiej.
Masz urodziny.
Przyjdą koledzy, wydamy przyjęcie.
Nie wydamy, bo je odwołuję.
- Co ty gadasz? - Czemu?
Nikt nie przyjdzie.
Wszyscy idą do Philipa Parkera.
Kto to?
Super gość. Ma jacuzzi i ADHD.
- Zadzwonię do jego mamy... - Nie!
Nie, nie, nie. Zapomnij o Philipie Parkerze.
Kto przyjdzie, ten przyjdzie. Będzie fajnie.
Nie przyjdzie nikt, serio.
Elliot Gibson rozesłał wszystkim moją fotkę w stringach.
Mój kumpel został kumplem Philipa,
bo chodzą razem na terapię.
Nie będę pisał eseju o Australii,
spaliłem pracownię chemiczną i zeszyt Becky Gibson.
- Co zrobiłeś? - Spaliłeś pracownię?
Wielkie rzeczy. Nie poszło ci i tyle.
Nie poszło?
To był masakryczny dzień.
Kolejny!
Tak jest codziennie. Zawsze!
Was to nie obchodzi, bo jesteście idealni.
Obchodzi, kotku.
- Co? - Skarbie.
Gdzie Bąk?
Aleksander go zabił, więc będzie cała noc wycia.
- Nie można odkupić? - Nie.
Tylko ten akceptował.
Ten albo żaden.
Mam dość. Idę ćwiczyć w aucie.
Może to szansa na odstawienie smoczka.
Łatwo ci mówić. Nie siedzisz z nim całymi dniami.
Anthony?
Nikt mnie nie rozumie.
Ja rozumiem.
Tak?
Jasne. Jesteś super.
Serio?
Myślisz?
Bardzo cię kocham.
Ja ciebie też.
Ja bardziej.
Nie, ja bardziej.
A jaką masz śliczną pupcię.
Co?
To ja się pytam.
Co z tobą?
Proszę?
Wkurzasz mnie.
Wyluzuj trochę.
Męczysz mnie.
Żartujesz?
Wybacz, mówiłem do brata-debila.
Celia?
Naprawdę...
Nie odbiera.
Martwię się o Aleksandra.
Żeby tak olać czyjeś urodziny.
Jest taki ponury, odkąd urodziłam Trevora i znalazłam pracę.
Nie martw się. W wieku 12 lat każdy jest ponury.
Już 12 lat?
Prawda? Tak nagle.
W tym rzecz. Wszystko dzieje się za szybko.
Tak.
Jak na dworcu.
Ciągły ruch w tę i we w tę.
I jeszcze ten majciec.
- Może źle usłyszałem. - Nie.
Daj spokój.
Ja zajmuję się dziećmi i domem.
Ty wymiatasz w pracy.
Idzie nam jak nigdy.
Błagam.
Jak nigdy?
Ben...
Od miesięcy jesteś bez pracy.
Nie stresujesz się?
Trochę.
Nie dajesz po sobie poznać.
Co by to zmieniło?
Wciąż byłbym bezrobotnym.
Dostanę tę robotę.
Jutro wielki dzień.
Minuta po północy, Melvin.
Moje urodziny.
Czujesz się czasem samotny?
Oni nic nie rozumieją.
Życzę im, żeby przeżyli jeden
straszny, okropny, fatalny dzień!
Nie czas wstawać?
A budzik?
- Która? - Budzik!
- Jest rano. - Szybko. Raz, raz.
- Wezmę prysznic. - Dobra jest!
W porządku. Już.
Wie ktoś, gdzie są pieluchy?
Zajęte!
Skarbie?
Marnie wyglądasz. Wszystko gra?
Nie. Piotruś Pan nie może mieć kataru.
Jasne.
No nie.
Pech.
Muszę się wykąpać i lecieć do szkoły.
Celia nie odbiera.
Nie! Nie dziś!
Spadaj.
Wynocha!
Czemu? Tylko nie dziś.
Spóźnię się. Emily. Wezmę tylko maszynkę.
Mamo!
Wyjdź!
Przepraszam!
Przepraszam. Pójdę w spodniach.
W mordę!
- Dzień dobry. - Jak dla kogo.
- Tato! - Tak?
Trevor siusia!
- Gdzie pielucha? - Szukam!
Sto lat.
Chodź.
Wiesz co? To będzie twój dzień.
Jesteś kapitanem.
Steruj pozytywnie. No nie!
Co z wami, ludzie?
Anthony!
Nic ci nie jest?
Ale wydoroślałeś.
Przepraszam, synku. Muszę gnać. Mam ważną premierę.
Noga mnie boli. Lecę.
Załóż mu pieluchę.
Obchody wieczorem, OK?
Emily!
Emily? Emily!
Zostawiłaś światło w aucie.
Akumulator padł.
Nastawiłaś klimę tak, że się przeziębiłam!
Piotrusiu Panie!
- Co ci jest w głowę? - Ben, idziemy!
Pryszcz. Jest źle?
Naklej plaster.
Ben! Musisz mnie podwieźć. Chodźcie.
Aleksander, do wozu. Jedziemy!
Wychodzimy! Jazda!
Walcz z lękiem.
Gazu. Dawaj.
Tęsknisz do Pana Bąka?
Czemu Anthony prowadzi? I tak źle się czuję.
Ćwiczę, mam egzamin.
To chociaż zmień muzykę.
Dobrze. Zostaw!
Podoba ci się? Świetnie.
Cudownie.
Mam katar.
A on ma 12 lat!
Dzięki, tato.
Nie ma mowy.
Musimy ich ominąć, skręć w lewo.
- Nie ma jak. - Jedź agresywnie!
Dawaj. Super ci idzie.
Mamo, proszę cię.
A propos dziś rano?
Widziałam już twojego penisa.
- Serio? - Tak!
Twojego też, Aleksander.
Wszystkich tu obecnych!
Wszystkich.
Jazda!
Proszę pana!
Właścicielu - o, ironio - Mini!
Odstaw kawkę i przestaw wóz,
bo inaczej ja to zrobię!
Bo zaraz... Dzięki, synku.
Spokojnie.
Powoli. Nic na siłę.
Delikatnie.
Właśnie tak.
Ruszać się.
Raz, dwa!
Wszystko dobrze.
Musimy pędzić. Miłego dnia.
Masz forsę na obiad?
Mam.
Kocham was.
Mamo!
Tak być nie może. O nie.
Ruchy, ruchy! Sekcja dęta, rozejść się!
Szybciej, dzieciaki!
Dzwonek! Naprzód marsz!
Przebierać nogami. Z życiem!
Przepraszamy. Dobra, idź.
Jakiś przeklęty ten dzień.
Wszyscy z drogi. Z drogi. Odsunąć się.
Masz!
- Pa. Weź rzeczy. - Dobra.
Miłego dnia.
W drogę.
Celia!
Zaczekaj! Co się dzieje?
Czemu nie odbierasz?
Co za różnica? Męczę cię.
Nie mówiłem do ciebie, tylko do brata.
- Jasne. - Dzwonię i dzwonię.
Nie chce mi się z tobą gadać.
Masz za mało empatii,
by stworzyć dojrzały związek.
Zrywasz ze mną?
A co z balem?
Nie idę.
Przepraszam.
Dzień dobry!
Dzwoń dalej!
Przepraszam. Auto mi się zepsuło.
Mąż musiał mnie podwieźć.
- Co się stało? - To się stało!
Nie tylko na okładce.
15 razy w tekście.
Musieli się pomylić w drukarni!
Nie wiem, Cooper. Ty robiłaś korektę!
To książeczka dla dzieci!
Wycofaliśmy nakład. Fajnie, co?
Ale to jeszcze nic.
Dick Van Dyke czyta dzieciom!
Dzwonimy, ale nie odbiera.
Jadę. Załatwię to!
Nie przeczyta!
Możesz na mnie liczyć! Nie zawiodę!
Abby, pożycz mi samochód. Sytuacja awaryjna.
Jeżdżę na rowerze. To dobre dla mnie i dla środowiska.
Mów, gdzie stoi!
Wszędzie cię szukam.
Wiesz o Parkerze?
Nie mów mi o jego ekstra imprezie.
Odwołana.
Co?
Dostał wietrznej ospy.
Wysłał mi zdjęcie. Wszędzie ma krosty.
Nawet na tyłku.
Imprezy nie będzie?
Nie. Wszyscy chcą iść do ciebie.
- Serio? - Super, nie?
Ona ma ospę, a ty farta.
Muszę iść.
Becky!
Becky. Zaczekaj.
Cześć.
Przepraszam, że spaliłem ci zeszyt.
Dziś jest nowy dzień. Myślę, że powinniśmy
sterować pozytywnie!
Dobra.
Philip Parker ma ospę.
Zapraszam do mnie.
Byłoby fajnie, gdybyś wpadła.
Naprawdę?
Tak. Szkoda, że Philip nie może bawić się z nami,
ale na ospę nie ma mocnych.
Może przyjdę.
Bomba! To może do zobaczenia.
Dobra. Na razie.
Na razie.
Nie.
Może jeszcze ciut?
Cześć, solenizant!
Żadnych głupot.
- Co? Aleksander? - Tak...
Potrzebujemy jedzenia i picia dla 50 dzieciaków.
- Przyjdą wszyscy. - Dobrze. Zaczekaj.
O co chodzi?
Philip Parker ma ospę wietrzną.
Robię imprezę!
Świetnie. Dla ciebie.
I wiesz co? Elliot został ukarany za moją fotkę.
Słucham twojej rady i steruję pozytywnie.
Zaprosiłem też Becky Gibson.
Żadnych popisów.
- Zero stepowania i obciachu. - Tak jest.
Mam 12 lat.
Jasne. Masz 12 lat i jesteś spoko.
To tylko alergia.
Mówisz?
Cześć, Em. Co tam?
Zamiast na próbę kostiumową mam iść do lekarza.
Dzwonił Anthony.
Celia z nim zerwała.
Mieli iść na bal.
Nieaktualne.
Mogę wyjść na chwilę?
Tak.
Co?
Słuchaj...
Przepraszam za wczoraj. Uwierz mi.
Nie powiedziałbym tak do ciebie.
Dziś wszystko ci wynagrodzę.
Całusek i buźka. Trójka i dzióbek.
To ma być wieczór doskonały.
Proszę,
pójdź ze mną na bal.
To nie serial dla młodzieży.
Do klasy, Celia.
Do wieczora.
Tak!
Ralf Demolka.
Do dyrektora, jazda!
A gdybym ci go podrzucił?
Odpada. Nie dziś. Co z opiekunką?
Nie może. Trudno. Wezmę go ze sobą.
Na rozmowę o pracę?
Tak, spoko.
Jak mu bez Pana Bąka?
Jakoś się trzyma.
Muszę lecieć. Powodzenia.
Dzięki. Nawzajem.
Anthony, co tam?
Afera. Stłukłem gablotę.
- Co? - Zawiesili mnie.
Nie! Bez żartów.
Masz przyjechać.
Zaczekasz u dyrektora. Mam rozmowę o pracę.
Dobra.
Pa.
Lewa wolna! Prawa wolna!
- Jest pani cała? - Tak!
Wszystko dobrze!
Przepraszam.
Panie Van Dyke!
Przyjechałam pana uratować.
Jestem z wydawnictwa.
Zacznę od początku. Nie zwariowałam.
Oto aktor-legenda...
Już czas.
Potem pogawędzimy.
To nie może czekać.
Musimy pogawędzić teraz.
Brawa dla Dicka Van Dyke'a!
Proszę!
Proszę go zawołać.
Przeszkadza pani.
Cześć, dzieciaki!
Cześć, rodzice!
Tam jest błąd w druku.
Nie wiecie, kim jestem, spytajcie rodziców.
Jeśli też nie wiedzą,
niech spytają swoich.
Zabawimy się.
- Poczytam wam... - Tam jest słowo...
...niezwykłą książeczkę.
Gotowi?
Muszę z nim porozmawiać.
Zna ją każdy trawnik
I każda uliczka
Wszędzie już była
Kupa Wędrowniczka!
Niech pan nie czyta!
Kupa na basenie!
Kupa na tapczanie!
Kupa w samolocie I kupa w altanie.
Widziano ją ponoć
Nawet na Tytanie.
Nie! Kura!
Kura nie kupa!
Przepraszam. Nie będę czytać takich...
Błąd w druku.
Kura na basenie. Jedna literka.
Pomyłka! Chodziło o kurę.
To ta rozczochrana. Wszystko przez nią.
Damy radę, prawda? W porządku? Gotowy?
Pójdzie jak złoto. Dobra.
Rany.
Chłopaki czekają. Chodź.
Świetnie, dziękuję.
Trochę nas zdziwiło, że się zgłosiłeś,
bo jesteśmy młodzi, a ty...
Starszy.
- Tak. - Tak.
I zgrzybiały.
Ale twoje CV nas rozwaliło.
Projektowałeś stację kosmiczną.
Masz doktorat z mechaniki orbitalnej. Poważnie?
Poważnie.
Przepraszam.
Ej, ty.
Jest dziś trochę nie w humorze.
Ciężko o smoczek Pan Bąk.
Nie uwierzycie.
Proszę.
Pobawi się chwilkę.
Dzieci są niesamowite.
Kupa śmiechu.
Tak.
O czym to mówiliśmy?
Chcemy stworzyć grę.
Strategiczny symulator stacji kosmicznej.
Ma być autentyczna i wciągająca.
Brzmi rewelacyjnie.
Moja działka.
Świetnie. Jakieś pomysły?
Po pierwsze ewolucja modułowa.
Czad.
Stacje kosmiczne zmieniają się z czasem.
Zaczyna się od małej konstrukcji
i stopniowo ją rozbudowuje.
Gracze powinni mieć taką możliwość.
Dobudowywać cieplarnie.
Laboratoria.
Żadnych ograniczeń.
Jedynie wyobraźnia.
Dziecko.
Nie ma sprawy.
Znajdziemy mu opiekę. Żaden problem.
Nie, nie.
Dzieciak...
ma zieloną twarz.
Rany.
Trevor. Wiem.
Tego się nie je.
Yoshi, co tam?
Macie dobre wieści?
Mamy kogoś na Skypie.
Zadzwonimy.
Zadzwonicie?
- Tak. - Dobrze.
Już idziemy.
Gotów?
Musiałeś nabroić akurat dzisiaj?
- To był wypadek. - Cicho.
Co jest z Trevorem?
Dziecinniejesz.
Salamandrze!
Cześć.
Co jest z Trevorem?
Zjadł na obiad pyszny flamaster.
- A ty tu skąd? - Spadaj.
Nie szykujesz się do występu?
Kup mi leki.
Silne. Pielęgniarka ma tylko aspirynę.
Co jest z Trevorem?
Nie będę cię szprycować. Nie jesteś kolarzem.
Nie proszę o sterydy, tylko o syrop.
A jak ci poszła rozmowa?
Nie pasuję tam.
Ale zobaczymy.
Było OK.
Nie poddam się.
Panie Brand?
Wiem, że niedomaga,
ale show musi trwać.
Proszę ją przywieźć na 15.00
do charakteryzacji.
Marnie wyglądasz. Niech cię ktoś zastąpi.
Nie. Te rajtuzy są moje. Do apteki, szybko.
To jej rajtuzy.
Obsługa do kasy numer dwa.
Wzmocniony czy zwykły?
Jak myślisz?
Przepraszam, jest smoczek Pan Bąk?
Musi być Pan Bąk?
Musi. Inaczej rozpęta się burza.
Dziękuję.
Jak poszła premiera?
Mogło być lepiej.
Na pewno było super.
Na pewno nie było tak źle.
To ta rozczochrana.
Myślałam, że... Ale nie. Jest źle.
- Mogę wylecieć z roboty. - Serio?
Anthony, nie, proszę! Przestań.
- Ja... - Dość.
Co robisz? Czemu Anthony jest z tobą?
Narozrabiał w szkole.
Zniszczył mienie.
- Że co? - Nic takiego.
Niechcący. Opowiem ci.
Em kupiła syrop.
Wiozę Anthony'ego na egzamin.
Aha, dobra wiadomość!
50 dzieci przyjdzie do nas na imprezę.
- Podjechać? Jestem niedaleko. - Nie trzeba.
Mam wszystko pod... Chwila.
Nie ma.
Tatuś chętnie by zaklął.
Mam pytanie.
Czy flamastry są trujące?
Bo chyba trochę zjadł.
Co?
-Ben! -Kochanie...
- Jadę! - Nie trzeba.
Trevor, zaraz będę!
Nikogo nie ma.
Dzwoń.
WYDZIAŁ RUCHU DROGOWEGO
Anthony, czujesz się na siłach?
Teraz albo nigdy. Obiecałem Celii.
Jak coś robić, to na całego.
Nie zabij nikogo.
Halo. Tak.
Wrócę później. Brama jest otwarta.
Wchodźcie i szykujcie się.
Dacie radę?
Spoko. Zdążymy.
Dobrze.
- Fajnie. - Na razie.
Dzięki.
Do roboty.
Dawaj.
Emily, nie przedawkuj.
To mocny lek.
Cześć.
Jest i mama.
Jest zielony.
Też ma ciężki dzień.
Jest zielony.
- Tak. - Bo?
Flamaster. Nic takiego. Jak premiera?
Fatalnie. Wyrzuciłam karierę do nocnika.
Co się stało?
Nieważne. Masz chusteczki?
- Tato! - Przepraszam.
Mówiłam, to przeklęty dzień.
Wybacz.
Cooper. Anthony Cooper.
Powodzenia!
Masz.
Anthony Cooper.
Czekaj!
Nie zdawaj dziś! Oblejesz.
Aleksander...
Nie zawracaj mu głowy.
Niedługo zobaczysz tę twarz na prawie jazdy.
Ani rusz!
Szybko! Mam występ.
Jak mogłeś...
To nie trucizna.
Chyba nie.
Dobry. Jestem...
Musisz wiedzieć dwie rzeczy.
Nazywam się Suggs i jestem egzaminatorem.
Możliwe, że w szkole jesteś gwiazdą,
ale tutaj rządzę ja.
Jasne?
Ręce na dziesiątą i drugą i pokaż, co potrafisz.
Mamo, jak leci?
Jak się dziś masz?
Muszę...
Co?
Muszę zadzwonić.
Dobra.
Tak...
Cooper, gdzie jesteś?
Mam kłopoty rodzinne i...
Tak? Ciekawe.
Bo my też mamy tu kłopoty!
Telefony się urywają.
Co się stało na premierze?
Przyszło sporo ludzi. Dobra frekwencja.
Była ożywiona dyskusja.
Liczne uwagi.
Naprawdę?
Mieli uwagi na temat opowieści Dicka Van Dyke'a
o kupie na Tytanie?
Zawiodłam się na tobie.
Porozmawiamy później.
Bardzo... Bardzo chętnie.
Powiedz, Anthony, czy jesteś rencistą?
Nie.
A jedziesz 25 km/h, choć można 40.
Przyspiesz.
Dobrze. O rany.
Zmień pas.
Skręć w prawo.
Dobrze.
Celia dzwoni.
Moja dziewczyna. Pewnie w sprawie balu.
Dziś szkolny bal. Nie odbieram.
To chyba coś ważnego.
Nie. Nie. Prowadzę.
Nie wolno rozmawiać prowadząc.
W żadnym razie.
Nie co dzień idzie się na bal.
To prawda.
Naprawdę? Tylko parę słów.
Dla mnie jest ważne, co jest ważne dla ciebie.
Tak?
Cześć. Nie bardzo mogę gadać...
- Odłóż telefon! - Jak to?
Odłóż natychmiast!
Patrz na drogę!
Nie!
Pozabijasz nas!
Co z tobą?
Co ty...? Co robisz? Ty kretynie!
Podpuściła mnie pani!
Wysiadaj!
NIEZALICZONE
Pani jest zła!
Balowy bubek!
Chyba oblał.
Wysiadaj!
To twoja wina.
Bo mnie skłóciłeś mnie z Celią.
Normalnie bym nie odebrał.
Anthony, nie zwalaj na innych.
Ostrzegałem, żebyś dziś nie zdawał.
Musiałem zdawać.
Wcale nie.
Wszystko przez Aleksandra.
Gdyby nie wyrzucił smoczka Trevora,
nie zaziębiłabym się ćwicząc w aucie.
A ty?
Gdybyś wyłączyła lampkę,
zdążyłabym,
a Van Dyke nie zrobiłby afery.
Chim Chiminey mnie nienawidzi, rozumiesz?
Trevor płakał. Gdzie miałam ćwiczyć?
Udało ci się zaliczyć wszystkie słupki na ulicy?
Rano mama widziała mnie nago!
Zdarłeś cały lakier!
Przez nią! To wiedźma.
Bum, bum, jeden po drugim.
Przestańcie!
Dosyć!
To moja wina.
Wszystko przeze mnie.
Widzicie? Mówiłem.
Chwileczkę.
Co ty mówisz?
Słuchajcie.
W nocy zrobiłem sobie urodzinowy deser, zdmuchnąłem świeczkę
i rzuciłem klątwę na dzisiejszy dzień.
- Co? - Przepraszam.
Chciałem wam pokazać,
co to jest naprawdę straszny dzień.
Pomyślałem życzenie
i się spełniło.
Chciałbym, żebyś posiadał
magiczną moc, ale nie możesz
rzucać klątw.
Skarbie, to nie twoja wina.
Chcieliśmy złapać
sto srok za ogon.
Nie. Rzuciłem klątwę.
Nie wiem jak, ale rzuciłem.
I teraz Emily nie wystąpi,
a Anthony nie zawiezie Celii na bal.
A tak marzył, żeby się z nią migdalić w aucie.
Daruj nam szczegóły.
Przepraszam.
Naprawdę.
Tylko nie wyprawiajcie mi przyjęcia.
Wyszłaby masakra.
Mowy nie ma.
Słuchaj...
Ten dzień jeszcze trwa, więc można go uratować.
Masz rację.
Jestem zasmarkana, ale nie odpuszczę premiery.
Skasowałem samochód,
ale zabiorę Celię na ten bal. Zabiorę.
Ten dzień nas nie pokona.
Jak w zeszłym tygodniu, kiedy tata zgubił Trevora w sklepie.
- No, już. - Tak.
Kierownik chciał wezwać policję,
ale tata się nie zgodził.
- Znalazł się. - Szukamy go!
Bobaska?
Znajdę syna!
Zamknęli wyjścia.
Co?
No, już.
Słuchajcie.
Minęła trzecia, więc jedźmy.
Gotowi?
Kto wierzy we wróżki, niech klaśnie!
Emily, dobrze się czujesz?
Mamo! Myśl pozytywnie! Jazda!
Wsiadajcie.
- Pasy! - Pasy!
Jedź, jedź, jedź!
Omyłkowo wypożyczyliśmy pański smoking.
Proszę go odebrać.
To nie do pomyślenia.
Moja siostra ma premierę. Za 10 minut.
Niech pan coś wymyśli.
Mam pewną propozycję. Panu może być do twarzy.
Odpalaj. Jedziemy.
Do boju, Cooperowie!
Udało się.
Anthony, znajdź nam miejsca.
Połamania nóg.
Jestem!
Tylko łyk.
Kochanie!
Em? Myślę, że już wystarczy.
Spokojnie.
- Idzie Piotruś Pan! - Przepraszam.
To ja!
Przepraszamy.
Gwiazda!
Gwiazda
Przepraszam.
Dobra jest.
Ładny strój.
OK.
Prosiłem, o trzeciej.
Nie wyobraża pan sobie, co to za dzień.
Cud, że jesteśmy.
Zawodowcom nie wypada się spóźniać.
Ale zawodowcy nie grają
w szkolnych przedstawieniach.
Proszę spojrzeć na mój samochód,
a zrozumie pan, że lepiej mnie nie drażnić.
Dawaj pan rajstopki, uprząż
i lu z Dzwoneczkiem!
Brawo, tatuśku!
- Złam nogę. - Powodzenia!
Zaraz zaczynamy. Przygotuj się.
Panujemy nad sytuacją. A u ciebie w porządku?
Tak.
Nie mogę się doczekać.
- Świetnie wypadnie. - Na pewno.
Witaj, matko. Witaj, ojcze.
Bądźcie cicho, a opowiem wam bajkę.
Jaką?
Najlepszą.
Pełną magii, wróżek i krwiożerczych piratów
z krainy Nibylandii.
Witajcie!
Nie!
Nazywam się Piotruś Pan!
- Cześć - Co jej jest?
To ten syrop.
Miło was widzieć.
Piotruś Pan rządzi!
Złap ją hakiem!
O, nie!
- Hakiem ją! - Szybuję. Szybuję.
Łap ją!
Puszczaj!
- Ściągnij ją! - Puść mnie!
Zostaw, już!
Nic jej nie jest.
Dziękuję. Dziękuję bardzo.
O matko, Josephine, cześć!
Daniel, hej!
Cześć wszystkim. Proszę, magiczny pył!
Dziękuję!
Ile wypiła tego syropu?
Jak widać, za dużo. Jest.
- Cześć! - Hej, kotku.
Było na co popatrzeć.
Złamałam nos Hakowi.
To nie twoja wina.
Głupio, że cię puściliśmy.
Z lekarstwami nie ma żartów.
Emily. Emily.
Stara, dałaś do pieca!
Muszę się przebrać.
Panie Brand?
Nie teraz.
Nie mogę.
Wszystko będzie dobrze. Naprawdę.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
No, już, skarbie. Od razu lepiej.
Nie duś w sobie.
- Wyjdźmy na powietrze. - Przepraszam.
Nic się nie stało.
Wszystko gra.
Odkąd ona je marchewkę?
Twoja siostra... ma znakomitego cela.
Drugi ręcznik.
Dzięki. Rany.
Halo?
Cześć, Greg.
Nie przeszkadzasz.
Tak?
Nie. Też uważam, że super się gadało.
Spotkanie?
To nienajlepszy moment.
Nie. Nie, nie, nie.
- Idź! - Na drinka?
- Idź! - Sekundkę.
Dziękuję ci, ale mamy
za dużo na głowie.
Nie wszystko naraz.
Klątwa, nie klątwa,
musisz iść!
Dobrze, przyjdę.
To co, widzimy się w Nagamaki?
Fajnie. Cieszę się. Dzięki. Pa.
Super!
No dobra. Śmierdzę.
Tak. Czekaj.
Twój rozmiar.
Nie włożę bluzy pirata.
Pirat albo paw, wybieraj.
Już dobrze.
Wykazałaś się odwagą wylatując na scenę.
Jesteśmy z ciebie dumni.
Poszłaś na całość.
Jesteś nieustraszona.
Pokazałaś, kim jesteś.
To wspaniałe.
Ale jeśli trafisz na Broadway
i znów postanowisz obalić flaszkę syropu, daj znać.
Wybiję ci to z głowy.
To co, jedziemy łupić?
No to pięknie!
Czemu jestem na niebiesko?
Celii się spodoba.
Retro.
Łap chwilę!
Wyglądasz jak pajac.
Idź po Księżniczkę, Książę.
Mój synek...
idzie na bal w smokingu...
i w tenisówkach.
Wyglądasz pięknie.
Co to ma być? Przebrałeś się za Willy'ego Wonkę?
Eksperymentuję.
Co jest?
Oblałem egzamin na prawko.
Pięknie wyglądasz.
Wiadomo.
Ekstra kiecka.
Nie wieje za bardzo?
Dobrze, że wieje - rozprasza woń wymiocin.
Ktoś jest głodny?
- Ja. - Ja.
Zjedzą z nami?
Spokojnie. Usiądziemy osobno.
- Muzyczka? - Tak.
Oczywiście zepsute.
Tak się czasem wygłupiamy.
Myślałem, że cię to rozbawi.
Jedziemy do Nagamaki!
Co? Żartujesz?
Nagamaki!
Pichcą na stole.
Na twoich oczach!
Coś jak fondue, ale inaczej.
Podobno autentyczna japońska knajpa.
Ostrożnie.
Dziękuję.
Konnichiwa. Witamy w Nagamaki!
Dla dwojga.
Tędy, proszę.
Tam są.
Dasz radę?
Tak.
Spokojnie. Jesteś mega mądry.
Kosmicznie inteligentny. Będą ci jeść z ręki.
Tak lepiej?
Wszystko jasne. Idę.
Pokaż im, korsarzu.
- Powodzenia. - Tak jest, powodzenia.
Cześć.
To piracka koszula?
Aye!
Nie inaczej!
Aye-biście!
Witaj na pokładzie!
Jak mu idzie?
Chyba dobrze się bawi.
Tak?
Są pod wrażeniem.
Dobrze.
O to mi chodzi. Wielu graczy.
Jak w Ryzykantach.
Ryzykanci w kosmosie.
Super. Wielu graczy.
- Yoshi odleci. - Spoko.
Za Bena.
I piratów!
A może jesteś adoptowany?
Zjedz krewetkę.
Są pyszne.
Mam alergię.
Wypada znać alergie swojej dziewczyny.
Przepraszam.
Buźka i serduszko?
Nie rozumiem, czemu w tak ważnym dniu
zaprosiłeś mnie do knajpy,
gdzie gotują mi pod nosem.
Kto chodzi do Nagamaki?
Tu jest genialnie.
Patrz! Hope, Dale, Heather i Dave!
Hejka.
Cześć.
Wyglądasz bosko.
- Cudna. - Dzięki.
Super miejsce, nie?
Uwielbiam.
Matko, ja też. Widzimy się później.
Jasne.
Kosmiczny pirat! Kosmiczny pirat!
Sake-kamikadze!
Na oko idzie mu świetnie.
Szefie! Krewetka raz!
Gotów?
Gotów.
I raz!
Brawo!
Ognia!
Trzy!
Cztery!
Jeszcze!
Pięć!
Sześć!
Siedem!
Osiem!
Dziewięć!
Dziesięć!
Tata się jara!
Zależy mu.
Nie, naprawdę. Pali się!
Tarzaj się!
Padnij!
Tato?
A rączki całe!
Dzięki za spotkanie.
Brawo, spisałeś się. Pokazałeś, na co cię stać.
Wiesz, kim jesteś? Sfajczonym korsarzem do kotleta!
Dzięki!
- Tato! - Cześć.
Wszystko dobrze?
Tak. Dobrze.
Świetnie.
Na medal.
Git.
Tato...
nie musisz zawsze sterować pozytywnie.
Pocieszasz nas i jesteśmy ci wdzięczni.
Ale zdarzają się kiepskie dni.
Nic nie poradzisz.
Wierz mi.
Wiem, co mówię.
Przynajmniej jesteśmy razem.
Jestem za was odpowiedzialny.
Macie nie mieć złych dni.
Inaczej czuję się winny.
Ben.
Złe dni
są po to, żebyśmy doceniali dobre.
Dziś jest straszny dzień!
Koszmarny.
Tak. Fatalny!
Niedobry...
Bardzo zły dzień!
Wiecie co?
Ten dzień jest do bani!
- Tak jest. - Dziękuję.
Kocham was.
Chodźcie.
Duszę się!
- Serio? - Jasne. Wskakujcie.
Fajnie! Dobre wieści. Mają miejsce.
Mogą nas zabrać.
Bo ja wiem.
Jak to?
Nie pojedziemy jakimś złomem z twoją porąbaną rodzinką.
Jedź beze mnie.
Co, proszę?
Mam iść na bal sama?
Właśnie tak.
Ja zostaję z rodziną.
Wolisz ich ode mnie?
Tak, Celia. To moja rodzina.
Widocznie też jestem porąbany.
Baw się dobrze, księżniczko.
Co ty wyprawiasz?
Nieważne.
A bal?
Maturalny jest dopiero za rok.
A Celia?
Zrozumiałem, że świat się na niej nie kończy.
- Jesteś pewien? - I to jak.
Fajnie, że jesteś.
Dzięki, tato.
Za co?
Zamiast życzeń.
Skąd się tu wziął?
Spokojnie.
Ostrożnie.
Tam jest.
W porządku.
Za mną.
Rany.
Tam jest kangur.
I emu.
I kakadu.
I walabia.
Znasz się na zwierzakach.
Wszystkie są z Australii. Co jest grane?
Nie tak to miało wyglądać.
- Fakt. - Cześć!
Państwo Cooperowie?
Tak, cześć. Była mowa o mini zoo.
Fauna Australii w zagrodzie.
Tak. Ale zagroda się otworzyła i kangur uciekł.
Jasne. Ale w hallu był jeszcze krokodyl.
Przepraszamy.
Zapomnieliśmy o nim na moment.
Proszę się nie martwić. Zaraz go złapię.
I przypilnuje go pan?
- Tak! - Dobra. Dzięki.
Wszystko załatwimy.
Będzie dobrze?
Już nie wylezie.
To wszystko dla mnie?
Uznaliśmy, że noc w australijskim buszu dobrze ci zrobi.
Chcesz pogłaskać?
To Winston.
Cześć, Winston.
Genialne.
Słuchajcie. Zaraz będą tu goście.
Zrobimy tak.
Emily, muzyka. Anthony, rozpal grill.
Mama, przekąski.
Aleksander, pilnuj, żeby coś nie zjadło Trevora.
Wedle rozkazu.
To chyba wszystko.
Super Cooperowie!
Super!
Lenny! Chodź tu.
Lenny! Łapać go!
- Się robi. - Ben!
Lenny!
- Ben! - Tato?
Lenny!
Dobra.
To było niezłe!
Gdzie jesteś?
Cześć!
Witaj,
kangurze imprezowiczu.
Jestem Ben.
Może wrócisz razem ze mną
na przyjęcie?
Jest!
Brawo, panie Cooper.
Dzięki, Dwayne.
Chodź, Lenny.
Się masz!
Nieźle, co?
Odjazdowa impreza, stary.
Cześć wam!
Twój tata rządzi!
Widziałeś to?
- Hej. - Witaj.
Australijscy kowboje?
- Zgadza się. - Super!
Ale macie warunki.
Cześć, Nina, co tam?
To ci od gier!
Tak, mogę gadać.
Nie, spaliłem sobie tylko włosy.
- Tak? - Właśnie!
Serio?
Objadłem się krewetek.
Stary!
Przyszłaś!
Sto lat!
Ale ekstra!
Dzięki.
Miałem zwariowany dzień.
Ale dobrze się skończył.
Tak.
- Miłego weekendu, Nina. - Miłego weekendu, Greg.
Dzięki za wszystko.
Dzięki.
I jak? Po co dzwonił?
Dostałem pracę.
- Naprawdę? - Tak.
Wspaniale.
Uważają, że jestem fajny.
- Mimo, że spaliłeś... - Mimo wszystko.
- Mimo rączek? - Pokochali ognistego pirata!
A wiesz, co jest najlepsze?
Mam wykonać zadanie.
Godziny pracy ustalam sam.
Dalej będziemy mogli razem odwozić dzieci.
Tak się cieszę.
A ty? Po co dzwoniła? Jak poszło?
Nagranie z premiery jest hitem w sieci.
Pół miliona wejść.
Żartujesz.
Nina mówi, że mamy bestseller.
Fantastycznie!
Tak...
Bomba!
Że też udało się wyprawić te urodziny.
Pokonaliśmy ten dzień.
Co to?
Co oni robią?
To Ciacha z Antypodów.
Autentyczni australijscy kowboje.
Nie sądzę.
Nie!
Panowie! Cenzura!
Wersja dla dzieci!
Proszę!
O, nie.
Dajesz, Aleks! Dajesz, Aleks!
Od dziś będę wiedział,
że nawet zły dzień da się przeżyć, jeśli możesz liczyć na bliskich.
Pomyśl życzenie.
A nawet,
im jest gorzej,
tym rodzina staje się lepsza.
Więcej takich dni!
Nie!
- Co ty gadasz? - Dobra, dobra.
Nam ten zły dzień
bardzo dobrze zrobił!
Tekst - Jan Jakub Wecsile