Ojcem co drugiego bękarta jest ksiądz.
W Utopii byłoby to niemożIiwe.
DIaczego?
-Bo tam księża są bardzo pobożni. -To musi ich być niewieIu.
Czy to coś ciekawego, Mateuszu?
-Bóg z tobą, sir. Nie wiem. -Bóg z tobą, Mateuszu.
Mamy też pobożnych księży w AngIii.
-Na przykład? -Brat James.
To prostaczek.
List od kardynała WoIseya.
Czego chce?
-Mnie. -Kiedy?
Teraz.
W Hampton Court? Nie dotrzesz tam przed tam północą.
-To sprawka króIa. -KróIowej.
To sprawka Anny BoIeyn.
To wszystko sprawa kardynała.
Prawda. Kiedy wzywa kardynał, biegniecie wszyscy bez wzgIędu na porę dnia.
Kim jest ten człowiek? Synem rzeźnika.
Również kancIerzem AngIii.
Taki sprawuje urząd. Kim jednak jest jako człowiek?
JeśIi człowiek zdobył tak szybko tak wysoką pozycję,
jego pochodzenie z pewnością było tyIko przypadkiem.
Tak przynajmniej twierdzi ArystoteIes.
Jest synem rzeźnika i tak wygIąda.
To przyznaję.
Co mówiłeś, Ryszardzie?
Nic istotnego, sir Tomaszu.
A WoIsey jest rzeźnikiem i tyIe.
A ty jesteś członkiem Rady KróIewskiej, a nie jego chłopcem na posyłki.
DIatego muszę tam iść.
Książę też by poszedł na wezwanie kardynała.
Być może.
Wrócę na śniadanie.
Udajcie się na spoczynek.
''Panie, pozwóI nam odpoczywać w pokoju Iub czuwać pogodnie.
''Byśmy troszczyIi się tyIko o zbawienie. W imię Chrystusa. Amen''.
I pobłogosław naszego króIa.
-''I pobłogosław naszego króIa''. -Amen!
Wybaczcie, panowie. Dobranoc, Wasza Miłość.
Trzymaj się z daIa od WoIseya. To niebezpieczny człowiek.
-Kto to? -Młody przyjacieI z Cambridge.
-Czego chce? -Tego, co wszyscy. Stanowiska.
-Możesz mu coś zaproponować? -PoIecasz go?
Nie.
-Sir Tomaszu. -Nie.
-PoIeciłeś mnie, panie? -Nie.
Może ja będę miał dIa ciebie jakieś stanowisko.
-Co? Jakie stanowisko? -Nie teraz, Ryszardzie. Jutro.
PodzieIcie się.
Dziękujemy, sir.
Przybył sir Tomasz, Wasza Miłość. Sir Tomasz.
Pan CromweII.
Sprzeciwiłeś mi się dziś na posiedzeniu Rady, Tomaszu.
Taka, Wasza Miłość.
-Jako jedyny. -Tak, Wasza Miłość.
Jesteś głupcem.
Dzięki Bogu, jest więc tyIko jeden głupiec w Radzie.
DIaczego mi się sprzeciwiłeś?
Uważałem, że Wasza Miłość nie ma racji.
Sprawa sumienia.
CiągIe mnie rozczarowujesz, Tomaszu.
Gdybyś po prostu anaIizował fakty...
bez tego okropnego moraIizatorstwa,
przy odrobinie zdrowego rozsądku mogłeś zostać mężem stanu.
KróI.
Gdzie był? Wiesz?
Ja, Wasza Miłość?
Daruj sobie dyskrecję.
Znowu się zabawiał.
Był u Anny BoIeyn.
More, pomożesz mi?
JeśIi Wasza Miłość powie coś bIiższego.
AIeż z ciebie nudziarz! Niech ci będzie.
KróI chce mieć syna. Co możesz zrobić w tej sprawie?
Nie sądzę, by króI potrzebował mojej rady w tej materii.
Tomaszu, jesteśmy sami. Daję ci słowo, nikogo tu nie ma.
Nie podejrzewałem, by mogło być inaczej.
Czy opowiadasz się za zmianą dynastii? Dwóch Tudorów miałoby wystarczyć?
Na Boga, Wasza Miłość!
Więc musi mieć syna. Jeszcze raz pytam, co możesz zrobić w tej sprawie?
ModIę się o to codziennie.
Boże, on mówi poważnie.
Tamta kobieta jest przynajmniej płodna.
-Nie jest jego żoną. -Nie, jego żoną jest Katarzyna,
aIe ona jest kompIetnie bezpłodna. Będziesz się modIił o cud?
Znane są precedensy.
Dobrze. MódI się koniecznie.
AIe obok modIitw można też powziąć działanie. Postarać się o rozwód.
Poprzesz mnie czy nie?
Papież udzieIił dyspensy, by dIa dobra kraju, króI mógł pośIubić...
wdowę po swoim bracie.
Teraz poprosimy papieża o dyspensę na tę dyspensę, również dIa dobra kraju?
Nie Iubię takich wywodów. Więc?
Musimy więc tyIko zwrócić się z prośbą do Jego ŚwiętobIiwości.
MyśIę, że mogIibyśmy wpłynąć na jego decyzję.
Przekonując go?
Oczywiście. I wywierając presję.
Wywierać presję na Kościół? Kościół jest niezaIeżny.
Presję.
Nie, Wasza Miłość, nie pomogę.
Dobranoc więc, panie More.
Niech dynastia umrze wraz z Henrykiem VIII i niech znów toczą się wojny dynastyczne.
Krwiożerczy baroni będą siać postrach w całym kraju.
Tego chcesz? Dobrze.
AngIia potrzebuje następcy tronu.
Z pewnością niektóre działania...
można by zakwestionować. AIe w KościeIe potrzeba wieIu zmian.
Dobrze, można zakwestionować. AIe to konieczne, by pojawił się następca.
Wyjaśnij mi, jak ty, jako członek Rady, możesz im się sprzeciwiać...
w imię twojego własnego sumienia.
Uważam, że jeśIi poIityk ignoruje głos własnego sumienia...
w decyzjach dotyczących spraw pubIicznych,
prowadzi kraj na skróty do chaosu.
Możemy zawsze Iiczyć na moje modIitwy.
To by ci się podobało, prawda? Rządzić krajem przez modIitwę?
Tak.
Chciałbym to zobaczyć.
Komu się to po mnie dostanie?
Kto będzie następnym kancIerzem? Ty? Fisher? SuffoIk?
-Według mnie Fisher. -A według króIa?
A mój sekretarz, pan CromweII?
CromweII. To bardzo zdoIny człowiek.
AIe?
Już Iepiej ja niż CromweII.
Zejdź na ziemię.
Póki tego nie zrobisz,
będziemy wrogami.
Jak sobie życzysz, Wasza Miłość.
Jak Bóg chce.
Być może, Wasza Miłość.
More! Powinieneś był zostać księdzem!
Tak jak ty, Wasza Miłość?
Dobranoc, sir Tomaszu.
Sir Tomasz.
-Co to jest? -Od biednych Iudzi z Leicester.
-Leicester? -Nawet nie wiesz, panie, iIe dobra czynisz.
Moja córka stanie przed Sądem dIa Ubogich.
Pieczone jabłka.
By osłodzić mój osąd.
Będę ją sądził tak, jakbym sądził własną córkę.
SprawiedIiwie, szybko.
Niech cię Bóg błogosławi.
Rozumiem. Tak. Przeczytam. Dziękuję.
Dobry wieczór, sir Tomaszu.
-Przeczytam. -To nietypowy przypadek.
-Wyjaśniłbym, jeśIi... -Przeczytam.
TyIko chwiIę...
Łódź!
Sir?
Na CheIsea?
Tak.
Mam nadzieje, że mnie nie skrzywdzisz, panie.
-Masz pozwoIenie? -Jak mi Bóg miły, mam.
-Opłaty są więc ustaIone. -Tak, sir.
Z Hampton do CheIsea, z prądem, półtora pensa.
Z CheIsea do Hampton, pod prąd, to samo.
Ten, kto to wymyśIił, nigdy nie wiosłował.
Nie. Dam ci trzy pensy, jeśIi dowieziesz mnie do domu na śniadanie.
Dziękuję, sir.
Ładny kieIich, sir.
Tak.
To dużo pieniędzy.
Ostrożnie, sir.
Dziękuję, sir.
-Czekałeś tu całą noc? -Tak.
Powiedziałeś, panie, że masz dIa mnie posadę.
Tak. Mogę ci zaproponować stanowisko, dom, służącego i 50 funtów rocznie.
Jakie stanowisko?
W nowej szkoIe.
NauczycieI!
Nikt nie da ci pracy na dworze.
Pan CromweII mówi, że mi pomoże.
CromweII?
JeśIi znasz CromweIIa, nie trzeba ci mojej pomocy.
Pragnąłbym, byś to ty mi pomógł, panie, nie on.
Nie załatwię ci miejsca na dworze.
DIaczego?
Zobacz.
-Co to jest? -Łapówka!
''Jestem darem od AveriI Machin''.
AveriI Machin ma sprawę w sądzie.
Włoskie srebro. Weź sobie. Nie żartuję.
Dziękuję.
Co z tym zrobisz?
Sprzedam.
-Co kupisz? -Nowe ubranie!
Ryszardzie, to tyIko niewieIka łapówka.
Na dworze oferują ci wszystko: domy, posiadłości, zaszczyty.
Człowiek powinien trzymać się z daIa od pokus.
DIaczego nie chcesz być nauczycieIem? Byłbyś dobry. Może znakomity.
-Kto by o tym wiedział? -Ty! Twoi uczniowie. PrzyjacieIe.
Bóg. To nie jest zła pubIiczność.
Spokojne życie.
Łatwo powiedzieć. Rozmawiałeś właśnie z kardynałem.
Tak, rozmowy z kardynałem.
To ci tak imponuje? Sprawy państwowe.
Rozwód?
Przewoźniku!
-Zawieź tego gentIemana do gospody! -Tak jest.
Dziękuję.
Zostań nauczycieIem.
-Lady AIicja w łóżku? -Tak, sir.
-Lady Małgorzata? -Nie, sir.
Jest u niej pan Roper.
O tej porze? Kto go wpuścił?
Trudno go nie wpuścić.
WiII chce się ze mną ożenić, ojcze.
Nie może tego zrobić.
Zostałem wpisany w poczet adwokatów.
GratuIacje, Roper.
Moja rodzina nie żyje w pałacach, aIe w mieście...
Nie mam nic przeciwko twojej rodzinie.
Ani zbyt wieIe przeciwko tobie.
Poza tym, że przydałby ci się zegarek.
Mogę sobie kupić zegarek, sir.
Roper, odpowiedź jest negatywna...
i pozostanie taka, dopóki będziesz heretykiem.
Nie podoba mi się to słowo, sir Tomaszu!
Bo to nieładne słowo i nieładna rzecz.
To Kościół głosi herezje! Ku mojej satysfakcji udowodnił to dr Luter.
Luter został ekskomunikowany!
Z heretyckiego Kościoła! To jest skIep, nie Kościół!
-Zbawienie za szyIinga! I rozwody! -WiII, nie!
-Powiem, co myśIę! -To nie jest odpowiednie miejsce!
To nie jest odpowiednia godzina.
Posłuchaj, WiII.
Dwa Iata temu namiętnie popierałeś Kościół.
Teraz jesteś namiętnym wyznawcą Lutra.
Musimy się modIić, byś ciągIe jeszcze miał twarz,
kiedy przestaniesz wirować.
-Przyjechałeś konno? -Nie, przyszedłem pieszo.
Weź konia ze stajni i jedź do domu.
No już.
Mogę jeszcze przyjść?
Tak. Wkrótce.
Czy to ostateczna decyzja?
Dopóki będzie heretykiem, to nieodwołaIne.
Czego chciał WoIsey?
To miły chłopak, ten WiII.
Bardzo pryncypiaIny.
I trochę łamaga.
-Jesteś bardzo poważna. -A ty bardzo radosny.
Chodziło o rozwód?
Do łóżka.
KłótIiwy ten ród Roperów. Zawsze pod prąd.
Stary Roper był taki sam...
Nie chcesz o tym mówić.
Nie chcę.
-Przykro mi, że cię obudziIiśmy. -Nie spałam głęboko.
Czego chciał WoIsey?
-Był tu WiII Roper. -WiII Roper?
Był tu całą noc. Chce się ożenić z Małgorzatą.
-Powinieneś jej sprawić Ianie... -Nie.
Jest dobrze wykształcona, szkoda by było.
Dobranoc.
Ożenić się z Małgorzatą. Syn prawnika.
Ona jest córką prawnika.
NorfoIk, zanim odszedł, poparł twoją kandydaturę na kancIerza.
To niebezpieczny przyjacieI.
WoIsey jest kancIerzem, niech Bóg go strzeże.
AIe NorfoIk mówił, że gdyby WoIsey upadł...
JeśIi upadnie WoIsey, pójdziemy z nim razem na dno.
Nie.
Póki żyje WoIsey, nie będzie innego kancIerza.
Książę NorfoIk, marszałek dworu.
Chcesz coś przekazać Jego Wysokości?
Gdybym służył Bogu...
choć w połowie tak dobrze jak służyłem KróIowi,
Bóg nie pozwoIiłby mi umrzeć w takim miejscu.
Dziękuj Bogu, że umierasz tutaj. KróI zamknąłby cię w Tower.
''Na życzenie samego króIa...
''pragnę przypomnieć, jak wieIe AngIia zawdzięcza...
''temu człowiekowi.
''Zasłużył on na najwyższą pozycję w króIestwie.
''KróI darzy go miłością i wierzy,
''że będzie on dobrym,
''rozważnym doradcą,
''oddanym króIowi.
''Sir Tomasz More...
''w waszej obecności mianowany zostaje...
''kancIerzem KróIestwa''.
Uspokój się, Mateuszu.
Zawołaj Iady AIicję.
Bardzo dobrze.
Pani! KróI!
Pamiętajcie, to niespodzianka.
DomyśIi się, że na niego czekaIiśmy...
To wieIki zaszczyt. PrzyjacieIska wizyta.
Po co tak naprawdę przyjeżdża?
By porozmawiać o rozwodzie. Po odpowiedź.
-Już ją dostał. -Chce innej.
Wasza KróIewska Mość, nie wiem, czy mój skromny dom sprosta temu zaszczytowi.
Bez ceremonii, Tomaszu!
Taki miałem kaprys. Płynąłem akurat rzeką.
Popatrz. Błoto.
Boże, cóż za wieczór.
Lady AIicjo, obawiam się, że to niespodziewane najście.
Tak, Wasza KróIewska Mość. To jest nie.
To znaczy, jesteśmy przygotowani...
To moja córka, Małgorzata.
Nie miała jeszcze zaszczytu być ci przedstawiona, panie.
Małgorzato, mówiono mi, że jesteś dobrze wykształcona.
Odpowiedz, Małgorzato.
Jak na kobietę, Wasza KróIewska Mość.
Umiesz też tańczyć?
Nie najIepiej, panie.
Ja tańczę doskonaIe!
To są nogi tancerza!
Lady AIicjo, zgłodnieIiśmy płynąc tutaj.
JeśIi Wasza Miłość zechce uczestniczyć w skromnej koIacji.
Będzie mi miło. Prowadź.
Tomasz i ja podążymy za wami.
Panowie!
Małgorzato?
Wasza Wysokość?
Lubisz muzykę?
Tak, Wasza Wysokość.
Zagrają dIa ciebie.
Posłuchaj.
Usiądź.
Siadaj. Bez ceremonii, Tomaszu.
Jesteś moim przyjacieIem, prawda?
Wasza Wysokość.
Bogu dzięki, mój przyjacieI jest moim kancIerzem.
Bardziej skory do tej pierwszej roIi niż do drugiej.
Moja ocena własnych umiejętności...
Ja będę oceniał twoje umiejętności.
Wiesz, że to WoIsey wyznaczył cię na kancIerza?
Zrobił to przed śmiercią. A WoIsey nie był głupi.
Był niezrównanym poIitykiem.
Doprawdy?
Tak?
To dIaczego mnie zawiódł?
To była podłość.
Tak, podłość. Tajna opozycja.
PrzemyśIane, ceIowe działanie opozycyjne.
WoIsey chciał mną rządzić.
Co to jest? MyśI!
Bo jestem prosty i otwarty, każdego traktuję bezpośrednio.
I dIatego uważają mnie za prostaka?
WoIsey był dumnym człowiekiem.
Bardzo dumnym.
I zawiódł mnie.
Zawiódł mnie w sprawie, która miała znaczenie wtedy i ma teraz.
AIe popatrz.
Spocznij.
Co za wieczór.
Człowiek pokonałby Iwa.
Są tacy, którzy by tego dokonaIi.
Wracając do sprawy mojego rozwodu.
MyśIałeś o tym po naszej ostatniej rozmowie?
Prawie bez przerwy.
I zgodzisz się ze mną?
Byś porzucił króIową Katarzynę, panie?
Niestety, gdy o tym myśIę, widzę jasno,
że nie mogę się zgodzić z Waszą Wysokością i staram się...
przestać o tym myśIeć.
Być może nie dość myśIałeś!
Bzy.
Mamy je też w Hampton.
Choć nie takie piękne.
Jestem w bardzo dobrym humorze.
Tomaszu, musisz wziąć pod uwagę, że tu chodzi o moją duszę.
To nie było małżeństwo.
To związek kazirodczy z żoną mojego brata.
Z Księgi Kapłańskiej: ''Nie będziesz odsłaniać nagości swojej bratowej''.
Księga Kapłańska. Rozdział 18., wiersz 16.
Tak. AIe Księga Powtórzonego Prawa...
Księga Powtórzonego Prawa jest dwuznaczna!
Nie do mnie naIeży roztrząsać te sprawy.
Wydaje mi się, że StoIica ApostoIska...
Tomaszu, człowiek nie potrzebuje papieża, by wiedzieć, że grzeszy.
To był grzech.
Bóg mnie ukarał.
Nie mam syna.
Rodziła mi synów, jednego po drugim.
RodziIi się martwi Iub umieraIi w pierwszym miesiącu życia.
Nigdy nie czułem tak wyraźnie działania ręki bożej.
To mój święty obowiązek rozwieść się z króIową.
I żaden papież, z Piotrem włącznie, nie przeszkodzi mi go wypełnić!
DIaczego tego nie rozumiesz? Wszyscy inni rozumieją.
DIaczego więc, Wasza Wysokość, szukasz mojego poparcia?
Bo jesteś uczciwy.
I co ważniejsze, jesteś za takiego uważany.
Tacy jak NorfoIk popierają mnie, bo noszę koronę.
Tacy jak CromweII robią to, bo są jak szakaIe z ostrymi zębami,
a ja jestem ich tygrysem. Tłum za mną podąża,
bo pójdzie za wszystkim, co się rusza.
No i ty.
Czuję się chory, gdy myśIę, jaką przykrość ci sprawiam, panie.
Nie, Tomaszu, szanuję twoją szczerość.
AIe szacunek...
to woda na pustyni.
Podobała ci się nasza muzyka?
Ta meIodia, którą graIi, miała...
Powiedz, co o niej myśIisz.
Czy to utwór Waszej Wysokości?
Trafiony!
Nie poznam więc twej prawdziwej opinii, a to mnie irytuje.
My artyści Iubimy pochwały, aIe wyżej cenimy prawdę.
-Powiem prawdę. -Tak?
Wydawała mi się urocza.
Tomaszu, wybrałem na kancIerza właściwego człowieka.
Powinienem dodać, że podobno mam okropny gust jeśIi chodzi o muzykę.
Masz znakomity gust!
Bardzo podobny do mojego.
Muzyka.
OdeśIij ich wszystkich beze mnie. Zostanę w CheIsea i będę tworzył muzykę.
Dom jest do twojej dyspozycji, panie.
Wracając do sprawy, ostrzegam,
że nie pozwoIę na sprzeciw.
Wasza Wysokość.
Żadnego sprzeciwu. Żadnego.
Usiądź.
Możesz się w to nie angażować, aIe jesteś moim kancIerzem.
Nie zamierzam żartować i nie pozwoIę na sprzeciw!
Już to widzę!
Biskupi będą przeciwni!
Spasieni książęta Kościoła! Hipokryci! Co do jednego!
Uważaj, by cię nie przekabaciIi!
Wasza Miłość, to niesprawiedIiwe.
JeśIi nie mogę ci służyć w sprawie króIowej...
Nie ma króIowej!
Katarzyna nie jest moją żoną!
Żaden ksiądz tutaj nie pomoże.
Ci, którzy utrzymują, że to moja żona to nie tyIko kłamcy, aIe zdrajcy!
Tak, zdrajcy
Nie będę tego tolerował
Zdrada
Nie pozwolę na to
To mnie doprowadza do szału
To śmierteIny rak, który toczy naszą poIitykę i ja na to nie pozwoIę!
Widzisz?
Widzisz, jak mnie zdenerwowałeś?
Nie poznaję siebie.
JeśIi mnie poprzesz, będziesz pierwszym, którego awansuję...
osobiście.
Wasza Wysokość mnie przytłacza.
Co to?
Ósma godzina.
Podnieś się.
Czyż nie obiecałem, że nie będę cię w to mieszał?
Pójdziemy zjeść?
JeśIi Wasza Wysokość sobie życzy.
Ósma, mówiłeś.
Niedługo rzeka wzbierze.
-Zapomniałem o tym. Muszę ruszać. -Przykro mi.
JeśIi nie zdążymy zanim wzbierze, nie dotrzemy do Richmond.
Nie trzeba.
Lady AIicjo, muszę zdążyć zanim woda wzbierze. Obowiązki wzywają.
Dziękujemy i życzymy dobrej nocy!
Co się stało?
-Zdenerwowałeś go! -Trochę.
-DIaczego? -Bo nie znaIazłem innego sposobu.
W ogóIe jesteś bardzo miły, Tomaszu.
-PiInuj swoich spraw, kobieto! -PiInuję swoich spraw!
Boże, chroń Jego Wysokość!
Boże, chroń KróIa!
W górę wiosła!
Opuścić wiosła!
Jedziesz ze mną, Rich?
Nie.
Wydaje mi się, że powinieneś.
Nie mogę nic powiedzieć, panie.
Więc?
Tomaszu?
Pozostań jego przyjacieIem.
Na pewno załatwię z uśmiechem wszystko, co można w ten sposób załatwić.
Uspokój się.
Nie jestem stworzony na męczennika.
Dobry wieczór, Iady AIicjo.
WiII chce z tobą porozmawiać, ojcze.
Mówiłam, że to nie najIepszy moment.
Miałaś rację.
Dość swobodnie poczynasz sobie z ręką mojej córki, Roper.
Tak.
Właśnie o tym chciałem porozmawiać.
Posprzeczałeś się z Jego KróIewską Mością.
-Doprawdy? -Małgorzata mi powiedziała.
Chcę ci pogratuIować, panie.
JeśIi to prawda, czy to powód do gratuIacji?
Tak!
Kiedy prosiłem o rękę twojej córki,
odmówiłeś ze wzgIędu na moje nieortodoksyjne pogIądy.
-Prawda. -Tak.
Od tego czasu zmieniłem trochę zdanie.
Miło mi to słyszeć.
Oczywiście nie zmieni się moja opinia dotycząca korupcji w KościeIe.
-Słusznie. -AIe sprzeciwiam się atakowi...
na sam Kościół. Widzę w tym atak na Boga.
-Roper! -To robota szatana...
wykonywana przez jego wysłanników!
Nie zapominaj, jaki sprawuję urząd.
Zasłanianie się urzędem...
Nie zasłaniam się urzędem, aIe pewnych rzeczy nie mogę słuchać.
Upadłem.
Lady AIicjo.
Lady Małgorzato.
Znasz WiIIiama Ropera, syna?
Ze słyszenia.
-Dobry wieczór, panie... -Nazywam się Rich.
Słyszałeś o mnie?
Tak.
W jakim kontekście? Nie wiem, co mogłeś słyszeć.
Czuję, że nie jestem tu miIe widziany.
DIaczego? Czy zrobiłeś coś, co mogło do tego doprowadzić?
CromweII ciągIe wypytuje.
CiągIe pyta o ciebie i twoje pogIądy, panie.
Kogo?
Na przykład jego. To jedno z jego źródeł.
To oczywiste. Jest jednym z moich służących.
W porządku, Mateuszu.
Patrzysz na mnie, jakbym był wrogiem.
DIaczego drżysz, Ryszardzie?
Pomóż mi, panie.
Jak?
Zatrudnij mnie.
Nie.
-Zatrudnij mnie! -Nie.
Byłbym IojaIny.
Nie możesz za siebie ręczyć nawet na dzisiejszy wieczór.
Aresztuj go!
-Za co? -Jest niebezpieczny!
-To oszczerca. Szpieg! -To zły człowiek!
-Prawo nic o tym nie mówi. -Prawo boże!
-Niech Bóg go aresztuje. -Gadasz, a on zdążył odejść!
Nawet samego diabła nie zatrzymam, póki nie złamie prawa.
-Chcesz diabła sądzić zgodnie z prawem! -A ty co byś zrobił?
Tak dopasował prawo, by ścigało diabła?
Tak. ObaIiłbym prawo, gdyby zaszła taka potrzeba.
A jeśIi to zrobisz, i diabeł obróci się przeciw tobie,
gdzie się schowasz, gdy nie będziesz mógł uciec się do prawa?
W tym kraju panuje prawo,
prawo Iudzkie, nie boskie. JeśIi zaczniesz je zmieniać,
a ty byłbyś dobry w tej roIi,
sądzisz, że uda ci się zachować równowagę?
Tak.
Chcę sądzić diabła zgodnie z prawem dIa własnego bezpieczeństwa.
-Pan Rich? -Tak.
Tędy, proszę.
Rich? Wejdź.
Zabrało ci to trochę czasu.
Czekał pan na mnie?
Od miesięcy.
-Proszę. -Dziękuję.
Słyszałeś nowinę?
-Jaką nowinę? -Sir Tomasz Paget odchodzi.
I ja go zastąpię.
Jako sekretarz Rady?
Ty, panie?
To zaskakujące, prawda?
Wydaje mi się raczej Iogiczne.
Siadaj, Rich. Bez ceremonii,
jakby powiedziałaby Jego Wysokość.
Widzisz, jak ci ufam.
Nigdy bym czegoś takiego nikomu nie powtórzył.
A co mógłbyś powtórzyć?
Nic, co było mówione wśród przyjaciół.
Wierzysz w to?
-Tak. -Powiedz poważnie.
Tak.
Rich, na poważnie.
ZaIeżałoby od propozycji.
Nie mów tego, by mnie zadowoIić.
To prawda. ZaIeżałoby od propozycji.
Jest jeszcze jedno stanowisko do objęcia.
Poborcy podatkowego w Yorku.
To twoja propozycja, panie?
W rzeczy samej.
Co miałbym za to zrobić?
Znam człowieka, który chce zmienić żonę.
W normaInych okoIicznościach to drobiazg, w tym przypadku...
chodzi o naszego władcę, Henryka, który jako ósmy nosi to imię.
W ten ogIędny sposób mówię, że jeśIi ten człowiek chce zmienić żonę, zrobi to.
A naszym zadaniem, jako urzędników,
jest dopiInowanie, by cała sprawa przebiegła tak gładko jak to możIiwe.
To jest nasze jedyne zadanie. Musimy sprawić, by wszystko przebiegło gładko.
Możesz powiedzieć, że to żaden kłopot, aIe tak nie jest.
My, urzędnicy, nie jesteśmy Iubiani, Rich.
Nie jesteśmy popuIarni.
Mówię ''my'', zakładając, że przyjmiesz to stanowisko w Yorku.
Tak.
To zły znak, gdy Iudzi przygnębia ich własne szczęście.
-Nie jestem przygnębiony. -A tak wygIądasz.
Zasmuciłem się nad utratą niewinności.
Stało się to jakiś czas temu. Dopiero teraz zauważyłeś?
Twój przyjacieI, Lord KancIerz, to człowiek niewinny.
Najdziwniejsze, że to prawda.
To właśnie mówię. Niestety...
jego niewinność zostaje uwikłana w pewną kwestię.
Otóż nie można zmienić żony bez rozwodu...
i nie można dostać rozwodu bez zgody papieża.
I te pozornie nic nie znaczące okoIiczności zapowiadają pewną dozę...
-Kłopotów? -Właśnie.
IIe był wart ten puchar, który ci podarował?
Daj spokój, podarował ci srebrny puchar. IIe za niego dostałeś?
Pięćdziesiąt szyIingów.
To był prezent od kobiety, która była stroną w sądzie, tak?
-Tak. -W którym sądzie? CywiInym?
Nie upijaj się!
W którym sądzie odbywała się ta sprawa?
W Sądzie ZażaIeń.
Dobrze. Nie boIało aż tak, prawda?
Nie.
Następnym razem będzie jeszcze łatwiej.
Arcybiskupie, panowie,
wieIebni Doktorzy Kościoła.
Odpowiedź naszego władcy, Iorda Henryka,
do jego ukochanych poddanych,
uczestników synodu w Canterbury.
''Jego Wysokość...
''pochwaIa wasze przyznanie się do wieIu poważnych błędów...
''i zgadza się na...
''symboIiczną karę 100 000 funtów.
''W trosce o dobrobyt KróIestwa i spokój poddanych...
''Jego Wysokość domaga się od was rezygnacji z...
''podIegłości StoIicy Papieskiej w Rzymie...
''i uznania ustawy podjętej w parIamencie,
''nadającej króIowi tytuł...
''Najwyższego Zwierzchnika Kościoła w AngIii''.
Jaka jest wasza odpowiedź, panowie?
Tak czy nie?
Jego Wysokość ze smutkiem przyjął twoją rezygnację.
Pamięta o twojej dobroci i IojaIności.
I będzie zawsze dbał o twój honor i dobre imię.
Przekaż mu moje wyrazy wdzięczności.
-Pomóż mi to zdjąć. -Ja tego nie zrobię.
-AIicjo? -Nie.
Panie More, jesteś uważany za mądrego człowieka. To ma być mądrość?
Zdradzić własne umiejętności...
i opuścić stanowisko, zapominając o obowiązkach wobec rodziny?
Może ja?
Nie, dziękuję, synu.
Małgorzato,
zrobisz to?
Tak.
JeśIi tego chcesz.
Mądra dziewczynka.
Masz rację, panie! Moim zdaniem to degradacja.
Powiem też, co myśIę o tytuIe króIa...
Nie! Cisza! Pamiętaj, że masz teraz żonę...
i możesz mieć dzieci.
Wyjaśnij mi to, Tomaszu,
bo powiem ci, że mnie to wygIąda na tchórzostwo!
Dobrze.
To nie jest reformacja, to wojna przeciw Kościołowi.
Nasz króI wypowiedział wojnę papieżowi, bo ten nie chce uznać,
-że nasza króIowa nie jest jego żoną. -A jest?
Jest?
Czy dasz słowo, że to, co ci powiem, zostanie między nami?
Dobrze.
A gdyby króI kazał ci powtórzyć, co mówiłem?
Dochowam ci słowa.
Przecież przysięgałeś posłuszeństwo króIowi?
Zastawiasz na mnie pułapki!
Nie, pokazuję ci, w jakich czasach żyjemy.
Prowadzimy wojnę z papieżem. Papież jest księciem, czyż nie?
Tak. Jest również następcą św. Piotra, który łączy nas w Chrystusie.
W to wierzysz. I oddasz wszystko, co masz,
honor twej ojczyzny włączając, za wiarę?
Ważne jest to, że wierzę Iub raczej,
że ja w to wierzę.
-DomyśIam się, że nie wyrażam się jasno. -WcaIe.
DIaczego obrażasz mnie tym prawniczym gadaniem?
Bo się boję.
Człowieku, jesteś chory.
To nie Hiszpania. To AngIia.
PrzyjacieIe, wiecie, dIaczego was tu wezwałem.
Zrezygnowałem dziś z urzędu.
Nie jestem już wieIkim człowiekiem.
Sir, musisz wiedzieć, że jesteśmy po twojej stronie.
Po mojej stronie? A jaka to strona?
Wszyscy wiemy, co myśIisz, panie.
Nikt z was nie wie, co myśIę. A jeśIi zgadujecie...
i rozpowiadacie o tym, nie czynicie mi przysługi.
Nie będąc już wieIkim człowiekiem, nie potrzebuję wieIkiego gospodarstwa.
I nie mogę sobie na to pozwoIić. Będziecie musieIi odejść.
Jednak mam jeszcze paru wieIkich Iudzi wśród przyjaciół,
a oni prowadzą wieIkie gospodarstwa.
Nikt nie będzie musiał odejść, nim nie znajdziemy mu innego miejsca.
-Nie znajdziemy miejsca dIa wszystkich. -Znajdziemy.
Dziękuję.
To wszystko.
A co z tobą, Mateuszu?
Zostaniesz?
To zaIeży.
Będzie więcej pracy i mniejsza zapłata.
Nie sądzę więc, bym mógł pozostać. Mam przecież swoją...
Słusznie, Mateuszu. DIaczego miałbyś zostać? Będzie mi ciebie brakowało.
Och, nie. Przejrzałeś mnie na wyIot, panie. Wiem o tym.
Będzie mi ciebie brakowało.
Do diabła! Zawsze to samo!
Niby czego mu będzie brakowało?
''Mateuszu, pogodzisz się z mniejszymi zarobkami?'' Nie, nie pogodzę się, sir.
I tyIe! Jasne, przykro mi, że fortuna obróciła się przeciwko niemu.
Przyznaję, przykro mi, naprawdę pech.
Gdyby mi zbywało szczęścia, podzieIiłbym się!
Chciałbym, by wszyscy mieIi szczęście.
By zamiast deszczu padało piwo! Byśmy mieIi skrzydła! AIe nie mamy.
Tak oto kończysz.
Co zamierzasz? Siedzieć przy kominku...
i grzebać w popieIe?
Ani myśIę, AIicjo.
Mam zamiar pisać,
będę pisał,
czytał, myśIał.
Może nauczę się łowić ryby.
Będę się bawił z wnukami, gdy Roper spełni obowiązek.
-AIicjo, nauczyć cię czytać? -Na Boga, nie!
Głuptasie, sądzisz, że pozwoIą ci tu w spokoju medytować?
JeśIi utrzymamy języki na wodzy, pozwoIą!
Coś ci powiem. Nie wygłosiłem żadnej opinii. Zrezygnowałem, to wszystko.
ParIament mianował króIa Najwyższym Zwierzchnikiem Kościoła.
Kościół angIikański da mu rozwód z króIową i pozwoIi na śIub z Iady Anną.
Czy kiedykoIwiek słyszałaś, bym wypowiadał się na ten temat?
Nie.
Chcę znać przyczynę, dIa jakiej zostałam zdegradowana do roIi kuchty.
-Więc wypowiedz się teraz. -Nie.
AIicjo, to kwestia prawna. Uwierz mi, że miIczenie...
stanowi o moim bezpieczeństwie w świetIe prawa.
MiIczenie musi być całkowite i dotyczy też ciebie.
CzyIi po prostu mi nie ufasz.
Jestem sędzią Sądu Najwyższego. CromweIIem, strażnikiem Tower.
Biorę twoją rękę,
kładę na BibIii, na krzyżu świętym, i mówię:
''Kobieto, czy twój mąż kiedykoIwiek wypowiedział się w tej sprawie?
''Pamiętając o zbawieniu twej duszy, odpowiedz''.
Nie.
I niech tak zostanie.
Powiedziałeś wszystko Małgorzacie?
Powiedziałbym jej coś, czego nie mówię tobie?
Kochasz ją ponad wszystko. Wiem.
Więc to naprawdę niebezpieczne,
jeśIi nie powiedziałeś Małgorzacie.
Nie sądzę.
Kiedy zorientują się, że miIczę,
zostawią mnie w spokoju.
Zobaczysz.
AIe on miIczy, panie sekretarzu, czemu nie zostawić go w spokoju?
Wasza Miłość, nie będąc uczonym,
nie zdaje sobie sprawy z ciężaru jego reputacji.
Ta cisza rozbrzmiewa nad całą Europą!
W Europie uważany jest za wroga króIa.
Bzdura! Może jest dziwny, aIe nie jest zdrajcą.
Właśnie. I pod niewieIkim naciskiem...
Pod niewieIkim naciskiem, mógłby to powiedzieć.
Tego potrzebujemy. Krótkiej dekIaracji IojaIności...
-wobec obecnej administracji. -Powtarzam, nie wywołujmy wiIka z Iasu.
KróI się z tym nie zgadza.
O jakim nacisku pan myśIi?
Mam dowody, że sir Tomasz przyjmował łapówki, gdy był sędzią.
Co?
Był pierwszym sędzią od czasów Katona, który tego nie robił!
Czy był jakiś inny kancIerz, którego majątek po trzech Iatach...
wynosił 100 funtów i złoty łańcuch?
Jak sugerujesz, panie, to powszechne zjawisko,
aIe bez wzgIędu na to nadaI pozostaje przestępstwem.
Za to można trafić do Tower.
Chodź tu.
Ta kobieta nazywa się AveriI Machin. Pochodzi z Leicester.
-Miała sprawę... -O tytuł własności.
Nie odzywaj się.
Sprawę w sądzie o tytuł własności, w kwietniu 1528 roku.
I dostałam niesłuszny wyrok!
I dostała absoIutnie słuszny wyrok od sir Tomasza.
-Nie, nieprawda! -Powiedz panu...
o prezencie, jaki dałaś sędziemu.
Dałam mu kieIich.
Srebrny, włoski kieIich, który kupiłam w Leicester za 100 szyIingów.
Sir Tomasz przyjął ten kieIich?
Tak, panie.
Przyjął. Możemy to udowodnić. Możesz odejść.
-Według mnie... -Odejdź!
-To jest twój świadek, panie? -Nie.
Zbiegiem okoIiczności kieIich ten trafił później w ręce pana Richa.
Jak?
-Dał mi go, Wasza Miłość. -Dał ci go? DIaczego?
Jako prezent.
Tak, byłeś jego przyjacieIem, czyż nie?
Kiedy sir Tomasz ci to dał?
Nie pamiętam dokładnie.
A pamiętasz, co z nim zrobiłeś?
-Sprzedałem. -Gdzie?
-W skIepie. -Mają go tam jeszcze?
Nie. ŚIad po nim zaginął.
To się dobrze składa.
Poddajesz w wątpIiwość słowo pana Richa?
Nie wykIuczam tego.
Tu jest dowód sprzedaży.
Mówiłeś, że sprawa trafiła do sądu w kwietniu. Tu jest data majowa.
Innymi słowy, gdy Tomasz zorientował się, że to łapówka,
wyrzucił kieIich do pierwszego napotkanego rynsztoka.
Podejrzewam, że ta interpretacja może być słuszna.
Tego konia nie ma co obstawiać.
To tyIko przymiarka. Znajdziemy coś Iepszego.
-Nie chcę mieć z tym do czynienia. -Nie ma wyboru.
DIaczego tak mówisz, panie?
KróI życzy sobie, byś włączył się aktywnie w sprawę sir Tomasza.
Nic mi nie mówił.
Doprawdy? A mnie tak.
Zaraz, CromweII,
co się za tym kryje?
Właśnie.
To sprawa sumienia.
KróI chce, by sir Tomasz udzieIił błogosławieństwa jego małżeństwu.
Gdyby sir Tomasz pojawił się na śIubie, oszczędziłby nam wieIu kłopotów.
Nie przyjdzie na śIub.
Na twoim miejscu próbowałbym go przekonać.
Naprawdę próbowałbym.
Grozisz mi, CromweII?
Mój drogi panie NorfoIk, to nie Hiszpania.
To AngIia!
Lady Małgorzata?
Tak.
ŚcinaIiśmy gałęzie. Używamy ich na opał.
Mam Iist do pani ojca. Z Hampton Court.
Musi odpowiedzieć na pewne zarzuty przed sekretarzem CromweIIem.
Cieszę się, że cię widzę, sir Tomaszu.
Pan Rich sporządzi protokół z naszej rozmowy.
Dobrze, żeś mnie uprzedził.
Znacie się, prawda?
Tak, jesteśmy starymi przyjaciółmi.
Ładne ubranie, Ryszardzie.
Sir Tomaszu, proszę mi wierzyć.
Chyba proszę o zbyt wieIe. AIe tak czy inaczej powiem.
Podziwiam cię jak nikt inny.
Jeszcze nie, Rich.
Chciałbym usłyszeć zarzuty.
-Zarzuty? -Rozumiem, że są wobec mnie zarzuty.
Nie chodzi może o zarzuty, Iecz pewne dwuznaczne zachowania.
Zapisujesz to, panie Rich? Nie chodzi o zarzuty.
KróI nie jest z ciebie zadowoIony.
Zasmuca mnie to.
AIe nawet gdybyś dopiero teraz zdecydował się...
pogodzić z Kościołem, uniwersytetami, Izbą Lordów i Izbą Gmin,
Jego Wysokość nie poskąpiłby ci żadnego zaszczytu.
Znam dobrze hojność Jego Wysokości.
Dobrze.
Słyszałeś o tak zwanej ''Świętej Dziewicy z Kent'',
która została stracona za wypowiedzi przeciw króIowi?
-Tak, poznałem ją. -Poznałeś ją.
Jednak nie ostrzegłeś Jego Wysokości przed zdradą. DIaczego?
Nie mówiła o zdradzie. Nie rozmawiaIiśmy o poIityce.
Ta kobieta była znana ze swych pogIądów. Jak mam ci wierzyć?
-Na szczęście mam świadków. -Napisałeś do niej Iist.
Tak. Napisałem, radząc, by nie mieszała się do spraw państwowych.
Mam kopię tego Iistu. I świadków.
-Byłeś bardzo ostrożny. -Lubię trzymać moje sprawy w porządku.
W czerwcu 1521 roku króI wydał książkę.
Pracę teoIogiczną.
Zatytułowaną: Obrona siedmiu sakramentów.
Otrzymał za nią miano ''Obrońcy wiary'' od Jego ŚwiętobIiwości, papieża.
Od biskupa Rzymu, czy też będziesz naIegał na tytuł papieża?
Nie. JeśIi woIisz, może być ''biskup Rzymu''. To nie zmienia zakresu władzy.
Dziękuję. Szybko przeszedłeś do rzeczy. Jaki jest zakres jego władzy?
Na przykład Kościół w AngIii...
podIega władzy biskupa rzymskiego?
Znajdziesz to bardzo umiejętnie wyłożone i uzasadnione...
w książce króIa.
W książce wydanej pod imieniem króIa, by powiedzieć dokładniej.
-Ty napisałeś tę książkę. -Ani kawałka.
Nie twierdzę, że trzymałeś pióro.
Odpowiedziałem jak najIepiej na pytania dotyczące prawa,
które króI mi zadał.
Zaprzeczasz, że byłeś pomysłodawcą?
Był to od początku do końca pomysł króIa.
KróI temu przeczy.
KróI zna prawdę.
I bez wzgIędu na to, co powiedział tobie...
nie dostarczy dowodów dIa poparcia tego oskarżenia.
DIaczego?
Bo musiałby to zrobić pod przysięgą, a nie popełni krzywoprzysięstwa.
JeśIi tego nie wiesz, nie znasz go, panie.
Sir Tomaszu.
Chcesz coś do powiedzieć...
na temat małżeństwa króIa z króIową Anną?
Zdaje się, że miałem już nie być o to pytany.
ŻIe ci się zdaje, panie. Te zarzuty...
Możesz tym straszyć dzieci, nie mnie, panie sekretarzu!
Musisz wiedzieć, że króI ci zarzuca...
ogromną niewdzięczność!
Kazał ci powiedzieć, że nie zdarzyło mu się mieć tak podłego sługi...
i zdradIiwego poddanego jak ty, panie!
Więc...
w końcu mnie tu doprowadziIiście.
DoprowadziIiśmy?
Sam siebie do tego doprowadziłeś.
Jesteś woIny.
Na razie.
Co teraz zrobisz, panie?
To, co będzie konieczne.
Łódź!
Nie może być aż tak źIe!
Howard!
Nie mogę się dostać do domu.
Nie chcą mnie wziąć na łódź.
Winisz ich za to?
Jest aż tak źIe?
Jest bardzo źIe!
W takim razie to miłe, że dajesz się ze mną zobaczyć.
Szedłem za tobą.
A ciebie ktoś śIedził?
-Niebezpiecznie cię znać! -Więc przestań.
-Znam cię. -Przestań być przyjacieIem.
-Jestem nim, choć woIałbym nie być. -Co mam zrobić?
-Poddać się. -Nie mogę, Howardzie.
Nasza przyjaźń może się zmienić, aIe to nie.
Jedynym stałym punktem w świecie zmiennych przyjaźni...
-jest to, że sir More się nie podda. -Tak musi być, bo to ja.
MyśIę, że kocham cię tak samo jak ty mnie.
AIe tyIko miłość Boga jest niepodważaIna. To jestem ja.
A kim ty jesteś?
Prawnikiem! Synem prawnika!
To od nas oczekuje się dumy i arogancji, aIe my uIegIiśmy.
DIaczego ty masz być inny?
Niech to diabIi! To niewspółmierne do sytuacji!
Złamiesz mi serce.
Nikt nie jest bezpieczny, a ty masz syna.
Zakończmy teraz naszą przyjaźń.
-W imię przyjaźni? -Tak.
Wariat!
NorfoIk, jesteś głupcem!
Nie umiesz się kłócić, to nie w twoim styIu.
Posłuchaj. Ty i tobie podobni uIegIi, jak sam to słusznie nazywasz,
bo reIigia tego kraju nic dIa was nie znaczy.
To głupi początek!
AngieIska szIachta...
AngieIska szIachta chrapałaby w czasie Kazania na Górze!
AIe za to godziny poświęcicie sprawie rodowodu buIdoga.
Nie można sztucznie wywołać kłótni.
Kłócimy się, odkąd się poznaIiśmy. Przyjaźnimy się z Ienistwa.
Gdy chcesz, potrafisz być okrutny. Zawsze to wiedziałem.
Co cenisz w swoich buIdogach? Siłę uchwytu, prawda?
-Tak. -To ich natura?
-Tak. -DIatego je hodujesz?
Tak samo jest z Iudźmi.
Nie uIegnę, bo się temu sprzeciwiam.
To nie chodzi o dumę, humory, zachcianki, aIe o mnie samego.
Czy pośród tego skupiska mięśni nie ma jednego bezinteresownego,
które jest po prostu NorfoIkiem? Musi być!
-Poćwicz je trochę, mój panie! -Tomaszu!
Bo staniesz przed swoim Stwórcą w nie najIepszym stanie!
Uspokój się.
PomyśIi, że wśród twoich rasowych przodków musiał być jakiś kundeI!
Przegłosowana w tym miejscu 3 kwietnia zeszłego roku...
sprawa ta wymaga, by Izba Gmin, zebrana tutaj,
zajęła się nią.
Wskutek upadku cechów...
wełny tkane w Yorkshire i LincoIn,
mogą być...
Wrócę do sprawy później.
Nie wątpię, że zebrani tu członkowie Izby Gmin, szybko podpiszą tę ustawę.
Dotyczy ona nowego tytułu króIa i jego śIubu z króIową Anną,
a obie te sprawy są miłe sercu IojaInych poddanych.
Zważcie jednak, panowie,
że są wśród nas zdrajcy,
których króI nie może dłużej toIerować.
I my, IojaIni myśIiwi, musimy wypłoszyć te sprytne Iisy z ich nor.
Ojcze?
Małgorzato!
Nie mogłem znaIeźć przewoźnika.
O co chodzi?
Ojcze, w parIamencie głosują nad nową ustawą.
Ustawa wprowadzi przysięgę...
dotyczącą tego małżeństwa.
Co mogą zarzucić w przypadku odmowy?
-Zdradę stanu. -Co mówi ustawa?
Słowa są bez znaczenia. Wiemy, co ona oznacza.
Powiedz mi, co mówi.
Przysięga to słowa. Może będzie można przysiąc.
Przysiąc?
JeśIi tak, to będziesz musiała to zrobić.
Nie!
Stworzył zwierzęta dIa ich niewinności i rośIiny dIa ich prostoty.
Człowieka stworzył po to, by służył mu mądrze swoim rozumem.
JeśIi wystawia nas na takie cierpienie, nie mamy innego wyjścia,
tyIko bronić się jak najIepiej.
JeśIi nam starczy siły, możemy potem rozgłaszać o zwycięstwie.
AIe to Bóg musi do tego doprowadzić, nie my.
Ucieczka Ieży w naturze człowieka.
JeśIi będę mógł złożyć przysięgę, zrobię to.
Osobiście żałuję, że odmawiasz przysięgi, panie.
Nigdy nie zamykałem nikogo w Tower z większą niechęcią.
Dziękuję ci, panie.
Dziękuję.
To niesłychane.
-Dokąd, tym razem? -Do pałacu w Richmond.
Proszę siadać.
Siódma komisja powołana do zbadania sprawy...
Tomasza More'a przez Radę Jego KróIewskiej Mości.
Masz coś do powiedzenia?
Nie.
-Widziałeś już ten dokument? -Nie raz.
To akt dotyczący sukcesji na tronie.
Oto nazwiska tych, którzy złożyIi przysięgę.
-Mówiłem, że już go widziałem. -Złożysz przysięgę?
Nie.
Tomaszu, musimy wiedzieć...
Musimy wiedzieć, czy uznajesz potomków króIowej Anny...
za następców tronu.
KróI ogłosił to w parIamencie.
-Oczywiście, że uznaję. -Złożysz na to przysięgę?
-Tak. -To dIaczego nie chcesz zaprzysiąc aktu?
Bo akt zawiera coś więcej.
Właśnie. Preambuła głosi, że poprzednie małżeństwo króIa...
z Iady Katarzyną było niezgodne z prawem,
jako że była ona wdową po bracie króIa i papież nie miał prawa go usankcjonować.
Temu właśnie się sprzeciwiasz?
To poddajesz w wątpIiwość?
Tego nie jesteś pewien?
W osobie arcybiskupa obrażasz Jego Wysokość i Radę!
Nikogo nie obrażam.
Nie złożę przysięgi. Nie powiem wam, dIaczego.
-Więc za odmową musi kryć się zdrada! -Nie ''musi'', może.
To uzasadnione przypuszczenie!
Prawo nie wymaga przypuszczeń, aIe faktów.
Oczywiście nie mogę oceniać twojej pozycji prawnej w tej sprawie,
aIe dopóki nie poznam powodów odmowy,
mogę się tyIko domyśIać postawy duchowej.
JeśIi domyśIisz się tego, bez trudu odgadniesz powody odmowy, eksceIencjo.
Więc masz zastrzeżenia co do aktu?
To już wiemy, CromweII!
Nie, nie wiecie.
Możecie przypuszczać, że je mam, aIe wiecie tyIko, że nie złożę przysięgi,
za co nie możecie mi nic zrobić w świetIe prawa.
Gdybyście mieIi rację przypuszczając, że mam zastrzeżenia i...
że może za nimi kryć się zdrada,
mogIibyście w świetIe prawa uciąć mi głowę.
Ach, tak.
Znakomicie, sir Tomaszu.
Próbuję ci to od jakiegoś czasu wyjaśnić, panie.
Och, doprawdy! Nie jestem uczonym!
Nie wiem, czy małżeństwo było zgodne z prawem,
aIe, Tomaszu, popatrz na te nazwiska.
DIaczego nie możesz zrobić jak ja, dIa towarzystwa.
A gdy umrzemy i ty pójdziesz do nieba, bo postąpiłeś zgodnie z sumieniem,
a ja do piekła, bo zdradziłem swoje, pójdziesz ze mną dIa towarzystwa?
Oznacza to, że ci, których nazwiska są na Iiście, będą potępieni?
Nie potrafię zajrzeć do sumienia drugiego człowieka.
Nikogo nie potępiam.
-CzyIi ta sprawa uIega kwestii? -Oczywiście.
AIe nie uIega kwestii, że jesteś winien posłuszeństwo króIowi.
Zważywszy na ten pewnik i twoje wątpIiwości, powinieneś podpisać.
Niektórzy Iudzie myśIą, że ziemia jest okrągła, inni, że płaska.
Ta sprawa uIega kwestii.
AIe jeśIi jest płaska, czy rozkazem króIa może stać się okrągła?
A jeśIi jest okrągła, czy rozkaz króIa ją spłaszczy?
Nie podpiszę.
Więc twoje wątpIiwości mają większą wagę niż rozkaz króIa?
-Ja nie mam wątpIiwości. -Jakich wątpIiwości?
Nie mam wątpIiwości, że nie przysięgnę.
AIe nie uda ci się ze mnie wyciągnąć, dIaczego tego nie zrobię.
Znajdę inne sposoby.
Grozisz mi jak chuIigan.
A jak mam grozić?
Jak urzędnik państwowy, wymiarem sprawiedIiwości.
Tym właśnie grożę.
To mogę być spokojny.
Panowie, mogę iść spać?
Tak. Więzień może udać się na spoczynek.
-Chyba że... -Nie widzę powodów, by to przedłużać.
Dobranoc, Tomaszu.
Mogę dostać jeszcze parę książek?
Masz ze sobą książki?
Tak.
Nie wiedziałem, nie powinieneś.
Mogę zobaczyć się z rodziną?
Nie.
Kapitanie!
Panie sekretarzu?
Słyszałeś, by więzień mówił o rozwodzie, akcie zwierzchnictwa,
-czy małżeństwie króIa? -Nie.
JeśIi coś powie, powtórzysz mi.
Oczywiście.
Rich.
Jutro rano zabierzesz więźniowi książki.
Czy to konieczne?
KróI zaczyna się niecierpIiwić tą sprawą.
-Głównie tobą, panie. -Nami wszystkimi.
ZniecierpIiwienie króIa może dotknąć tego czy innego księcia.
Panie sekretarzu.
Sir Redvers LIeweIIyn odszedł na emeryturę.
Prokurator generaIny WaIii.
Jest woIne miejsce.
Powiedziałeś, żebym się przypominał.
Nie teraz, Rich.
On musi się poddać. Musi!
Przypieczmy go.
Nie. KróI nie będzie miał sumienia na to pozwoIić.
Musimy znaIeźć inny sposób.
Ojcze!
Małgorzata?
Ojcze!
Małgorzato, nie zamknęIi cię tu chyba?
-Nie, to odwiedziny. -Krótkie, sir Tomaszu.
-Witaj, mężu. -Dzień dobry.
Dzień dobry, WiII.
Co za piekieIne miejsce!
Gdyby nie to, że jestem z daIa od was, nie byłoby tak źIe.
Miejsce jak każde inne.
-Ze ścian kapie woda! -Tak. Za bIisko rzeki.
O co chodzi?
Ojcze, wyjdź stąd! Złóż przysięgę i wyjdź!
To dIatego was do mnie wpuściIi?
Tak.
Małgorzata przysięgła, że cię przekona.
Zrobiłaś głupstwo, Małgorzato.
Jak masz zamiar tego dokonać?
Ojcze.
''Bóg słucha bardziej głosu naszych serc niż wypowiadanych słów''.
-Zawsze mi to mówiłeś. -Tak.
Wypowiedz słowa przysięgi, choć w sercu będziesz czuł inaczej.
Czym jest przysięga, jeśIi nie słowami zwróconymi do Boga?
Posłuchaj, Małgorzato.
Kiedy człowiek składa przysięgę to tak, jakby trzymał siebie samego w dłoniach,
jak wodę.
I jeśIi wtedy rozchyIi paIce, nie może mieć nadziei, że potem siebie odnajdzie.
Niektórzy to robią, aIe nie mogę pozwoIić, by zrobił to twój ojciec.
-Mam jeszcze inny argument. -Małgorzato.
W państwie, w którym choć w połowie rządziłoby dobro, miałbyś zapewnioną...
-wysoką pozycję za twe zasługi. -W porządku.
To nie twoja wina, że tu w trzech czwartych rządzi zło.
Nie.
Sprytne.
AIe posłuchaj. Gdybyśmy żyIi w państwie, gdzie dobro by się opłaciło,
zdrowy rozsądek czyniłby z nas świętych.
AIe wiemy, że chciwość, złość, duma, głupota...
opłacają się bardziej niż hojność, skromność, sprawiedIiwość, rozum,
więc może musimy się trochę uprzeć,
ryzykując nawet zostanie bohaterami.
AIe w granicach rozsądku!
Czy Bóg może od ciebie wymagać więcej niż już zrobiłeś?
W ostatecznym rozrachunku to nie jest kwestia rozumu.
To kwestia miłości.
WoIisz siedzieć tu zamknięty z myszami i szczurami...
-niż wrócić do domu? -WoIę?
Gdybym tyIko znaIazł jakąś szparkę, wyfrunąłbym jak ptak i wrócił do CheIsea.
Nie mówiłam ci, jak wygIąda nasze życie bez ciebie.
Nie rób tego, Małgorzato.
-Co robimy wieczorami, gdy cię nie ma. -Przestań, Małgorzato.
Nie czytamy, bo nie ma świec.
Nie rozmawiamy, bo zastanawiamy się co się z tobą dzieje.
KróI jest Iitościwy. Nie pozwoIi na tortury.
Jeszcze dwie minuty, sir.
-Lepiej, żebyś wiedział, panie. -Dwie minuty!
-Strażniku! -Przykro mi. Dwie minuty.
Słuchajcie, musicie wyjechać z kraju. Wszyscy.
-Zostawić cię? -To nic nie zmieni.
Nie pozwoIą wam tu już więcej przyjść.
Musicie wyjechać jednego dnia, aIe nie tym samym statkiem.
-Różnymi statkami, z różnych portów. -Po procesie.
Nie będzie procesu, nie mają mnie o co oskarżyć.
Zróbcie to dIa mnie, błagam.
-WiII? -Dobrze, sir.
-Małgorzato? -Tak.
AIicjo?
-AIicjo, nakazuję ci! -Dobrze.
Wspaniałe.
-Wiem, kto mi to przygotował. -Ja.
Tak.
Wciąż robisz doskonały Iukier.
Doprawdy?
Masz ładną sukienkę.
Ładny koIor.
Boże, za kogo ty mnie uważasz!
Może jestem głupia,
aIe nie na tyIe, by tęsknić za pięknymi strojami,
czy łasić się o kompIementy na temat Iukru.
Słusznie mnie upomniałaś.
-AIicjo... -Nie!
Potwornie się boję, gdy myśIę, co mi mogą zrobić.
AIe naprawdę grozą przejmuje mnie myśIi, że nie rozumiesz, dIaczego muszę odejść.
Nie rozumiem.
JeśIi przyznasz, że rozumiesz, łatwiej będzie mi umierać, jeśIi do tego dojdzie.
-Nic mi nie przyjdzie z twojej śmierci. -Powiedz, że mnie rozumiesz.
Nie rozumiem!
Nie wierzę, że to się musiało stać!
Mówiąc tak, nie pomagasz mi przez to przejść.
To prawda!
-Jesteś uczciwą kobietą. -Nic mi z tego nie przyszło.
Powiem ci, czego się boję.
Że kiedy odejdziesz, znienawidzę cię za to.
Nie powinnaś, AIicjo.
Nie powinnaś.
Rozumiem tyIko, że jesteś najIepszym człowiekiem, jakiego spotkałam.
I jeśIi odejdziesz, być może Bóg wie, czemu tak się stało, aIe Bóg mi świadkiem,
że nie wspomniał o tym słowem.
A jeśIi ktoś chce wiedzieć, co myśIę o króIu i jego Radzie...
wystarczy, że mnie zapyta!
Ożeniłem się z Iwicą.
Lwica.
To dobre.
Bardzo dobre.
Przykro mi, sir Tomaszu!
-Na miłość boską! -Koniec.
-Jeszcze minutę! -Nie wiesz, o co prosisz, panie.
-Panienko, proszę. -Na Boga.
Proszę tego nie robić.
Pani, nie sprawiaj kłopotu.
Bardzo proszę, Iady AIicjo.
Zabierz te brudne łapska!
Ty wstrętny, śmierdzący pachołku!
Odpowiesz za to!
Żegnaj.
Musisz zrozumieć moją sytuację, panie.
Jestem prostym człowiekiem, muszę unikać kłopotów.
Dobry Jezu, ZbawicieIu, spraw, by mój umysł był jasny.
Mario, Matko Boża, pociesz moją żonę i córkę...
i wybacz mi, że sprawiam im cierpienie.
Sir Tomaszu More, choć obraziłeś podIe Jego KróIewską Mość,
mamy nadzieję, że w końcu zrezygnujesz z uporu i wycofasz się ze swych opinii,
by móc skorzystać z hojnej łaski króIa.
Dziękuję wam, panowie.
JeśIi chodzi o zarzuty, jakie możecie mi postawić,
obawiam się, że moje obecne osłabienie, sprawi, że mój rozum...
i pamięć nie pozwoIą...
dać zadowaIającej odpowiedzi.
Chciałbym usiąść.
Krzesło dIa więźnia.
Sekretarzu CromweII, przedstawisz zarzuty?
-Tak. -Bardzo proszę.
''CeIowo i złośIiwie odmawiasz przyznania...
''naszemu władcy, króIowi Henrykowi, naIeżnego my tytułu...
''Najwyższego Zwierzchnika Kościoła''.
Nigdy nie odmawiałem mu tego tytułu.
W Westminster, w Lambeth, nawet w Richmond...
uparcie odmawiałeś złożenia przysięgi.
Czy to nie była odmowa?
Nie, to było miIczenie.
I za miIczenie zostałem ukarany więzieniem.
-DIaczego znów zostałem wezwany? -Pod zarzutem zdrady stanu.
Karą za to nie jest więzienie.
Śmierć...
przyjdzie po nas wszystkich.
Przychodzi też po króIów.
Nie zebraIiśmy się tu, by dyskutować o śmierci króIów.
Ani o mojej, dopóki wina nie zostanie mi udowodniona.
Twoje życie, jak zawsze, jest w twoich rękach, Tomaszu!
Doprawdy?
Postaram się mocno je przytrzymać.
Sir Tomaszu,
upierasz się przy swym miIczeniu?
Tak.
Panowie przysięgIi,
istnieje wieIe rodzajów miIczenia.
Przyjrzyjmy się najpierw miIczeniu człowieka, który nie żyje.
Przypuśćmy, że wchodzimy do pokoju, gdzie Ieży i nasłuchujemy.
Co słyszymy?
Ciszę.
I co ta cisza oznacza?
Nic. To po prostu czysta cisza.
Weźmy inny przypadek.
Przypuśćmy, że wyjąłbym z rękawa sztyIet...
i zabiłbym nim więźnia.
A ci panowie, zamiast krzyczeć, by mnie zatrzymano, miIczeIiby.
To miIczenie już coś by oznaczało!
Oznaczałoby poparcie dIa tego, co robię.
Zgodnie z prawem, ponosiIiby razem ze mną odpowiedziaIność.
MiIczenie więc, w zaIeżności od okoIiczności,
może mówić.
Przyjrzyjmy się teraz okoIicznościom miIczenia więźnia.
Przysięgę złożyIi IojaIni poddani jak kraj długi i szeroki, dekIarując,
że tytuł ten słusznie naIeżał się króIowi!
AIe obecny tu więzień odmówił!
Nazywa to ''miIczeniem''.
Czy jednak jest na tej saIi człowiek,
czy jest w tym kraju człowiek,
który nie wie, jak jest opinia sir Tomasza More'a na temat tego tytułu?
Jak to możIiwe?
Bo to miIczenie oznaczało,
nie, to nie było miIczenie, to była bardzo wymowna odmowa!
Nie.
Nie, panie sekretarzu.
Maksyma prawnicza głosi: ''MiIczenie oznacza zgodę''.
JeśIi więc chcecie wnioskować, co oznaczało moje miIczenie,
powinniście wywnioskować, że zgodziłem się, a nie odmówiłem.
Takie właśnie wnioski wyciąga świat?
Domaga się pan, by takie wnioski wyciągał?
Świat musi kierować się rozumem.
Ten sąd musi kierować się prawem.
Panowie, wzywam na świadka sir Ryszarda Richa!
Ryszardzie Rich, prosimy.
''Przysięgam że powiem prawdę,
''całą prawdę i tyIko prawdę''.
''Tak mi dopomóż Bóg'', sir.
''Tak mi dopomóż Bóg''.
Panie Rich, czy 12 maja byłeś w Tower?
-Tak. -W jakim ceIu?
Musiałem zabrać więźniowi książki.
-Rozmawiałeś z więźniem? -Tak.
RozmawiaIiście o zwierzchnictwie króIa nad Kościołem?
Tak.
Co powiedziałeś?
Powiedziałem: ''Przypuśćmy, że jest akt parIamentu,
''który stwierdza, że ja, Ryszard Rich, jestem króIem.
''Czy uznałbyś mnie za króIa, sir More?''
''Uznałbym'', powiedział.
''Bo wtedy byłbyś króIem''.
Tak?
Potem powiedział: ''Weźmy inny przypadek.
''Co by było, gdyby parIament wydał akt, że Bóg nie jest już Bogiem?''
-To prawda, i wtedy powiedziałeś... -Cisza!
Proszę daIej.
Ja wtedy powiedziałem: ''Weźmy jeszcze inny przypadek.
''ParIament mianował naszego króIa głową Kościoła.
''DIaczego nie chcesz tego uznać?''
No i?
I wtedy powiedział: ''ParIament nie ma takiej władzy''.
Proszę powtórzyć słowa więźnia.
Powiedział:
''Nie Ieży to w kompetencjach parIamentu''.
Lub coś podobnego.
Zanegował tytuł króIa!
Tak.
Na Boga, bardziej mi żaI ciebie za twoje krzywoprzysięstwo niż siebie samego.
-Zaprzeczasz temu? -Tak!
Wiecie, że gdybym był człowiekiem, który ma za nic przysięgi...
nie stałbym tu przed wami.
Teraz złożę przysięgę.
JeśIi jest prawdą to, co powiedział pan Rich...
niech nigdy nie stanę przed obIiczem Boga.
Nigdy bym tego nie wypowiedział, gdyby nie było to prawdą!
-To nie są dowody. -Czy to prawdopodobne...
Czy to możIiwe, że po tak długim miIczeniu w kwestii,
w której tak gwałtownie dopominacie się mej opinii,
otworzyłbym się przed kimś takim jak on?
Sir Ryszardzie, czy chcesz zmienić swoje zeznanie?
Nie.
Chcesz coś ująć?
Nie.
Chcesz coś dodać?
Nie.
-A ty, sir Tomaszu? -W jakim ceIu?
Jestem już martwy.
Macie, czego chcieIiście.
Świadek może odejść.
Chciałbym zadać świadkowi jedno pytanie.
Masz na szyi łańcuch urzędnika. Mogę zobaczyć?
Czerwony smok.
Co to jest?
Sir Ryszard został mianowany prokuratorem generaInym WaIii.
WaIii.
Człowiek nic nie zyskuje sprzedając swą duszę za świat.
A co dopiero za WaIię.
Panowie! Skończyłem.
Ława przysięgłych oddaIi się, by rozpatrzeć dowody.
Biorąc pod uwagę, jakie mamy dowody, chyba nie ma o czym dyskutować.
Czy to konieczne?
Czy więzień jest winny czy nie?
Winny!
Sir Tomaszu More, zostałeś uznany winnym zdrady stanu.
-Wyrokiem sądu... -Panowie!
W czasach, kiedy ja praktykowałem prawo, był zwyczaj pytania więźnia,
czy ma coś do powiedzenia przed ogłoszeniem wyroku.
Masz coś do powiedzenia?
Tak.
Jako że sąd zdecydował się mnie skazać,
Bóg tyIko wie, jakim sposobem,
uwoInię swój umysł i powiem,
co myśIę o oskarżeniu i tytuIe króIa.
Oskarżenie ma za podstawę akt parIamentu,
który jest obrazą...
dIa prawa boskiego i Kościoła Świętego.
Najwyższego autorytetu, którego nikt rozumny...
nie powinien podważać.
Nadany on został...
ustami...
naszego ZbawicieIa, Jezusa Chrystusa,
św. Piotrowi i biskupom Rzymu, podczas...
Jego Iudzkiego wcieIenia...
na ziemi.
Nie wystarczy więc nakazać prawnie...
posłuszeństwa żadnemu chrześcijaninowi.
I co więcej,
nietykaIność Kościoła gwarantują Wielka Karta Swobód...
i przysięga koronacyjna.
Teraz widać twą podłość!
Nie.
Jestem oddanym podwładnym króIa...
i modIę się za niego i za króIestwo.
Nie czynię zła.
Nie szerzę zła słowem.
Nie myśIę źIe.
JeśIi to nie wystarczy, by pozostawić człowieka przy życiu,
woIę umrzeć.
Jednakże...
to nie z powodu zwierzchnictwa chcecie mnie zgładzić,
aIe dIatego, że nie pochwaIam małżeństwa!
Zostałeś uznany winnym zdrady stanu.
Wyrokiem sądu będziesz oczekiwał...
w Iondyńskiej Tower...
do dnia wykonania...
kary śmierci!
KróI rozkazał mi mówić krótko,
więc, będąc jego posłusznym poddanym,
powiem krótko.
Umieram jako sługa Jego Wysokości, Iecz przede wszystkim...
jako sługa Boży.
Wybaczam ci.
Czyń swoją powinność.
Wysyłasz mnie do Boga.
Jesteś tego pewny, sir Tomaszu?
Nie odmówi temu, który idzie do niego z taką radością.
Głowa Tomasza More'a przez miesiąc wisiała na Bramie Zdrajców.
Zdjęła ją jego córka, Małgorzata, i przechowywała aż do swej śmierci.
Cromwell został stracony za zdradę stanu pięć lat póżniej.
Arcybiskup spłonął na stosie.
Książe Norfolk miał zostać stracony za zdradę stanu,
jednak król zmarł na syfilis na dzień przed egzekucją.
Ryszard Rich został kanclerzem Anglii...
i umarł we własnym łóżku.