In 1917 werd de tsarenfamilie Romanov van de Russische troon gestoten.
Veel edelen en hun aanhangers vluchtten,
maar de tsaar en z'n gezin werden gevangengezet en in 1918 geëxecuteerd.
Al snel ging het gerucht dat één familielid de dans was ontsprongen.
In de weken, maanden en jaren daarna werd dat gerucht steeds luider.
Er verscheen een vrouw die de jongste dochter van de laatste tsaar zou zijn:
Hare Keizerlijke Hoogheid, groothertogin Anastasia.
Alleen zij, als ze nog leeft, kent de waarheid achter het volgende verhaal.
Parijs 1928
Russisch Pasen
Chauffeur.
- Zalig Pasen, Excellentie. - Wat is er, Stepan?
Wilt u generaal Bounine halen?
Is jullie meester nog te redden voor de kerk? 25 frank.
- Tien. - Met Pasen? Twintig.
- Vijftien, Excellentie. - Goed dan, zalig Pasen.
- Schiet u op? - Laat mij maar.
Het is erg dringend.
Is het Russische eten niet geweldig? Sneller.
- Generaal, uw restaurant is een genot. - Fijn dat u er bent.
Generaal, mijn echtgenoot.
Generaal, graaf Beresoff is buiten met een bericht.
- Van Stepan? - Het is dringend.
Ik kom eraan.
Wilt u mij even excuseren?
Is ze er?
- Waar? - Daar, bij die boom.
- Weet je het zeker? - Jawel.
Blijf hier wachten.
Zalig Pasen.
Zalig Pasen, Anna Koreff.
U bent Anna Koreff. Zo heette u in de inrichting in St-Cloud.
- Ziet u de gelijkenis? - Zo zijn er nog honderd vrouwen.
U hebt niets te vrezen. U loopt steeds weg.
Al die vragen. Ik weet geen antwoorden.
Had dan niets tegen die non gezegd.
- Wie ben ik? - Groothertogin Anastasia, denk ik.
Een non in een inrichting kan ook gek zijn.
Dus u hebt wel in die inrichting gezeten?
Weet je zeker dat zij die vrouw uit St-Cloud is?
- Ja zeker. - Kom mee.
Laat me los.
U moest op de gebruikelijke plek wachten.
Wachten? Die Bounine durft wel, zeg.
- Heeft hij niks gezegd? - Ja, hij komt zo.
Later. Altijd later.
- Petrovin, ik moet je nu maar... - Ik weet het.
Je vertelt me alleen wat je Bounine vertelt. Maar wees blij.
- Straks mag je het in de cel vertellen. - Dat woord heb ik niet gehoord.
Daar draait zo'n idioot plan op uit.
Je glunderde wel toen je hoorde dat de dochter van de tsaar nog zou leven.
En jij toen je van die erfenis van tien miljoen pond hoorde.
Die tien miljoen ligt bij de Bank of England,
maar de groothertogin ligt begraven. Wodka?
M'n maag is van streek sinds Bounine ons bedrijf begon.
Bounine? Het was mijn idee.
Mijn bankervaring telt weer niet mee, hè?
Ik heb bedacht om via aandelenuitgifte de zoektocht naar Anastasia te betalen.
Ik heb de ratio tussen haar erfenis en onze aandelen bepaald.
- En ik heb Bounine... - Ja, en Bounine was niks.
Goedenavond, kameraden. Als ik dat tegen Wit-Russen mag zeggen.
Mag ik?
De vergadering is geopend.
- Het financieel verslag. - Financieel?
- Er is een ander verslag. - Straks. Vooruit, Chernov.
Per vandaag bedragen de baten
exact 5250 frank.
Dat nieuwe pak staat je goed.
Was het de vorige keer geen 9000 frank?
Beste generaal, mag ik vragen hoe die club is betaald?
Met 15.000 frank van de aandeelhouders.
Wij wonen in één kamer... En een slaapkamer.
Dit gaat niet over je huisvesting. Ga door.
Huisvesting.
275 frank voor Natalya Yakovski, kleedster van de keizerlijke familie,
voor informatie over kleding en maten.
- Je hebt er goed gebruik van gemaakt. - Zelf getekend.
- Die kroon is aardig. - Een gezicht was beter.
Te laat. Dit wordt een ramp.
Een zoon van de hofdiaken moet meer geloof tonen.
Had m'n vader zaliger maar minder geloof gehad.
- Vertel 'm het nieuws maar. - Ik wil zijn nieuws horen.
- Mijn nieuws? - Ik ken die blik.
Je hebt vast een verrassing voor ons.
Laat maar. Wat is er gebeurd?
Ik ben ontboden door de aandeelhouders.
Wat aardig van ze.
Generaal Anikin begon meteen: "Jaren geleden ging er een gerucht
dat groothertogin Anastasia, dochter van Zijne Majesteit Nicolaas II,
niet vermoord was, maar op miraculeuze wijze ontkomen was."
"Een jaar geleden beweerden jij en je vrienden
dat ze ergens in Berlijn was, maar dat ze was ontkomen."
- Hadden we toen die roodharige? - Nee, die giecheltante.
"Jullie hadden meer geld nodig om haar te zoeken, en wij schreven in."
"En toen was ze weer te ziek. Nog meer geld."
Te ziek? Dat was Galina. Te stom.
"Hoelang is ze nu al ziek? Hoeveel klop je ons uit de zak?"
- Hoeveel hebben ze? - Ze geven ons acht dagen de tijd.
- Waarvoor? - Om groothertogin Anastasia te tonen.
Anders klagen ze ons aan.
- Het werd tijd. - Wat zeg je nu?
Laat je niet zo op stang jagen. En jij jaagt 'm graag op stang.
Niet per se. Ik wil de situatie taxeren voor ik oplossingen aandraag.
Ik zei toch dat hij een verrassing had? Waar is ze?
De vrouw die Stepan in die inrichting zag.
We hebben haar eindelijk. Maar ze ontkent dat ze er is geweest.
En dat ze aan een non haar identiteit heeft onthuld.
- Wat geeft ze wel toe? - Niks. Misschien liegt ze.
- Maar we kunnen haar wel gebruiken. - Hoe dan?
Ze heeft verrassende kenmerken. Dat merk je wel.
Haar gedrag is ook apart. Maar dat kan door het geheugenverlies komen.
Als we een groothertog zochten, had hij er niet zoveel gevonden.
Laat haar binnen.
Kom maar.
Deze heren zijn vrienden.
Gaat u zitten.
Wilt u wodka? Daar knapt u van op.
Dank u.
Ze willen u alleen onderzoeken.
Zijn het artsen? Daar schiet ik niks mee op.
Het zijn geen artsen.
We hadden die rooie moeten houden. Deze drinkt als een tempelier.
- Mag ik een sigaret? - Zeker.
- Waar ben ik? - Bij vrienden.
- Vreemd. - Wat?
- Ze lijkt op die ander. - Ze is ook 'n vrouw.
- Beseffen jullie wat ze achter de rug heeft? - Een wandeling?
Ik zie haar al lopen. Sta op.
- Wat zei u? - Ik zei: "Sta op."
Zou u even daarheen willen lopen, alstublieft?
Bij die rooie hadden we het haar nog kunnen verven.
Groothertoginnen leerden 't met boeken op 't hoofd. Hun houding was uniek.
- Stenen muren. - Wat bedoelt ze?
Die boekhouder die jou ooit half heeft geruïneerd, herken je zijn loop nu nog?
Herken je de lach van een meisje na tien jaar?
Dwazen. Jullie onderzoeken haar alsof ze de echte Anastasia is.
Die is tien jaar geleden geëxecuteerd. We zoeken haar niet.
- We zoeken een redelijke vervangster. - Dit is onredelijk.
- Niet zo negatief. - De commissie heeft de echte gezien.
Bij een bal, vanaf het balkon? In de kerk, bij kaarslicht?
De meesten hebben haar van ver gezien.
- En de bedienden? - Die kijken met vertroebelde blik.
- Maar haar familie dan? - Haar directe verwanten zijn dood.
En heb je vertrouwen in het geheugen van ooms en nichten?
Ze turen stiekem naar vergeelde foto's waar die vrouw straks op lijkt.
Jawel. Lippenstift op de mond, wat poeder, een ander kapsel.
De juiste jurken, manier van lopen, stem, samen met namen en plaatsen.
We kunnen haar beter in een doodskist laten zien.
Geen vragen, geen vergissingen.
- En ook geen geld. - Nu weet ik het.
Een kerker. Jullie gaan me doodschieten.
Ga zitten.
Ga zitten, zeg ik.
Heel aardig.
Nog een beetje oefenen.
Hij heeft haar verteld dat de echte in een kerker...
Ik heb niks verteld. Die vrouw kan lezen.
Haar dood is ruimschoots beschreven.
- Volgens sommigen is ze niet dood. - Hoe komt u daarbij?
Dat zei hij net. Het stond in een boek of een verhaal.
- Een gerucht. - Of het is waar.
Nee. Die vrouw is te... Te gestoord, te slim, te gehaaid.
Het kan me niet schelen. Het gaat erom dat ze bruikbaar is. Ga daar staan.
- Wat is dat? - Een tekening. Dichterbij.
Omdraaien.
De lengte is goed.
De kroon past haar misschien.
Een tekening van wie? Wie is 't?
Een prinses. Een Russische groothertogin die in 1918 is overleden.
Een glas water.
- Het gaat wel. - Hoogheid is weer beter.
- Dat moet u niet zeggen. - U hoort goed, als het u uitkomt.
- U hebt gezegd dat u Anastasia was. - Ik was ziek.
Dus u was wel patiënt in St-Cloud. En in Berlijn.
- Ik wil weg. - Het is zo.
Dat soort vragen kun je alleen met leugens beantwoorden. Laat me eruit.
Alstublieft, niet doen.
Kijk haar hand eens.
- Kijk dan. - Hij wil dat we kijken. Goed dan.
Kom eens bij de lamp.
Ga zitten.
Hand open.
Ik zei dat ze verrassende kenmerken had. Littekens.
- Van kogels. - Bekijk haar hoofd eens.
Boven de linkerslaap, een smalle groef tot aan het voorhoofd.
- Precies zoals ze zeiden. - Hoe komt u aan die littekens?
Van een onbekende bewonderaar.
- Waar? - Dat weet ik niet meer.
Zulke wonden en dan weet u het niet meer?
- Wie bent u? - Niemand.
- Ouders? - Heb ik niet.
- Waar komt u vandaan? - Uit de rivier.
- Daarvoor? - Het gekkenhuis.
- En daarvoor? - Andere rivier, ander gekkenhuis.
Zeg nou. Wie bent u?
- Zegt u het maar. - U moet iemand zijn.
Waarom?
- Niemand, niks. - Ongelooflijk.
Maar gunstig voor ons. Heren, kom hier. Dit zijn de feiten.
Haar gelijkenis is nog te verbeteren.
Ze is slim genoeg. Het geheugenverlies kan te wijten zijn aan de hoofdwond.
En ze heeft geen enkele identiteit,
dus niemand kan zeggen dat ze iemand anders is.
- We hebben acht dagen. - Precies. Wie stemt voor?
Twee tegen een, gekozen.
Beseffen jullie dat het om tien miljoen pond gaat?
Jawel, de erfenis van tien miljoen van de tsaar bij de Bank of England.
- En dat zetten jullie op een gekkin? - Ben ik in het gesticht?
Bij degene die gehurkt zat omdat ze nog niet geboren was? Jullie zijn gek.
- Ik hou me hier verre van. - Kom aan, 't hoofd niet zo in de lucht.
- Groothertoginnen zijn bescheiden. - Ze zijn om te executeren.
Zo gek als wat. Ze denkt echt dat ze Anastasia is.
- Niet waar. - U kunt haar worden.
- Ze is dood. - Dat geeft niet.
De familie heeft het wel door.
- Ze accepteren u wel. - Voor tien miljoen pond.
- Doen ze alsof voor geld? Zijn ze zo? - Wie niet?
- Ik ga. - Naar de rivier of het gesticht?
- Zonder papieren wordt u opgepakt. - Als u niet verhongert.
Waarom vertelde u 't dan in het ziekenhuis?
Tegen die non? Ze kreeg ogen als schotelt jes.
Maar 's avonds bracht ze lekkere dingen: een sinaasappel of druiven.
Elders vertelde ik andere verhalen en die geloofden ze ook.
Vooral waar die trein de lucht in ging.
We zaten te dicht bij de mijn, dus toen de trein eroverheen reed,
vlogen de stukken metaal ons om de oren.
De man naast me was dood, en de man naast hem ook.
- Maar ik was alleen gewond. - Daar zijn die littekens van.
- Blijkbaar. - Ik dacht dat u 't niet meer wist.
Niet altijd. Dingen komen en gaan, als mistflarden.
Maar u wilt haar zijn, en wij ook. Zelfs de keizerlijke familie.
Dat heb ik eerder gehoord.
"Zeg dit." "Onthoud dat." "Jij bent dit of dat." Ik heb dat meer gehoord.
- Waar? - In Boekarest, Berlijn...
China. Ik weet het niet.
Maar de geestdrift en de beloften herinner ik me wel.
En toen haperde m'n geheugen. Teleurstelling. Woede. Afwijzing.
Op straat. Mislukkeling. Nep. Niemand.
Nee, dit wordt geen mislukking. Daar zorg ik voor.
U wilt toch weten wie u bent?
U wilt toch naar de familie waar u thuishoort?
- Zelf redt u 't niet. Ik kan u helpen. - Ik ben zo moe.
U weet dat ik gelijk heb. Het album. Het is uw enige kans.
- Ik ben te moe om te discussiëren. - U hoeft zelf niks te doen. Kijk.
- Hier staat u op 't jacht van uw vader. - De Standart.
- U weet hoe het heet. - Het staat op de reddingsboot.
Hier staat u met uw familie. Uw vader de tsaar, uw moeder, zussen en broertje.
- M'n familie. - En hier, kijk.
1913, het 300-jarig jubileum van het huis van de Romanovs.
Daar staan ze op het balkon van het Winterpaleis. Dat meisje bent u.
- Iedereen knielt. - En zingt u toe.
Het volk. Uw volk.
- U ziet het voor u, hè? - Ja.
Dit is uw personeel:
Boris Chernov, voorheen uit St. Petersburg. Bankier.
Pjotr Petrovin, oud-student aan het seminarie.
Sergei Bounine, generaal en oud-adjudant
van Zijne Keizerlijke Majesteit Nicolaas II, tsaar van Rusland.
En ik ben Hare Keizerlijke Hoogheid
de groothertogin Anastasia Nikolaievna.
Nog één keer.
Midden in de nacht gewekt en naar de kerker gebracht.
- En ineens... - Openden wachters het vuur.
Eén viel flauw, achter het lichaam van haar zus.
Welke zus?
- Was het OIga? - Precies.
Haar witte jurk, toen duisternis.
Een van de schutters stootte toe met z'n geweer.
Er waren twee broers bij de wachters die de doden moesten weghalen.
- Een van de lichamen bewoog. - Dat van haar.
In 'n boerenwagen onder 't stro, gehuld in lakens met sneeuw tegen de koorts
vluchtten ze weg. Ze kochten wachters om met sieraden uit haar bloes.
- Rok. - Echt waar?
En ze vluchtten naar...?
- Ik weet het niet. - Balta.
Over de Roemeense grens naar...?
Boekarest. En daar?
Daar stierf ze van verdriet en werd in zee gegooid
op de tonen van een oude Russische wals.
Het ging aardig, tot het eind.
Dit icoon hoort u eerder gezien te hebben, weet u nog? Waar?
In m'n moeders slaapkamer. Ze was gelovig en had overal afbeeldingen.
En boeken en albums. Die lagen net als hier verspreid over de tafels.
Er was een zitkamer tussen de slaapkamers van m'n ou...
Dat was in het ziekenhuis. Wat dom.
Van al die koffie kan ze niet slapen.
Ik slaap toch niet veel. Maar bedankt.
Goed, waar waren we? Uw moeder.
We hebben nog maar drie dagen.
Eén probleem tegelijk.
- Ik neem het over. - Ze is erg moe.
Ik heb koffie gehad. En m'n herinneringen komen terug.
Misschien genoeg om iemand te overtuigen, al ben ik 't zelf.
- Waar woonde u 's winters? - In het Winterpaleis.
- En in het voorjaar? - Ik weet het niet meer.
Tsarskoe Selo.
's Zomers?
Peterhof, Livadia, vanwege de zeelucht.
- Jachtslot? - Spala.
- Waar? - In Polen.
- Petrovin... - En aan de Baltische Zee?
Helaas. De commi...
- In Moskou zat u...? - In het Kremlin.
Nee, de commissie geeft ons geen dag extra. Kan ze het aan?
- Nee, maar zij denkt van wel. - Zij denkt dat ze Anastasia is.
Stanislavski zei ooit: "Een acteur die te veel in z'n rol opgaat, moet eruit."
Daar is het nu te laat voor.
Het is uit met het toneelstuk. En met ons ook.
Het wordt een pantomime.
Onze ster is te ziek en te zwak om te praten.
Met een handige regie is de commissie te overtuigen.
Hare Keizerlijke Hoogheid is te zwak om meer dan zes leden te zien.
Drie die in jou zelfs Anastasia zien
en drie die het nieuws kunnen verspreiden.
Hoogheid, hier zijn enkele leden van de kolonie die u graag even willen zien.
Graaf Ilia Feodorovich Bechmetieff
en zijn broer graaf Andrei Feodorovich Bechmetieff.
Hofadviseur Schischkin.
Uwe Keizerlijke Hoogheid.
Zijne Excellentie Von Drivnitz.
Staren is erg onbeleefd.
Neem me niet kwalijk.
- Moeilijk te zeggen. - Madame de Lissenskaia.
Kom dichterbij. U, graag.
Ik ken u. Was u geen hofdame van mijn moeder?
Dat weten heel veel mensen.
Ik probeer me meer te herinneren.
Als kind keek ik altijd of de hofdames geen lippenstift op hadden.
M'n moeder duldde geen make-up, dus ik...
Puur uit balorigheid zei ik dat dan tegen m'n moeder.
Hoe noemde m'n moeder u ook weer?
Shura?
Zina...
Het spijt me. Het is me...
Nini.
Uwe Hoogheid.
Uwe Keizerlijke Hoogheid.
Wat is er? Lust u m'n borsjt niet?
U moet 't eten van de generaal.
- Ze wil niet eten. - Ga maar.
Het hele huishouden is op z'n kop gezet om u beter te maken.
- Ik hou niet van borsjt. - U moet het opeten.
U zou niks zeggen. U had alles kunnen verpesten.
- Ik had over Nini verteld, hè? - Ik weet het niet.
Ik of Petrovin, maar het gaat erom...
Bent u boos omdat u zich afvraagt wie ik ben of omdat ik niet geluisterd heb?
Ik weet wie u niet bent. Als u niet luistert, belandt u in m'n club.
We hebben even lucht.
U zult nog veel moeten leren. Begrepen?
- Ja, Excellentie. - Eet dan door en ga slapen.
We gaan morgenochtend verder.
En nu hofetiquette.
- Een koningin. - Majesteit.
- Een prins van den bloede. - Hoogheid.
- Een gewone prins. - Prins, denk ik, of Uwe Excellentie.
- Ministers... - Waanzin. Anna Koreff weet het zelfs.
- Raap op. - Waarom?
Raap dat boek op. Leg 't op uw hoofd en loop daarheen.
De gratie van een echte dochter van een tsaar...
Is niet te leren. Als ze 't zich niet als kind eigen maakt, is het te laat.
- Speelde ze als kind graag? - Nee, maar uw moeder wilde 't wel.
Ik vind 't nog steeds niks. M'n handen hebben de kracht niet meer.
Dat gebruiken we als verklaring. Maar luister, dit is belangrijk.
Uw leraar wou u dit leren om uw moeder te laten zien
dat de lessen niet tevergeefs waren.
- Heb ik het geleerd? - Ja, met veel tegenzin.
Ik vind het nu wel mooi.
Het is erg mooi.
En nu om me heen. Juist.
Nog een keer.
- Nu de polonaise. - Even pauze?
- Na het eten. - Ik kan niet meer.
Jawel. Hoofd omhoog, rug recht.
Eén, twee, drie.
- Toe. - Concentreren.
- En één, twee, drie. - M'n voeten doen zeer. Ik ben op.
- Een pauze zou... - Geen tijd. De wals.
Dit vindt u vast niet erg. Dit is de wals die u zo mooi vindt. Uw rug.
Met gratie en stijI.
- U zei dat 't u aan iets deed denken. - Aan m'n eerste galabal.
En aan uw eerste liefde, ongetwijfeld.
- Wie was 't? - Ik weet het niet meer.
Was hij blond of donker met een snor?
Ik weet het niet. De ene dag is hij blond en de volgende is hij donker.
- Wat doet u hier? - Ik kan het niet meer.
Ik weet niet meer wie ik ben.
Ik weet niet wat ik me herinner en wat ik geleerd heb. Ben ik echt?
- Anna. - Ben ik Anna?
Waarom niet Tamara? Of Liza? Of Tatjana?
Waarom niet Tatjana? Ik kan niet meer. Ik wil dit niet. Ik wil mezelf zijn.
- Ik wil geaccepteerd worden... - U bent oververmoeid.
- Maar we zijn er bijna. - Weet u dan wie ik ben?
- Een goede nachtrust... - U moet 't weten.
- Nee, ik ga weg. - Hou op.
Ga onmiddellijk slapen.
Mijn vader was erg streng.
Ik luisterde niet graag, maar hij was circusdirecteur.
Wie ben ik?
Ik weet het niet.
Madame, Hare Hoogheid en de generaal komen aanstonds.
Mag ik u danken voor uw inzet?
Dat hoeft niet. Ik help graag om datgene wat rechtens...
Excellentie.
Uw aanwezigheid is werkelijk van groot belang.
Irene, ik heb je vader beloofd om op je te letten, al kost 't soms moeite.
- U krijgt geen spijt van uw komst. - Dat waag ik te betwijfelen.
Mag ik gaan zitten?
Die verdraaide jicht.
Komt u maar. Albert, een stoel voor Zijne Excellentie.
Zorg goed voor 'm. Je weet hoe hij is.
- De oude vos. - Hij is er dus toch.
Ik wou dat hij was weggebleven.
Hoeveel neem je er?
- Straks denken ze dat je honger hebt. - Ik ben alleen nerveus.
- Xenia. - Grischa.
Wat een heerlijke gelegenheid.
Rode kaviaar.
- Als de kaviaar echt was... - Zou zij 't ook zijn.
Vassili Dimitrovich, gaat u zitten. Blijft u maar hier.
Blijft u hier. Ze komen wel naar u.
- Ja, al die dierbare gezichten... - En we willen hun dierbare namen.
We willen handtekeningen om de Bank of England te overtuigen...
De groothertogin Anastasia.
Komt u maar, Hoogheid. François, de alkoof.
O generaal, wat spannend.
Uwe Hoogheid, neemt u plaats.
Daar gaan we dan.
Dames en heren, lieve vrienden.
- Ik wil graag iets zeggen... - Ze overdrijft.
Ik heb moeite met spreken. Generaal Bounine, alstublieft.
Ik geloof niet in wonderen,
maar de realiteit moet met juridisch geldige verklaringen worden gesteund.
We hopen dat degenen die straks overtuigd zijn,
na de receptie vrijwillig deze verklaring willen ondertekenen.
Ik weet dat sommigen onder u de zaak proberen te saboteren.
Om politieke en financiële redenen.
Sommigen van u zijn cynisch sinds de Revolutie
en anderen zijn bereid om alles over iedereen te verklaren.
We zetten geen van u onder druk.
Wij stellen u voor aan iemand wier lot erger was dan de dood.
Het is onze plicht om haar te doen herrijzen.
Wie sentimenteel is, wil haar leed beëindigen.
Wie menselijk is, gunt het recht zijn loop.
Wie Rus en trouw onderdaan van Zijne Majesteit is, zegt met mij:
"Onze enige hoop is zijn dochter, Hare Hoogheid Anastasia Nikolaievna."
Hare Excellentie, gravin Baranova.
Hoogheid, toen Mme de Lissenskaia 't me vertelde, had ik mijn twijfels.
- Dat begrijpt u wel. Het is een wonder. - O ja?
- Ja, we hebben elkaar gezien... - Bij de tennisbanen van Livadia.
En mijn oom Alex gaf u de titel omdat hij van dansen hield.
En toen zette u hem te kijk. Mijn ouders mochten u niet en ik ook niet. Ga weg.
Wacht even. U bent Anastasia nog niet. En...
Ik zei: "Ga weg."
U bent gek. Geen antwoord geven. Ik waarschuw niet meer.
- Wilt u Hare Hoogheid niet zien? - Ik heb haar gezien.
Maar ze wil u ook vast graag even zien.
- Hoe weet u dat? - U bedoelt hoe ik...?
We weten het niet zeker, maar we denken het wel.
Ivan, je bent zo lang gebleven en je had beloofd...
Geen gevlei, Irene. Goed, maar hou me daar niet te lang. M'n voet doet zeer.
U zult nog verbaasd opkijken.
Wat fijn u weer te zien, Ivan Wassielevich.
- Ze hebben verteld wie ik ben. - Gaat u zitten.
Dank u. Ik blijf niet lang.
Mijn vaders kamerheer was hoffelijk.
Zijne Majesteit complimenteerde me nooit met m'n hoffelijkheid.
Hij was ook een beheerst mens die pas oordeelde...
Ik krijg een jichtaanval, mijn straf voor m'n onbeheerste gedrag.
Ik wil graag terug naar m'n hete bad.
U weet vast nog vele voorvallen en details, maar u bent niet de enige.
Mijn relatie tot de kinderen van Zijne Majesteit was onpersoonlijk,
dus baseer ik mijn mening op gelijkenis en houding.
- Excellentie, tien jaar is erg lang. - Ik zie de gelijkenis.
Uw houding heb ik bekeken en ik heb er veel genoegen aan beleefd.
Het was alsof ik weer in het Keizerlijk Theater zat,
tweede rij aan het gangpad, elke dinsdag.
Acteren is niet alleen nabootsen, maar ook een illusie creëren.
Zonder sarcasme noem ik u een uitstekende actrice.
Zeer goed opgeleid. Mijn complimenten.
- Ik aanvaard ze niet. - Mijn voet kwelt me.
Mijn leven kwelt me, en het moet nog geleefd worden.
U wilt zich niet overtuigen omdat u vreest dat ik de juiste woorden ken.
Ik heb ook gezegd dat de houding van een groothertogin me zou overtuigen,
maar dat zie ik bij u niet.
Geen enkel gebaar, al zou dat meer betekenen dan alles wat u kunt zeggen.
Goedendag, madame.
Hoe durft u te roken zonder mijn permissie?
Wie bent u?
15, 16, 17, 18.
- Op een totaal van 51. - Je zei dat iedereen zou tekenen.
- De oude vos vond haar optreden kunst. - We doen 't voor het geld.
Wat nu? De een zegt dat ze het is, de ander niet.
Precies. Dus heb ik besloten om naar de familie-oudste te gaan.
- Naar het oude boegbeeld? - De douairière.
Die kenau zit in haar kasteel in Kopenhagen
nagelbijtend te wachten tot onze steractrice voor haar optreedt.
Als hoofd van de familie durft niemand haar tegen te spreken.
Hare Majesteit wil u spreken.
- Hare wie? - Dat is ze toch?
- Ze wacht wel. - Niet lang. Ze is aan 't inpakken.
- Waar gaat Majesteit heen? - Ik weet het niet.
- U hebt zich toch vermaakt? - Ik ging me schamen.
Omdat ik tentoongesteld werd en kunstjes moest doen
en m'n echtheidspapieren moest laten tekenen. Wie zijn die mensen?
- Wie bent u? - Ik denk dat ik 't weet.
Vandaag wel. Maar morgen en overmorgen ook nog?
- Ik mag het toch wel geloven? - Graag, zodra ik het zelf weet.
Niemand weet het ooit zeker, u zeker niet.
Deze mensen verdienen u niet, maar er is nog iemand.
Voor haar kruipen ze. De douairière Maria Feodorovna.
Grootmoeder.
- Ze wil me vast niet zien. - Jawel. Zeker.
- Dat zegt u. - U kunt zeggen wat u wilt,
maar als iemand u bij haar kan krijgen, ben ik het.
En dat doe ik ook, voor u.
Voor mij. Alles wat u doet is puur uit eigenbelang.
U manipuleert mensen, zet ze voor gek. Bij wijze van grap.
Om te laten zien dat u leeft en de anderen dood zijn. Voor geld. Toe dan.
Het doet toch geen pijn.
Ga zitten.
Als u weg wilt als ik klaar ben, zal ik u niet tegenhouden.
Stel dat u gelijk hebt. U hebt ook wel gelijk.
Reden te meer om naar de douairière in Kopenhagen te gaan.
Vertrouw niemand met nobele motieven. Uiteindelijk stellen ze je teleur.
Onze motieven verschillen, maar ons doel is eender, en daar gaat het om.
Gaan we naar Kopenhagen?
- Ik heb pas gedroomd. - Over uw vader als circusdirecteur.
Deze keer was hij poppenmaker.
En m'n moeder tekende de gezichten.
Dat past mooi bij een marionet.
U weet dat ik vertrek. Dat wist u al.
Droeg de keizerin altijd zwarte kleren?
- Ik wil haar al tien jaar zien. - Ze was geen gemakkelijke.
- Ik weet het. - Weet u het of herinnert u zich dat?
Prins Paul. Eens kijken.
Neefje van de keizerin, mijn neef, verloofd met mij toen ik hoe oud was?
Zestien.
- Niet onaantrekkelijk. - Herinnert u zich hem?
Dat zou wel moeten. Die eerste wals die u zich steeds herinnert, was met hem.
Deense douane. Hebt u iets aan te geven? U, madame?
Madame Anderson?
Alles in orde?
Zo te zien wel. Welkom in Denemarken.
- Sorry, al die namen. - Deze heeft ons veel moeite gekost.
Waarom Anderson?
Er moest een naam komen en ik kende ooit...
- Een vrouw? - Als schuilnaam valt hij niet op.
Madame A. Anderson. M'n persoonsbewijs is het minst echt aan mijn persoon.
- Wat is er met haar gebeurd? - Niets bijzonders.
Was u haar gewoon beu?
Dit visum is maar 14 dagen geldig.
Twee weken. Normaal kost acceptatie een mensenleven.
- En als twee weken niet genoeg zijn? - Het moet.
Wat is dat?
Bij de cavalerie deden we dat naar de infanterie.
Wat is dit voor een parade?
Dit is elke dag zolang de koning er is.
Dank u. De koning?
Oom Chris, neef van grootmoeder.
Goed zo. Heel goed.
Neemt u me niet kwalijk.
Wilt u Mrs Anderson naar haar vertrek brengen?
- Waar is de bar? - Die kant op.
- En? - Slecht nieuws.
De keizerin wil u niet spreken, en haar zeker niet.
En hij?
Prins Paul leeft van een toelage van haar.
- Hij was altijd al dapper. - Er is één mogelijkheid.
Kent u barones von Livenbaum nog, die rare hofdame?
- Vaag. - Ze herinnert zich u nog heel goed.
U hebt morgen een afspraak met haar om vier uur.
In Tivoli.
Het kan toch niet waar zijn? Jawel.
- Elena von Livenbaum. - Sergei Bounine.
- Gaat u zitten. - Dank u.
Het is gevaarlijk, maar ik doe het toch.
Gevaarlijk? Hier komen alleen kinderen.
Daarom heb ik deze plek gekozen. U ziet er geweldig uit.
Maar dit is net een dorp. Alles wordt doorverteld aan Majesteit.
"Uw hofdame is met die man gezien."
Uw lekkerste bier. Ik pas me aan het volk aan.
- Dit is gekheid zonder stokje. - U verandert ook nooit.
U wilt me omkopen, dat zei de keizerin al. Waar is ze?
- De keizerin? - Die wentelt zich in herinneringen.
Nee, Anastasia. Of moet ik Hare Majesteit zeggen? Is ze 't? Ik wil haar zien.
Dat kan, als ze netjes is voorgesteld in Kopenhagen.
Wat ziet u er goed uit.
Helaas ben ik nutteloos voor u.
De keizerin zal u nooit ontvangen en die vrouw ook niet. U weet hoe ze is.
Via Paul lukt het ook niet. Hij overstelpt haar met rekeningen.
Hij doet alsof we nog in Rusland zijn.
Ik ben Tsjechovs Drie Zusters in één. Ik kom er nooit weer.
U hebt 't vast prettig bij de keizerin.
Het leven met haar is één groot glas melk.
- Is er geen hofleven? - Geen kruimel.
- Ontvangt ze geen gasten? - De geesten van haar familie.
Gaat ze nooit rijden, winkelen of naar een museum?
Als je ook maar één woord fluistert...
Ze gaat soms naar een Russische voorstelling.
Er is deze week een ballet van Tsjaikovski in 't Koninklijk Theater.
Donderdag, meen ik.
Kom eens hier. U moet er vanavond op uw allermooist uitzien.
Prins Paul is een simpele ziel.
Hij zit louter achter mooie vrouwen aan.
U zou me nog naar een plastisch chirurg sturen, hè?
- Ga zitten. - Ik heb het theater gemist.
Niet te opgewonden doen. Ga zitten.
- Generaal, ze zijn er. - Is zij erbij?
- Programma. - Majesteit.
- De voorste loge. - De man voor wie ik mooi moet lijken?
Mijn verloofde?
Naast hem zit barones von Livenbaum, hofdame van de keizerin.
- Waar is de keizerin? - Die zit achter het gordijn.
Zo dichtbij, na al die jaren.
Ik ben ineens bang.
Ga bij het buffet staan en kijk hierheen.
- Het belang van deze avond... - Ik weet het.
Drie koffie, graag.
Hebt u haar eerder gezien?
- Hoogheid. - We hadden het net over u.
Hoelang bent u al terug?
Ik hoorde dat u op jacht was geweest.
Gezien mijn verhouding met mijn tante ben ik vaak op reis.
- Wie is die knappe dame? - Mrs Anderson.
- Ze is erg knap. - Is ze Deens? Engels?
Ze is van alles.
- Zal ik u voorstellen? - Dat hoeft u niet te vragen.
Hoogheid, dit is prins Paul von Haraldburg.
Groothertogin Anastasia Nikolaievna.
Natuurlijk.
- Reizend als Mrs Anderson. - Bent u verrast?
- Ik wist ook niet of ik u herkende. - En nu wel?
Ja. Ik zal u niet vragen of u het weet.
U bent erg aardig, of tactvol. Mijn complimenten.
- Excuseert u mij. - U bent echt bang.
Als kind al. Is het zo gewaagd om iets met ons te drinken?
Met de generaal erbij is alles gewaagd.
- Drink dan met mij. - Het is mijn beurt. Excuseert u mij?
- U bent veranderd. - U ook.
U weet het dus nog?
Ik herinner me een dominant meisje.
En ik een bedachtzame jongen.
- Zoals wanneer? - Stelt u me op de proef?
Ik hou u aan de praat zodat ik u kan bekijken.
- Champagne? - Waarom niet?
Barones von Livenbaum, graag.
Generaal Bounine. Vassili, Majesteit wil een glas mineraalwater.
Monster dat u bent. Na een revolutie kan ik dit ook wel aan.
Ik kijk even of hij wel het goede water pakt.
Majesteit is enorm kieskeurig.
- Majesteit. - Wie is daar?
Vergeeft u mij.
- Dat heb ik al eens gedaan. - Ik ben twee maal veroordeeld.
- Door de witten of de roden? - Door allebei.
Mooi zo, maar u bent er nog steeds.
- Ik kom uw permissie vragen. - Om binnen te vallen?
Om de naam Romanov commercieel uit te baten?
Om dagenlang aan de poort te kloppen?
Er zijn al twee Tatjana's, een Alexei, een Maria en een Anastasia geweest.
Ik wil uw cliënt niet zien.
Ik geef om geestverschijningen noch valse hoop.
Ik ben alles kwijt: M'n man, familie, positie en land.
Ik heb alleen herinneringen. Die koester ik.
- Eén herinnering kan tastbaar worden. - Een investering voor u.
Alleen een dwaas komt louter met een investering. En ik ben geen dwaas.
Ik heb de Revolutie ook meegemaakt.
Het is u niet aan te zien. U weet dat ze m'n kleindochter niet is.
Ik weet niet wie ze is.
Maar veel zaken zijn alleen te verklaren als ze is wie ze denkt te zijn.
- Het doet u meer dan ik dacht. - Pardon?
Het ging u om de titel, niet om 't geld. U hebt 't mijn familie nooit vergeven.
Ik kom slechts zeggen dat deze vrouw, wie ze ook is, alleen u wil zien.
Ik kan niet elke gekkin met een koninklijke obsessie ontvangen.
Als ze me wil zien, pakt u maar een foto.
Ga terug naar Parijs. U verdoet uw tijd.
- Majesteit, ik dacht dat u misschien... - Hou maar op. M'n stola.
Dus Bounine is nog steeds aantrekkelijk.
- Zeker, Majesteit. - Enorm aantrekkelijk.
- Zeker, Majesteit. - Je wulpse ideeën zijn walgelijk.
Op jouw leeftijd hoort seks een vreemd woord voor je te zijn.
- Hebt u haar gezien? Wat zei ze? - Ik heb haar niet gezien. Wat zei hij?
Hij was charmant. Hij is aardiger dan u me deed denken.
- O ja? - Mag dat niet?
Ik wil dat hij u aardiger vindt dan hij had gedacht.
- Pardon, ik kwam iemand tegen. - Het geeft niet.
Het was een blondine. Heel knap.
Is ze getrouwd? En wie is het?
- Ik weet 't nog niet. - Zeg 't maar.
Livenbaum, ik kom voor de andere voorstelling.
- De sieraden, graag. - Sieraden?
- Leg ze beneden in de kluis. - Waarom? Ze zijn nep.
Dat weet de directie niet.
- Tactisch. - Anders nog iets?
Nee, tot morgen. Welterusten.
U hebt het goed gedaan.
Dank u. Kan ik nu ook gaan?
Ga maar slapen. Prins Paul belt morgenavond.
- Fijn dat de uitnodiging is geregeld. - Dankzij uw optreden.
De keizerin wil me niet spreken, hè?
- Het komt wel. - Vandaag weigerde ze vast.
Dus de route loopt nu via Paul en mij. U gebruikt iedereen.
Niet zonder meer.
Als ik de verlangens van de betrokkenen ken. Welterusten.
Een heldere champagnesoep en dan een fricassee van champagne. Geen groente.
- Wel 'n champagnesalade. Als dessert? - Een champagnesoufflé.
1921 is een uitstekend souffléjaar.
Ik hou niet van champagne. Alleen van de effecten.
- 's Ochtends niet meer. - O, heerlijk.
Dan heb ik een geweldige kater tot woede van je vriend Bounine.
Weet je wat hij is? Wodka. Snel, hard, scherp. En jij?
- Champagne? - Wat hebzuchtig.
- Als klein meisje zei je altijd... - Niet nu.
- Is dit ons vierde of vijfde etentje? - Het derde.
Telkens hoor ik je denken: "Klik, klik, klik. Is ze 't of niet?"
Dat is zeer onaantrekkelijk en luidruchtig.
Vandaag wil ik genieten.
Weet je wie ik ben?
Nee, een vrouw.
- Een zeer aantrekkelijke vrouw. - Gedraag je dan ook zo.
Dat valt niet mee.
Geen "klik, klik, klik".
Niet één.
1921, absoluut.
Ik wil niet storen, maar Hare Majesteit is nog niet hersteld.
Van haar arts moet ze vroeg gaan rusten.
Wodka. Pure wodka.
Arme Assepoester.
De koets is een pompoen geworden en de lakei een witte rat.
Heeft ze zich gesneden aan het glazen muiltje?
Die akelige stiefzuster. Welterusten en bedankt.
Jij bedankt. En bedankt.
Jij bedankt. Slaap lekker.
Goedenavond.
O ja, m'n complimenten aan de chef.
- Welterusten. - Hebt u even?
- Het is laat. - Het is belangrijk.
Ja, ik mag haar graag en ze is heel mooi.
En mogelijk erft u tien miljoen pond.
Iedereen kent mijn zwak, en die van u, voor schoonheid en geld.
Dat is menselijk. Ze zijn begerenswaardig.
Goed, wat stelt u voor?
Soms gaat u te ver.
We hebben nog vier dagen. Als de keizerin niet...
Dan hebt u te hard op haar deur geklopt.
Als tante merkt dat ze gemanipuleerd wordt, doet ze niks.
- Hoe doet u het dan? - Dat ligt eraan.
Aan de kansen?
U gaat weer te ver.
Er staat veel op het spel. Zeer veel.
Eén, twee.
Drie, vier.
- Generaal, ik heb honger. - U komt toch net uit een restaurant?
Een heel raar restaurant. Zonder eten. Neemt u me er morgen mee heen?
- U hebt te veel gedronken. - Dat valt wel mee.
Zal ik nog wat laten bezorgen?
Het is vast heel saai in uw kamer.
Hier vermaakt iedereen zich opperbest.
- Komt u er ook bij? - Hou op met die onzin en ga slapen.
Ik moet iets bekennen.
Ik heb gelogen. Ik ben hier alleen.
Hoort u me? Misschien moet u ook 's wat toekennen.
Bekennen, bedoel ik.
Dat is hetzelfde. Toe dan.
Even iets bekennen.
Iets heel kleins bekennen.
- Prins Paul heeft naar u gevraagd. - Dank je wel, Fedya.
Goedemiddag, Majesteit. Fijn gereden?
- Lekker rustig. - Prins Paul...
- Ja, die heeft naar me gevraagd. - Hij is er nog.
- Het spijt me dat ik zo aandring... - Geld?
- Veel belangrijker. - Een vrouw.
Goed dan. Kom verder.
Wie is het?
- Ik kom meteen ter zake. - Zoals altijd.
Is Hare Majesteit weer terug?
- Te laat, lieve gravin. - Ik ben niet in de stemming.
Ik moest met de bus naar de stad, terwijl jij...
- Je slijmbeursontsteking. - Ik heb migraine.
In je schouder? Het kan altijd gekker.
Genoeg is...
- Is er iemand bij haar? - Paul.
Hij is in het openbaar met die vrouw gezien. Met die bedriegster.
Misschien aanvaardt ze haar wel.
- Zou hij haar overhalen? - Ze wordt oud.
- En eenzaam. - Nooit.
Nooit.
Majesteit?
Weet je wat hij wilde?
- Ik heb een vermoeden. - Dat ik die vrouw ontving.
Hij trapt blindelings in haar trucjes.
Ze bewijzen alleen dat ze de lessen van Bounine kan onthouden.
Maar als ze toch lijkt? Als ze echt denkt dat ze Anastasia is?
Maar daarom is het nog niet waar.
Ze is een oplichtster. Dat moet wel.
Nietwaar?
Ik weet het niet, Majesteit.
Jullie vinden me koppig, hè?
Dat ben ik ook. Heel koppig.
Misschien wel te koppig.
In welk hotel verblijft ze?
"Ik heb m'n best gedaan. Mijn oprechte excuses." Oprecht.
"Hoogachtend, Paul."
- Hanenpoten. - Zou hij bij de keizerin geweest zijn?
Of ze nu heeft geweigerd of niet is benaderd, voor ons blijft het hetzelfde.
Met wie?
Dank u. Barones von Livenbaum komt naar boven met een dame.
- Welke dame? - Gaan jullie maar naar binnen.
Dame. Zou het...
Ik denk het.
- Wie komt er naar boven? - De keizerin, denk ik.
Hierheen? Nu? Ik kan haar niet onder ogen komen.
- Doe niet zo dwaas. - Ik voel me naar. Moet het nu?
Maak u klaar.
- Majesteit. - Beneden wachten.
Ik dank u. Hopelijk belemmert uw mening over mij niet...
Laat haar binnenkomen.
Hoogheid, Hare Majesteit wacht.
Wees dapper.
De gelijkenis is goed genoeg voor een wassenbeeldenmuseum.
- Herkent u me niet? - Wie bent u? Waar bent u geboren?
Volgens m'n geboorteakte in Tsarskoe Selo, maar eigenlijk in Peterhof.
Dochter van tsaar Nicolaas II en Alexandra?
En kleindochter van Maria Feodorovna, de douairière.
Ik heb te veel herrezen Romanovs gezien.
De vuurpelotons schoten kennelijk erg beroerd.
Ik heb twee keer geprobeerd u te vinden, maar lange tijd wist ik niet wie ik was.
En nu wel?
Dat dacht ik, maar als u me niet kent...
Ben ik zoveel veranderd, Majesteit?
- Een mens verandert niet. - Niet als men liefde krijgt.
Mijn bronnen van liefde zijn te abrupt weggerukt.
U maakt schandelijk misbruik van een voor mij zeer trieste periode.
Pardon. Ik vergat dat u zich die tragedie persoonlijk hebt toegeëigend.
Ik probeer... U maakt het me erg moeilijk, grootmoeder.
Ik heb niet gezegd dat u me zo mocht noemen.
Neem me niet kwalijk.
Moet elke oude eenzame vrouw dat fijn vinden?
- Mijn eenzaamheid was niet minder. - Veel mensen zijn eenzaam,
maar een maskerade helpt niet.
U vraagt om erkenning. Knap, met vochtige ogen en een stem vol emotie.
Ik denk dat u eenzaam bent en liefde zoekt. Wie niet?
Maar mijn liefde behoort een dode toe.
Weet u dat zeker?
U hebt steun van sentimentele en hebzuchtige mensen.
Dus u wijst me af zonder de deur te openen.
Ik dacht dat u lastige vragen zou stellen.
Ik hoef de kunstjes niet die uw zakenpartners u leren.
Het gaat mij niet om het geld.
- Dus u weet van de erfenis. - Er is me iets verteld.
Ik hoef geen geld. Ik geef het liever weg.
U kunt het pas weggeven als u het hebt, en u krijgt het pas als ik u erken.
Ik hoef niet te zeggen dat ik dat niet wil. U bent keihard.
Vader zei ooit dat u de hardste van de familie was.
Ik vond dat toen een krasse uitspraak.
Moeder en u hadden ruzie over een halsketting.
Smaragden. U wilde ze houden, hoewel ze tot de kroonjuwelen behoorden.
Van wie hebt u dat? Dat weten zoveel mensen.
U droeg ze op uw laatste galajurk. Groen en gouden fluweel en een sleep.
Op de foto was genoeg te zien.
M'n vader koos de kant van m'n moeder.
Iedereen was tegen u, maar u hield vol. U hield Vijgje's smaragden.
- Noemt u Catherina Vijgje? - Zo noemden we haar altijd.
We noemden Maria soms zo omdat ze op mannen belust was en OIga zei...
- Ik verbied u met die namen te smijten. - Het zijn mijn eigen zusters.
Bedriegster.
- Als u dat denkt. - Als u enig fatsoen hebt, houdt u op.
- Ik zal u meer betalen dan Bounine. - Ga weg.
- Ik bied u geld. - Ga weg.
U geeft het dus op.
In de inrichting werd ik gebruikt en afgewezen. De kerker, de vlucht.
Gered van de dood, met geheugenverlies in een inrichting. Wat een melodrama.
Eindeloze dagen waarop je alleen pijn registreert. Dat is geen melodrama.
En dan worstel je je langzaam omhoog uit het water naar het licht, de lucht.
Je denkt: "Ja, misschien toch."
"Misschien ben ik 't. Het moet wel."
"Ik ben 't. En mijn grootmoeder kan het bevestigen."
"M'n grootmoeder strekt haar hand vol geld uit."
Ik wou dat u me er mee sloeg.
De tragische wanhoopsscène. Erg knap. U vergeet toch niets?
Jammer dat uw poging op zo'n wrede teleurstelling uitloopt. Vaarwel.
- Niet weggaan. - Dat moest van u.
- Ik zal u niet meer overreden. - Wat wilt u dan?
Nog één moment bij u zijn en doen alsof u niet meent wat u zegt.
Met mijn ogen dicht terug naar vroeger. Een terras in de zomerzon...
Ik zal geen namen en plaatsen meer noemen.
De zeelucht, het geluid van een tennisbal,
het gelach vanaf de banen achter de bomen
en uw stem die me "Malenkaia" noemt.
Dan ineens een bliksem aan de hemel.
Bent u ziek?
Ik ben ziek geweest, maar nu niet meer.
Bent u bij een goede arts geweest?
Ik ken genoeg artsen. Aardig dat u het vraagt.
- Ik ga maar. - Ik begrijp dat u me niet herkent.
- Ik ben veel veranderd. - U zei: "Eén moment."
Vreemd genoeg bent u nauwelijks veranderd.
Het is net of u door alle ellende sterker bent geworden.
Ik ben niet sterk. Laat me, u bent t e slim. Ik ben oud, ik lijk alleen sterk.
- We hebben elkaar weer gezien. - We zien elkaar wel weer.
Dat is niet verstandig.
U bent ontdooid, maar straks hebt u spijt.
Dan zegt u: "Allemaal toneel. Ze hadden een actrice ingehuurd."
In zekere zin ben ik ook ingehuurd.
Toen ik uit de inrichting was weggelopen, kon ik nergens heen.
Bounine vond me bij de Seine. Hij is misschien niet zo slecht.
Ik was te moe om ook bij hem weg te lopen.
Gaat het wel?
Ja, en als het beter is dat u het niet gelooft...
U bent ziek.
Ik hoest alleen omdat ik een beetje bang ben. Het is niets.
Zeg dat nog eens.
Dat ik hoest als ik bang ben?
Als klein meisje hoestte je ook als je bang was.
Je bent van zo ver gekomen en ik heb zo lang gewacht.
Niet huilen. Je hoeft niet bang te zijn. Stil maar.
Je bent veilig. Je bent bij mij, thuis.
De geesten kunnen weg. De gesloten kamers kunnen open.
Ik heb een lakei, een heel oude man.
Elke avond steekt hij in alle kamers de lampen aan
tot de donkere kamers in het licht baden.
Geldt dat niet voor ons allen? Met dode lampen verlichten we het verleden.
Ik dacht dat je verdwenen was, maar je bent er weer.
Maar als je het toch niet bent, vertel het dan alsjeblieft niet.
Mooie winkels en restaurants.
We kunnen ook een keer naar Amerika.
Daar is tenminste nog respect voor rijkdom.
- Ik hou niet van reizen. - Ik wil wel naar Uruguay.
- Mooie naam. Uruguay. - Vreselijk.
En Guatemala. Ze klinken zo exotisch.
- Neem een boot en kies het ruime sop. - Ik heb een hekel aan de zee.
Maxime, je moet eten, drinken en genieten.
Ik ben het Russische eten en de slechte champagne zat. Ik vind er niets aan.
- Ga dan naar huis. - Mijn kamer is nog erger.
Nu al? Hij is terug van 't station.
Misschien zat ze niet in de trein.
Is er iets? Was je op tijd voor de trein?
Zat ze erin? De keizerin? Paul?
- En? - Alles is...
ga je neus poederen.
- Hoelang moet ik wegblijven? - We roepen je wel. Toe.
Ze zijn er allemaal.
- Waarom is hij niet bij haar? - Het is zeker net als in Kopenhagen.
Hij had daar moeten blijven.
De keizerin wilde Hare Hoogheid niet zien, zei Paul.
Het zou geldverspilling zijn.
- Von Livenbaum verwacht jullie om tien uur. - Dus de presentatie is 's avonds?
- De persconferentie is om half acht. - In de balzaal van het hotel.
- En de trouwgeruchten? - Kondigen we de verloving met Paul aan?
Als Paul ter sprake komt, doet hij vreemd. Zou hij jaloers zijn?
Dat dacht ik in Kopenhagen al.
- Je eet weer als een zwijn. - Ik ben weer nerveus.
Waar komt dat vandaan?
- Het operamagazijn. - Indrukwekkend.
Haal die lichten weg. Hoe laat is het?
- 19.40 uur. De pers wacht al... - Aan die troon is niks meer te doen.
Maak een eind aan die onzin.
- Ze repeteren. - Later.
Heren, alstublieft. Na de persconferentie.
Ik weet het niet meer. Toen we het over de presenta...
Zeg tegen Hare Hoogheid dat we klaar zijn. Haal de pers.
- Heb je haar gezien? - Luister nou:
Ik heb haar en hem en de keizerin niet gezien. Moet ik 't spellen?
Sorry. Het gaat me vervelen. Ik hoop dat 't snel voorbij is.
U bent veranderd. Verveel u niet te veel. Daar is het te laat voor.
Komt u maar. De gastenlijst ligt op deze tafel.
Hier zal straks ook de presentatieplechtigheid plaatsvinden.
Helaas kunt u er vanavond niet bij zijn, maar zo wil Hare Majesteit het graag.
Maar groothertogin Anastasia Nikolaievna wil u wel ontmoeten.
Om 9.30 zal zij het bal openen met Zijne Hoogheid prins Paul von Haraldburg.
- Om 10.15... - Gaan ze trouwen?
Wordt de verloving bekendgemaakt?
Daar is geen informatie over. Ga verder.
Om 10.15 uur zal de douairière haar opwachting maken.
Om 10.20 uur klinkt 't Russische volkslied en zal Hare Majesteit officieel...
Dames en heren, ik stel u voor aan Hare Keizerlijke Hoogheid
groothertogin Anastasia Nikolaievna.
- Wat een prachtige jurk. - Neem 'n foto van haar op de trap.
- Wat? - Aparte smaak.
Mogen we een foto nemen?
Hare Hoogheid is nog niet volledig hersteld, dus houdt u het kort.
Viel de ontmoeting met de keizerin u zwaar?
Ik ben in Kopenhagen veel bij haar geweest.
Gaat u met prins Paul trouwen?
- De stad was heel prettig. - En de erfenis?
- Wat gaat u ermee doen? - Krijgt u alles?
Een erfenis zou voor mij een grote verrassing zijn.
Bent u destijds naar Roemenië gevlucht?
Lag u in december 1920 in een ziekenhuis in Boekarest?
Ik heb daar in een ziekenhuis gelegen. Ik weet niet wanneer.
O nee? Ik wel. Ik lag op de afdeling ernaast toen u binnenkwam.
- Dat kan. - Maar u weet het niet meer.
Na uw ontslag stond een man op u te wachten om u naar huis te brengen. Ik.
- Toe, we mogen... - Stil.
- Hoe heet u? - Mikhail Vlados.
- En u heet Anna Koreff. - Is dat waar?
- Ik heb die naam gebruikt. - Zoals zoveel namen.
Ze moest onderduiken.
Alstublieft. We hebben in hetzelfde ziekenhuis gelegen.
U lag daar voor hoofdwonden, opgelopen bij een treinexplosie bij Boekarest.
- Klopt dat? - Bent u Anna Koreff?
Ik wil graag antwoord geven.
Dames en heren, alstublieft.
Hare Hoogheid kan zo niet antwoorden.
Wat wilt u weten? Of ik bij een treinexplosie gewond ben geraakt?
Ik herinner me die explosie, maar geen verwondingen.
- Waar raakte u gewond? - In Rusland of Boekarest?
- Ik kan twee keer gewond zijn geraakt. - In een oorlog.
- Wat is een revolutie dan? - Het is afgelopen.
Zorg dat er geen journalisten in komen en controleer alle uitnodigingen.
Ik maak het u niet makkelijker.
Was het een ramp?
Als de kranten verschijnen, zijn de gasten hier al
en heeft de keizerin u al gepresenteerd. Mag ik?
U mag mij er een geven. Dank u.
De jurk wordt niet mooier van die trap.
- Dat maakt niet uit. - Over een uur wel.
Ik heb u lang niet gezien.
U hebt me vast erg gemist.
Ik heb u gemist, ja.
Heeft de keizerin of Paul u weggehouden?
Ik functioneer ook zonder bevelen van een ander.
U wilde me dus niet zien. Waarom niet?
- Het leek me beter. - De trouwgeruchten zijn dus waar.
- Paul en ik waren toch ooit verloofd? - Gaat u niet te ver?
Ik handel te onafhankelijk, bedoelt u.
U klaagde altijd dat u alleen mocht doen wat men u opdroeg.
- Niet "men". U. - Onzin.
O ja? U duwt me naar Paul, en nu bent u tegen hem.
Bent u bang dat hij de regie neemt? Over mij en het geld?
- Dat geld laat me koud. - Bent u bang dat ik Anna Koreff ben?
Het gaat me er alleen om wie u bent.
- U bent erg veranderd. - Ik?
Eerst wilde u uitzoeken wie u was. Meer niet, zei u.
Is dat ook zo?
Nu wilt u groothertogin zijn van een koninklijk mortuarium.
- U bespot anderen altijd. - Wie dan?
Uw onderdanen? Die gebalsemde skeletten geven niks om u.
Die malen niet om Anastasia, als ze er zelf maar op vooruitgaan.
Eerst wilde u het, voor mij. En nu geniet ik ervan.
Ga uw gang. Geef het een koninklijk tintje
en trouw met een man die zonder erfgenaam geen altaar zou benaderen.
De waarheid doet pijn. U vond me zelfzuchtig en ik gaf het toe.
Geef nu dan ook toe dat ik gelijk heb.
- Weet je nog? - Wat?
- De muziek. - Natuurlijk.
- Niet echt. - Sorry. Moet dat dan?
Het is lang geleden.
M'n eerste wals, m'n eerste bal, m'n eerste...
Partner. Volgens mij was jij het.
- Misschien was 't een ander. - Misschien was ik 't wel.
Het doet er niet toe. Misschien was het niet eens op het bal.
- Ik begrijp je niet. - Omdat ik Vlados niet tegensprak?
Hoe weet je dat ik Anna Koreff niet ben?
- Je doet met opzet vreemd vanavond. - Weet jij hoe Anna Koreff doet?
Ik weet hoe jij doet, en ik geef alleen om jou.
- Meen je dat? - Natuurlijk.
- Zullen we onze verloving aankondigen? - Heel graag.
Prins Paul en Anna Koreff. Kondig je dat aan?
Zeker niet. Want het klopt niet.
En als ik nu geen titel of erfenis heb?
Ik weet toch zeker wie je bent?
Maar als ik het geld niet krijg of niet wil?
Waarom arm blijven als je zo makkelijk rijk kunt worden?
De armen weten tenminste dat niemand van hen houdt om hun geld.
Ik weiger die opmerking serieus te nemen.
De keizerin is klaar.
Het is bijna tijd.
Als ik niet op tijd terug ben, begin dan maar vast.
- Is het niet heerlijk? - U ziet er beeldschoon uit.
Hierin? Ze kunnen geen reisgoed meer maken.
Stop dit maar eens in zo'n modern koffertje.
Elegantie is uit de tijd, maar dankzij u herleeft 't ce soir.
- Is er iets mis? - Ik ben moe.
- Vraagt u Majesteit of ze me ontvangt? - Uiteraard.
U mag naar binnen.
O, en ze weet het van de journalisten.
Vassili, Majesteit verwacht de generaal.
Ik wilde u al ontbieden. Volgens mijn kleindochter maakt de pers problemen.
Die man was vast ingehuurd.
- Hare Hoogheid zegt... - Dat weet ik.
Maar de waarheid dient alleen een wereld die ernaar leeft.
Deze persverklaring mag u uitreiken voor u vertrekt.
- Ik vertrek nu, Majesteit. - Waarom?
Mijn taak is volbracht en aangezien het uw avond is, voel ik mij verplicht...
Dat is niet waar. Ik wilde afscheid van u nemen.
Curieus. U wilt weg voor het schouwspel begint.
Ik dacht dat dit een triomf voor u was.
Het is eigenlijk uw avond. We zijn u dankbaar.
Dank u, maar ik trek me terug.
U hebt met veel moeite mijn kleindochter haar plaats terugbezorgd.
En u hebt haar zelfs herenigd met haar jeugdliefde.
- In zekere zin. - Maar dat stemt u niet blij, wel?
Ik zie het. Waarom niet?
- Maar ik ben niet in de positie... - U hebt 't nooit over positie, Bounine.
- In uw bijzijn ben ik me er bewust van. - Dank u. Dan verzoek ik een antwoord.
Als de groothertogin het graag wil, dan moet ik blij zijn.
Maar voor mijzelf ben ik niet blij.
We hadden u eigenlijk diplomaat moeten maken.
U bent op slinkse wijze bij uw punt aanbeland, en nog zegt u het niet.
Ik kan u zelfs nergens op afrekenen.
Sergei Pavlovich, wat wilt u vragen? En waarom vraagt u het haar niet?
Wat voor anderen moeilijk is, is eenvoudig voor mij en andersom.
Ik heb het geprobeerd, maar het uitte zich als woede.
U bent minder schurkachtig dan ik dacht, maar wel dwazer.
- Majesteit, het is tijd. - Nu al?
Bounine, ik wil dat u hier op me wacht.
Deze keer is het een bevel. Doet u dat?
Zeker, Majesteit.
Majesteit, als u de balzaal straks ziet...
U schiet direct vol. Iedereen is er, en al die robes en uniformen.
- Het is net als vroeger. - Ik ruik de mottenballen.
Majesteit, ik verzoek u...
Pardon. Als Majesteit mij toestaat de ceremonie uit te leggen...
- Dat is vanochtend al gebeurd. - Maar...
- Dat "maar" komt later wel. - Jawel, barones.
Je ziet er beeldig uit.
Heb je het naar je zin?
- Waar is Paul? - Hij danst.
- Hij danst goed. - Zeker.
- En hij is knap. - Hij is knap.
- Majesteit, duizend excuses. - Het is tijd.
Na tien jaar kunnen die tien minuten er wel bij.
Ik wil mijn kleindochter even spreken.
Eruit, heren.
Waar is Bounine? Hij is er nooit als je 'm nodig hebt.
Vooruit, dames. Graaf.
Livenbaum, die heer waar u zo gesteld op bent, mag de foyer niet verlaten.
Ze zwieren van genot, daar beneden.
Kom, ik zal 'm voor je op doen. Ben je 'm al zat?
- Ik ben er niet aan gewend. - Het duurt even.
Weet je het zeker wat Paul betreft?
- Ik mag hem graag. - Waarom hakkel je zo?
Uw vraag overvalt me.
Als er liefde is, kondig ik graag de verloving aan. Wil je dat ik dat doe?
- Ik wil trouwen. - Waarom?
Ik verlang naar geborgenheid.
- Is dat zelfzuchtig? - Nee, maar wil je Paul?
Ik denk dat u het fijn vindt, en dan vind ik het ook fijn.
Je praat al net zo als Bounine.
Anastasia Nikolaievna, je wilt niet met Paul trouwen.
- Ik weet het niet. - Jawel, eigenlijk wil je iemand anders.
Is dat zo? Misschien wel.
Maar ik dacht de hele tijd dat ik alleen u wilde.
Mij heb je al, maar dat is niet genoeg. Dat moet ook niet.
Ik mag rustig met mijn geesten leven,
maar jij moet je geluk aan andere zaken zien te ontlenen.
Ga hier nog eens zitten.
Volgens Livenbaum is het in de balzaal net als vroeger. Hoe dwaas.
De wereld draait door en wij moeten mee of wegteren met het verleden.
Ik ben het verleden. Dat vind ik prettig. Het is vertrouwd.
Het heden is kil en vreemd.
En de toekomst?
Gelukkig hoef ik me daar niet druk om te maken. Jij wel. Ze behoort jou toe.
- Maak eens los. - De smaragden van Vijgje?
Ik wil ze aan jou geven.
Grootmoeder, u hebt me al iets gegeven wat niemand anders kon. Mezelf.
Dank u.
Hier, doe 'm zelf maar op.
Ga maar naar de foyer. Livenbaum helpt je wel.
Vlug. Het is bijna zover.
Excuseer, Majesteit.
Wat is er?
Ik wilde zeggen dat de heer niet meer alleen wacht.
Mooi. Laten we dan maar verder gaan met het optreden.
- Laat de narren komen. - Jawel, Majesteit.
Barones, Majesteit, we kunnen ze niet langer laten wachten. Mogen we verder?
Ga uw gang.
- De muzikanten. - Allemaal geregeld.
Op je plek bij de gordijnen.
Doe je das recht.
Excellentie, denk erom: Alle namen luid en duidelijk.
- Ja zeker. - Dank u, Excellentie.
Dames, maak u klaar. Waar is...
- Waar is prins Paul? - Hij komt.
Je kon Bounine ook niet vinden.
- Hij zei... - Dat we moesten beginnen.
Hij is uit z'n doen vanavond. Hoe eerder we hem vinden...
Hoogheid.
Majesteit.
- Ik heb u nog nooit zo gezien. - Ik heb me ook nooit zo gevoeld.
Het is tijd. Laat Hare Hoogheid de groothertogin weten dat we klaar zijn.
Barones, het protocol. Om uw geheugen wat op te frissen.
Twijfelt u aan mijn geestelijke vermogens?
Dames en heren, er klinkt eerst tromgeroffel.
Daarna komt Hare Keizerlijke Majesteit de douairière naar voren
en als ze door het gordijn komt, zet het orkest het volkslied in.
- Dan zal de groothertogin... - Ze is weg.
- Weg? Wat bazelt hij nou? - Ze is er niet.
- Dat is onmogelijk. Ze moet... - Stilte.
- Hebt u in de foyer gekeken? - Daar is niemand.
- Niemand. - Op haar kamer misschien.
Daar is ze niet. Ze zijn samen vertrokken.
Zij en jouw vriend Bounine.
- Ik begrijp het niet. - Zoals altijd.
De anderen hadden gelijk. Ze was Anastasia niet.
- O nee? - Iedereen wacht. Wat moeten we zeggen?
Niets. Paul, je arm. Ik zal ze toespreken.
Dank u, Majesteit. Mensen.
Neem me niet kwalijk, maar wat gaat u zeggen?
Ik ga zeggen: "Het toneelstuk is voorbij. Ga naar huis."