Αυτοί που μοχθούν και τολμούν κάνουν ένδοξες πράξεις.
Κι είναι υπέροχο να ζεις με γενναιότητα...
και να πεθαίνεις αιώνια ξακουστός.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ
Είναι το έτος 356 π. Χ. σε μια ταραγμένη...
εξαντλημένη, διαιρεμένη, αιματοβαμμένη Ελλάδα....
Πόλεμο! Αυτό ζητάει ο Δημοσθένης. Πόλεμο!
Ο Αισχίνης βάζει λόγια στο στόμα μου.
Αν εννοείς την αλήθεια, ναι. Μόνο έτσι θ'ακουστεί από σένα.
Έχεις καλό ακροατήριο σήμερα.
Τα λεφτά του Φιλίππου αξιοποιούνται. Είπα "όπλα και χρήμα".
Διαφωνώ με τις λέξεις που δεν είπες. "Άντρες" και "αίμα".
Αν αυτές οι λέξεις πρέπει να ειπωθούν... Άντρες και αίμα.
- Άντρες κι αίμα των Αθηνών; - Τίνος, για να σωθεί η Αθήνα;
Η Αθήνα, όχι η Όλυνθος!
Αν πέσει στους βαρβάρους, τι θα εμποδίσει την καταστροφή;
Η ειρήνη!
Αθηναίοι, υπάρχουν ακόμη παράφρονες ανάμεσά σας...
Που θέλουν να ζήσουν; Εγώ είμαι εντελώς τρελός.
Τότε, υπάρχουν ακόμη λογικοί ανάμεσά σας που κρίνουν...
ότι μπορούμε να συζητήσουμε το θέμα "πόλεμος ή ειρήνη";
Θα πολεμήσεις εσύ ή εμείς;
Μιλάτε για αγάπη για τη χώρα ή το χρυσάφι του Φιλίππου;
Ο Φίλιππος μας πολεμάει...
αφότου ισοπέδωσε την πρώτη ελληνική πόλη.
Κι ενώ οι πόλεις έπεφταν, έκανε δηλώσεις για ειρήνη...
Κι εμείς, προς όνειδός μας, ούτε μια φορά δε φωνάξαμε...
ενάντια στις βάρβαρες πράξεις του.
Είστε τυφλοί και δε βλέπετε το σχέδιό του για κατάκτηση...
για επέκταση της κυριαρχίας του σε πόλεις, κράτη...
με τη δωροδοκία, την προδοσία, τη δύναμη των όπλων;
Από τη Μακεδονία... Μήνυμα για τον βασιλιά.
Φίλιππε, ξύπνα! Ήρθε αγγελιαφόρος απ'τη Μακεδονία.
Τι όνειρα είδα! Ταραγμένα όνειρα της μέθης...
Αγγελιαφόρος;
Έφερες καλά ή κακά νέα;
Απόκτησες γιο.
Η βασίλισσα γέννησε πριν τρεις βδομάδες.
Αλέξανδρος. Αυτό το όνομα του έδωσε η βασίλισσα.
- Κι η βασίλισσα; - Σου στέλνει χαιρετίσματα.
"Χαίρε και αγαλλιάσου, Φίλιππε"...
"Η Ολυμπιάς, βασίλισσα και γυναίκα σου, γέννησε ένα Θεό.
- Ένα Θεό; - Τα λόγια της βασίλισσας.
Ποια μητέρα στην Ελλάδα δεν ονειρεύτηκε να γεννήσει Θεό;
χαίρε, Φίλιππε, κατακτητή!
χαίρε, Αιγύπτιε!
Θέλω να δω τον γιο μου.
Σου μοιάζει... Τα μαλλιά, τα μάτια.
Ωραίο όνομα του έδωσες. "Αλέξανδρος"...
Ο Αλέξανδρος της Μακεδονίας, ο Αλέξανδρος της Ελλάδας.
- Μικρό λιοντάρι. - Μικρός Θεός.
Έχω ακούσει τον θρύλο.
Υπήρχαν σημάδια μεγαλείου κατά τη γέννησή του.
Σεισμοί, θύελλες τάραξαν τη γη κι έπεσε άστρο στους ουρανούς.
Και δυο αετοί κούρνιαξαν πάνω απ'τον κοιτώνα της βασίλισσας.
Και στη μακρινή Ασία...
κεραυνός χτύπησε κι έκανε στάχτη τον Ναό της Εφέσου.
Και πώς ερμήνευσες τα σημάδια, μάντη;
Οι δυο αετοί σημαίνουν ότι θα βασιλέψει σε δυο κόσμους.
Η πυρκαγιά στον Ναό ότι ένας πυρσός άναψε εκείνη τη μέρα...
που κάποτε θα κάψει όλον τον κόσμο.
Κι αυτός ο πυρσός, είναι ο γιος σου.
Και τ'αστέρι που έπεσε...
Ότι γέννησα έναν Θεό από Θεό.
Υπήρχαν κι άλλα σημάδια και οιωνοί θεότητας.
Πριν τη γέννησή του, η βασίλισσα είδε ένα όνειρο.
Είδα κι εγώ ένα όνειρο, μάντη.
Μια νύχτα στο πεδίο της μάχης, στην Όλυνθο, είδα ένα όνειρο.
Ονειρεύτηκα τον θάνατο...
Κι όταν ξύπνησα, δεν ήξερα τίνος θάνατος ήταν.
Κάνε μου την προφητεία.
Για σένα φωνάζουν. Περιμένουν τον βασιλιά και τον γιο του.
- Κι αν τον σκοτώσεις; - Απόλαυση, άτιμη απόλαυση.
- Κι αν κάνεις λάθος; - Πεθαίνει ο Αιγύπτιος μάντης.
Και τι λέει ο βασιλιάς της Μακεδονίας στον κόσμο;
Ότι είναι κι άνθρωπος.
Ένας τρελός. Αν είσαι, σκότωσε κι εκείνη και τ'αγόρι.
Να σκοτώσω εκείνη...
Και το αγόρι;
Γιατί όχι; Ο αρχαίος νόμος των ατίθασων Μακεδόνων αρχηγών.
Ήξερες τι ήταν, όταν την παντρεύτηκες.
Περήφανη, ζηλότυπη και παράξε- νη σαν τους Θεούς που λάτρευε.
Ό,τι νομίζει πως δεν ξέρω: Είναι γυναίκα και σε χλευάζει.
Με χλευάζει; Με διαλύει.
Και τι πιστεύεις, Παρμενίων;
Ακόμη κι ο Δελφικός χρησμός δηλώνει τη θεότητα του μικρού.
- Αγόρασα βωμούς. Τους έκαψα. - Δέχομαι το θέλημα των Θεών...
Και τι πιστεύεις;
Πιστεύω στη δόξα της Μακεδονίας, στο βασίλειο...
στον στρατό που σφυρηλάτησες με θέληση και δύναμη...
και πίστη στην ικανότητά μας να κυβερνήσουμε την Ελλάδα...
ακόμη και την Αθήνα.
Κι έχεις δίκιο, Φίλιππε. Είμαστε ικανοί.
Πρέπει να διακηρύξουμε ότι η Μακεδονία δε θα καταρρεύσει.
Θα συνεχίσει να εξουσιάζει μέσα από σένα και τον γιο σου.
Και τότε, Φίλιππε, θα έχουμε ζήσει αληθινά.
Πήγαινε σ'εκείνη. Την αγάπησες κάποτε.
Μπορείς τουλάχιστον να ζήσεις ήσυχα μαζί της.
Αποδέξου το αγόρι, είναι δικό σου. Και δώσ'τους ό,τι θέλουν.
Αλέξανδρε, κι ο Αχιλλέας ήταν γιος Θεού.
Είχαν προφητέψει ότι θα γίνει πιο τρανός απ'τον πατέρα του.
Κι έγινε.
Την ίδια μοίρα θα έχεις κι εσύ, Αλέξανδρε.
Θέλουν να δουν τον πρίγκιπα.
Και τη βασίλισσα.
χαίρε, Αριστοτέλη.
χαίρε, Αλέξανδρε. Ποιος σκότωσε το ζώο;
Εκείνος, μόνος, πεζός.
Ήταν σαν μονομαχία που έκρινε ποιος ήταν ο βασιλιάς.
Η μονομαχία ήταν περιττή. Γύρισε ο Κλείτος.
Κλείτε... Μέλανα Κλείτε... Σύντροφε...
Τυχερός που μόνο εσύ από εμάς επιλέγηκες να πας στον πόλεμο.
- Ο πόλεμος χρειάζεται άντρες. - Άντρας, με 3 χρόνια διαφορά;
Τι σε κάνει άντρα, Φιλώτα;
Η είδηση! Ο πατέρας μου...
Είναι καλά. Στέλνει χαιρε- τίσματα, όπως όλοι οι πατέρες.
- Υπήρξαν πολλές νίκες; - Ο ήλιος βγαίνει κάθε μέρα;
Εισβάλαμε σε περσικό έδαφος.
Πέρα απ'τον Βόσπορο ένα βράδυ. Μια γρήγορη, σφοδρή επιδρομή.
Πριν καταλάβουν, λεηλατήσαμε τρεις πόλεις κι επιστρέψαμε.
Ελληνικός στρατός σε περσικό έδαφος.
Όνειρο της Ελλάδας 200 χρόνια κι ο Φίλιππος παίρνει τη δόξα.
χαίρε, Φίλιππε!
Γιατί σ'έστειλε εδώ ο πατέρας;
Να εκπαιδεύσω νέα στρατεύματα και να τα πάω πίσω.
Να εκπαιδεύσω κι εσάς, όπως πάντα.
- Και να πας πίσω κι εμάς; - Δεν έχω σχετικές διαταγές.
Θέλει το καλό σου.
Κι εγώ τον αγαπώ, αλλά μαζεύει τη δόξα του σαν φιλάργυρος...
ενώ εμείς καθόμαστε κοντά στον Αριστοτέλη και μαθαίνουμε...
θαύματα Φυσικής, Μαθηματικών, Ιστορίας και Λογικής.
Κι ίσως μια μέρα κάποιος γράψει ένα βιβλίο...
και γίνει γνωστός ως μαθητής του Αριστοτέλη.
Αριστοτέλη, συγχώρεσέ με.
Γιατί; Μίλησες σαν βασιλιάς. Εγώ, σαν δάσκαλος.
Με την είδηση για την επιδρομή άναψε το αίμα μου.
Είδα σ'αυτή την πράξη κάτι που θα ενώσει τη διαλυμένη χώρα...
Θα δώσει τέλος στον αλληλοσκοτωμό των Ελλήνων...
και θα τους στείλει, υπό τον Φίλιππο, στην αγία αποστολή...
να κατακτήσουν την Περσία και να την καταστρέψουν.
Η Ελλάδα θ'ακολουθήσει τον πατέρα μου;
Δεν ξέρω. Ούτε εκείνος ξέρει.
Οι άνθρωποι δεν ξεχνούν εύκολα χρόνια σφαγής και μίσους...
κι η κραυγή "Φίλιππος ο βάρβαρος" αντηχεί ακόμη στη χώρα.
Ίσως κατακτήσει, αλλά δε θα κυβερνήσει.
Ξέρεις πόσο αχανής είναι η περσική αυτοκρατορία;
Από τον Νείλο ως τον Ινδό, από τη Σαμαρκάνδη ως τη Βαβυλώνα.
Και πιο πέρα. Ξέρεις πόσοι διαφορετικοί λαοί ζουν εκεί;
Κάρες, Αρμένιοι, Εβραίοι, Πάρθοι, Αιγύπτιοι.
Ξέρω τα έθιμά τους και τους θεούς τους.
Δεν είναι απλώς αυτοκρατορία. Είναι Κολοσσός.
Μόνο ένας πολύ σπουδαίος άνθρωπος θα κυβερνούσε.
Γι'αυτό λέω: Υπομονή.
Υπομονή! Έχω λίγο χρόνο.
Όταν ο μέγας θεός Δίας, πατέρας του Αχιλλέα...
του είπε να διαλέξει ζωή μακρά και αφανή ή μικρή κι ένδοξη...
Εκείνος διάλεξε τη δόξα. Κι εγώ.
Ο Αχιλλέας πέθανε νέος.
Οι φίλοι σου σε περιμένουν στο πεδίο. Σειρά σου να ρίξεις.
Εμείς οι Έλληνες είμαστε οι εκλεκτοί...
Έχουμε τον καλύτερο πολιτισμό και τους καλύτερους άντρες.
Οι άλλοι είναι βάρβαροι. Είναι καθήκον μας η υποταγή τους.
Και η σωτηρία τους. Κι αν χρειαστεί, η καταστροφή τους.
Πολλά θαύματα υπάρχουν...
Αλλά κανένα πιο θαυμάσιο από τον ίδιο τον άνθρωπο.
Ο περσικός τρόπος ζωής έχει τον σπόρο θανάτου και φόβου.
Ο ελληνικός, της ζωής και του θάρρους.
Οι θεοί των Ελλήνων φτιάχτηκαν κατ'εικόνα του ανθρώπου...
Δεν είναι άνθρωποι με κεφάλια πτηνών, ταύροι με λιονταριών.
Αλλά άνθρωποι που μπορείς να νιώσεις, να καταλάβεις.
Έτσι τ'άλογα του Αχιλλέα ποδοπατούσαν πτώματα, ασπίδες.
Και με αίμα πιτσιλίστηκε ολόκληρο το άρμα...
Αίμα από τις οπλές των αλόγων κι απ'τα επίσωτρα των τροχών.
Μα ο Αχιλλέας επέμενε στη δόξα κι αιματόβαψε το χέρι του.
Του αναθέτεις τόσες ευθύνες; Κάνεις άντρα ένα αγόρι;
Αριστοτέλη, φλυαρούμε.
Σπαταλάς έναν σπουδαίο άνθρωπο. Του χρόνου.
Μέσα σ'ένα χρόνο σάρωσα κάποτε τη μισή Ελλάδα...
Σ'ένα χρόνο ίσως με σαρώσουν ξανά εκείνοι.
Αυτή τη φορά η νίκη δεν είναι στα δόρατά μου.
Ζήτησες τη γνώμη μου... Μα δεν την ακούς.
- Πες του γιατί. - Υπάρχουν πολλά γιατί.
Ξέρω κι εγώ για τη βασίλισσα.
Τι ν'ακούσω; Ο μικρός δεν είναι πιστός;... Σε μένα.
Θα θυσίαζε τη ζωή του.
Μα δε ζητάς να πολεμήσει, αλλά να διαλέξει μυαλό ή καρδιά.
Θα κάνει τη σωστή εκλογή. Τον θεωρώ άντρα.
Ένα δόρυ Ιλλυριού διαπέρασε το γόνατο.
Μα τι είναι ένα χέρι, ένα πόδι ή ένα μάτι για χάρη της δόξας;
Μεγάλωσες. Πριν ένα χρόνο που σε άφησα...
Σχεδόν δυο.
Πράγματι... Ψηλός κι ευθυτενής σαν μακεδονικό δόρυ.
Έρχεσαι από την Πέλλα;
Όχι, κατευθείαν από το πεδίο της μάχης για να σε δω.
Πώς είναι η μητέρα σου;
Όταν την είδα, ήταν καλά... Πριν μερικούς μήνες. Γιατί;
- Είσαι άριστος σε όλα, έμαθα. - Εκτός από την υπομονή.
Μου το είπε ο Αριστοτέλης. Κι ότι διψάς για δόξα.
Μαθαίνουμε τις νίκες σου...
Δεν υπάρχουν νίκες. Πρώτη φορά σε είκοσι χρόνια υποχωρούμε.
- Κι αυτό το έμαθα... - Και τι πιστεύεις;
Ότι το όνομα του πατέρα μου είναι Φίλιππος ο Μακεδών.
Μπορείς να κυβερνήσεις στην Πέλλα, όσο πολεμώ;
Στασιάζουν στην πρωτεύουσά μου, στο παλάτι μου...
Γι'αυτό γύρισα. Χρειάζεται πίστη στον οίκο του Φιλίππου.
Μπορείς να κυβερνήσεις; Ο Αριστοτέλης διαφωνεί.
- Ποιος άλλος; - Ο Άτταλος.
Κι εσύ;
- Διένυσα 200 λεύγες ως εδώ. - Μπορώ να κυβερνήσω.
- Με κάθε τίμημα; - Μπορώ να κυβερνήσω.
Αύριο το πρωί, όταν ο ήλιος είναι ψηλά...
θέλω να πας με τους συντρόφους σου στην Πέλλα...
Κι εκεί, μπροστά σ'ολόκληρο τον πληθυσμό...
θα σε ανακηρύξω αντιβασιλιά στη Μακεδονία.
Πάω να το πω στους άλλους.
Υπάρχει δουλειά που πρέπει να γίνει. Έχε γεια, Αριστοτέλη.
Έχε γεια και πάρε μαζί σου τα λόγια αυτά, αν κάτι αξίζουν...
Ο Αλέξανδρος είναι πολλά. Είναι λογικός κι έχει όνειρα.
Είναι μαχητής και ποιητής, είναι άνθρωπος και πνεύμα.
Είναι γιος σου, μα και δικός της. Θεωρεί τον εαυτό του θεό.
Η νύχτα ήταν χίλια χρόνια. Όταν έμαθα χθες ότι θα'ρθεις.
Έμαθες χθες ότι θα'ρθω; Από ποιον;
Ήταν κάποιος... Στρατιώτης... Αγγελιαφόρος. Δε θυμάμαι.
Ανυπομονούσα. Ήθελα να'ρθω, να σε προειδοποιήσω.
Όχι να σε προειδοποιήσω. Να σε ικετέψω...
- Αν ζούσα απόψε, ορκίστηκα... - Μητέρα, πες ό,τι θες να πεις.
Ο Φίλιππος τρελάθηκε. Κανείς δεν ήταν ασφαλής στην Πέλλα.
- Διώξ'τους. - Φίλοι μου, ήρθαν γι'ασφάλεια.
Διώξ'τους.
Τι είναι όλα αυτά που λες για τον πατέρα;
Στέλνει στον σταυρό, βασανίζει ανθρώπους που ήταν φίλοι του.
Τώρα είναι όλοι εχθροί του. Τους κατηγορεί για συνωμοσία.
Ακόμη κι εμένα.
Θα τ'ακούσεις, Αλέξανδρε. Θα στο πει εκείνος.
Μα δεν πρέπει να το πιστέψεις. Δεν το πιστεύεις, έτσι;
Γιατί σε κατηγορεί;
Θέλει να απαλλαγεί από μένα, εδώ και χρόνια.
Θέλει να παντρευτεί ξανά.
Ποια?
Την ανιψιά του Αττάλου. Να τους προσέχεις όλους.
Δεν είν'ανόητη. Δε θ'αφήσει να την παρατήσει όπως τις άλλες.
Είναι νέα.
Ό,τι κι αν ζητήσει, κάν'το. Ό,τι κι αν πει, συμφώνησε.
Γιατί όταν θα'σαι αντιβασιλιάς θα κυβερνήσουμε εμείς.
Εμείς?
Ο πατέρας σου θα σε δεχτεί τώρα.
Είδες τη μητέρα σου;
Ναι.
Η στάση εναντίον της πολιτείας είναι προδοσία.
Δίνοντάς σου την αντιβασιλεία, σου δίνω εξουσία.
Η εξουσία είν'απόλυτη. Αν δεν τη χρησιμοποιήσεις, τη χάνεις.
Ο πατέρας πάντα μιλούσε ευθέως.
Αλήθεια; Άλλα λέει ο κόσμος. "Ο Φίλιππος η αλεπού".
Του ζητάω να μιλήσει ευθέως τώρα... Τότε, δε θ'απαντήσω.
Δεν διαλέγεις εσύ.
Αλέξανδρε, ζητάω απλώς την αλήθεια.
- Έλειπα τόσο καιρό. - Την είδες. Πολλές φορές.
Κι ούτε μια φορά δεν άκουσες για τη συνωμοσία;
Εσύ αποφασίζεις σαν βασιλιάς αν θα με βασανίσεις.
Βασανίζουν κάποιον τώρα. Ένα συγγενή της μητέρας σου.
- Πεθαίνοντας είπε τ'όνομά της. - Στα μαρτύρια βλασφημούν.
Είναι βλασφημία τ'όνομά της;
Σε ελεεινά ψέματα, ναι.
Κι αν σου αποδείξω ότι εκείνη οργάνωσε τη στάση;
Αν φέρναμε αποδείξεις και οι δυο, αν ορκιζόμαστε...
Εδώ είμαστε... Με πιστεύεις ή όχι;
- Θέλω να σε πιστέψω. - Κι εγώ το θέλω.
Τότε άκουσε προσεκτικά, μικρέ. Αυτή η γυναίκα...
- Η μητέρα μου... - Θέλει να κυβερνήσει.
Είναι βασίλισσα.
Ζήτησες να μιλήσω ευθέως. Έτσι αποκαλείται.
Δεν αγαπιόμαστε 20 χρόνια. Εσύ είσαι η δύναμή της...
Και το πιόνι της.
- Δεν είμαι πιόνι κανενός. - Είσαι βέβαιος;
Μια φήμη εδώ στην Πέλλα... Ο στρατός μας ηττήθηκε...
Ο Φίλιππος πεθαίνει. Ο Φίλιππος πέθανε... Φήμες...
- Ποιος τις διαδίδει; - Εκείνη. Εδώ στην Πέλλα, χάος.
Ποιος κυβερνάει; Εκείνη.
Ο Αντίπατρος την υπακούει γιατί κυβερνάει για σένα, λέει.
Σε υποστήριξη καλεί τον αδερφό της, βασιλιά της Ηπείρου.
Και πρώτη φορά αφότου πήρα την εξουσία στη Μακεδονία...
ξένος στρατός βρίσκεται στα σύνορά της.
Τώρα έχει τη δύναμη που θέλει. Ο Αντίπατρος δεν πολεμάει...
Υποχωρεί γιατί ξέρει ότι ίσως χρειαστώ αυτά τα στρατεύματα.
Όχι χάος, μα φόνος υπάρχει στην Πέλλα. Πέθαναν δικοί μου.
Τι σημασία έχει αν καταρρεύσει η αυτοκρατορία; Εκείνη κυβερνά.
Γι'αυτό ο Άτταλος ήταν ενάντιος χθες το βράδυ.
Κι ο Παρμενίων σιώπησε. Φοβόταν ότι εκείνη σ'ελέγχει.
Εγώ δε φοβάμαι.
Αλέξανδρε, μόλις γίνεις αντιβασιλιάς, εξόρισε τη μάνα σου.
Στην Ήπειρο. Θα'ναι ευτυχισμένη.
Πώς πήρα την εξουσία; Τους αδερφούς μου...
Ξέρω. Τους έσφαξες. Αυτό θέλεις να κάνω κι εγώ;
Γιατί δε μου το ζήτησες χθες το βράδυ;
Κι αν το κάνω, τότε, πατέρα, θα είμαι δικό σου πιόνι.
Ο Αριστοτέλης είχε δίκιο. Δεν είσαι έτοιμος να κυβερνήσεις.
Μόνο να πολεμήσεις και να πεθάνεις όπως κάθε στρατιώτης.
Τότε ζήσε σαν στρατιώτης. Μέθυσε, διάλεξε γυναίκα.
Διαλέγω... Διαλέγω αυτήν.
Ανόητε...
Με το δικαίωμα του βασιλιά, σε χρίζω αντιβασιλιά.
Μ'αυτή τη σφραγίδα θα κυβερνάς όσο λείπω, σαν βασιλιάς.
Μπορείς να εισπράττεις φόρους, να συγκροτείς στρατεύματα...
Να κάνεις πόλεμο και να συγκαλείς βασιλική αυλή.
Για τον αντιβασιλιά ισχύει ό,τι και για τον βασιλιά.
Είναι από μόνος του αφέντης των πάντων...
Φανερός και μυστικός. Γενικός και απόλυτος.
Αφήνω τον Αντίπατρο εδώ για σύμβουλό σου.
Αλέξανδρε, υπάρχει κι άλλος αρχαίος νόμος συγγένειας.
Να μην έχεις εμπιστοσύνη σε κανέναν...
Και να μάθεις να είσαι μόνος.
Κοιμάσαι;
Οχι.
Είσαι αντιβασιλιάς τώρα.
Όχι επειδή το ήθελε, αλλά γιατί δεν είχε άλλη επιλογή.
- Είσαι αντιβασιλιάς τώρα. - Καληνύχτα, μητέρα.
- Αλέξανδρε, σου ορκίζομαι... - Μην ορκίζεσαι, μητέρα.
Για ποιον άλλο εκτός από σένα έπρεπε να αγωνιστώ;
Ποια άλλη αγάπη έχω;
Υπήρχαν πράγματι φήμες ότι πέθανε. Πράγματι ηττήθηκε.
Υπήρξαν άλλοι που διεκδίκησαν το στέμμα...
Γιατί Μητέρα?
Το στέμμα είναι δικό μου από κληρονομικό δικαίωμα.
Ήθελες να ορκιστείς πριν. Ορκίσου γι'αυτό.
Από κληρονομικό δικαίωμα.
Καληνύχτα, μητέρα.
Καληνύχτα, Αλέξανδρε.
Οι φυλές στασίασαν. Πρέπει να τιμωρηθούν.
Ο αντιβασιλιάς είναι, κατά τον πατέρα, αφέντης των πάντων...
Φανερός και μυστικός, γενικός κι απόλυτος.
Θα ξαναχτίσετε την πόλη. Θα την ονομάσετε Αλεξανδρούπολη.
Πιόνι κανενός.
Επιστρέφω τη σφραγίδα της αντιβασιλείας, όπως διέταξες.
Στην Πέλλα λένε ότι κινείσαι εναντίον της Αθήνας.
Εδώ λένε ότι κινείσαι εναντίων των ορεινών φυλών.
Ελευθερώνεις όσους φυλάκισα, στήνεις αγάλματα σε σένα.
Δίνεις τ'όνομά σου σε πόλεις. Είσαι ήρωας. Όλοι σας ήρωες!
Εγώ διέταξα και υπάκουσαν.
Κυβέρνησες καλά στην Πέλλα, για τον εαυτό σου.
Πόσα στρατεύματα που τώρα θέλω έχασες στον δρόμο για τη δόξα;
Το πόδι μου!
Λυπάσαι για ένα τραύμα που θυμίζει τις κατακτήσεις σου;
Αλέξανδρε, ας περπατήσουμε...
Είσαι οξύθυμος σαν εμένα... Και φιλόδοξος. Πιο πολύ.
Αλεξανδρούπολη! Περίμενε τουλάχιστον να πεθάνω.
Θα'χεις τη διοίκηση της αρι- στερής πτέρυγας του ιππικού.
Αυτή τη φορά θα τους λιώσουμε.
Θα μπω στην Αθήνα και τι θα φωνάζουν τότε;
"Ο Φίλιππος ο βάρβαρος" ή "ο αρχιστράτηγος της Ελλάδας";
Θα'ρθεις μαζί μου.
Αλέξανδρε, αυτή η κοπέλα, η ανιψιά του Αττάλου...
Σημαίνει πολλά για μένα.
Με λένε Ευρυδίκη.
Ξέρω το όνομά σου.
Φοβάσαι να μου μιλήσεις;
Να φοβάμαι?
Συγγνώμη που μίλησα για φόβο στον Αλέξανδρο.
- Το χαμόγελο σου ταιριάζει. - Και σένα.
Ίσως υπάρξει δεσμός μεταξύ μας... Μη συνοφρυώνεσαι.
Εύκολα διατάζεις.
Δεν ήταν διαταγή. Παράκληση, εύχομαι.
Είσαι πολύ νέα.
Μεγαλύτερή σου ένα χρόνο.
Και πολύ όμορφη.
Κοιτάς μια γυναίκα όπως ο πατέρας σου.
Ίσως ζηλεύω.
Εγώ ζηλεύω την αγάπη του για σένα.
- Κι εύκολα κολακεύεις. - Έχεις ανάγκη την κολακεία;
Την αλήθεια.
Γιατί ήρθες εδώ;
Για να μάθω αν θα υπάρξει μίσος μεταξύ μας.
Κάποτε, όταν ήμουν πολύ νεώτερος...
Πολύ νεώτερος. Ο πατέρας έφερε μια γυναίκα στο σπίτι.
Του μίλησα. Ξέρεις ότι είχε πολλές συζύγους κι ερωμένες.
Και πολλά παιδιά απ'αυτές.
Θα υπάρξει μίσος μεταξύ μας.
Όπως είπα ήμουν νέος και δεν καταλάβαινα τον πατέρα.
Ρώτησα γιατί να υπάρχουν πάντα νέοι αντίπαλοι για τον θρόνο.
Έγειρε πίσω το κεφάλι, γέλασε και είπε...
Αγόρι μου, αν σε περιβάλλω με ανταγωνιστές...
θα'χεις περισσότερους λόγους να τους ξεπεράσεις σε αρετές.
Ο πατέρας, όπως είπα, είχε πολλές συζύγους κι ερωμένες.
- Κι εύκολα δακρύζεις... - Δε φοράω μάσκα σαν εσένα.
Ό,τι είμαι το δείχνω κι ό,τι νιώθω το λέω.
Και τι βλέπεις;
Μια νέα κοπέλα και ένα γέρο.
Κι έναν φιλόδοξο στρατηγό που λέγεται Άτταλος.
Κι αγάπη; Δε βλέπεις κανένα ίχνος αγάπης;
- Δεν ήθελα να είναι έτσι. - Τι θέλεις;
Να μπορώ ν'αγαπώ τον Φίλιππο και να μ'αγαπάει, ήσυχα.
Σαν ερωμένη, σύζυγος ή βασίλισσά του;
Σαν βασίλισσά του.
Ας είναι!
Αλέξανδρε, στο έχω ξαναπεί...
Αυτή η κοπέλα σημαίνει πολλά για μένα...
Οι Θηβαίοι δε μας αφήνουν να περάσουμε. Αύριο πολεμάμε.
Αν πολεμήσουμε σημαίνει ότι ίσως πεθάνουμε.
Και πάλι, σε παρακαλώ, ας μη φιλονικήσουμε.
Είπα "ας είναι"!
Και πάλι προελαύνει ο Μακεδών.
Ο λύκος, ο Φίλιππος και ο γιος του ο Αλέξανδρος.
Και πάλι κινδυνεύει ό,τι έχουμε ιερό...
Αλλά εδώ στη Χαιρώνεια θα κριθεί η τύχη της Ελλάδας.
Θα ζήσει με ελευθερία ή τυραννία;
Και γι'αυτόν τον ιερό αγώνα...
ακόμη κι οι τάφοι των πατέρων μας θα δώσουν τους νεκρούς.
Αθηναίοι!
Μακεδόνες!...
Ο Δημοσθένης δηλώνει ανοιχτά...
ότι η μάχη στη Χαιρώνεια θα κρίνει μια για πάντα...
ποιος θα εξουσιάζει την Ελλάδα.
Μακεδόνες, δώστε του την απάντησή του.
χαίρε Αλέξανδρε, ήρωα της χαιρωνείας.
Θέλουμε άδεια να θάψουμε τους νεκρούς μας.
Τότε αφήστε να σαπίσουν στη χαιρώνεια ώσπου να βρομίσουν.
Για τον ήρωα της Χαιρωνείας!
Και τώρα για τον νικητή! Για μένα!
Βίαιος στη μάχη, γενναιόδωρος στη νίκη.
Βλέπεις, Μέμνων; Σε νικώ και σε καλώ να δειπνήσεις μαζί μου.
Έτσι δε φέρεται ένας Αθηναίος κύριος;
Θα μπορούσα να καταστρέψω την Αθήνα, μα δε θα το κάνω.
Θα ήταν πράξη ενός βαρβάρου κι ο Φίλιππος δεν είναι.
Είναι, Μέμνων;
Είναι, Αθηναίοι;
Είναι, Δημοσθένη;
Φίλιππος ο βάρβαρος!...
Ο Φίλιππος ο βάρβαρος...
χορεύει πάνω από τα πτώματά σας, Αθηναίοι.
Είσαι ο Φίλιππος ο Μακεδών, αρχιστράτηγος της Ελλάδας.
Δική μου η νίκη, δικό μου το βασίλειο...
Δική μου η Ελλάδα, όχι δική σας. Φίλιππος ο βάρβαρος!
Πολύ πιοτό... Πολύ ήπια.
Αθηναίοι!...
Δημοσθένη...
Μου έσωσε τη ζωή. Μπορούσε να γίνει βασιλιάς, αλλά με έσωσε.
Μην το ξεχάσετε ποτέ.
Ο Φίλιππος ο βάρβαρος...
Μια νέα κοπέλα κι ένας μέθυσος ανόητος γέρος...
Σαν φόρο τιμής στους ηρωικούς Αθηναίους νεκρούς...
στέλνω τη στάχτη στην Αθήνα με τη συνοδεία του γιου μου.
Εκεί στην Αθήνα θα συνταχθεί συνθήκη ειρήνης μεταξύ μας...
από τον γιο μου Αλέξανδρο.
Για όσους πέθαναν στο αιματοβαμένο πεδίο της Χαιρωνείας...
χαίρετε!
Ο Αλέξανδρος θα πάει στην Αθήνα κι εγώ θα μείνω εδώ.
Ήταν μια σοφή απόφαση.
Είναι τρέλα να κερδίσεις τον πόλεμο, να χάσεις την ειρήνη.
Δε θα υπάρξουν επευφημίες για σένα στην Αθήνα. Μόνο μίσος.
Κι ίσως το στιλέτο ενός φονιά στο λαρύγγι σου.
Πότε και πού θα συναντήσω αυτό το στιλέτο, φίλε;
Στο ταπεινό μου σπίτι, εν ονόματι των Αθηνών, καλωσήρθες.
Η ρητορική είναι ευγενές επάγγελμα. Και προσοδοφόρο.
Έχεις ταπεινό σπίτι, Αισχίνη;
Σχεδόν μακεδονικό. Δεν έχει τίποτα. Μόνο νίκες.
Οι καλύτεροι ηθοποιοί είναι ο Δημοσθένης κι ο Αισχίνης...
Θέλω πριν φύγω να δω μια παράσταση...
Πού ήταν αυτές οι θαυμάσιες κράσεις, όταν σας νικήσαμε;
Αν ήταν δική μου μια τόσο μεγάλη νίκη, το ίδιο θα έλεγα.
Η γυναίκα μου Βαρσίνη.
Ο Στρατοκλής, συγκλητικός, ο χαρίδημος, αρχηγός Στόλου.
- Περσικό όνομα το "Βαρσίνη". - Είμαι Περσίδα κι Ελληνίδα.
Τώρα έχω πατρίδα την Αθήνα. Την αγαπώ, όπως ο άντρας μου.
Ο πατέρας μου είπε κάποτε...
"Η Αθήνα δεν είναι ούτε πόλη, ούτε κράτος. Είναι μια ιδέα".
Το καταλαβαίνω τώρα που βρίσκομαι εδώ...
Ο Αριστοτέλης μου έμαθε ότι η ιδέα είναι κάτι θεϊκό...
Το πιστεύεις;
Δεν ζητάμε ούτε λύτρα, ούτε φόρο υποτελείας.
Όλοι οι Αθηναίοι αιχμάλωτοι πολέμου θα ελευθερωθούν.
Ζητάμε όλες οι πόλεις-κράτη και τα ελληνικά έθνη...
να συμφωνήσουν ότι κανείς δε θα μας πολεμήσει.
Τελείωσες;
Παρέχετε άντρες, όπλα, πλοία στον πόλεμο κατά της Περσίας.
Απεριόριστο αριθμό αντρών, όπλων και πλοίων;
- Μέχρι να κερδίσουμε τη νίκη. - Νίκη τίνος;
Οι όροι της συνθήκης.
χάσαμε το δικαίωμα επιλογής για ποιον και τι να πεθάνουμε.
Αλλά τι κερδίσατε;
Πρώτη φορά η Ελλάδα είναι έθνος ισάξιο κάθε αυτοκρατορίας...
Με θεία αποστολή να φέρει τον πολιτισμό του σ'όλο τον κόσμο.
Μήπως οι ιδέες σας έγιναν πιο σπουδαίες απ'τους άντρες σας;
Τώρα έχετε ενότητα και δύναμη να εκπληρώσετε την αποστολή.
Κι αυτό σας το έφερα εγώ.
Ο Φίλιππος ο Μακεδών διατάζει ότι κανένα στράτευμά του...
Ο Φίλιππος με λόγια πέτυχε τον σκοπό του...
Αυτός ο νεαρός πιστεύει όσα λέει.
Μητέρα, σου έφερα πολλά νέα από την Αθήνα.
Και πολλά δώρα. Δώρα για βασίλισσα.
Δώσ'τα σ'εκείνη, όχι σε μένα. Δεν είμαι πια βασίλισσα.
Δεν είσαι πια βασίλισσα?
Διαζευγμένη, με βασιλικό διάταγμα του πατέρα σου.
Ο Φίλιππος είπε σ'όλη την Ελλάδα ότι είμαι άπιστη.
Φεύγω από την Πέλλα.
- Επίσης με βασιλικό διάταγμα; - Με όσα έκανε, όχι όσα είπε.
Είμαι μόνη. Πίσω από την πλάτη μου γελούν.
Δε θέλω οίκτο. Θα μου φέρονται σαν ό,τι υπήρξα, αλλιώς...
Δεν πίστευα ότι είχα πια δάκρυα να χύσω.
Οχι.
Οχι Αλέξανδρε.
Πήγαινε ήσυχα στον γάμο του. Δέξου το σαν θείο θέλημα.
Έχω τη μοίρα μου. Κι εσύ τη δική σου.
χαιρετώ, σύντροφοι...
Γιε μου.
Αλέξανδρε !!!
Πώς θα γκρεμίσω αυτό το τείχος που βρίσκεται ανάμεσά μας;
- Με επίθεση, με έφοδο; - Εσύ έκτισες το τείχος.
Που παντρεύτηκα την Ευριδίκη; Είχες πει "ας είναι".
Μόνο τα λόγια μου χρειαζόσουν; Γιατί θες την έγκρισή μου;
Επειδή είσαι γιος μου.
Δήλωσες ότι η μητέρα μου ήταν άπιστη.
Καθένας λατρεύει αλλιώς τους Θεούς. Μπέρδεψε τη θρησκεία...
Μα δηλώνει ανοιχτά... Ένα λάθος που λέρωσε τ'όνομά μου.
Ήμουν θυμωμένος, άρρωστος. Ενήργησα χωρίς να σκεφτώ...
Όχι εσύ, πατέρα.
Πάντα σταθμίζεις ό,τι κάνεις με την αγάπη σου για εξουσία.
Δίνεις, όχι γιατί θέλεις...
Μ'έκανες αντιβασιλιά, διοικητή στη Χαιρώνεια...
Με έστειλες στην Αθήνα...
Κι εσύ ιδεαλιστή φιλόσοφε, θεέ μεταξύ ανθρώπων...
γιατί δέχτηκες, αν δεν αγαπάς τα ίδια πράγματα;
Ας πούμε επιτέλους τα πράγματα με το όνομά τους.
Μια Μακεδόνισσα πριγκίπισσα.
Όχι από την Ήπειρο, όχι από την Αθήνα.
Αλλά από τη Μακεδονία.
Σκέφτεσαι να με αποκλείσεις από την διαδοχή;
Παίζεις επικίνδυνο παιχνίδι μαζί μου, μικρέ.
Κι εσύ μαζί μου.
Μέτρα τη σκιά σου, αν νιώθεις πιο σπουδαίος μετά τη νίκη.
- Τη μέτρησα. - Γιατί να το σκέφτομαι;
Γιατί τώρα με βλέπεις σαν αντίπαλο, όχι γιο σου.
Αν σ'έβλεπα έτσι, δε θα ζούσες.
Δώσ'μου το χέρι σου... Δώσ'μου το...
Για τη νέα βασίλισσα κι ας δώσουν οι Θεοί στη Μακεδονία...
έναν νόμιμο διάδοχο του θρόνου!
Μέθυσε βλάκα, τολμάς να με αποκαλείς νόθο!
Κοιτάξτε τον, Μακεδόνες...
Είναι αυτός που ετοιμάζεται να περάσει από Ευρώπη σε Ασία...
Μα δε μπορεί να πάει από το ένα ανάκλιντρο στο άλλο.
Μητέρα... Ντύσου. Φεύγουμε από την Πέλλα απόψε.
Όλοι στην Ελλάδα, χαίρετε και αγαλλιάστε...
Σήμερα ο Φίλιππος ο Μακεδών κι η βασίλισσά του Ευριδίκη...
απόκτησαν έναν γιο.
Είναι τα λόγια του Φιλίππου.
Ας σταματήσουν οι συγκρούσεις, ας συγχωρεθούν τα αδικήματα...
Ας επιστρέψουν στην πατρίδα όλοι οι εξορισμένοι...
Ο πατέρας σου σε καλωσορίζει.
Οι πόλεις-κράτη έστειλαν το ποσοστό τους σ'άντρες κι όπλα.
Θα πάμε στην Περσία πριν το τέλος του μήνα. Τρεις στρατοί.
Εσύ θα διοικείς εκείνον που πορεύεται ανατολικά.
- Κι ο Άτταλος; - Νότια, μαζί μου.
Οι τελετές που θα γίνουν στην Πέλλα...
- Για τη γέννηση του γιου του; - Για πολλά. Είναι σημαντικές.
Ήρθαν όλοι οι πρέσβεις και στρατηγοί σ'ένδειξη πίστης.
Αρμόζει να εμφανιστείς στο πλευρό του πατέρα σου.
Θα τιμηθεί η μητέρα μου εδώ στην Πέλλα;
Θέλω να δώσει γι'αυτό τον λόγο του ο βασιλιάς.
Σύμφωνοι.
Αυτή τη βδομάδα τέσσερις σύντροφοί σου θα εξοριστούν.
Ο Άρπαλος, ο Πτολεμαίος, ο γιος μου ο Φιλώτας, ο Παυσανίας.
Γιατί?
Κρίνω πως είναι το καλύτερο.
Η πίστη τους σε μένα προδοσία;
Σε στρέφει εναντίον μου. Αυτό κάνουν μετά τη Χαιρώνεια.
Ακόμη και τους μήνες που ήσουν στην εξορία.
- Άκουσα καταγγελίες. - Κι εγώ.
Ξέρω τον λόγο που γύρισα στην Πέλλα. Το είδα στους δρόμους.
- Με χρειάζεσαι εδώ. - Σ'αυτό είμαι ακλόνητος.
Κι εγώ επίσης.
Ας αποφασίσουν εκείνοι.
Δέχομαι.
Τότε θα γίνει.
Παυσανία...
Πώς θα μπορέσεις να ζήσεις χωρίς τον Θεό σου, τον Αλέξανδρο;
Δέχομαι να εξοριστώ, όχι να ατιμωθώ.
- Κι ο Φίλιππος γέλασε; - Σαν να ήμουν ιπποκόμος.
Δεν έχεις φιλονικία με τον Άτταλο, αλλά με τον Φίλιππο.
Ο Φίλιππος μπορούσε να σου φερθεί δίκαια, αλλά γέλασε.
Έλα να πάρεις το ξίφος... Αυτό το άθλιο χέρι μου!
Ένα κατόρθωμα, μια ένδοξη πράξη.
Ο πατέρας ρώτησε κάποτε τι πρέπει να κάνει κάποιος...
για να μείνει το όνομά του στους απογόνους.
Απάντησε: Να σκοτώσει αυτόν με τα μεγαλύτερα κατορθώματα.
Και μετά, όποτε τον αναφέρουν, θα θυμούνται κι αυτόν.
Παυσανία, φίλε μου, ήπιες πολύ. Πήγαινε να κοιμηθείς.
Και αύριο...
Κι αύριο... βασιλιάς...
Μητέρα, τι σκέψεις του έβαλες στο μυαλό;
- Καμιά που δε σκεφτόταν ήδη. - Κι εσύ τι σκέφτεσαι;
Ένα όνομα.
Ενός μωρού, του νέου γιου του. Ο Φίλιππος τον ονόμασε Κάρανο.
Ένα όνομα σαν όλα τα άλλα.
Κάρανος λεγόταν ο ιδρυτής της βασιλικής του οικογένειας.
Ο Φίλιππος τι σκέφτεται;
Βάδισε μπροστά μου...
Εγώ θα βαδίσω μόνος.
Αφήστε τον ήσυχο.
Είθε οι Θεοί να καταραστούν τον φονιά αιώνια...
Όποιος κι αν είναι ο φονιάς.
Πατέρα...
Ούτε στα χέρια, ούτε στην καρδιά μου... Ορκίζομαι.
Έμαθα ότι περιμένετε να ανακηρύξετε τον νέο βασιλιά.
Είναι δικαίωμα του στρατού και με τον νόμο και με τα όπλα...
να αποφασίσει ποιος θα είναι βασιλιάς.
Το χέρι που σκότωσε τον πατέρα μου ήταν χέρι φίλου...
Και θανάτωσα τον φίλο μου.
Ο φόνος του πατέρα μου σχεδιάστηκε προσεκτικά.
Άλλοι χρησιμοποίησαν τον φίλο μου για μεγαλύτερους σκοπούς.
Άνθρωποι με πολύ περσικό χρυσάφι...
που γι'αυτό θα πρόδιδαν την πατρίδα και τον ιερό σκοπό.
Από τον Δημοσθένη που ξεσηκώνει τον όχλο στην Αθήνα...
μέχρι ανθρώπους εδώ στην Πέλλα.
Όπου κι αν πάνε, όσο κι αν πάρει, θα τους εκδικηθώ.
Στρατιώτες...
Σας μάζεψε εδώ στις πεδιάδες του Αξιού ο πατέρας μου...
για να οδηγηθείτε στη μέγιστη δόξα, τα μέγιστα πλούτη...
που πέτυχε ποτέ στρατός από καταβολής κόσμου...
Την κατάκτηση και καταστροφή της Περσικής Αυτοκρατορίας.
Τίποτα δεν άλλαξε. Μόνο το όνομα του βασιλιά.
Συγκεντρώθηκαν οι αντιπρόσωποι των ελληνικών κρατών.
Στην Κόρινθο εκλέξατε τον πατέρα αρχιστράτηγο της Ελλάδας.
Κι ορκιστήκατε πίστη σ'αυτόν.
Τώρα διεκδικώ εκείνη την πίστη και τους τίτλους του...
Κόρινθος...
Υποσχόμαστε πίστη.
Θήβα...
Θεσσαλία...
Άργος...
Αθήνα...
Δίνεις αξία σε υποσχέσεις που γίνονται με απειλή δόρατος;
Αν αθετηθούν, δε θα διστάσω να μπω στην Αθήνα, όπως εκείνος.
Δεν αμφιβάλλω, Αλέξανδρε, και δεν δίνω τον όρκο μου...
γιατί είναι ιερός μόνο όταν ως Έλληνας έχω ελεύθερη επιλογή.
Ο Μέμνων θα εξοριστεί από την Ελλάδα στην υπόλοιπη ζωή του.
Με την έγκριση, φυσικά, της Αθήνας.
Διατάζω επίσης τη σύλληψη των Αιρώπα κι Ερμάνη για προδοσία.
Θα εκτελεστούν σύμφωνα με τον αρχαίο νόμο μας.
Την αγαπούσα πολύ. Ήταν σαν παιδί μου.
Τότε θάψ'τη σαν βασίλισσα, όχι σαν κλέφτης τη νύχτα.
Εμείς οι Μακεδόνες είμαστε θρησκευόμενοι.
Ο νόμος ορίζει να θάβονται νύχτα οι αυτόχειρες.
Έτσι θα ερμηνευθεί. Έδωσε η ίδια τέλος στη ζωή της.
Και το μωρό;
Το πήραν απ'την αγκαλιά και το θυσίασαν μπροστά της.
Κι η μητέρα σου είναι θρησκευόμενη. Κατευνάζει τους Θεούς.
Είναι πολύ φρικτή η ιστορία για τ'αφτιά σου, βασιλιά;
Να σου πω ποιος πέρασε τη θηλειά στον όμορφο λαιμό της;
Μα είμαι θρησκευόμενος και αποδέχομαι το θέλημα των Θεών.
Αυτή είναι η μοίρα του ανθρώπου. Και των δυο μας.
Πατέρα Δία...
Θα εναποθέσω νίκες στον βωμό σου...
που όμοιές της δεν είδε ποτέ άνθρωπος, ούτε Θεός.
Εσύ, Θεέ, που μου τον χάρισες...
κι από τον οποίο τον φύλαξα τόσα χρόνια...
μην παραβείς τον όρκο σου.
Αν η ζωή του είναι σύντομη, όπως λέει η προφητεία...
χάρισέ του στη σύντομη ζωή ό,τι επίσης είπε η προφητεία.
Αιώνια δόξα μέχρι το τέλος του χρόνου.
ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ ΤΟΥ 334 Π.Χ. ΣΕ ΗΛΙΚΙΑ 22 ΕΤΩΝ...
Ο ΑΛΕΞ/ΡΟΣ ΜΕ 30.000 ΑΝΤΡΕΣ ΕΦΤΑΣΕ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΣΠΟΝΤΟ.
ΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΣΤΡΑΤΟ ΣΚΟΠΕΥΕ ΝΑ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙ ΜΙΑ ΗΠΕΙΡΟ.
Τώρα διεκδικώ όλη την Ασία ως χώρα που κερδήθηκε με το δόρυ.
Δε συμφωνώ να συναντήσουμε τον Αλέξανδρο στον Γρανικό.
Εδώ είναι Ασία, με αχανή χώρο και χρόνο και με το μέρος μας.
Εδώ στα ανατολικά... Βουνά, έρημος, έρημη χώρα...
Δυο χιλιάδες στεγνά μίλια ως τη Βαβυλώνα.
Στις ακτές της Μικράς Ασίας, πλούσιες πόλεις, καλά λιμάνια.
Εδώ χωρίς χρήματα, προμήθειες, μόνο από τη γη μπορεί να ζει.
Πρέπει να κατεβεί στην ακτή.
Τι προτείνεις;
Υποχώρηση και καταστροφή των πάντων πριν απ'αυτόν.
Ας κατακτήσει μόνο καμμένα σπαρτά, χώρες, πόλεις...
Κι όταν τελειώσουν οι προμήθειές του, όπου επιλέξουμε...
Να υποχωρήσουμε μπροστά σε αυτό το παιδί, τον πειρατή;
Αυτό το παιδί υπόταξε την Ελλάδα σε δεκάξι μήνες...
Ο πατέρας του έκανε 20 χρόνια.
Η Αυτοκρατορία μπορεί να τον πολεμήσει με 1.000.000 άντρες.
Όχι στον Γρανικό. Εκεί οι δυνάμεις μας είναι ισάριθμες.
Δίνω τις μάχες μια-μια.
Τότε ας πολεμήσουμε κι ας αφήσουμε τα λόγια.
- Λόγια! Πολεμήστε μόνοι σας. - Μέμνων!
- Προσέλαβες την ικανότητά μου. - Και το θάρρος σου.
Αν αμφέβαλα για ένα από τα δυο, δε θα βρισκόταν εδώ...
Πέρσες άρχοντες, ο Αλέξανδρος είναι σαν πεινασμένο λιοντάρι.
Έχει ανάγκη να πολεμήσει, να σκοτώσει και μάλιστα γρήγορα.
Αν ενισχύσετε τον θρύλο ότι είναι αήττητος...
Αν του δώσετε νίκη σε περσικό έδαφος με ήττα στον Γρανικό...
Φαίνεσαι βέβαιος, Έλληνα...
Οι πόλεις της Μ.Ασίας θα του παραδοθούν χωρίς μάχη...
γιατί ακόμη θεωρούν ότι είναι ελληνικές πόλεις.
Περσικές, 200 χρόνια!
Ό,τι κι αν είναι, οι ρίζες δεν αλλάζουν.
Υπάρχει αμφιβολία εδώ για την αφοσίωσή μου;
Αφέντες μου, θα μιλήσω ωμά.
Είμαι Έλληνας, όπως είπατε, που πολεμώ έναν Έλληνα...
Δεν είναι παιχνίδι. Πρέπει να νικήσουμε, όπως κι εσείς.
Αντιμετωπίζουμε έναν επαγγελματικό στρατό.
Μίλησες ωμά. Θα μιλήσω κι εγώ.
Οι χώρες που λες να κάψουμε μας ανήκουν. Και τα σπαρτά.
Δόθηκαν στους Πέρσες ευγενείς...
από τους μεγάλους Πέρσες βασιλείς πριν χιλιάδες χρόνια.
Όταν οι άνθρωποι ζούσαν σαν ζώα στα ελληνικά νησιά του.
Ούτε μια πιθαμή γης, ούτε ένας σπόρος δε θα καταστραφεί...
Αυτή είναι η απόφασή μας, Δαρείε, αυτοκράτορα.
Θα τον αντιμετωπίσουμε στον Γρανικό. Θα τον καταστρέψουμε.
Κι εγώ θα τον σκοτώσω.
- Με ευθύνη σας; - Με ευθύνη μας...
Αντέχεις αυτή τη μάχη, Μέμνων;
Ξημέρωσε.
Κι οι γυναίκες μας περιμένουν.
Ο χρόνος είναι κλέφτης.
Δε σε στέλνω στη Βαβυλώνα.
Τότε ποιον θα'χει αιχμάλωτο ο βασιλιάς για την πίστη σου;
Θα πας στη Μίλητο με τις άλλες να περιμένεις νέα απ'τη μάχη.
Όπως θέλεις.
Θέλω πολλά πράγματα.
Δεν πιστεύω αυτά που κάνεις. Ούτε νομίζω ότι τα κάνεις...
- Έχεις μάτια και δε βλέπεις. - Δεν έχω άλλη επιλογή.
Από το να οδηγήσεις άλλους Έλληνες στον θάνατο;
- Είναι μισθοφόροι, με πληρωμή. - Κι εσύ;
- Με ρωτάς τώρα; - Να ρωτήσω μετά το πτώμα σου;
- Θες να κάνω τον προδότη; - Ποιον και τι θα πρόδιδες;
Μιλάς για τη Βαβυλώνα, τον βασιλιά, τους ευγενείς του.
Ακόμη και στον ταραγμένο ύπνο σου μιλούσες για τρελούς...
που βάζουν ένα κόκο σταριού πάνω από μια ανθρώπινη ζωή.
Ποιος άλλος αντιτάσσεται στον Αλέξανδρο;
Κάθε άνθρωπος, πρέπει, που μισεί την τυραννία.
Μισείς περισσότερο την τυραννία ή τον Αλέξανδρο;
Παράξενα λόγια.
Πολεμάς για μια αυτοκρατορία που αποζητάει την καταστροφή.
Ο κόσμος που ζούμε αποζητάει την καταστροφή.
Όχι, χρειάζεται μια νέα δύναμη, μια νέα ιδέα...
Κι αυτή η ιδέα ήρθε στην Ασία, όπως ήρθε στην Ελλάδα...
Κι όπως στην Ελλάδα, είναι εδώ, μα δεν την καταλαβαίνεις.
Είμαι Περσίδα και Ελληνίδα. Ξέρω και τους δυο κόσμους.
Ίσως η Αθήνα που πιστεύουμε είναι κι εκείνη διεφθαρμένη.
Αλλά αξίζει να διασωθούν οι ιδέες και τα μεγαλεία της.
Τα μεγαλεία της Αθήνας ή του Αλέξανδρου;
Και των δυο. Δε θα γίνει με νίκη των Περσών, αλλά εκείνου.
Αν δεν το κατάλαβες τότε στην Αθήνα, κατάλαβέ το τώρα.
Εσύ το κατάλαβες, όταν εξορίστηκες μαζί μου;
- Δεν ήμουν βέβαιη... - Αλλά ήρθες.
- Είμαι γυναίκα σου. - Μια λέξη είναι. Μέσα σου;
Με ρωτάς τώρα;
Ναι, τώρα. Γιατί δεν έφυγε από το μυαλό και την καρδιά σου.
Πικρός αποχαιρετισμός.
Για σένα παρακαλώ, Μέμνων...
Στην Τροία ο Αχιλλέας βρήκε τον Έκτορα και τον σκότωσε.
Ποιος θα είναι ο δικός μου Έκτορας;
Για τον Θεό των μαχών!
Προδοτικά, δολοφονικά σκυλιά της Περσίας.
Ζητάμε έλεος.
Όλοι οι Έλληνες ορκίστηκαν να μη στραφούν εναντίον μου.
Εγώ δεν πήρα τέτοιο όρκο.
Αλλά δεσμεύτηκες απ'αυτόν, όπως οι άντρες σου.
Τώρα είσαι νικητής στο πεδίο της μάχης κι εμείς νικημένοι.
Όχι... Εγώ σαν αρχιστράτηγος όλης της Ελλάδας...
Κι εσύ σαν προδότης του λαού σου.
Όχι για μένα, αλλά για τους άντρες μου ζητώ έλεος.
Ζήτησέ το από τους Πέρσες που σ'εγκατέλειψαν.
Πώς θα γιορτάσεις τη νίκη;
Ο Φίλιππος χόρεψε στα πτώματα των αγωνιστών της ελευθερίας.
Ελευθερία! Πολεμάς για το χρήμα. Κέρδισέ το.
Τότε, ας πολεμήσουμε μέχρι θανάτου.
Κανείς απ'τους Έλληνες στον Γρανικό δεν ξέφυγε ζωντανός.
Αυτός, Αλέξανδρε, είναι ο θρύλος του Γόρδιου Δεσμού.
Πριν πολλά χρόνια, τότε που υποφέραμε...
είπαν θα ερχόταν με άμαξα χωρικού ένας βασιλιάς...
που θα μας βοηθούσε και θα γινόταν κυβερνήτης μας.
Αυτό έγινε κι ο βασιλιάς ήταν ο Γόρδιος...
που άφησε εδώ την άμαξα με αυτό το μήνυμα...
Όποιος λύσει αυτόν τον δεσμό θα γίνει άρχοντας της Ασίας.
Πολλοί προσπάθησαν. Όλοι απέτυχαν.
ΦΡΥΓΙΑ
Έφεσος, Σάρδεις, Αλικαρνασσός...
Αποκλείει τον περσικό στόλο από κάθε λιμάνι της Μ.Ασίας.
Ο Αλέξανδρος μετατρέπει το Αιγαίο σε ελληνική λίμνη.
Αλέξανδρε, η πληγή σου...
Αυτοί οι Έλληνες στη Μακεδονία...
Να οργώνουν και να δουλεύουν στα ορυχεία μέχρι να πεθάνουν.
Όλοι θα πουληθούν ως δούλοι...
Κι εσείς Αθηναίοι, πολίτες της πρωτεύουσας του κόσμου...
εκπρόσωποι του πολιτισμού της, αξιωματούχοι, απεσταλμένοι...
που βρίσκω στην Περσία να συνωμοτείτε με τον Δαρείο...
όπως εναντίον του πατέρα μου...
θα μείνετε μαζί μας ως αιχμάλωτοι για χάρη της Αθήνας.
Θα κερδίσεις εύνοια με ό,τι έκανες σήμερα στη Μίλητο...
ή τη Ζαλεία ή τον Γρανικό;
Νομίζεις ότι θα ξεχάσουν στην πατρίδα τη βαρβαρότητα;
Κι όσοι ήρθαμε μαζί σου, είχαμε την προειδοποίησή μας.
Ο πόλεμος εναντίον σου είναι μέχρι θανάτου.
Δική σας η νίκη. Δικά σας...
Τα λάφυρα.
Θα σου φερθούν σύμφωνα με τη θέση σου.
Αλέξανδρος ο κατακτητής... Εσύ θα το κρίνεις...
Λεηλάτησες μια πόλη... Την έκανες στάχτη...
Άρπαξες, λεηλάτησες... Πήρες μια γυναίκα...
- Τι περιμένεις να δεις; - Το βλέμμα σου, όταν ξύπνησα.
Επειδή το θες πολύ;
Στην Αθήνα πρόδωσα τον Μέμνονα νοερά.
Εδώ στη Μίλητο ο Αλέξανδρος πρέπει να αγαπηθεί...
Η δική του αγάπη; Θα σου φερθούν σύμφωνα με τη θέση σου.
Αυτό είπες...
Η θέση μου είναι εδώ...
Θα μοιραστώ και τη δόξα και την ντροπή της.
- Δε μίλησα. - Τα χείλη σχημάτισαν λέξεις.
Τι φοβάσαι να πεις που χθες το βράδυ δε φοβήθηκες να πεις;
Τι σκέψεις περνούν από το θυελλώδες μυαλό σου;
Σκέψεις; Θυελλώδες;
Διάλεξες να φύγεις...
Φύγε...
Το κεφάλι μου γυρίζει... Στροβιλίζεται...
Γιατί πρέπει πάντα να διαλέγεις τη μοναξιά;
Τώρα κοίταξέ με...
Βρέθηκαν στο πεδίο της μάχης.
Από τον Δημοσθένη στον Δαρείο!
Περιττό να περιμένουμε πια τον Αθηναϊκό στόλο.
Ας το δούμε εδώ τώρα, στη Μίλητο.
Η Αθήνα δεν είναι μαζί μας, ούτε η Ελλάδα. Προδοθήκαμε.
Τέλειωσε.
Μιλάς με τη δική σου φωνή ή του πατέρα σου;
Λέω ό,τι πιστεύω.
- Η φιλονικία δεν είναι εδώ. - Το ζήτημα είναι.
Δεν δηλώθηκε.
Το βλέπω στα μάτια και τη σκέψη σας...
"Γύρνα πίσω"...
Ό,τι υπάρχει στα μάτια και τη σκέψη μου το λέω...
Δε θα μπει ανάμεσά μας. Διάταξε και θα ακολουθήσω.
Δεν αρκεί. Δεν είστε σκλάβοι. Θέλω και την καρδιά σας.
Προτείνεις να συνεχίσουμε;
χωρίς τον Αθηναϊκό στόλο; χωρίς υποστήριξη;
Με μισό πεζικό που απλώνεται χίλιες λεύγες ως τη Μακεδονία;
Ο πατέρας σου θα άφηνε μια φρουρά εδώ στην Ασία...
θα έστελνε στη Μακεδονία τα λάφυρα με όσο στόλο απέμεινε...
θα ανάγκαζε την Αθήνα να μας υποστηρίξει...
Και μετά θα εισέβαλε με στρατό πέντε φορές πιο δυνατό...
Αυτό θα έκανε ο πατέρας σου.
Ο πατέρας μου!... Ο Αλέξανδρος είμαι, όχι ο πατέρας μου.
Το χέρι που έχωσε το φονικό στιλέτο στον πατέρα μου...
ήταν το χέρι φίλου μου και θανάτωσα τον φίλο μου.
Δική μου κι η αμαρτία. Κληρο- νομικό το δικαίωμα στο στέμμα;
Ο Φίλιππος ο βάρβαρος...
Τίποτα δε θα εμποδίσει το πεπρωμένο του Αλέξανδρου...
Αυτή είναι η μοίρα των ανθρώπων. Και των δυο μας.
Μακεδόνες, στέλνω τον στόλο πίσω στις μακεδονικές ακτές.
Ήρθαμε στην Ασία για να κατακτήσουμε, να νικήσουμε...
Ή να πεθάνουμε.
χρειάζεστε περισσότερες κουβέντες από μένα;
Εσείς οι αλυσοδεμένοι Έλληνες μισθοφόροι των Περσών...
είστε ελεύθεροι να γυρίσετε στα σπίτια σας...
ή να υπηρετήσετε κάτω από τις διαταγές μου.
Έχετε δικαίωμα ως Έλληνες να μη ζήσετε στην τυραννία.
Αλλά σαν ελεύθεροι άνθρωποι με ελευθερία επιλογής.
Κι εσύ είσαι ελεύθερη, αν θες, να γυρίσεις στην Αθήνα...
Γιατί δεν έχω πια ανάγκη την Αθήνα...
Αν δεν ηγηθεί αυτού του ιερού πολέμου, πρέπει ν'ακολουθήσει.
Θα δεχτώ τους πάντες...
Έλληνες, Κάρες, Λυδούς, Ίωνες...
που πιστεύουν στον σκοπό μου.
Η Ελλάδα είναι εκεί που βρίσκεσαι...
Εκεί που περπατάς, εκεί που μιλάς...
που αναπνέεις, που ζεις.
Προς τον Αλέξανδρο. Γράψε...
Όλα τα έθνη της Ασίας, εγώ ο Δαρείος ο μέγας βασιλιάς...
διέταξα να συγκεντρωθούν στις πεδιάδες της Βαβυλώνας...
Στρατός πρωτοφανής στα χρονικά σου αντιστέκεται, Αλέξανδρε.
Γι'αυτό σε διατάζουμε να αποσυρθείς και να επιστρέψεις...
Γύρισε στον κόρφο της μητέρας σου Ολυμπιάδος...
γιατί είσαι ακόμη ένα αυθάδες και ξεδιάντροπο αγόρι...
που από τρέλα και άγνοια ήρθες στην Ασία...
με τους ληστές σου για να κάνεις κακό...
Σου στέλνω ένα μαστίγιο, μια μπάλα κι ένα σακί χρυσάφι.
Το μαστίγιο για εξάσκηση, η μπάλα για να παίζεις...
και να μην ανακατεύεσαι στις υποθέσεις των αντρών...
Και το χρυσάφι για έξοδα, γιατί έμαθα ότι είσαι φτωχός.
Κι αφού έχω χρυσάφι άφθονο σαν το φως του ήλιου...
δεν χρειάζεται να'ρθεις στην Ασία σαν κλέφτης να το πάρεις.
Δεν έπρεπε να μας πεις για το άφθονο χρυσάφι και ασήμι σου.
Γιατί τώρα θα πολεμήσουμε πιο σκληρά να τα κάνουμε δικά μας.
Ούτε έπρεπε να με αποκαλέσεις κλέφτη και παιδί...
γιατί αν με θανατώσεις, δε θα θεωρηθεί μεγάλος θρίαμβος.
Γιατί θα'χεις απλώς σκοτώσει έναν αρχικλέφτη.
Αλλά αν σε σκοτώσω εγώ, πράγμα που σκοπεύω να κάνω...
θα πουν ότι ο μέγας βασιλιάς και πολεμιστής...
πέθανε από το χέρι ενός μικρού Έλληνα.
Γιατί θα βαδίσω εναντίον σου...
κι έχοντας εμπιστευθεί τον εαυτό μου στους Θεούς...
θα σε νικήσω.
Στρατοπεδεύει;
Μισή λεύγα από δω είναι με τα όπλα. Χωρίς αποσκευές, σκηνές.
- Θα επιτεθεί σύντομα. Απόψε. - Κι εμείς;
Θα περιμένουμε.
Διατάξτε τους άντρες να είναι στα όπλα όλη νύχτα.
Και να βγάζουν δυνατές ιαχές πολέμου.
Σαράντα χιλιάδες ιππικό, σχεδόν 1.000.000 πεζικό...
διακόσια άρματα με δρέπανα να κόβουν οπλές αλόγων...
λάκοι σαν παγίδες για το ιππικό μας, 1500 τοξότες...
- Ο Πέρσης θα κινηθεί; - Αγκαλιάζει τη γη σαν μάνα.
Στρατοπεδεύστε εδώ.
Ας επιτεθούμε τώρα. Μόνη μας ελπίδα η σύγχυση στο σκοτάδι.
Και για τις δυο πλευρές, Παρμενίων.
Δε θα κλέψω τη νίκη. Αν είναι να καταστραφώ, ας γίνει μέρα.
Πες στους άντρες να ξεκουραστούν.
Ένας κακός οιωνός...
Μακεδόνες... Συμφορά... Καταστροφή... Θάνατος...
Καλό σημάδι. Ο μακεδονικός ήλιος κρύβει τη σελήνη τους.
Πες τους να μη φοβούνται. Τα ουράνια είναι με το μέρος μας.
Θεέ του φόβου...
Σε σένα και κόντρα στην αποτυχία κάνω θυσία...
Καλώ όλους τους Θεούς να μου αποδείξουν, να πουν σ'όλους...
ότι είμαι στ'αλήθεια ο γιος του ουρανού...
χαρίζοντάς μου σήμερα τη νίκη.
Αυτή τη βοήθεια ζητάω με την προσευχή...
με απλωμένα χέρια, Αζούρα Μάζντα...
Κάνε να μεγαλώσει το βασίλειό μου, να μην καταστραφεί ποτέ.
Σε καλώ να με υποστηρίξεις.
Στρατηγοί, σύντροφοι, αξιωματικοί...
Αυτό το μήνυμα θα πάτε στα στρατεύματα που διοικείτε.
Αυτή είναι η τελική μάχη.
Σήμερα η Ελλάδα θα εκδικηθεί.
Όλη η Ασία θα γίνει δική μας. Τα πλούτη της στα χέρια μας.
Κι όλοι οι κόποι μας θα τελειώσουν.
Αυτό είναι το σχέδιο της μάχης...
Υπερτερούν σε όλα, εκτός από θάρρος και πειθαρχία...
Αλλά ο στρατός μας είναι έτσι που κι αν ο Αλέξανδρος πέσει...
μόνο ένας άντρας θα έχει χαθεί.
Ο περσικός είναι έτσι, που με τον αρχηγό, σκοτώνονται όλοι.
Γι'αυτό, Μακεδόνες, σταθείτε και περιμένετε.
Όταν επιτεθούμε, μόνο μια σκέψη να έχετε...
Να σκοτώσετε τον Δαρείο!
Το τόξο του Δαρείου, η ασπίδα, το άρμα του.
Ο μέγας βασιλιάς της Περσίας, Δαρείος, το έβαλε στα πόδια.
Αυτό, φαίνεται, είναι η βασιλεία.
Η μητέρα μου κλαίει για τον πατέρα μου.
Αλέξανδρε, άσε μας να τον θάψουμε, πριν μας σκοτώσεις.
Ο πατέρας σου είναι ζωντανός.
Δεν έχω μίσος για σένα ή την οικογένειά σου, βασίλισσα.
Πιο γενναίος από τον πατέρα του.
Πώς σε λένε;
Κι εσένα;
Ρωξάνη.
Θα πάμε βόρεια, στην Κασπία, να συγκροτήσουμε άλλον στρατό.
Η γυναίκα κι η οικογένειά μου... Πώς είναι;
Ο Αλέξανδρος έρχεται εναντίον μας. Είναι δέκα λεύγες μακριά.
Παραιτήσου.
Φύγε.
Ανέβα.
Τότε πέθανε, Δαρείε αυτοκράτορα.
Φύγετε γρήγορα!
- Έτσι τον βρήκα. - Μίλησε;
- Ζήτησε νερό. Του έδωσα. - Μίλησε;
Λίγα λόγια που δεν κατάλαβα, για το πεπρωμένο, τη μοίρα.
Μου έδωσε να σου δώσω αυτό.
Μετά προσευχήθηκε... Μετά πέθανε.
Γιε μου, Αλέξανδρε...
Κοίτα τι ήμουν και τι είμαι...
χωρίς κανένα δίπλα μου να μου κλείσει καν τα μάτια.
Άσε τους Μακεδόνες και τους Πέρσες να με πενθήσουν.
Πάρε την κόρη μου Ρωξάνη για γυναίκα σου...
για ν'αναμιχθούν μέσα της οι σπόροι Φιλίππου και Δαρείου...
κι οι κόσμοι μας να γίνουν ένας...
Στα χέρια σου εμπιστεύομαι το πνεύμα μου.
"Ώστε οι κόσμοι μας να γίνουν ένας"...
"Στα χέρια σου εμπιστεύομαι το πνεύμα μου".
Ας έρθει αυτός που σκότωσε τον εχθρό μου για να τον τιμήσω.
Να μη φοβηθεί, στους Θεούς ορκίζομαι και στη μάνα μου...
ότι θα τον κάνω ξακουστό και θα τον ανεβάσω πολύ ψηλά.
Γιατί πρόδωσες, αιχμαλώτισες και δολοφόνησες τον Δαρείο;
Δεν ενήργησα μόνος. Έτσι θα κερδίζαμε την εύνοιά σου.
Και το στέμμα της Περσίας που με αλαζονία φόρεσες;...
- Κέρδισες μίσος και θάνατο. - Ορκίστηκες ψέματα...
Εσύ...
Ήταν αφέντης και συγγενής σου και του ορκίστηκες πίστη.
Θα τηρήσω τον όρκο μου. Θα σε ανεβάσω πολύ ψηλά.
Θα σε σουβλίσω σε πάσαλο, θα σε βλέπουν και θα θυμούνται...
ότι μόνο ένας βασιλιάς...
μπορεί να θανατώσει έναν βασιλιά.
Κλαίω, φίλοι μου...
Κλαίω για όλους τους Έλληνες που δεν έζησαν αρκετά...
για να δουν τον Αλέξανδρο στον θρόνο του Δαρείου.
Για τον Πτολεμαίο ένας θρόνος. Θρόνοι για όλους...
Για όλους... Τον Νέαρχο, τον Άρπαλο...
Όλοι οι σύντροφοι, στρατηγοί. Βασιλιάδες όλοι σας...
Δικό σας ό,τι ζητήσετε...
χρυσάφι, ασήμι, καρυκεύματα, κοσμήματα, δούλοι, γυναίκες.
Πού είναι ο Κλείτος;
- Ο Κλείτος είναι μεθυσμένος. - Κι έχει ό,τι χρειάζεται.
Κι εγώ όπως ο Αλέξανδρος σας δίνω ό,τι κέρδισα...
Γιατί κι εγώ, όπως εκείνος, έχω πλουτίσει αρκετά σε δόξα.
Γιε μου, καλύτερα να γίνεις λιγότερο σπουδαίος.
Για τον βασιλιά μου, τον Αλέξανδρο τον Μακεδόνα...
που εδώ μας οδήγησε και πίσω θα μας ξαναπάει σώους...
νικηφόρες κατακτήσεις!
Ο Δαρείος είναι νεκρός. Ζήτω! Ο πόλεμος τέλειωσε...
Η πόλη καίγεται. Οι στρατιώτες μας έβαλαν φωτιά στην πόλη.
Κοίτα, καίγεται...
Όπως θα'πρεπε και το παλάτι.
Σύμβολο για όλο τον κόσμο ότι ο ιερός πόλεμος τέλειωσε...
Η Περσική Αυτοκρατορία χάθηκε. Ο Αλέξανδρος πήρε εκδίκηση.
Γυναίκες που ακολουθήσατε τον Αλέξανδρο σ'όλη την Ασία...
κι ονειρευτήκατε τη μέρα της επιστροφής στην Ελλάδα...
να πετάξω εγώ η Βαρσίνη τον πρώτο πυρσό...
ή θα τον πετάξεις εσύ, Αλέξανδρε, για εμάς;
Σβήστε τις φλόγες. Είναι το παλάτι μου.
Το δικό μου παλάτι... Δικό μου...
Δεν πρέπει να λένε ότι από όπου περνούσε ο Αλέξανδρος...
έμεναν μόνο καμμένα ερείπια για μνημείο του.
Θα λένε για τον Αλέξανδρο ό,τι ήθελε πάντα να ειπωθεί.
Μέθυσα, αλλά ξέρω ότι θες να με προδώσεις κι εσύ όπως όλοι.
- Ή δεν καταλαβαίνεις. - Καταλαβαίνω πολύ καλά.
Σβήσε και τη φωτιά που καίει μέσα σου.
Είναι ουράνια φωτιά.
- Αλέξανδρε, βάλε ένα τέλος. - Για να με κρατάς δέσμιο;
- Ο βαθμός της αγάπης σου! - Η αγάπη μου δεν έχει βαθμό.
Φοβάσαι μήπως σ'αφήσω γι'άλλη.
Μόνο η μητέρα σου είναι αντίζηλός μου.
Κι η τρελή σου επιθυμία να ξεπεράσεις τον πατέρα σου.
Δεν είμαι γιος του Φιλίππου. Είμαι γιος Θεού.
Ο κόσμος είναι το βασίλειό μου...
Αποστολή μου να τον κυβερνήσω και να τον ξανακτίσω.
Θα πορευτούμε ως το τέλος του κόσμου.
Άνθρωποι σ'ακολουθούν, όχι Θεοί.
Όλοι οι άνθρωποι θα με ακολουθήσουν...
Αθηναίοι, ο Αλέξανδρος ζητάει να τον ανακηρύξουμε Θεό...
γιο του Άμμονα Δία.
"Αθηναίοι, πότε θα ξαναδείτε τις ένδοξες μέρες σας"...
Ρώτησε ο Δημοσθένης κάποτε.
Τώρα έχετε την απάντηση: Ποτέ.
Ο Αλέξανδρος που μπορούσε να είχε κατακτήσει για εμάς...
τώρα κατακτάει για τον ίδιο κι εξουσιάζει δυο κόσμους...
Ευρώπη και Ασία. Μέσα σε δέκα χρόνια κατέκτησε τον κόσμο.
Διένυσε πολεμώντας δυο χιλιάδες μίλια ως τη Βαβυλώνα.
Μίλητος, Σιδόνα, Τύρος...
Όλες αυτές οι μεγάλες πόλεις έπεσαν στο πέρασμά του.
Μπήκε στην Αίγυπτο, πέρασε τον Ευφράτη...
Βαβυλώνα, Περσέπολη, Σούσα, είναι τα θησαυροφυλάκιά του.
Κατέκτησε τον Δαρείο κι έγινε βασιλιάς στο βασίλειό του.
Αφέντης δυο κόσμων...
Κατόρθωσε ό,τι κανείς ποτέ στην Ιστορία...
Και τώρα πέρασε στην Ινδία.
Πήγε μακρύτερα απ'ό,τι Θεός ή άνθρωπος πριν από εκείνον.
Υπόταξε τον άνθρωπο, ξεπέρασε τους Θεούς.
Πάρε την απόφαση, Δημοσθένη, να ισχυριστείς πως είναι Θεός.
Δήλωσε ότι ο Αλέξανδρος είναι Θεός.
Γιατί να χυθεί αίμα τόσων για τη φιλοδοξία ενός ανθρώπου...
που απαρνήθηκε τον πατέρα του και παριστάνει τον Θεό;
Άκουσα να το λένε οι στρατιώτες.
Θα προχωρήσεις στα Εκβάτανα.
Εκεί θα διασφαλίσεις επικοι- νωνία σε περίπτωση επίθεσης.
Έχε γεια, Παρμενίων.
Φιλώτα, συλλαμβάνεσαι...
για εσχάτη προδοσία.
Όχι πια... Ό,τι θες να πω, θα το πω.
Είναι αλήθεια. Συνωμότησα εναντίον σου.
Εγώ κι ο πατέρας μου ο Παρμενίων.
Για την απόλαυσή σου, "Μεγάλε Βασιλιά"...
ένας διαγωνισμός επιδεξιότητας ανάμεσα σε Μακεδόνα και Πέρση.
Είκοσι χρυσά τάλαντα... Η επαρχία της Βακτρίας...
Ο βασιλιάς μου είναι πολύ γενναιόδωρος μαζί μου.
Θα τα ποντάρω όλα σε μια περσική στολή σου...
που πρέπει κι εγώ τώρα να μάθω να φορώ...
ότι ο Μακεδόνας μου θα νικήσει όποιον Πέρση φέρεις.
Θα στοιχηματίσετε, Πέρσες; Θα αγωνιστείτε;
Θα σωπάσεις;
Αυτό είναι για δούλους, όχι ελεύθερους ανθρώπους.
Αν δεν είμαι, μη με καλείς να δειπνήσω μαζί σου.
Ή να πιεις. Μέθυσες απ'το κρασί.
Ο πατέρας σου κέρδισε πολλές μάχες...
μεθυσμένος σαν τον Διόνυσο.
Στείλε τον δικό σου.
Άσ'τον να ζήσει.
Άσ'τον να πεθάνει, όπως τόσοι Μακεδόνες. Κατόπιν διαταγής.
- Κλείτε, αδερφέ μου. - Μπορώ να είμαι αδερφός Θεού;
Το αίμα, οι πληγές των Μακεδόνων σ'έκαναν τόσο σπουδαίο.
Εμείς ήμαστε οι νικητές, όχι οι Πέρσες.
Εδώ δεν υπάρχουν νικητές και νικημένοι.
Υπάρχουν νικημένοι. Όσοι ήρθαν μαζί σου.
Αν δε μπορείς να κρατήσεις τη γλώσσα σου, φύγε.
Κι εσύ λες λόγια της μέθης. Αρμόζει στον μεγάλο βασιλιά;
Ο Κλείτος διώχνεται από τον Αλέξανδρο.
Δε φεύγω πριν πω αυτό που θέλω.
Τότε στάσου όρθιος, αν μπορείς από τη μέθη, και πες το.
Απομάκρυνες όποιον σε βοήθησε, ακόμη και τον πατέρα σου.
- Τον έσωσα στη Χαιρώνεια. - Κι εγώ εσένα στον Γρανικό.
Μου κρατούσε κακία γι'αυτό.
Όπως εσύ για μένα και όποιον σκιάσει τη δόξα σου.
Κανείς ζωντανός δε μπορεί να σκιάσει τη δόξα μου.
Νεκροί μπορούν. Και το κάνουν. Φίλιππος, Άτταλος, Παρμενίων.
- Λίγο απέχεις απ'την προδοσία. - Μα όχι από την αλήθεια.
Άσε εκείνους που υποκλίνονται στον περσικό θρόνο σου...
κι αποδέξου ότι αποκήρυξες τον πατέρα σου...
και παριστάνεις τον γιο Θεού...
Με κρατούν αιχμάλωτο οι φίλοι μου; Αφήστε με.
Είναι τα έθιμά σου; Έτσι αμείβει η Ελλάδα τους ήρωες;
Να αξιώνει ένας τα τρόπαια που κέρδισαν χιλιάδες άλλοι;
Αναφέρω τα λόγια του Ευριπίδη, του αγαπημένου σου ποιητή...
όπως ο Παυσανίας κι η Ολυμπιάς πριν τον φόνο του Φιλίππου.
Πήγαινε τώρα...
Στον Φίλιππο...
Τον Άτταλο...
και τον Παρμενίονα.
Αδερφέ... Κλείτε, αδερφέ...
Είναι ο Αλέξανδρος που κλαίει επειδή σκότωσε άνθρωπο;
Κλαίει από φόβο του νόμου και της γλώσσας των ανθρώπων...
όταν ο ίδιος είναι ο νόμος και το μέτρο σωστού και λάθους;
Ό,τι γίνεται από ανώτατη δύναμη είναι σωστό.
Αυτά είναι λόγια. Κι ο Κλείτος είναι νεκρός. Εγώ τον σκότωσα.
Θα πάμε πίσω, Μακεδόνες.
Κι εγώ ο Πτολεμαίος, σύντροφος του Αλεξάνδρου...
αργότερα Φαραώ της Αιγύπτου...
είμαι μάρτυρας της επιστροφής από την Ινδία στη Βαβυλώνα.
Πρώτη φορά στα δέκα χρόνια αφότου έφυγε απ'τη Μακεδονία...
ο Αλέξανδρος άρρωστος και κουρασμένος υποχώρησε.
Αλλά μετέτρεψε ακόμη κι αυτή την υποχώρηση σε νίκη.
Μέσα του, από τον θάνατο του Κλείτου...
γεννήθηκε μια νέα ιδέα...
Μια νέα αντίληψη, μια νέα θεία δύναμη...
ότι δεν πρέπει να κατακτάς χώρες...
αλλά τις καρδιές των ανθρώπων.
Και στο τέλος του άνυδρου δρόμου, στα Σούσα...
ο Αλέξανδρος δέσμευσε τον ίδιο κι εμάς μ'αυτή τη νέα ιδέα.
Κάνε αυτή την ένωση γόνιμη σαν τα έργα της γης...
Και τα παιδιά ενός Έλληνα και μιας Περσίδας...
ας είναι από δυο κόσμους κι ας ζουν σε έναν.
Ας ισχύει αυτό για όλους εσάς, Έλληνες και Περσίδες...
που παντρεύεστε εδώ σήμερα στα Σούσα.
Σ'εσάς άντρες και γυναίκες που μαζί σας έζησα και πέθανα...
Φίλιππε, Ευρυδίκη, Παρμενίων, Φιλώτα, Δαρείε...
και Κλείτε, αδερφέ μου...
κάνω αυτή την προσευχή.
Και σ'εσάς για ειρήνη προσεύχομαι...
Μακεδόνες και Πέρσες, όλοι οι λαοί της Αυτοκρατορίας μου...
θα είναι πάντα ίδιοι, όχι απλοί υπήκοοι...
Αλλά θα δημιουργήσουνε μαζί με αρμονία ψυχική και πνευματική.
Είμαστε όλοι ίδιοι, κάτω από τον Θεό...
Κι αν ο Θεός είναι ο πατέρας, τότε είναι ο πατέρας όλων.
Όχι ακόμη...
Έχω ακόμη τόσα να κάνω...
Βαρσίνη...
Η μοίρα του ανθρώπου...
Θεοί, δεν έκανα αρκετά σ'αυτή τη σύντομη ζωή...
για να καθίσω ανάμεσά σας;
Πρέπει να με καταραστείτε με μοίρα ανθρώπινη;
Βαρσίνη, αφού πεθάνω...
φρόντισε να ρίξουν το πτώμα μου στον Ευφράτη...
ώστε ίσως να εξαφανιστεί.
Τότε οι άνθρωποι θα πιστεύουν πάντα ότι ήρθα απ'τους Θεούς.
Και στους Θεούς επέστρεψα.
Σε ποιον αφήνεις την Αυτοκρατορία σου;
Στον πιο δυνατό.
Θαύματα υπάρχουν πολλά...
αλλά κανένα πιο εκπληκτικό από τον ίδιο τον άνθρωπο.