www.NapiProjekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.
Dokładnie trzy lata temu
obiecałem wam prezydenta,
który by czuł wasz ból i dzielił z wami marzenia.
Dziś amerykańska demokracja jest zagrożona.
Embargo na arabską ropę BEZ BENZYNY DO PIERWSZEGO
Pierwszy raz w dziejach naszego kraju
większość obywateli uważa,
że nadchodzące 5 lat będzie gorsze od poprzednich.
Pobrano z EXSite24.PL
Prawdziwa historia
Dzień dobry państwu.
Przepraszam za opóźnienie.
Przed nami do startu 10 samolotów.
Opóźnienie nadrobimy w powietrzu.
Obudź mnie nad Teksasem.
Najmocniej przepraszamy.
Mieliśmy drobne turbulencje.
Dziękujemy za wspólny lot.
Witamy w Baton Rouge.
Ulubiona stacja słuchaczy, WFMF.
Pytanie do znawców historii. Znajduje się w Luizjanie...
Cześć, Luce.
Tu jestem.
Dziękujemy za wspólny lot.
Witamy w Vancouver.
Witamy w Bakersfield.
Witamy w Denver.
Oby nas dali do Holiday Inn.
Boskie kelnerki.
Jak widzą mundur, majty same lecą w dół.
Powiedz mu o tym lądowaniu w Detroit.
Strasznie wiało.
A Kentucky pamiętasz?
Dzięki, Bobby.
Chivas z lodem.
Barry.
Słucham?
Barry Seal.
Zgadza się.
Co czwartek wozisz tu towar.
Kubańscy uchodźcy
płacą pilotom za przerzucanie kontrabandy
do Vancouver i Montrealu.
Zgadza się?
Wybacz, nie wiem, o czym mówisz.
- Nie? - Nie.
Szmuglujesz cygara.
Masz ciekawe akta, Barry.
Akta?
Zaczyna się bosko.
Najlepszy na roku.
Najmłodszy pilot w historii TWA.
Sukces murowany.
O co chodzi?
Kroi się rewolucja.
W Ameryce Środkowej.
Budujemy tam narody.
Narody, Barry.
Ameryka w całej krasie.
Przydałby nam się ktoś taki jak ty.
Cholera.
Jesteś z CIA.
Ja pieprzę.
Ale piękność. Co za maszyna.
Mówią, że jest całkiem szybka.
O tak.
Najszybszy śmigłowy dwusilnikowiec na planecie.
Ja pieprzę.
Pięć stów wyciągnie na luzie.
To własność CIA?
Nie.
Independent Aviation Consultants.
IAC.
Tak.
Niezależni konsultanci ds. awiacji?
To jakaś przykrywka?
Nie. Legalna firma jak IBM.
Będziesz ją prowadził, a po godzinach pracował dla nas.
Mam robić zdjęcia?
Powiedzmy, że zbierać dane.
Gdzie? W Rosji?
Na południe od granicy, na północ od równika.
U wrogów demokracji.
To tajna operacja. Rozumiesz?
Tajna?
Jeśli ktoś się dowie,
rodzina, przyjaciele, Lucy... Bo żona jest Lucy, prawda?
Zgadza się.
Będą problemy.
Co?
To legalne?
Jeśli działasz w słusznej sprawie.
Tylko nie daj się złapać.
Chcesz się nią przelecieć?
A co! Przeleć się.
Weź ją w obroty.
Wszystko na własne konto. To będzie moja firma.
Dobra.
- Wsparcie logistyczne dla lotnisk? - Tak.
Dobra. A ta nazwa, IAC?
Co ty wiesz o prowadzeniu firmy?
Jesteś pilotem TWA.
Z tego utrzymujesz rodzinę.
Dobrze nam to zrobi.
A socjal?
Leczenie?
W TWA mamy wszystko.
Na pewno nie będzie z tym problemu.
I co w ogóle znaczy to IAC?
Independent Aviation Consultants.
Brzmi jak jakaś lewa przykrywka.
Serio?
Stery - sprawdzone.
Lampki kontrolne i ostrzegawcze.
Sprawdzam.
- System antypoślizgowy. - Wyłączony.
- Podwozie. - Dźwignia na dole.
- Hamulce aerodynamiczne. - Schowane.
Przepustnica?
Dźwignie uruchamiania silników?
- Wyłącznik slotów. - OK.
System ostrzegania przed pożarem.
Sprawdzony.
Transponder, zasięg TCAS.
Barry, transponder?
Sprawdzony.
Trymer steru kierunku i lotek.
Zero.
Okna.
Zamknięte.
Briefing załogi pokładowej?
Barry.
Dasz sobie radę, Jimmy.
A ty dokąd?
Barry! Gdzie idziesz?
Tak, wiem, wiem.
20 grudnia 1985
To było odważne.
Bardzo odważne.
Zawsze idę na całość.
Może...
Może trzeba było się dopytać.
Był 78 rok.
Wrzesień? Nie, październik.
No i...
Właśnie wtedy wstąpiłem do CIA.
To był sam środek Zimnej Wojny.
Sowieci szkolili komunistyczną partyzantkę w Ameryce Środkowej.
Gwatemala
A CIA potrzebowała zdjęć.
Te zdjęcia są fenomenalne.
Czyj człowiek?
Mój.
Monty.
Idź się wal.
Salwador
No dawaj, dawaj.
WFMF, ulubiona stacja słuchaczy.
Pokazałem mu to, a on mówi:
"Niech cię diabli, Schafer, nie prosiłem o portrety".
Takich zdjęć jeszcze nie widzieli.
To dasz mi podwyżkę?
Świetnie sobie radzisz.
Masz rodzinę, Schafer?
Przyj.
Skurwysyn.
Żonę? Dzieci?
W zasadzie...
Nie powiedziałem Lucy, że odszedłem z TWA.
Służysz ojczyźnie.
Będę potrzebował więcej kasy.
Coś wymyślisz.
Postanowiliśmy...
Jutro lecisz do Panamy.
Agencja była zadowolona z mojej pracy,
więc mnie awansowali.
Na kuriera.
Był taki jeden pułkownik w Panamie.
Nazywał się Noriega.
I ten Noriega sprzedawał agencji informacje o komuchach.
Dla twoich przyjaciół.
Ja miałem tylko dostarczać i odbierać.
Dostarczać.
I odbierać.
Tylko u nas, w Baton Rouge
najlepsza muzyka w Luizjanie.
Luce. Naleśniki gotowe.
Dzięki, skarbie.
KOLUMBIA 1980
Do wozu.
Dokąd jedziemy?
Witam.
Zapraszam na górę.
Dzięki, że zechciał pan wpaść.
To chyba jakaś pomyłka.
Zgarnęli mnie z lotniska i...
Żadna pomyłka. Proszę usiąść.
Kawy, panie Seal?
Zna pan moje nazwisko?
To pan jest ten gringo, co przylatuje tu co tydzień
swoim ślicznym samolocikiem i robi zdjęcia.
Rozumie pan,
jeśli chodzi o te zdjęcia...
Mam w Południowej Ameryce firmę, która...
Tak, tak. AIC.
Zgadza się.
Czy może CIA?
Co?
Nie, nie. Jestem tylko biznesmenem.
Też jestem biznesmenem.
Import, eksport, bydło, konie.
Ale teraz...
teraz Bóg obdarował ten kraj nowym cennym surowcem, panie Seal.
I pan może nam pomóc.
W jaki sposób?
Zna pan trasy,
może bez przeszkód wlecieć na terytorium USA.
O jakim surowcu mówimy?
Kokaina, panie Seal.
Mamy jednak pewne kłopoty z eksportem do pana kraju.
9996.
Co pani ma w torbie?
Postanowiliśmy spróbować czegoś nowego.
Wystartuje pan stąd i poleci prosto do Miami.
Płacimy 2000 $ za kilo.
Ile to jest kilo?
2,2 funta.
2000 $...
za każde 2,2 funta.
Przepraszam, chłopaki,
nie dosłyszałem, jak się nazywacie.
Jorge Ochoa.
Carlos Lehder.
Pablo Escobar.
Kilka miliardów dolców później będą znani jako kartel z Medellin.
Ale wtedy to byli zwykli biznesmeni,
chcący wprowadzić swój towar na amerykański rynek.
Był jeden mały problem.
Niejeden pilot już zginął, próbując wystartować z tego pasa.
Widzę, że kilku chłopaków już próbowało.
Beznadziejni piloci.
Samoloty były za ciężkie.
Masa paliwa, żeby dolecieć do Stanów. Plus pełno towaru.
Lotnisko jest na dużej wysokości i ma bardzo krótki pas.
Do tego po obu stronach drzewa i góry.
Czy...
Nie dałoby się startować z jakiegoś innego miejsca?
Nie. Wojsko by zauważyło.
Cóż.
A da się przedłużyć pas?
Mówią, żebym się ciebie pozbył.
Nie dasz rady?
Mamy swoich ludzi w Miami.
Wylądujesz na lotnisku Okeechobee między 2:00 a 6:00 rano.
Nastąpiła...
Mała zmiana planów. Nie będę lądował w Miami.
Dziękuję. Gracias.
W ogóle nigdzie z tym nie ląduję, bo niepotrzebne mi kłopoty.
Wysłuchajcie mnie.
Dobrze znam Luizjanę. Tu jest mapa.
Wyrzucę towar dokładnie nad iksem.
Dobra?
Jak to, nie zamierzasz lądować?
Dobra.
Chwila.
Popatrzcie.
Patrzcie.
Widzicie to tu?
Widzicie?
To są wasze drzwi do kasy.
I dookoła. Ze wszystkich stron.
Jak najciaśniej.
Nie. Dość.
Dość, mówię.
Ale jest masa miejsca, gringo.
Nie, nie, nie.
Nie chodzi o miejsce, tylko o wagę.
Umawialiśmy się na 200 kg. I tak już dałem 300.
Nie, nie.
Pchajcie dalej. Każdy metr pasa się liczy.
Dalej. Jeszcze.
Stać.
A ty dokąd się wybierasz?
Wysiadka. Już.
Ma pilnować towaru.
Facet jest tłusty jak wieprz.
A ja mam już 700 kilo za dużo.
Albo wiozę tłuściocha, albo towar.
Powodzenia, bracie.
Jezus cię ochroni.
Pasa mi nie przedłuży.
Jorge. Chodź. Daj mi to.
No dawaj.
Dawaj, dawaj.
Do góry.
Chryste!
Podejrzany obiekt 25 mil od brzegu.
Przy platformie 14. To jeden z helikopterów Shella.
Zignoruj to.
Zdrowie.
Barry.
Dla ciebie.
To miała być środa?
Chce, żebym znów leciał we środę?
W najbliższą.
A co z tym pasem startowym?
Pablo! Jorge!
Czekaj tu, Barry. Zaczekaj tutaj.
Uciekamy?
Co...
Co jest? Mam tu czekać?
Pablo?
Boże.
Nie strzelać.
Nie, nie.
Barry?
Barry Seal.
Schafer?
- Barry Seal? - Schafer?
- Nie, nie. - Boże.
Wyglądasz okropnie.
Jak dobrze cię widzieć.
- Wybili ci ząb? - Tak.
Że jak?
- Widzisz tych tam? - Tak.
Chyba wiedzą, że jestem z CIA.
Nie jesteś z CIA.
Jesteś przemytnikiem narkotyków.
Słuchaj.
Policja w Luizjanie wie już o sprawie.
Jutro o 6:00 zrobią ci nalot.
Zgarną Lucy na przesłuchanie.
Może przetrzymają przez noc.
Boże.
Musisz mnie stąd wyciągnąć.
Cóż...
Może dałoby się coś wymyślić.
Jak chcecie, możecie przestać oglądać.
2 stycznia 1986
Bo, lepiej mi wierzcie,
dalej robi się niezły burdel.
Pamiętacie kolesi, którym robiłem fotki?
Okazuje się, że to były komuchy.
Mówili na siebie Sandiniści.
Nieźle się dranie zorganizowali
i przejęli władzę w jednym kraiku, co to się nazywa Nikaragua.
Nie, to jest Salwador.
O tutaj. Nikaragua.
To była pierwsza udana rewolucja
w Ameryce Środkowej.
Dla wielu oznaczało to złe wieści.
Ale nie dla mnie.
Bo zjawił się nowy szeryf.
Rodacy. Sprawa jest poważna.
Środkowa Ameryka to tykająca bomba.
Nawet po tym, co było dalej,
wciąż kocham Ronniego Reagana.
W końcu gość przebył drogę od gniota
z małpą aż do Białego Domu.
Co z nim?
Musiał być niezły twardziel.
A wtedy akurat zapragnął skopać tyłki Sandinistom.
Rękami nikaraguańskich bojowników o wolność, zwanych Contras.
Muszą wiedzieć, że USA ich wspiera
i to nie tylko słowami.
Kongresmani bali się nowego Wietnamu
i nie dali Ronniemu rozpętać wojenki.
Ale co, będą mu rozkazywać jacyś politycy?
W życiu. Więc zwrócił się do CIA.
A CIA do mnie.
Ten poranny nalot na mój dom to jest odwołany, nie?
Nie. Będzie jak miało być.
- Co? - 6:00.
Pieprzony kraj.
- Zaczekaj. - Stop.
Przecież mamy umowę.
Nie jestem gliną, Barry.
Nie anuluję nakazu rewizji.
Sprawy zaszły za daleko.
To co ja mam zrobić?
Zabierz rodzinę z Luizjany.
Jasne. A dokąd?
Mamy dla ciebie miejsce.
Mena.
W Arkansas.
Arkansas?
Luce.
Skarbie.
Boże. Co ci się stało?
Nic mi nie jest.
Nie masz zęba.
Przeprowadzamy się.
Trzeba wszystko spakować.
Musimy stąd zniknąć przed świtem.
Zgarniamy sukienki i...
Czy ty...
Potrzebne ci te wszystkie buty?
Cześć, słoneczko.
Jak tam?
Dam ci plastikowy worek.
Zapakuj do niego swoje ulubione zabawki.
Wracaj do łóżka, skarbie. Tata oszalał.
Nie, skarbie. Słuchaj tatusia.
Czeka nas przygoda.
Nie będzie żadnych przygód.
Jak wtedy pod namiotem?
Trochę inaczej.
Każda przygoda jest inna.
Boże. Ty mówisz poważnie.
Jest 4 rano. Nigdzie nie jadę.
Christi ma jutro przedstawienie.
Ufasz mi?
Nie.
Ale mnie kochasz, prawda?
Jasne, że cię kocham.
To posłuchaj. Musimy jechać.
Zniknąć stąd przed świtem.
MENA WITA 2647 MIESZKAŃCÓW
Zobacz. Mają grill.
DO WYNAJĘCIA
Urokliwe miejsce.
Naprawdę urokliwe miasteczko.
BIURO SZERYFA HRABSTWA POLK
I dali nam tojtoja.
To już gruba przesada.
W poniedziałek się z nimi rozmówię.
Dobra?
Dziękuję.
Drzwi są otwarte.
Wszystko dobrze.
Da się łatwo naprawić.
Muszę...
Wsiadaj.
Byle szybko, dobra?
Bo mnie zostawi, zanim wrócimy.
To wszystko jest twoje.
I ziemia stąd do twojego domu.
800 hektarów.
I co myślisz?
To wszystko moje?
Tak.
Całe to lotnisko?
Tak. Gratulacje.
AK-47.
Ruskie. Zrobione dla OWP.
Izraelczycy je przechwycili i potajemnie sprzedali nam.
A ty je zawieziesz do Nikaragui.
Nie było mowy o broni.
Jest wojna.
Bez broni bojownicy niewiele zdziałają.
Zawieziesz im ją.
Chyba że wolisz gnić w kolumbijskim więzieniu.
Tu masz opisy wszystkich akcji prowadzonych obecnie w Zatoce.
FBI, ATF, DEA, celnicy.
FEDERALNE BIURO ŚLEDCZE
Omijaj ich szerokim łukiem.
Ja pieprzę.
Leć tam, gdzie nikt się nie kręci.
Wszystko w tym hangarze jest moje?
Tak.
Ta furgonetka?
Narzędzia?
Tak.
Samolot jest mój.
Torba jest moja.
Jaka torba?
Nakarmiłam dzieci.
Już śpią.
Rozpakowałam rzeczy.
To dobrze.
Naprawiłam kran. Zawór się przytkał.
Mówiłem, że to drobiazg?
Pieprz się, Barry.
Już. Spokojnie.
Muszę ci się do czegoś przyznać.
Nie pracuję już w TWA.
Co ty nie powiesz?
Posadzą cię?
Nie.
Musisz zadbać o rodzinę.
Jak nie, zabieram dzieci
i wracam do KFC.
To, nad czym pracuję...
Jestem w szóstym miesiącu.
...jest ściśle tajne.
Potrzebna mi lodówka,
łóżka dla dzieci.
Kuchenka, pieprzona pralka.
Tu masz pralkę.
Pozwól, że...
To legalne?
To, co ci teraz powiem...
Musisz przyrzec, że nikomu nie piśniesz słowa.
Dobra?
Pracuję
dla CIA.
Cześć.
Wuj Sam mnie przysyła.
Żaden ze mnie spec od wojskowości,
ale to na pewno te chłopaki?
Bo bardziej ich kręciły moje buty niż wasze karabiny.
To dopiero początek.
Chyba się do tego nie nadaję.
Dostarczaj tę pizzę.
Rób swoje.
Dobra.
To są prezenty.
No dobra.
Rozumiecie?
Cofnąć się.
To broń od Wuja Sama.
Nie żartuję.
Barry! Odłóż tę pałę.
Jesteś wśród przyjaciół.
Jorge.
A ty tu skąd?
To Don Adolfo Calero.
Robi tu z waszym rządem rewolucję,
żeby obalić Sandinistów.
Jorge mówi, że jesteś szalonym gringo, który zawsze dowozi.
Mamy dla ciebie nową propozycję biznesową.
Będziesz woził amerykańską broń do Kolumbii,
a naszą kokainę tutaj, do Contras.
Contras przeszmuglują ją łodziami do Miami
i wszyscy będą szczęśliwi.
Nasza sprawa tego wymaga, panie Seal.
Okazało się, że Contras nie za bardzo chcieli walczyć.
Za to zarobić - owszem.
Jak każdy.
Natomiast kartel z Medellin potrzebował broni.
Więc się dogadali. No i co ja mogłem?
11 stycznia 1986
Ja jestem tylko gringo, co dowozi.
Szło to tak.
Ładowałem broń w Menie,
omijałem wszystkie służby z pomocą map od Schafera
i leciałem prosto na lotnisko kartelu do Medellin.
Kolumbijczycy... ci to kochali giwery.
Ładowałem świeży proszek i wiozłem go do obozu Contras.
Tam pakowali go na kutry i szmuglowali do Miami.
Tymczasem ja z drugą partią koksu
wracałem do USA, tankując w Panamie
pod ochroną mojego starego przyjaciela, płk. Noriegi.
Gratuluję awansu, generale.
Oczywiście on też brał swoją działkę.
Omijałem szerokim łukiem chłopaków z DEA
i zrzucałem towar w Luizjanie.
Operacja tak się rozrosła,
że potrzebowałem pomocy.
Pete Dubois produkował broń, póki nie odkrył,
że ma żyłkę do handlu marychą.
Stan Mason przerzucał zielsko z Meksyku do Arizony.
Bill Cooper. W czasie wojny w Wietnamie woził opium po całej Azji.
No i jeszcze Bob.
Mało o nim wiem, ale to genialny pilot.
Mówiłem na nich "Śnieżne Ptaszki".
Mogliśmy polecieć wszędzie.
Schafer!
Barry.
Jak tam?
Szefie.
To był normalnie obłęd.
Jak tam idzie?
Sam wiesz...
kupa roboty.
A u ciebie?
Też.
Co oni robią?
Pożyczyliśmy sobie kawałek twojej ziemi.
Będziesz ich tu woził.
Na szkolenie.
Szkolenie.
Kogo?
Contras.
Tu ich mam przywozić?
Do Meny?
Zakładamy obóz szkoleniowy.
Gdzie?
- Na mojej ziemi? - Tak.
Rusza od zaraz.
Świetnie wieści, co?
A może to problem?
Nie.
Będzie jak chcesz, szefie.
Czekaj. Miało być piętnastu,
a mam tu tylko 12.
Contras byli zachwyceni przeprowadzką do Stanów.
18 stycznia 1986
Wiali szybciej niż zdołaliśmy ich zliczyć.
Ej, wy dwaj! Dokąd to?
Cztery razy więcej?
Contras zwyciężą jeszcze przed latem,
jeśli damy im, czego potrzebują.
Świetnie.
Ile jeszcze wyciśniesz z tego w Menie?
Wszystko.
To lubię.
Zwiększamy skalę operacji.
Pojedynczo.
Po kolei. Czekaj.
Nie, nie.
Wszyscy zdążycie.
Cofnąć się.
Weź te łapy. Do tyłu!
Spokój, kurwa.
Barry.
Co?
Myślisz, że Contras zwyciężą?
Nie.
Właśnie przyszło. "Razorbacks górą. Barry".
Bilety na cały sezon.
Na linii 50 jardów.
Bardzo miło z jego strony.
Ile ziemi kupił ten Seal, odkąd się tu sprowadził?
Nie wiem. 200 hektarów?
800. Od lotniska aż po Oachita.
Na co mu te nieużytki?
Nie nasza sprawa.
To porządny facet.
Dużo robi dla miasteczka.
Chciałbym otworzyć konto.
Bóg zapłać.
Zaraz wracam.
David!
Dawaj, Christina.
Brawo, dzieciaki.
Super.
Ktoś chce pomarańczę?
Mamy pizzę.
Kto ma ochotę na pizzę?
Już wam daję.
I proszę.
- Ładna furka. - Podoba ci się?
Tak.
1982.
Najnowszy model. Pełen wypas.
Pierwsza taka w stanie Arkansas. I jest cała twoja.
Moja?
Twoja.
Boże. Barry.
Dziękuję.
W środku jest niespodzianka.
Ja pieprzę.
Co?
Zachowuj się, dobra?
Ktoś jest głodny?
Latem 1982
biznes już kwitł.
Wtorek o trzeciej. Tak. O trzeciej.
Musimy zwiększyć dostawy.
Możesz polecieć w piątek?
Piątek? Jasne. Zaczekaj.
Tak?
Mamy podwoić dostawy broni.
Podwoić?
Następna partia w piątek.
Musi być koniecznie piątek?
Otworzyłem kilka lewych firm.
Szyldy to chyba ciekawa branża. Bardzo chętnie ją poznam.
Ja też.
30 lat na dystrybutorze w Gas N' Sip.
Najwyższy czas zająć menedżerskie stanowisko.
Ale kasy było tyle, że nie nadążałem z praniem.
Robiłem zdjęcia, woziłem broń...
Dostarczałem i odbierałem.
Dorobiłem się własnych sił powietrznych.
Nowa zabawka, chłopaki.
25 grudnia 1982 NAGRANIE
- Marzyły mi się książki. - Naprawdę?
Co robisz? Barry?
26 grudnia 1982 NAGRANIE
Uśmiech.
Jorge!
Homary. Pamiętałeś.
Oczywiście, że pamiętałem.
Pani mąż to geniusz.
Dostarczy wszystko. W dowolnym terminie.
Żona. Lucy.
Nie. Nie.
Maczałem palce w czym się tylko dało.
10 milionów w banku Mena National,
12 w Mena State,
15 w Mena Trust.
Kolejnych 40 w Miami,
20 w Panamie, 7 w workach do kosiarki,
8 w Samsonitach, 4 zakopane w ogrodzie.
Plus 40 kilo złota w garderobie.
Niezła jazda.
Tylko uważaj na drążek.
No przecież najwspanialszy kraj na świecie.
JB.
26 stycznia 1986
Tak.
- Hej, siora! - JB!
Ja pieprzę.
Że jak?
Niech cię.
Wskakuj.
Ale wypierdziana chawira.
Pieprzone Chevrolety.
Uwaga na język przy dzieciach.
Przepraszam.
Serio?
A jak.
Kazali mi upychać te S10-tki jak śledzie na pieprzonym...
Co ja mówiłam?
No sorry.
Drzwi w drzwi normalnie.
Czasem się który musiał drapnąć.
A fiuty mi to odliczały od dniówki.
- JB. - Przepraszam.
Jak ty mogłeś żyć w takim stresie?
Chcesz zostać, to znajdź pracę.
Albo mogę ci dać kieszonkowe i rób sobie co chcesz.
Nie patrz tak na niego.
Praca, JB. Nie zasiłek.
Mój brat ma pracować.
Będziesz pracować.
Bez dyskusji.
Słyszałeś. Takie jest prawo.
Musisz pracować, synu.
-Nie ma inaczej. -Właśnie.
A co mam konkretnie robić?
Co znowu?
Wielki ten hangar. Strasznie się zmachałem.
Jak skończysz, zrobisz sobie przerwę.
Do dzieła!
Mam dla ciebie nowe zadanie.
Skocz po browar.
Bo mi wysechł.
Masz swój zasrany...
Barry?
Co?
Roscoe wykopał to w ogrodzie.
Wszędzie latały banknoty.
Rano zgrabię.
A, i znalazłam trzy torby w kominku.
2 lutego 1986
Kasa płynęła strumieniami. Kto by pomyślał,
że to może być problem.
Nie było gdzie jej chować.
Spokojnie.
Nie podchodź z tyłu. To groźnie zwierzaki.
- Wezwijmy trenera. - Dam radę.
No chodź.
Czekaj.
I co, podoba się?
Ja pieprzę.
JB ma nowy wóz.
Dałeś mu podwyżkę?
Posrało cię?
Ona ma 15 lat.
- Ale wielki. - Mówiłem ci.
Serio tu mieszkasz?
Możesz na chwilę?
- Co? - Chodź tu.
Odbiło ci?
A co?
Jeszcze nic nie zrobiłem.
- Chodź tu. - Dzień dobry, pani Seal.
Chcieliśmy popływać.
Chodź tu.
Proszę nie mówić mamie, że tu byłam.
Chodźmy do środka.
Skąd wziąłeś pieniądze na samochód?
Będę z tobą szczery.
Ukradłem z hangaru.
Jasne.
Otwieram ci jednego z Samsonitów, a tam pełno gotówy.
Po brzegi normalnie. To myślę...
Nie możesz tego robić.
Tak nie wolno.
Zejdź na 300 stóp.
Uwaga, na końcu jest drzewo.
Pamiętam.
Zgaś to, Pete. Nic nie widzę.
Jasne, szefie.
75... 50...
Piękne podejście.
Widzicie to?
Tu Narodowa Agencja do Walki z Narkotykami.
Naruszyliście strefę identyfikacji powietrznej USA.
Macie natychmiast lądować
na lotnisku marynarki wojennej.
Dobra, chłopaki. To będzie długa noc.
Nawrotka nad ocean, 105 węzłów.
Klapy w dół.
Powtarzam. Macie natychmiast lądować.
DEA miała śliczne nowe odrzutowce, którym nie mogliśmy zwiać.
Lećcie za nami.
Ale nie ma nic za darmo.
Powtarzam...
Oni mogli lecieć szybko.
Za to my - wolno.
I długo.
Niski poziom paliwa.
Zawracamy, chłopaki. Wacha się kończy.
Mamy skurwieli na widelcu.
Dobra jest.
Skończyło im się paliwo. Wracamy do domu.
Bill. Co jest, stary?
Ty dokąd? No weź.
Dobra, lecę po niego.
Bill. Zawracaj. Chłopie.
Słyszysz mnie?
Sukinsyn.
Zasnął.
Ja pieprzę.
Obudź się, stary.
Skurwiel wszędzie umie zasnąć.
Bill! Pobudka!
Bill!
Dzień dobry.
Wstałem, już wstałem.
Fajnie, że wróciłeś.
FBI WYDZIAŁ BANKOWOŚCI I FINANSÓW
To są te akta, o które pan prosił.
Bogate miasto, ta Mena.
Dzięki.
Mamy coś specjalnie dla pana.
Będę mieć własny skarbiec?
Nie. Ten tutaj to dla pozostałych klientów.
Dla pana będzie główny.
Niezła historia.
Aerostar 2-1-9-3-G.
Kieruj się na lotnisko marynarki w Nowym Orleanie.
Dobra. Pokaż, co umiesz.
Lepiej wiej, gnojku.
Tu Straż Graniczna USA.
Rozkazujemy ci natychmiast lądować.
Cześć, chłopaki.
Wreszcie zmądrzeliście i skołowaliście wolniejszy samolot.
A nawet dwa.
Zgadza się, synu.
Możemy lecieć choćby i całą noc.
Masz natychmiast lądować.
Dobra, skurwiele. Lądujemy.
Powtarzam. Masz natychmiast...
A ten co?
Trzymaj się go.
To twoja działka?
Dobra. To za szkody.
Tu bonus dla siostry.
Cześć, skarbie.
A to za rower.
Dobra.
Nie widziałeś mnie.
"W Luizjanie rozbił się samolot
z 200 kg kolumbijskiej kokainy".
200 kilo.
- Tak. - To twój chłopak?
A ty co, dla DEA pracujesz?
Ciekawy artykuł.
Złapałem.
Cześć, amigo.
Musieliśmy w środku nocy uciekać z Kolumbii.
Nie ja jeden miałem problemy z DEA.
Escobarowi odbiło. Wypowiedział wojnę rządowi.
Dzięki tym niezwykłym metodom zarządzania
kartel musiał się zwinąć z Kolumbii.
Żeby nie wpaść w łapska DEA, przenieśli się...
Tak jest. Do Nikaragui.
Poznam cię z senorem Vaughanem.
To minister spraw wewnętrznych.
Lotniska są w jego gestii.
On wszystko załatwi.
Siedź i się nie odzywaj.
- Pańskie masło. - Dziękuję.
Nie ma za co.
Co tam?
Jak leci?
Nie uciekaj!
- Luce, słyszysz mnie? - Tak.
Skarbie? Wszystko dobrze?
Wiem, że kiepski moment, ale zgarnęli JB.
- Gnój jeden. - Co się stało?
Nie wiem. Złapali go
z całą masą forsy. Kretyn.
Jest coś, co mogę zrobić?
Nie bardzo.
Jestem na spotkaniu. Zajmę się tym, jak wrócę do domu.
Dobrze? Załatwię sprawę.
Pośpiesz się.
Nie martw się. Kocham cię.
Ile?
Tysiąc...
Tysiąc pięćset kilo.
1500?
Jednym rzutem.
Jednym rzutem?
Nigdy tego nie robiliśmy. To...
Ochrona kosztuje.
Dzięki.
Dasz radę?
Na razie wracam do domu.
Muszę jechać. Potem pokombinujemy.
Coś wymyślę.
Masz to zrobić i już.
Ten adwokat gówno wie.
Mam dwa wyroki w zawiasach. On tego nie rozumie?
Rozumie doskonale.
Masz robić, co ci każe.
On nic nie kuma.
Jeszcze raz i mogą mnie wsadzić
na dożywocie.
Zaczekaj chwilę.
Barry? Jesteś tam?
Tato!
Cześć, skarbie.
Co? Zaraz przyjdę.
- Tak? - Barry.
Nie mogliśmy cię złapać, amigo.
Wiem.
Zaczekasz? Zaraz wrócę.
- JB? - Tak.
Jacyś ludzie chcą ze mną rozmawiać.
Nie, nie. Z nikim nie gadaj.
Rób, co ci każe adwokat i gęba na kłódkę, jasne?
Ja wszystko załatwię.
Dobra.
Posłuchaj, Jorge.
Musimy trochę przyhamować.
Hamować? Nie ma mowy.
Trzeba przerzucić towar.
Rozumiem. Ale mam problem rodzinny.
Ze szwagrem? Wszystko wiemy.
Zajmiemy się tym, amigo.
Nie. Nie chcę, żebyście się w to mieszali.
Posłuchaj.
Ogarnę sprawę.
Słuchaj. My się tym zajmiemy.
- Nie, nie. - Niczym się nie martw.
- Jorge. - Potem pogadamy.
Kiedy tatuś przyjdzie?
Oni nie wiedzą o walizkach,
ani co wozisz samolotami.
O broni i w ogóle. Nie mają o tym pojęcia.
Wszystko jest git.
Tego się nie da naprawić.
Za odmowę zeznań dadzą ci 10 lat.
Tamci się boją, że zaczniesz sypać.
Ale ja nic nie powiedziałem. Spytaj tego całego adwokata.
Gdzie my jedziemy?
Chryste. Jesteśmy rodziną, nie?
Rodziną!
Tak.
Jesteśmy.
Co to?
W środku masz paszport, bilet pierwszą klasą na Bora Bora
i kasę na cholernie wygodne życie.
Wsiądziesz do tego samochodu
i pojedziesz na lotnisko Dallas-Forth Worth.
Prosto.
Nie zatrzymasz się nawet, żeby się odlać, słyszysz?
Tak. Słyszę.
Powodzenia, młody.
Wiesz co, Barry?
Przyślę ci mój adres. Dobra?
I na ten adres będziesz mi regularnie posyłał kasę.
Rozumiemy się?
Pieprzony siuras. Książę się znalazł.
Zasraniec. Wal się.
A, i Barry...
Pierdol się. Ty i moja pizda siostra.
Słucham?
Kasa co tydzień, zasrańcu!
Co jest?
Co, do cholery?
Barry.
O Boże.
Barry.
Czego chcesz, Bill?
Słuchaj.
Stary, boję się. Co to za heca z JB?
Nim się nie martw.
A jak zacznie sypać?
Nie zacznie.
A jeśli zacznie?
On nic nie powie.
Skąd wiesz?
Jestem, kurwa, pewien.
Dobra. Ufam ci, stary.
Dobrze.
W tym roku twoi ludzie przerzucili
10500 radzieckich AK-47.
5000 z nich
trafiło do rąk kartelu z Medellin.
Tak, ale...
Z 916 Contras, którzy przyjechali tu się szkolić
tylko połowa wróciła do Nikaragui.
- Czyli... - Bo reszta...
Co jest grane?
Odesłaliśmy Contras do domu.
- Do domu? - Tak.
Nie chcieli walczyć.
Taka jest smutna prawda.
Tym bardziej, że ich broń trafiła do Kolumbii.
Co nie, Barry?
Dobra...
Co teraz?
Odezwiemy się.
Słucham?
Schafer?
Ej, Schafer!
Co za, kurwa, Schafer?
Wszyscy wiedzą, co i jak? Każdy dostaje torbę.
Wrzuca do niej wszystko, co ma związek z Barrym Sealem.
Ruchy, chłopaki.
Trzeba to wszystko stąd wynieść.
- Pete. - Jak to wszystko?
Szybko. Zwijamy się.
Szybko!
Do toreb. Już!
Zamówienia, faktury za samoloty.
Wszyscy razem. Zwijamy interes.
Ja pieprzę ile broni.
Trzeba ją stąd wynieść.
Co mamy z tym robić?
Zabrać z mojej ziemi.
Wszystko ze słowem "Mena".
Rachunki za paliwo, notatki, rozkazy, zdjęcia.
I tym podobne.
Wszystko, co nas z nim łączy - do torby.
A potem co?
- Palimy. - Palicie.
Bob, pomógłbyś trochę?
Z tyłu!
Weź się przydaj.
Lecę.
Seal! DEA!
Odsuń się od wozu i ręce do góry!
Rzuć to pudło, skurwielu!
- Ręce! - Rzuć pudło!
Wysoko ręce!
ATF!
Rzucić broń!
Spokojnie. DEA.
ATF! Odłożyć broń!
Odłóżcie broń.
Spokojnie.
Jesteśmy po ten same stronie. DEA.
- To nasze aresztowanie. - Gówno prawda.
Nie.
Policja stanowa!
Co robicie w moim rewirze?
Nie ruszać się!
FBI!
Kurwa.
A co z moim telefonem, chłopaki?
Przepraszamy.
Numer, pod który dzwonisz, został odłączony.
Sprawdź numer i spróbuj jeszcze raz.
Idziemy, Seal.
Wie pan, kim jestem, panie Seal?
Nie, proszę pani.
Dana Sibota, prokurator stanowy.
DEA, ATF, FBI wszyscy ostrzą sobie na pana zęby.
Tak. Same szychy.
A i zarzuty piękne.
Broń, narkotyki, pranie pieniędzy.
Stan Arkansas obedrze cię ze skóry, chłopcze.
Resztę życia spędzisz w celi półtora metra na dwa.
To sporo czasu.
Mam na linii gubernatora Clintona.
Mówi, że to pilna sprawa.
To gubernator.
Gruba ryba.
Połącz. Zabierzcie go stąd.
Tak?
O co chodzi, Bill?
Wiedzieliście,
że Caddilac ma największy bagażnik z osobówek na świecie?
Każdemu z was dam po Cadillacu.
Poważnie?
Poważnie.
Każdemu. Jeszcze dzisiaj.
Chcesz kolejne dwie dychy za próbę przekupstwa?
Skąd.
Chcę wam je dać za fatygę.
Jaką znowu fatygę?
To, że musieliście mnie tu przywieźć. Bo widzicie...
Oni mnie puszczą wolno.
Po prostu stąd wyjdę.
I nic na to nie poradzicie.
No dobra.
Rozkuj go.
- Zaraz. Chwilę. - Nie.
- On jest wolny. - Co?
Może nam wyjaśnisz, złotko,
co tu jest grane?
- On jest wolny. - Może sobie iść?
Było brać te Cadillaki.
Jeszcze się zobaczymy, Seal.
Do widzenia pani.
Poważnie.
Cieszę się, że was widzę.
Ale wiedziałem, że przyjedziecie.
Bo za dużo wiem.
Schafer was przysłał, co?
A kto to jest Schafer?
Dobra, jasne.
A tak poważnie, kim jesteście?
Zwykle wygłaszam orędzia z gabinetu w zachodnim skrzydle.
Ale dziś chciałbym mówić o czymś wyjątkowym.
Dlatego jest ze mną wyjątkowa osoba.
Czy my jedziemy...?
Nancy.
Pytają mnie młodzi, co robić,
gdy ktoś im proponuje narkotyki.
Odpowiadam: "odmówić".
Handlarze narkotyków są sprytni.
Musimy być sprytniejsi, twardsi i mądrzejsi od nich.
Powiedzcie "tak" życiu.
A narkotykom i alkoholowi
stanowcze "nie".
Pilot?
Trochę latałem.
Ja też.
W Straży Narodowej.
1968-1969.
Junior.
Trzymaj się, lotniku.
Dzięki.
Sandiniści palą na ulicach amerykańskie flagi.
Powiedz "nie".
Litości. Nici z umowy, jeśli nie załatwimy Sandinistów.
- Nie ma umowy. - Akurat.
Nici, jak nie dopadniemy Medellin.
Zastanawiacie się pewnie, czemu mnie nie wsadzili.
To obrzydliwe.
Szczerze? Też mnie to zdziwiło.
- Ollie... - Weź przestań.
Ten koleś tutaj jest z DEA. A ten, to pułkownik Ollie North.
Człowiek Reagana.
Reagan to nasz człowiek.
DEA chce załatwić kartel z Medelli.
A pułkownik North chciałby dowieść,
że komuchy z Ameryki Środkowej siedzą w handlu narkotykami.
Powtórzę to raz jeszcze.
Ohyda.
Chce dowieść, że to komuniści handlują narkotykami.
To co ja tu robię?
Bo ja jestem gringo, co zawsze dowozi.
Mam działać dalej?
Dla dobra kraju.
Załatwimy tych drani.
A ty zostaniesz bohaterem.
No to zgoda.
I tak wróciłem do pracy. Tym razem dla Białego Domu.
BIAŁY DOM 84.
Masz trzy aparaty.
W każdym film na 50 zdjęć.
Jeden tu w worku.
Kadr obejmuje tył samolotu. Tam, gdzie stoją ci panowie.
I po jednym nad każdymi drzwiami.
Obejmują teren bezpośrednio przed drzwiami.
Każdy aparat ma wężyk.
Żeby zrobić zdjęcie, naciskasz ten guzik.
I tyle.
Jedziemy.
Widzę te wężyki, Barry.
A jak ja je widzę, to i oni je zobaczą.
Zamaskujemy je.
Nie jestem fotografem.
- Ale kciuk masz? - Tak.
To będziesz pstrykał.
Kiedy mam to zrobić?
Jak chłopaki tu staną z towarem.
Wiesz? Pieprzę to.
Ja będę pstrykał.
Co będzie dalej z tymi zdjęciami?
Kto ma je oglądać?
Osoby upoważnione.
Upoważnione.
Będą ściśle tajne.
Tato!
Tajne?
Rozumiemy zagrożenie.
Nic nie rozumiecie.
No to każ nam się odpierdolić
i idź na 30 lat do Leavenworth.
Dobra, szefie.
Miejmy to z głowy.
Na razie, Rangel.
Uśmiech, Barry!
Pa, tatusiu.
Mają tu pieprzoną armię.
Będą nas torturować.
Wyrwą nam języki.
Nie pomagasz.
Potną na kawałki i rzucą świniom.
Nie chcę, żeby mnie zeżarły świnie.
Weź się w garść, co?
Zgarniamy towar,
robimy te cholerne zdjęcia i spadamy.
Spokojnie, bez nerwów.
Nie, nie.
Usłyszą tę cholerną migawkę.
Escobar. Ochoa.
Cześć. Dla Escobara.
I Ochoi. Jorge.
Stary.
Pomógłbyś trochę.
Zastrzelić gringos.
Co?
Zabić ich!
Co takiego?
Zabić gringos!
Nie, nie, nie.
Skurwiel.
Wstawaj, Pete.
Trzęsą się. Cały się trzęsiesz.
Popatrz tylko.
Zlał się.
Nabrałeś mnie. Nieźle.
To było dobre.
Ocaliłem ci życie, Barry.
Nie da się ukryć.
Zapamiętaj to.
Zapamiętaj. Szalony gringo.
Chodź, Barry.
Przywitamy się z Pablem.
Pablo tu jest?
Tak. Kompletnie odjechał. Mówię ci.
Nikomu już nie ufa.
Hola! Pablo!
Robimy to.
Co?
Wszystko gra?
Przecież jestem.
Przyleciałem.
I mam dla was Harleye.
Wciąż się przyjaźnimy?
To było niezłe.
Wyciąłeś mi świetny numer.
Ale wiesz, że się odegram?
Jorge,
Spójrz na to, przyjacielu.
I uśmiech, skurwiele.
Przejdziemy do historii.
- Barry Seal! - Tak jest.
To cholerny geniusz.
Sandiniści nie cofną się przed niczym.
To zbrodniczy reżim.
Uwikłany w handel narkotykami na międzynarodową skalę.
Amerykańscy rodzice, którym zależy na swoich dzieciach
będą zszokowani, że nikaraguańscy oficjele
przemycają narkotyki do USA.
To zdjęcie, potajemnie zrobione na wojskowym lotnisku pod Managuą,
ukazuje Federico Vaughana,
głównego doradcę jednego z commandantes, rządzących krajem
podczas ładowania narkotyków do samolotu lecącego do USA.
Skurwysyny!
To jesteś ty, Barry.
To zbrodniczy reżim.
Boże.
Zdradził nas.
Trzeba się tym natychmiast zająć.
Skurwysyn. Łeb mu urwę!
JEŚLI NIE ZADBAMY O NASZYCH KLIENTÓWKTOŚ INNY TO ZROBI!
Naprawdę mi przykro.
North się wyrwał.
Wyruchaliście mnie, chłopaki.
Wszystkich nas wyruchali.
Jak można to było pokazać
przed aresztowaniem Kolumbijczyków?
Ale po was nie przyjdą.
Robiąc te zdjęcia wiedziałeś, jakie jest ryzyko.
Wiedziałeś, co robisz.
Barry?
Jesteś tam?
Jedziemy na lody.
Faceci z agencji będą chcieli zabrać wszystko.
Kiedy przyjdą,
włożysz na siebie całą biżuterię.
Jasne? Wszystkie pierścionki, bransoletki
i naszyjnik.
Tego, co masz na sobie, nie mogą ci zabrać.
Rozumiesz?
To ubezpieczenie dla ciebie i dzieci.
Dobra?
Rozumiem.
I pamiętaj. Wszystko będzie dobrze.
Będzie dobrze. Kocham cię.
Ja ciebie.
No i przyszli, oczywiście.
I wszystko zabrali.
Luce, skarbie...
Tak sobie myślę.
Może wrócicie do Baton Rouge?
W tych szufladach nic nie znajdziecie.
Pudła na kapelusze, trzecia półka.
Bardzo lubiłaś tam mieszkać.
A ty?
No wiesz...
Ja...
Posłuchaj,
jeśli ja zwieję,
przyjdą po ciebie i dzieci.
Tak to działa.
W Baton Rouge będziecie bezpieczni.
Nie.
Nigdzie nie jadę.
Jesteśmy rodziną. Zostaniemy razem.
- Wiem, ale... - Nic z tego.
- Posłuchaj... - Nie.
Zaczekaj, skarbie. Nie rób tego.
- Nie, przepraszam. - Wiesz, co?
Nie, bardzo pana proszę.
Ona jest w to ubrana.
Przestań. Panowie.
Przepraszam,
zostawicie nas na chwilę z żoną?
Mieliśmy ciężki dzień.
Dobra.
Masz minutę.
No dobra. Luce?
Skarbie. Posłuchaj mnie.
Słuchaj.
- Dobra, idźcie już. - Posłuchaj mnie.
Idę do więzienia.
Trochę posiedzę.
Będę tam bezpieczny
i wymyślimy, co dalej.
Ale muszę mieć pewność, że tobie nic nie grozi.
Będzie dobrze.
Zaufaj mi.
Ufasz mi, prawda?
W życiu.
Dobra.
Luce wróciła w końcu z dziećmi do Baton Rouge.
Co to za wojna z narkotykami,
kiedy nasz wróg numer jeden jest pod ochroną władz?
A ta kobitka prokurator...
FBI nic nie wiedziało...
...okazała się chlubą palestry.
...o żadnej operacji.
Oskarżony, proszę wstać.
- Barry Seal. - Wysoki Sądzie.
Skazuję pana na tysiąc godzin pracy na rzecz społeczności.
Może pan odejść.
- Posrane. - Uważaj na słowa, Sibota.
To przemytnik narkotyków
najcięższego kalibru.
Dowód D!
Samoloty pana Seala są objęte tajemnicą.
Sibota!
Tańczycie, jak wam zagrają.
Ukarzę panią za obrazę sądu.
Przepraszam.
Więc mogę stąd wyjść? Już teraz?
Stan Arkansas wydał wyrok.
A muszę iść?
Żegnam.
Cześć, skarbie.
20 grudnia 1985 NAGRANIE
Zawsze idę na całość.
Może...
trzeba było się jednak dopytać?
Przepraszam państwa.
Mogą się państwo odsunąć? Będę odpalał samochód.
Co?
Bardzo dziękuję.
Skarbie, nie zatrzymuj się.
Dziękuję. Odpalam auto.
Już po wszystkim. Dzięki.
Co noc w innym łóżku.
Mogą się państwo przesunąć?
Dziękuję.
Co noc w innym motelu.
Chodzi o bezpieczeństwo dzieci.
Ale codziennie musiałem się stawić
w ośrodku Armii Zbawienia.
Zgodnie z nakazem.
Co? Sąd kazał?
Zawsze o tej samej porze.
- Jak masz na imię? - Louis.
- Barry Seal. - Miło mi.
Mnie też.
Podpiszesz tu?
I tak 120 dni z rzędu.
Proszę.
Może się pan przeparkuje?
Contras byli zachwyceni przeprowadzką do Stanów.
18 stycznia 1986
Cześć, Barry.
Kiedy w końcu polatamy?
Dzięki.
Nie mów im, że ci ją dałem.
24 stycznia 1986
Dzień 36.
Chyba pomogłem stworzyć armię,
19 lutego 1986
obronić kraj
i zbudować kartel, jakiego świat nie widział.
DEA, CIA, Biały Dom.
To była nielicha przygoda.
Czasem kompletnie mnie przerastała.
Ale niech mi ktoś powie, że to nie jest najlepszy kraj na...
Przejmujemy sprawę, szeryfie.
Przypuszcza się, że wczorajszy zamach na Barry'ego Seala
zlecili narkotykowi bossowie z Medellin.
Iran.
Niech Irańczycy zbroją Contras.
"Schafer" dostał awans na szefa placówki CIA.
Po zwolnieniu z więzienia, Pete Dubois odnalazł Boga
i został kaznodzieją w Alabamie.
Pozostałych pilotów nikt nigdy nie widział.
CIA nadal używała samolotów Barry'ego do zbrojenia Contras...
No dawaj, ty krowo!
...póki jednego nie zestrzelono nad Nikaraguą.
Wtedy wybuchł skandal znany jako afera Iran-Contras.
Co pan wie o pieniądzach przekazywanych Contras?
Wiem tyle, że...
ten indyk na pewno będzie pyszny. Nie mogę się już doczekać.
Panie wiceprezydencie, wiedział pan o pomocy udzielanej Contras?
Lucy z dziećmi zamieszkała w Luizjanie.
Może sosu do tego?
Dziękuję.
DLA ARTURA
Tekst: Stanisław Kapica-Roś
www.NapiProjekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.