Είπε η Αλίκη στον εαυτό της...
…τώρα θα δούμε μία ταινία
… φτιαγμένη για παιδιά…
… ίσως.
Αλλά παραλίγο να το ξεχάσω…
… πρέπει να…
… κλείσετε τα μάτια σας…
… διαφορετικά…
… δεν θα δείτε τίποτα.
Ω Θεέ μου! Ω Θεέ μου! Θ' αργήσω!
- είπε ο άσπρος κούνελος. -
Θ' αργήσω πάρα πολύ!
- είπε ο άσπρος κούνελος. -
Σας παρακαλώ, κύριε!
Ω Θεέ μου, πόσο αργά πάει!
- είπε ο άσπρος κούνελος. -
Ω Θεέ μου! Ω Θεέ μου!
- είπε ο άσπρος κούνελος -
Ω! Θα μου κόψει το κεφάλι!
- είπε ο άσπρος κούνελος. -
Κύριε, σας παρακαλώ…
Περιμένετε κι εμένα, κύριε!
Αυτό πάει πολύ.
- είπε η Αλίκη στον εαυτό της. -
Ω! Η βασίλισσα θα είναι έξω φρενών!
- είπε ο άσπρος κούνελος. -
Προσέξτε, κύριε!
Περιμένετε κι εμένα, κύριε!
Μαίρη Ανν, τι κάνεις εδώ;
Φέρε μου ένα καινούριο ψαλίδι.
- είπε ο άσπρος κούνελος. -
Μα δεν είμαι η Μαίρη Ανν
Μην φέρνεις αντιρρήσεις,
πήγαινε.
διέταξε ο άσπρος κούνελος.
Ω Θεέ μου, ω Θεέ μου!
μουρμούρισε στον εαυτό του ο άσπρος κούνελος.
Μαίρη, Μαίρη!
- φώναξε ο άσπρος κούνελος.
Μαίρη Ανν! Μαίρη Ανν!
Μαίρη! Μαίρη! Πού είναι εκείνο το ψαλίδι;
- απαίτησε να μάθει ο άσπρος κούνελος . -
- φώναξε ο άσπρος κούνελος. -
Αν δεν μπορώ να μπώ από την πόρτα, τότε θα πάω από το παράθυρο
- είπε ο άσπρος κούνελος. -
Τώρα είναι βέβαιο πως θ'αργήσω.
- παραπονέθηκε ο άσπρος κούνελος. -
Πρόσεχε το σκαλί, Μπιλ!
Ανέβα στην στέγη Μπιλ!
-φώναξαν τα ζώα. -
Μπιλ, πρόσεξε εκείνον τον χαλαρωμένο σχιστόλιθο!
Πρόσεχε, Μπιλ.
Τα ζώα φωνάξαν
Γιατί; Φαίνεται να τα εναποθέτουν όλα στον Μπιλ!
- είπε η Αλίκη στον εαυτό της. -
Μπιλ! Κατέβα από την καμινάδα.
- φώναξαν τα ζώα -
Ελπίζω να μην έχω ξεχάσει το πώς κλωτσάνε.
- είπε η Αλίκη στον εαυτό της. -
Νάτη! Πάνω της!
- φώναξαν τα ζώα. -
Τέρμα τα κέηκ αυτή την φορά!
- είπε η Αλίκη στον εαυτό της. -
Ποιά είσαι εσύ;
- είπε η κάμπια. -
και… εσύ ποιός είσαι;
Γιατί;
- ρώτησε η κάμπια. -
Έλα πίσω! Έχω κάτι πολύ σημαντικό να σου πω!
- απαίτησε η κάμπια. -
Κράτα την ψυχραιμία σου!
- είπε η κάμπια. -
Αυτό είναι όλο;
Όχι!
- είπε η κάμπια. -
Η μία πλευρά θα σε κάνει να μεγαλώσεις, και η άλλη να μικρύνεις.
“Η μία πλευρά… η άλλη πλευρά… τίνος;”
του μανιταριού.
- είπε η κάμπια. -
Και τώρα άσε με να κοιμηθώ.
- είπε σβησμένα η κάμπια. -
Νομίζω ότι δούλεψε αρκετά καλά... Αλλά όχι όσο περίμενα.
- είπε η Αλίκη στον εαυτό της. -
Περάστε.
Μία πρόσκληση για την Αλίκη από την βασίλισσα.
- είπε το ψάρι-υπηρέτης.-
μία πρόσκληση από την βασίλισσα, για την Αλίκη.
- επανέλαβε ο βάτραχος-υπηρέτης.-
Αλίκη; Αλίκη; Μα αυτή είμαι εγώ.
- είπε η Αλίκη στον εαυτό της. -
Κύριε, σας παρακαλώ.
Δεν έχει χώρο! Δεν έχει χώρο!
- φώναξε ο Τρελοκάπελας και ο Μαρτιάτικος λαγός. -
Τι όμοιο έχουν ένα κοράκι και ένα γραφείο;
- είπε ο Τρελοκάπελας. -
Θέλω ένα καθαρό φλιτζάνι. Ας μετακινηθούμε όλοι μία θέση.
- είπε ο Τρελοκάπελας. -
Λίγο κρασί;
- είπε ο Μαρτιάτικος λαγός. -
Δεν βλέπω πουθενά κρασί.
Δεν έχει καθόλου!
- είπε ο Μαρτιάτικος λαγός. -
Τα μαλλιά σου θέλουν κόψιμο!
- είπε ο Τρελοκάπελας. -
Ω Θεέ μου, θα μ'αποκεφαλίσει!
- είπε ο άσπρος κούνελος. -
Περιμένετε!
Σας παρακαλώ, κύριε!
Θέλω ένα καθαρό φλιτζάνι. Ας μετακινηθούμε όλοι μία θέση.
- είπε ο κάπελας. -
Τι μέρα είναι σήμερα;
- είπε ο κάπελας. -
Πέμπτη.
Πάλι δύο μέρες πίσω.
Μου το είπα, και μου είπες θα το αναποδογυρίσω.
- είπε ο Τρελοκάπελας. -
Μα το βούτυρο είναι πρώτο.
-διαμαρτυρήθηκε ο Μαρτιάτικος λαγός. -
Θέλω ένα καθαρό φλυτζάνι.
- είπε ο Τρελοκάπελας. -
Λοιπόν…
Τι όμοιο έχουν ένα κοράκι και ένα γραφείο ;
- είπε ο Τρελοκάπελας. -
Θέλω ένα καθαρό φλυτζάνι.
- είπε ο Τρελοκάπελας. -
Τα μαλλιά σου θέλουν κόψιμο.
- είπε ο Μαρτιάτικος λαγός. -
Βάλε να πιεις ένα ποτήρι κρασί.
- είπε ο Τρελοκάπελας. -
Δεν έχει χώρο! Δεν έχει χώρο!
- φώναξαν ο Τρελοκάπελας και ο Μαρτιάτικος λαγός -
Ω Θεέ μου, ω Θεέ μου.
- μουρμούρισε ο άσπρος κούνελος. -
Περιμένετέ με, σας παρακαλώ.
Πάρτε τους τα κεφάλια!
- είπε η Ντάμα Κούπα. -
Πάρτε τους τα κεφάλια!
- ούρλιαξε η βασίλισσα. -
Παίζεις κρίκετ;
- είπε η Ντάμα Κούπα. -
Εμένα ρωτάτε;
Ναι.
- είπε η Ντάμα Κούπα. -
Ναι, παίζω.
Έλα μαζί μου τότε.
- είπε η Ντάμα Κούπα. -
Διάλεξε, σε παρακαλώ, ένα φλαμίνγκο.
- διέταξε η Ντάμα Κούπα.. -
Πάρτε τους τα κεφάλια!
- ούρλιαξε η βασίλισσα. -
Πρέπει να το μάθεις απέξω!
- είπε ο άσπρος κούνελος. -
Σας παρακαλώ, περιμένετε κι εμένα.
Ο κατηγορούμενος ας έλθει μπροστά.
- είπε ο βασιλιάς. -
Εμένα εννοείται;
Πάρτε της το κεφάλι!
- είπε η Ντάμα Κούπα. -
Μα αγαπητή μου… η ποινή βγαίνει στο τέλος…
- ο βασιλιάς υπενθύμισε στην βασίλισσα. -
Γιατί έφαγες εκείνες τις τάρτες;
- είπε ο βασιλιάς. -
Εγώ… Εγώ…
απάντησε ναι ή όχι!
- είπε αυστηρά ο βασιλιάς. -
Πάρτε της το κεφάλι!
- ούρλιαξε η βασίλισσα. -
Δεν έφαγα τίποτα!
Ή σχεδόν τίποτα…
φέρ'το εδώ.
- διέταξε ο βασιλιάς. -
Ξεκίνα να διαβάζεις από εδώ.
- είπε ο βασιλιάς. -
Λυπάμαι βαθύτατα για ότι έκανα…
Η απολογία σου…
… θα ληφθεί υπόψην.
- είπε ο βασιλιάς. -
Δεν λυπάμαι για τίποτα!
Για, για… τίποτα απολύτως…
Πες αυτό που πρέπει να πεις.
Θα έπρεπε να πεις:
Ζητώ από το δικαστήριο…
… την μεγίστη των ποινών.
- είπε κουρασμένα ο βασιλιάς. -
Για τι με περνάτε;
Μείνε στο κείμενο.
- τόνισε ο βασιλιάς.
Μα αφού βλέπετε πως …
… οι τάρτες είναι όλες εδώ!
Όλες οι τάρτες…
Μην ακουμπάτε τα αποδεικτικά στοιχεία!
- ούρλιαξε ο βασιλιάς. -
Πάρτε της το κεφάλι!
- ούρλιαξε η Ντάμα Κούπα. -
Αγαπητή μου, έχεις δίκιο, ως συνήθως…
Φυσικά!
Πάρτε της το κεφάλι!
- διέταξε ο Ρήγας Κούπα. -
Πάρτε της το κεφάλι!
Ποιό απ'όλα…
Άργησε, ως συνήθως…
Μου φαίνεται θα του πάρω το κεφάλι.
Είπε η Αλίκη στον εαυτό της.