Tak, panie Burnish, wszystkie bilety wyprzedane.
To najważniejsze odkrycie stulecia,
każdy chce być tego świadkiem.
Prasa też będzie.
To pana wielki dzień.
Nie będzie pan rozczarowany.
Spokojnie, stworku.
Kod czerwony!
Kto zostawił otwartą celę?
- Tam jest! - Cofnijcie się!
- Tam! - Za nim!
UWAGA PASTUCH ELEKTRYCZNY!
Podejdziemy powoli.
Żadnych gwałtownych ruchów.
Co się dzieje?
Kto powiadomi pana Burnisha?
EVEREST CZEKA
Z prawej.
- Porzucamy? - Później.
Dwójkę na ostro.
Nie. Wychodzę z Peilin, ale może wpadnę.
Byłoby super!
Yi! Idę do pracy. Yi?
Śpisz?
Pa, miłego dnia!
Hej!
A ty co, gwiazda?
Dokąd to?
- Mam parę spraw. - Spraw?
Jakich? Masz wakacje.
Albo masz sprawy, albo wakacje.
- Uważaj na siebie. - Jasne.
- Wróć na obiad. - Spróbuję.
- Nie zmarzniesz? - Gdzie tam.
- Żadnych chłopców. - Co? Jasne, żadnych.
Masz pieniądze?
Mamo, babciu, poradzę sobie.
Pa.
Dobrze. Pa.
Co ona robi całymi dniami?
Sorki.
Noga!
- Dajcie mi żyć. - Ejże!
Moje maleństwa. Może być przelewem?
Przyjmuję tylko gotówkę.
Wrócimy za kilka godzin.
Hej, słodziaku.
Nie jesteś moją mamą!
Jin, będziesz w weekend u Shuo?
Nie, jadę obczaić szkołę w Pekinie.
Szykuję się na medycynę.
- Nieźle! - Szkoła medyczna?
Ale mnie to kręci.
Co nie?
Co tak daje?
Spała w śmietniku czy co?
Selfie!
Lewo, prawo, szykuje się do wsadu!
Siemka, Yi.
Chodź porzucać.
Wybacz, Peng. Nie mam czasu. Pograj z innymi dzieciakami.
Są za małe.
A niektóre wymiatają.
No chodź, dawno razem nie graliśmy.
Cały dzień jestem zajęta.
Twój kuzyn z tobą zagra.
Przyjadę po ciebie jutro. Pokaz zaczyna się o 20.
Siemka.
Jak zwykle, umówiony.
Czekaj, patrz.
Zaczyna się.
Trzy, dwa, jeden.
Kontrola wizerunku.
Yi, wiesz, że czuć cię aż tutaj?
Przyganiał kocioł garnkowi.
Masz jeszcze wodę kolońską czy wylałeś całą butelkę?
A co, chcesz pożyczyć?
- Nie pomoże. - Zabawne.
Może rozstrzygniecie to pod koszem?
Zapomnij, zniszczyłby sobie fryzurę.
I nowe buty.
W nich nie będę w nic grał.
Innym razem, kuzynku.
Zawsze tak mówisz.
Super, 48 lajków.
Nie.
Wiem, co myślisz. Nic nie mów.
Wcale nie bywa w domu.
Mamo…
Nic więcej nie powiem.
I co, chcesz ją tak po prostu porzucić?
Nigdy jej nie porzucę.
Obie wiemy, przez co przechodzi.
Brak jej ojca.
Jak nam wszystkim.
Nie naciskajmy jej, to może…
To ty, Yi? Czekamy z kolacją.
Jadłam po drodze, nie jestem głodna.
Albo jesz tu, albo tam. Nie po drodze.
Zapamiętaj moje słowa.
A może spędzimy wspólnie wieczór? Jak rodzina?
Rodzina.
Musisz jeść.
Bo nie urośniesz jak mama.
- Nie trzeba. Dzięki, babciu. - Zaczekaj.
Zagrasz nam na skrzypcach po kolacji?
- Kiedyś… - Nie mogę.
Dlaczego?
Bo…
sprzedałam skrzypce.
Przykro mi.
Nie.
Pojadę tam.
NASZA PODRÓŻ PRZEZ CHINY
Kiedyś.
O nie.
Czekaj. Widzę coś na drugiej.
Nie, nic. Lecimy dalej.
Pa, mamo. Pa, babciu.
Przepraszam.
APTEKA
Bum! Pojawił się znikąd.
Tak samo szybko zniknął.
Dokąd pobiegł?
Mówiłem, że zniknął.
Co to w ogóle było?
Zapłacę za naprawę pojazdu.
To w zamian za milczenie.
To łapówka.
To dziwne, babciu.
Nagle zgłodniałaś?
No, padam z głodu.
Niech ostygną, bo się poparzysz.
Ciągle mówię mamie, że musisz zwolnić.
Spędzać więcej czasu z rodziną.
Dzwoniła pani Lui. Ponoć naprawiasz jej komputer.
A pani Yuan z 4B mówi,
że masz przyciąć pazurki jej pudla.
Jesteś ambitna, to dobrze.
Kto by chciał mieć leniwą wnuczkę.
Ale ciągle zajęta.
Po co to robisz?
Lubię mieć co robić.
Yi…
Możemy pogadać później?
Nie martw się.
Słuchaj babuni!
Hej, słodki.
Czy tam słodka.
Głodny?
Chłopak jak nic.
Nie wiem, skąd jesteś, ale na pewno nie stąd.
Zostań tu.
Ktoś cię szuka.
O nie. Już dobrze.
Tylko nie płacz.
Zaczekaj.
Zawsze mi pomagało, gdy tata dla mnie grał.
Już lepiej?
Nie.
Dobranoc, śpiochu.
Znasz to miejsce?
To twój dom?
No wiesz, dom.
Bez jaj.
No dobra.
Szybciej.
Stwór z Mount Everest.
„Choć uważa się je za bohaterów baśni i mitów,
niektórzy wierzą, że te stworzenia istnieją naprawdę”.
Mam na dachu yeti.
Kapitanie, ponosi pan odpowiedzialność
za ucieczkę tej paskudy.
Weźmie pan wszystkie wozy
albo wróci pan do pracy w sklepie.
Tak jest, szefie.
Uwaga, wszystkie jednostki w gotowości.
NASZA PODRÓŻ PRZEZ CHINY
Kiwam gościa, a on mówi: „O nie”.
A ja na to: „O tak”.
Zagramy?
Nie mogę, ale babcia zagra.
Babcia, pykniemy?
Wiesz, że ja gram tylko na pieniądze.
Czegoś mi tu brakuje.
Co do…
Peng! Biegnij po Jina i sprawdźcie, kto zwinął mi klimatyzator.
Szybciutko!
Co ty tu robisz?
Ktoś cię zobaczy.
Skąd to wytrzasnąłeś?
Nie! Oddawaj!
Słyszysz? Puszczaj!
To bez sensu, po co zabrali go na dach?
- Co wy tu robicie? - Ej!
- Zostaw ją! - Nie, czekaj!
Dzwonię na policję.
- Halo? Tak… - Nie dzwoń!
- Mamy na dachu dziką bestię. - Czekaj!
- Przestań! - Tak, bestię!
Włącz skaner.
Ulica Heping. Szybko!
To nasz yeti. Dzwoń do Burnisha.
Coś ty narobił? On jest niegroźny.
Przecież to yeti!
Ekstra.
Co? Bzdura, one nie istnieją.
O nie, wrócili!
Uciekaj, już!
Czekaj, nie!
Nie.
Czekaj!
Yi!
- Ukradł Yi! - Raczej porwał.
Szybko, Peng.
Yi!
Nigdy ich nie dogonimy.
Cześć, Jin.
Cześć, dziewczyny.
Ile ty masz dziewczyn?
Szybciej!
Doganiają nas.
Cel namierzony.
Stary, ustrzeliłeś Dave'a.
No. Zgubiliśmy ich.
Nie traćcie celu z oczu.
Nie może opuścić miasta.
Uwaga!
Trzymaj się, Peng.
Tam są!
Chyba ich zgubiliśmy. Spójrz tam!
Statek wypłynie z miasta. Musimy dostać się na pokład.
Zajmijcie pozycję.
- Tam jest! - Rany!
Strzelaj.
Co? Jest z nim dziewczynka?
O nie. Jak ona ucieknie?
- Czekaj, która godzina? - Dwudziesta, a czemu?
Zaraz zacznie się pokaz!
Dalej, Yi.
- Gdzie oni są? - Zniknęli.
Przyjąłem. Zniknęli. A mnie zatłuką.
Nie wypominaj mi.
Kontynuować poszukiwania!
Są. Dalej, Peng!
Tam, to ten statek.
Wejdź na pokład. Gdy statek dobije do brzegu, biegnij.
Nie zatrzymuj się, dopóki nie dotrzesz do góry. Do domu.
Dobrze? Dom.
Idź. Już!
Kryj się!
Yi!
Nic ci nie jest?
O nie!
Nie! Ani mi się waż!
Yi!
No to popłyniemy razem.
Everest?
Yi?
Oszalałaś?
- Jeszcze ja! - Peng, nie!
Nie!
Jesteś pod moją opieką!
Twoja mama mnie zabije!
Moje maleństwa.
Bawi cię to?
Wiesz, po ile chodzą?
Coś ty sobie myślała? Wpakowałaś mnie w kłopoty.
Jestem na ciebie wściekły.
Nie chce mi się nawet z tobą gadać.
Taki jestem zły!
Mieliśmy go pokazać za tydzień.
Jak mam udowodnić istnienie yeti,
skoro nie mamy yeti?
Ani słowa! Precz.
Co mam zrobić, pani doktor?
Będą tam naukowcy, prasa,
cały świat będzie nas obserwował.
Panie Burnish,
przez te lata zebrał pan mnóstwo okazów rzadkich i egzotycznych zwierząt.
Choćby te węże.
Tylko pan na całym świecie
ma świeżo wyklute stadko spręży-węży.
Spokój!
Łby w dół, dziwadła.
Proszę uszanować te stworzenia.
Będzie z nich piękny pasek.
To jedyne okazy.
Jedyny w swoim rodzaju spręży-pasek.
Taki, co sobie sprężynuje. Chcę taki? No nie wiem.
Zabierzcie je.
Ile tu powinno być węży?
A czemu?
Obiecaliśmy ludziom yeti, więc musi być yeti.
Musi!
Żywy, martwy, jakikolwiek. Potrzebuję go!
Boję się tego myszoskoczka.
To skoczkowaty.
Księżna to samiczka albinos, również niepowtarzalna.
Jestem zoolożką, poświęciłam życie
ochronie zwierząt,
zwłaszcza tych rzadkich.
Tylko dlatego zgodziłam się odnaleźć yeti.
I udało się pani.
Przez kilka dni był nasz.
Nie mogę iść na galę z niczym.
Nie będą znów się ze mnie śmiać.
Nie!
Przynoszę wieści.
O tym, że wychodzisz?
Pracownik portu widział w nocy, jak stwór wsiada na barkę z dzieciakami.
Jest pani najlepsza w swoim fachu.
- Proszę pomóc mi go odzyskać. - Pod jednym warunkiem.
Przyprowadzimy go żywego.
Nie stanie mu się krzywda.
Niech będzie.
Dokąd płynie statek?
Tak, mamo, w Pekinie jest cudownie.
Pokoje są czyste.
- Peng? Cóż… - Ale zębiska.
Nic mu nie jest.
Ej.
Yi też poleciała.
Tak.
Ogląda uniwerek.
Napoje gazowane? Tak!
Mama mi nie pozwala.
Łap!
Chodź, Everest.
Jak długo tu będziemy?
Wybacz, dobrze tu karmią.
Muszę kończyć. Pa.
Nie do wiary, że musiałem okłamać matkę.
Jakie to jest pyszne!
Posłuchaj, Everest.
Najpierw znajdź Góry Żółte.
Później idź w kierunku rzeki Jangcy
i wzdłuż niej do Himalajów,
gdzie znajdziesz Mount Everest.
Tak dotrzesz do domu.
Czekaj.
Mount Everest? To setki kilometrów stąd.
Tysiące.
Mam nadzieję, że mu się uda.
Powinien dać radę.
Patrzcie na nich.
- Czołem. - Peng, na dół!
Lepiej się schowajmy.
Dlaczego nadal się poruszamy?
Bo nie jesteśmy już w porcie.
Co?
Nie!
Nigdy nie byłam poza miastem.
Nie do wiary, ale tu pięknie.
Nie do wiary, że już dobę nic nie jadłem.
Padam z głodu.
Muszę na stronę.
Wytrzymaj.
O nie. Musi na stronę!
- Wypuśćcie mnie! - Nie mogę!
Z drogi!
Muszę!
Moja głowa.
- Nie trzeba. - Luzik.
No dalej.
Jedna kreska, wystarczy.
- Do czego? - Żeby kupić bilety do domu.
Najbliższą łódź mamy o 17,
obyśmy zdążyli wrócić do portu.
Chodź, Peng. Ruszamy.
Tak jest, mogę już zamówić.
Poproszę babcine kluseczki z podwójną wieprzowinką.
Wstawaj, idziemy.
Podane na wieprzowince.
Co on…
- Jin! - On nuci?
Co się dzieje?
Co jest?
Czy to…
Jagoda?
Jedzenie!
Przepyszne.
To niemożliwe. Bez sensu.
Co was bawi? To kaszmirowy sweter!
Jin…
Co teraz?
Zrób coś, Everest!
W nogi!
Nadlatują!
- Biegiem! - Szybciej!
O nie!
Ratuj się, kto może!
Oberwałem! Powiedzcie kluseczkom, że je kocham.
Jin, najadłeś się?
Powiedzmy…
że mam jagody tam, gdzie nigdy nie powinny się znaleźć.
Chodź, Everest.
Patrz i się ucz.
Od tablicy.
Padam z nóg.
Czemu się zatrzymałaś?
Bo za jakieś pięć minut
czubka nosa nie będę widzieć.
Dlatego musimy iść dalej.
Peng, musimy wrócić do portu…
- Z samego rana. - Tak!
- Ale ich tu jest. - Owadów?
Gwiazd.
Czemu lgną tylko do mnie?
Może to samice.
Bardzo śmieszne.
Mama mi mówiła, że gwiazdy to obserwujący nas przodkowie.
Moja też.
Mój plecak? Peng!
Nie!
Super, nie ma zasięgu.
Odcięło mnie od życia towarzyskiego.
Prawdziwa trauma.
Żebyś wiedziała.
W przeciwieństwie do ciebie lubię mieć znajomych.
Nie jestem jakimś…
Samotnikiem? To chcesz powiedzieć?
Skoro musisz wiedzieć,
to jestem samotnikiem z wyboru, a to różnica.
To dobrze, bo rano ja i Peng idziemy do miasta.
- Nie zostawię go. - Yi…
Widziałeś, co potrafi.
To niezwykłe, magiczne stworzenie.
Magiczny yeti. Słyszysz sama siebie?
Widziałeś, co się stało z jagodami.
To nie on, tylko jakiś naturalny proces.
Tylko nie umiem go wyjaśnić.
Raz, dwa, trzy, cztery, czas na kciuki i bajery.
Dalej!
Oszust!
Możecie już dać spokój?
Rany, mówię jak moi rodzice.
Właśnie!
Dlatego się tak dogadują!
Everest to dziecko.
Pewnie jest w wieku Penga, ale według lat yeti.
Przestań się bić.
Nie ma mowy, żeby ten olbrzym był dzieckiem.
Udowodnię ci to.
Podejdź, Everest.
To ty.
I twoi rodzice.
Masz oczy po matce.
Spokojnie, zaprowadzę cię do domu.
Co chcesz zrobić?
Zabrać go na Mount Everest?
Być może.
Musi wrócić do rodziny.
A ty? Twoja cię nie potrzebuje?
Zawsze zajęta i nieobecna. O co w tym chodzi?
Ani słowa o mojej rodzinie.
Nic nie wiesz!
Żyjesz jak w bajce.
Chcesz w ogóle zostać lekarzem czy po prostu…
sądzisz, że dobrze ci w bieli?
Możesz myśleć, że jestem próżny,
ale ja przynajmniej nie mam urojeń.
Mam gdzieś, że masz mnie za wariatkę.
Jesteś niemożliwa.
To Yi?
Nie przestawaj, to było świetne.
Twoja babcia mówiła, że nie grasz od śmierci taty.
- Peng! - Nie szkodzi.
To jego skrzypce?
Lubiłem twojego tatę.
Dzięki.
Lepiej ruszajmy, skoro mamy dotrzeć do Jangcy.
- Idziesz z nami? - Tak.
Łodzie z wioski Dahe odpływają do miasta co godzinę.
Dobrze, wrócicie stamtąd do domu,
ale ja odprowadzę Everesta.
Łódź przypłynęła wczoraj rano.
Rozładowaliśmy ją, ale nikogo tam nie było.
Możemy ją przeszukać?
- Macie coś? - Nie.
- Był tutaj? - Tak.
Chyba lubi napoje gazowane.
Stać!
Tam, na dole.
Co to?
Ani śladu, pani doktor.
Yeti zniknął.
Dawno nie byłem na łonie natury.
- Jeśli… - Proszę spojrzeć na to drzewo.
Piękne.
A te kolory?
Jest przepiękne.
Ty tam, zetnij je i wsadź do worka.
Robi się.
Trafi do mojego apartamentu.
Będzie przy mnie.
Panie Burnish!
Już. Co takiego?
Podzielmy ekipę i przeszukajmy teren.
Kapitanie, rozproszyć się.
Tak jest.
Na mapie od wioski dzieli nas centymetr.
To niedaleko.
To pewnie po drugiej stronie…
Gór Żółtych.
Nie ma szans, żebyśmy tamtędy przeszli.
Everest, wyścig!
Zaczekajcie tam!
Spójrz! Pomyśl jakieś życzenie.
Nie, miało być życzenie.
Skurcz. Czekaj.
Jasne, skoro musisz.
Chciałbym być gwiazdą koszykówki.
A w meczu o mistrzostwo wystąpi niepokonany Peng!
Co to, dron? Super!
Wcale nie super!
O nie. To ci ludzie z miasta.
Mówiłem, że to szalony plan.
Mam go na kamerze, kapitanie.
Przyjąłem.
Złodzieje ukradli mojego yeti!
- Jedźmy tam. - Nie spuszczajcie ich z oka.
Jedziemy.
Co teraz?
Chciałabym, żeby był jakiś sposób.
Co się dzieje?
Yi, puść, to niebezpieczne!
Jesteś pewny, Everest?
Nie! Peng, złaź!
- Skacz, Jin! - Skacz!
Złaź! Daj rękę!
Mam cię!
Widzimy się w wiosce nad rzeką!
Będziemy czekać!
Uważaj na Penga!
Odepchnijcie się!
- Widzicie to? - To ogromny dmuchawiec?
Ogromne dmuchawce?
Dość wygłupów, sprowadźcie mojego yeti!
Tak jest.
Zdjąć ich.
A macie, drony!
To kto powiadomi pana Burnisha?
Nie ja!
- Pomocy! - Dokąd lecimy?
Mam nadzieję, że nic ci nie jest. Przedstawię się.
- Jestem doktor Zara. - Wiem, kim jesteście.
- Serio? - Tak.
Tymi złymi.
Ten myszoskoczek mnie przeraża.
Wie, co mówi. Lubię go.
Złymi? Nie rozumiesz.
To nieprzewidywalny, potencjalnie niebezpieczny stwór.
Chcemy ocalić twoją koleżankę, którą porwał yeti.
Fakt, porwał ją.
Posłuchaj, gnojku.
To mój yeti. Prywatny. Chcę go odzyskać!
Jasne? Kiwnij głową.
Panie Burnish.
Posłuchajcie.
Muszę odnaleźć kuzyna i przyjaciółkę
i sprowadzić ich całych do miasta.
Mogę wam pomóc,
ale musiałabym wiedzieć, gdzie są.
Wiesz może?
Ten yeti to moje największe odkrycie.
Muszę go odzyskać.
Nie wiem, gdzie są,
ale wiem, dokąd zmierzają.
Uwaga!
Everest!
Tutaj!
To było super, Everest.
Ocaliłeś nas. I dotarliśmy…
Gdzie my jesteśmy?
Wiem tylko, że daleko od Jina.
To jego wina, mógł skoczyć.
Czemu on nigdy nie skacze?
Skacze. Przecież wskoczył na łódź.
Inaczej by się z nami nie zabrał.
Bo martwił się o ciebie.
Jesteście rodziną.
Ciebie też traktuje jak rodzinę.
Co?
Hej, żółwiku.
Everest…
Jin mówi, że Yi była dla niego jak siostra, gdy byli mali.
Zawsze szalała, a potem miała kłopoty,
więc musiał jej pilnować.
Nadal się o nią troszczy.
Chodźmy już.
Spokojnie, wydostanę nas stąd.
Odstaw je, Everest.
I wtedy go ujrzałem.
Prawdziwy yeti.
Gapił się tymi zimnymi ślepiami.
Chciał mnie zabić.
Musiałem się bronić. Zamachnąłem się czekanem…
A on zniknął.
Nie zostawił nawet śladów.
Od razu opowiedziałem o tym światu, ale bez dowodów…
Zostałem wyśmiany.
Wyśmiany.
Przez te wszystkie lata szukał pan dowodu?
Od tak dawna patrzę na świat z góry,
że zadziwia mnie, jak mały się czuję, spoglądając w górę.
Musimy wyruszyć z samego rana.
Dzięki Jinowi znamy lokalizację yeti.
Tak.
Księżna. Tak cię zwą?
Urocza istotka. Mimo brzydoty i oczu jak koraliki.
Nie czuję stóp.
„Spokojnie, wyciągnę nas stąd”.
Co ja sobie myślałam?
Zgubiliśmy się.
Everest jest daleko od domu,
a Jin może mieć kłopoty.
Wszystko przeze mnie.
Jin mówił, że to kiepski pomysł.
Może miał rację.
Ale…
Przydałby się nam.
On i jego mapa w telefonie.
Nie bój się, to tylko karp koi.
Dziwne.
Czemu płyną pod prąd?
Wracają do domu.
Wrzućmy go do wody.
Myślisz, że mu się uda?
Na pewno nie odpuści.
Te ryby to symbol nieustępliwości.
Co?
Mama mi to mówiła.
To znaczy, że gdy robi się ciężko…
one się nie poddają.
Wiecie co? Musimy ruszać.
Dalej, w drogę.
Odłóż tę rybę.
Do wody.
Wracaj, ty paskudo!
Wracaj!
Świetnie. Oczywiście.
I powiedział słodkim głosikiem:
„Urocza istotka. Mimo brzydoty i oczu jak koraliki”.
Mówię ci, mięknie.
Trzeba się sprężać.
Jeśli dzieciak ma rację i yeti będzie rano nad rzeką,
za wszelką cenę ustrzelcie stwora.
Myślałem, że ma przeżyć.
Kupiec nie zapłaci, jeśli yeti nie będzie dychał.
Ale trochę można go pokiereszować.
I tak go potną,
żeby przeprowadzić eksperymenty.
Co z dzieciakami?
Pozbądź się ich, jeśli chcesz dostać swoje 10%.
Na dobre!
I załatw tego przeklętego gryzonia.
Wiesz, jak ciężko jest udawać brytyjską miłośniczkę zwierząt?
Mam dość!
Księżną? Przecież to niepowtarzalny albinos.
To szczur, tępaku!
Moje klucze!
Z nim będzie ci lepiej.
Nie teraz.
Rozejrzę się.
SUV jest zbyt krzykliwy.
Bus? Też nie.
A to co?
Ekstra.
Jeszcze fryzurka. Jest sztos, Jin.
Dzięki, Jin.
Dobra, do dzieła.
Już dobrze, maleństwa, mam was.
Nie ma szans.
Dobra, pan bierze.
Bądź karpiem. Karpiem.
Tak jest, Peng.
Płyń.
Co to?
Szybko!
Tak! Koniec pływania!
Jak mamy go złapać?
Tak można podróżować!
Gotów?
Jeszcze raz.
Wiesz, Everest…
Nie rozumiem. Jak ty to robisz?
Może ma taki dar.
Tak jak ty ze skrzypcami, a ja z koszykówką.
On rozmawia z przyrodą.
To dopiero dar.
- Jesteśmy u celu. - Widzisz Jina?
W tym tłumie? Kpisz?
- Musimy go poszukać. - A Everest?
Ruchy, jaki!
Mam pomysł.
Bierz linę.
- Widzisz coś? - Nie.
Tam jest!
Jin!
- Zgubimy go. - Pobiegnę.
Zostań i wmieszaj się w tłum.
Dziwny ten twój jak.
Śmieje się pan, bo jest pulchny?
Jin!
Tak?
Przepraszam.
O nie.
Szukajcie. Mieli tu być.
Nie do wiary, rozbił mi motocykl.
- Patrzcie! - Widzę cel. Ruszajcie.
Znaleźli nas! W nogi!
Dalej, Everest!
O nie.
Ej, niunia!
- Podrzucić cię? - Jin?
- Jesteś! - No pewnie.
A gdzie Peng?
Everest!
O nie!
Mierzący 147 centymetrów i gotowy do gry,
oto niepokonany Peng!
Piąteczka! Tak!
- Everest! Peng! - Peng! Chodź!
Wiedziałem, że się zjawisz!
Dobrze cię widzieć.
Co z twoimi maleństwami?
Cóż…
Dorosły.
Trzymajcie się.
Nie mogą nam uciec.
Spokojnie, to cacko ma kilka asów w rękawie.
- Szybciej! - Staram się!
Zrób coś, Everest!
Szybko!
To działa!
O nie!
Skręcaj!
Niewiarygodne.
Już dobrze, Peng.
- To cudowne! - Niemożliwe!
Jeszcze wyżej!
Jeszcze!
Wolniej.
Wolniej!
- Peng! - Gdzie on jest?
Peng?
O nie.
Nie, Everest.
Trzymaj.
Nie!
Jin, coś ci się przykleiło.
Nie.
O nie.
Nie.
Yi…
W porządku?
Tak.
Te skrzypce były dla mnie wszystkim.
Gdy byłam mała, tata zawsze na nich grał.
Ale co wieczór…
gdy kładł mnie do snu, grał jeden utwór.
Tylko dla mnie.
Dzięki niemu czułam,
że wszystko będzie dobrze.
Przepraszam, Yi.
Za to, co powiedziałem.
„Zawsze zajęta i nieobecna”.
Miałeś rację.
Wiem, że ciągle jestem zajęta.
Nie wiem dlaczego.
Brakuje mi go, choć tego nie chcę.
Jeszcze po nim nie płakałam.
A moi bliscy…
Oddaliliśmy się od siebie.
Sama nie wiem.
Nie wiem, co robić.
Jesteś pewna, że to oni się oddalili?
Ale miałaś rację co do mnie.
Z żalem przyznaję,
że perspektywa tego, jak będę wyglądał w kitlu…
przeszła mi przez myśl.
Jestem okropny.
Najgorszy.
Serio.
Posłuchaj,
jeśli znajdą Everesta, będziemy w niebezpieczeństwie.
Wiedzą, dokąd go zabieram?
Zmierzają ku Himalajom.
Im bliżej będą gór,
tym większą moc zyska yeti.
Mamy jeszcze jedną szansę, by go złapać.
U stóp gór jest pewien most.
Gdy go przekroczy, zniknie.
Już go nie odnajdziemy.
Nigdy nie widziałem takiej mocy.
Trochę się obawiam.
Proszę trzymać się planu.
Już nikt pana nie wyśmieje.
Racja.
Kapitanie, potrzebujemy posiłków.
Całego mnóstwa.
Tak jest.
Co wynika z tych mocy?
Dwukrotnie wyższa cena za jego głowę.
Znaleźliście to?
Pracujemy nad tym.
Tam jest!
Tam!
Tu jest!
Serio, Dave?
Szybko, chodźcie!
Everest?
Wszystko gra?
- Czy to… - Sierść yeti?
Tak.
Jak nowe.
Nie.
Jeszcze lepsze.
Kiedy je kupiłaś?
Nie kupiłam.
To pocztówki taty.
Trzymał pocztówki z miejsc,
do których chciał kiedyś zabrać rodzinę.
Przecież odwiedziliśmy te wszystkie miejsca.
Co?
No nie. Jak to możliwe?
Nie do wiary.
Wszędzie byliśmy.
Z jednym wyjątkiem.
Wielki Budda z Leshan.
Tam tata najbardziej chciał mnie zabrać.
Niewiarygodne.
Specjalnie mnie tu przyprowadziłeś?
Niemożliwe.
Szkoda, że taty tu nie ma.
Jak pięknie.
Dziękuję, Everest.
To twoja zasługa, Yi.
Ja?
Chodź, Everest.
Yi…
Zdobędziemy Himalaje.
W drogę.
Dobrze już!
Trzymaj się, Peng.
Ruszajmy!
Jeśli się pospieszymy, dotrzemy w góry przed świtem.
Nie odpuszczą, dopóki nie dorwą Everesta…
Lepiej?
Być może.
- I tak musimy ruszać. - Wiem.
Dalej tak będzie? Gdy wróci do domu?
Między nami.
Dalej będziecie chcieli się spotykać?
No pewnie.
Będzie mi brakowało tych gwiazd.
Nawet gdy ich nie widać, i tak wiemy, że tam są.
Fajnie, co?
Super, Peng.
To nie jest śmieszne. Potwór z Loch Ness? Chupacabra?
A jeśli istnieją?
Całe życie w kłamstwie.
Himalaje.
Mega!
Spójrz, Everest!
Twój dom jest za tym mostem!
Na co czekamy? Ruszajmy!
Everest, zaczekaj!
O nie.
Ruchy, ekipa!
Szybko!
W nogi!
Dalej!
Cel zauważony.
Uciekaj, Everest! Biegnij do domu!
Zanim będzie za późno.
Szybko, kapitanie.
Łapcie mojego yeti!
To nie w tę stronę!
Cel ucieka!
Niesamowite.
Stracimy ostatnią szansę.
Załadować pociski usypiające.
Wstrzymać ogień!
Cofnij się!
Panie Burnish!
Proszę wydać rozkaz!
O nie!
On ich broni.
Panie Burnish!
Myliłem się, pani doktor.
Pani miała rację.
Yeti należy chronić,
a w tym celu należy go wypuścić.
Musi odejść wolno.
Kapitanie, proszę kazać ludziom schować broń.
Natychmiast!
Szybko, pomóżcie mu!
Kapitanie.
Strzelać bez rozkazu.
Ognia!
Everest!
- Nie! - Bierz dzieciaki!
Everest!
Nie!
- Everest! - Nie!
Sama go załatwię.
Nie!
Już nigdy mi nie zwiejesz.
Stój! Łapać ją!
Przestań!
Yi!
- Nie! - Nie, Yi!
- Jedno z głowy. - Yi!
Jedziemy.
Tak jest.
- Przyjąłem. - Wracajcie!
- Nie! Yi! - Wracajcie po nią!
Zatrzymać wóz!
- To Everest! - No bez jaj.
- Uciekajmy! - Chodu!
Proszę się obudzić.
Yi, jesteś cała!
Everest!
Myślałem, że chce go pani żywego.
Martwy musi wystarczyć.
Nie!
Tak!
Nie!
Everest?
Nie spotkałem dotąd tak niezwykłego stworzenia.
Właśnie dlatego świat nie może się o tobie dowiedzieć.
Nie pojęliby tego. Tak jak ja.
Pozwolicie, że was odwiozę?
Dziękujemy.
Ale obiecałam, że zaprowadzę go do domu.
Jeszcze kawałek.
Chcecie go zabrać na sam szczyt?
To niewykonalne.
Z całym szacunkiem,
ale jak Yi coś postanowi, to nie ma bata.
No tak.
Ale zimno.
Ale coś wam dam. Nalegam.
Dziękujemy!
Do zobaczenia.
Będę tu na was czekał.
Prosili tylko o płaszcze, Dave.
Słuchajcie.
To kawał drogi.
Everest?
- Super! - Dawaj!
Ekstra!
To twoja góra, Everest.
Co teraz?
Nie wiem.
To jego rodzice.
Wymiataliby w kosza.
Jesteś w domu, Everest.
W domu.
Nie wierzę, że to już koniec.
Masz rację.
To nie koniec.
Dziękuję, Everest.
Nie zapomnę cię!
EVEREST CZEKA
- Do widzenia! - Pa!
- Pa! Dziękujemy! - Dzięki!
Mamo!
Yi? Wróciłaś.
Jak było?
Yi?
Stęskniłam się za wami.
Dobrze cię znów widzieć, wnusiu.
Otwórz, to pewnie chłopcy.
Kto zje babcine kluseczki?
Patrz, co znalazłem pod drzwiami.
Zaadresowane do naszej trójki.
Chodźcie.
Na kolejną przygodę.
Jak było w Pekinie?
Peng.
Bardzo odkrywczo.
Wspaniale.
Jedzcie.
Już kumam, czemu ci tak smakują.
Nie ma na świecie większego fana kluseczek niż ja.
No, jeden się znajdzie.
Jak to? Kto jeszcze?
- Pytam poważnie. - Babciu.