After Life
Ο γέρος ο Yamada...
ΔΕΥΤΕΡΑ Αυτός ο γέρος ο Yamada...
ΔΕΥΤΕΡΑ Όλο για σεξ μίλαγε.
Ακούγεται απαίσιο.
Πράγματι. Και φαινόταν τόσο χαρούμενος!
Προσπαθούσα να τον ακούω με χαρά. Αλλά τρεις μέρες!
Τρεις μέρες αυτό το πράγμα. Χωρίς διακοπή!
Αλλά τελικά διάλεξε τις διακοπές με τη γυναίκα του;
Ναι. Προφανώς αυτό ήθελε.
Το ξανασκέφτηκε τελευταία στιγμή.
Όχι και κακή ιστορία.
Πήρε το χρόνο του να το αποφασίσει.
Μας φόρτωσε πολύ δουλειά.
- Καλημέρα! - Καλημέρα!
Kawashima, πάρε.
Κάνει κρύο! Έπρεπε να ζεστάνουμε λίγο νερό.
- Καλημέρα σε όλους! - Καλημέρα!
Την τελευταία εβδομάδα καταφέραμε να ξεπροβοδίσουμε και τους δεκαοχτώ,
επειδή ήσασταν όλοι συνεπέστατοι.
Αυτή τη βδομάδα έχουμε μεγαλύτερο φορτίο
Είκοσι δύο συνολικά.
Οχτώ για εσένα, Kawashima.
Sugie, επτά.
Mochizuki, επτά.
Αυτά από εμένα.
Λοιπόν, έχουμε μπροστά μας μια ολόκληρη εβδομάδα.
Το όνομά μου είναι Takahashi.
Καθίστε στην αίθουσα αναμονής.
Ονομάζομαι Kori.
Kori Yone, σωστά;
Καθίστε στην αίθουσα αναμονής.
Το όνομά μου είναι Tatara Kimiko.
...ο στρατιωτικός μισθός μου ήταν 95 γιεν το μήνα
την εποχή γύρω στο πραξικόπημα "2 - 26" το 1937, αρχές Ιαπωνικο- Κινεζικού πολέμου...
Συγνώμη που περιμένατε. Μπορούμε να ξεκινήσουμε.
Κάρτα Νο1 Tatara Kimiko.
Παρακαλώ προχωρήστε στην αίθουσα Α.
Κάρτα Νο2 Kori Yone.
Παρακαλώ προχωρήστε στην αίθουσα Β.
Κάρτα Νο3...
Mochizuki Shiori
Ναι. Περάστε.
Καλημέρα. Μπορείτε να αφήσετε το παλτό σας εδώ.
Είσαστε η Tatara Kimiko, σωστά;
Πρώτα από όλα, έτος γέννησης.
3 Απριλίου του 192O.
Που σημαίνει πως είστε...
78 χρονών.
Πιστεύω πως κατανοείτε ήδη την κατάσταση...
αλλά πρέπει να σας ενημερώσω και επίσημα.
Tatara Kimiko
πεθάνατε χτες.
- Συλλυπητήρια για την απώλειά σας. - Λυπάμαι πολύ.
Θα μείνετε μαζί μας για μία βδομάδα.
Ο καθένας έχει το δικό του δωμάτιο. Ηρεμήστε και απολαύστε τη διαμονή σας.
Αλλά όσο είσαστε εδώ, πρέπει να κάνετε ένα πράγμα.
Από όλα τα 85 χρόνια της ζωή σας χρειαζόμαστε να επιλέξετε μία ανάμνηση.
Την πιο σημαντική ή την πλέον πολύτιμη για εσάς.
Υπάρχει χρονικός περιορισμός.
Πρέπει να αποφασίσετε μέσα σε τρεις μέρες.
Όταν επιλέξετε την ανάμνησή σας
το προσωπικό μας θα βάλει τα δυνατά του να την αναπαραστήσει σε φιλμ.
Το Σάββατο θα σας κάνουμε την προβολή των ταινιών.
Με το που ξαναζήσετε την ανάμνησή σας
θα προχωρήσετε, έχοντας μαζί σας μόνο αυτή την ανάμνηση.
Κύριε Yamamoto
αναλογίζοντας τα πενήντα χρόνια της ζωής σας...
Δε θέλω να θυμάμαι τίποτα από ό,τι έχω περάσει.
Έχω μόνο κακές αναμνήσεις.
Κι έστω και αν... είχα ζήσει περισσότερο
αμφιβάλλω σοβαρά αν τα πράγματα θα βελτιώνονταν καθόλου.
- Μόνο μία; - Μόνο μία.
Μπορώ να μετακινήσω την καρέκλα;
Βέβαια, βέβαια, αλίμονο. Χαλαρώστε.
Ξεκινήστε... με οτιδήποτε σας είναι εύκολο να διηγηθείτε.
Η πιο συγκινητική εμπειρία στα 29 χρόνια μου...
Ό,τι άλλο κι αν σας λένε...
για έναν άντρα, είναι η στιγμή που το κάνει.
Αυτό είναι η κορυφή!
Ρωτήστε όποιον θέλετε.
Όταν σου έχουν φερθεί τόσο άσχημα,
ορκίζεσαι πως δεν θα πας με άλλον άντρα ξανά.
Εγώ ορκίστηκα πως δεν θα το ξαναέκανα.
Αλλά τότε κάποιος φέρεται ευγενικά και ξέρετε πώς είναι οι γυναίκες.
Αλλά κι οι άντρες ίδιοι είναι... Εσείς τι λέτε;
Λοιπόν...
Θέλετε να πείτε, να πω εννοώ...
κάτι που ήταν διασκεδαστικό ή με χαροποίησε;
Κατάλαβα.
Εννοείται πως είχα πολλές.
Η ζωή μου δεν εξελίχτηκε όπως ακριβώς θα ήθελα
αλλά είχα πάθος και την έζησα με το δικό μου τρόπο.
Το λοιπόν... όλοι καταλήγουν εδώ;
- Όλοι; - Έτσι είναι.
Ανεξάρτητα αν ήσουν καλός, ή κακός άνθρωπος ή οτιδήποτε;
Και όλα αυτά που λένε πως θα πας στην Κόλαση αν είσαι κακός...
Δεν είναι αλήθεια; Όλοι εδώ;
Έτσι είναι.
Ακούστε Iseya, στα 21 σας χρόνια...
'Ακουσα τις εξηγήσεις σας και τα πάντα αλλά το θέμα είναι πως...
Δεν έχω καμία πρόθεση να επιλέξω. Καμία.
Η εβδομαδιαία λίστα των εργασιών.
Ευχαριστώ.
- Τι διαβάζεις αυτή την εβδομάδα; - Ένα μυστηρίου που λέγεται "R".
Απίστευτο πως προλαβαίνεις να τελειώνεις ολόκληρο βιβλίο σε μία βδομάδα.
Είναι καλό;
- Μπορείς να το πάρεις όταν τελειώσω. - Μόλις ολοκληρώσω αυτό που διαβάζω.
- Το οποίο είναι; - Η παγκόσμια εγκυκλοπαίδεια.
Έχω όλο το χρόνο του κόσμου.
Έχω μια δύσκολη περίπτωση!
Έναν 21 χρονών με το όνομα Iseya. Δεν έχει δουλέψει ποτέ...
αλλά έχει κάπως αποκτήσει μεγάλη αυτοπεποίθηση.
Δεν είναι ο τύπος μου.
Εσείς τι έχετε, κύριε Mochizuki;
- Έχω δύο περιπτώσεις. - Δύο;
Τον κύριο Watanabe, έναν εβδομηντάχρονο άντρα
και τον κύριο Yamamoto, ετών 50.
Δύο! Θα είναι δύσκολο.
- Τι περιπτώσεις είναι; - Μέσου όρου.
Τελικά αυτές είναι οι χειρότερες, σωστά;
- Earl Grey (τσάι). - Earl Grey;
- Σας αρέσει; - Δεν είναι κακό.
Θα σας φέρω μία κούπα.
'Αλλη μία σκληρή μέρα!
Χαμηλώστε τη φωνή σας, κύριε Nakamura!
Είπα να μιλάτε πιο σιγά. Καληνύχτα.
Μισό λεπτό!
Τι λέτε για μία παρτίδα σκάκι;
Ζητήστε το από τον φίλο σας τον σεκιουριτά.
Τι έγινε; Πάλι τσακωθήκατε;
ΤΡΙΤΗ
Δεν είχε τίποτα το συγκλονιστικό η ζωή μου.
Ήταν συνηθισμένη. Αλλά αν είχα να επιλέξω...
θα έλεγα πως η παιδική μου ηλικία ήταν η καλύτερη περίοδος.
Τι ηλικία περίπου;
Για να σκεφτώ. Δεν είμαι σίγουρος...
αλλά εκεί γύρω στη δεύτερη τάξη του λυκείου.
Μία μέρα πριν τις καλοκαιρινές διακοπές.
Μεγάλωσα σε μια εργατική γειτονιά και πήγαινα στο σχολείο με το τραμ.
Καθόμουν πάντα στις μπροστινές θέσεις,
δίπλα στον οδηγό για να νοιώθω το αεράκι από το παράθυρό του.
Ήταν μικρή διαδρομή, αλλά η αίσθηση του αέρα...
πλημμύριζε όλο μου το είναι. Αυτό το αεράκι!
Η γέφυρα όπου τυχαία, μετά τον πόλεμο, ξανασυναντήθηκε με τον αρραβωνιαστικό της.
Είχαμε δεσμευτεί να παντρευτούμε, αλλά μου είπε να μην τον περιμένω.
Ήταν γύρω στο τέλος του πολέμου.
Επομένως όταν πέρναγες τη γέφυρα
είχες εγκαταλείψει κάθε ελπίδα να τον ξαναδείς;
Όχι. Ήξερα πως θα γυρίσει. Τον περίμενα.
- Υπήρχαν πολλοί άνθρωποι στη γέφυρα; - Ναι.
Αλλά δεν πρόσεχα κανένα τους.
Ήταν σαν να ήσασταν μόνο οι δυο σας;
Ναι. Έτσι το φαντάζομαι.
Ήμασταν τόσο νέοι.
Είχε ένα μικρό καμπανάκι στο τσαντάκι της.
Και όπως κινούνταν έκανε θόρυβο, "ντινγκ, ντανγκ".
Όταν ήμουν στο κλαμπ και άκουγα αυτό το "ντινγκ, ντανγκ"...
ήξερα πως ερχόταν εκείνη.
Αγαπούσα πολύ αυτό τον ήχο.
Αναρωτιέμαι πότε ήταν... Χειμώνας μάλλον...
Ήμουν στο διάδρομο,
έδενα τα κορδόνια μου, για να πάω στη δουλειά.
Ήταν βράδυ και πολύ σκοτεινά...
και δε φορούσα τα κανονικά μου παπούτσια
αλλά τα αθλητικά και έδενα τα κορδόνια.
Δεν υπήρχε αλάτι... Από τη μάχη της νύχτας της 2 Μαρτίου,
μας είχε τελειώσει το αλάτι και ήμασταν πολύ αδύναμοι.
Ακόμα κι ο ιδρώτας μας... δεν είχε γεύση αλατιού.
Όταν εντοπίσαμε καρύδες ή μπανάνες,
δεν είχαμε τη δύναμη να ανεβούμε στα δέντρα.
Οπότε κόψαμε τα δέντρα με τα σπαθιά μας.
Τυλίξαμε τις καρύδες σε μία γιαπωνέζικη σημαία,
τις φορτώσαμε στους ώμους μας και τρέξαμε δεξιά κι αριστερά.
Τότε, με περικύκλωσαν γύρω στους 40 με 50 στρατιώτες.
Ήταν πλήρως οπλισμένοι.
Και είπα: Αφού θα με πυροβολήσουν...
ας κάνω τουλάχιστον ένα τσιγάρο
κι ας φάω λίγο ρύζι.
Έτσι είπα:
"Δώστε μου ένα τσιγάρο..."
Κι αυτοί... Φαντάζομαι πως είδαν πως δεν μπορούσα να το σκάσω.
Ένας έβγαλε τσιγάρο από την τσέπη του
και σκέφτηκα, ότι ίσως βγάλω κάποια άκρη μαζί τους.
"Πεινάω."
"Δώστε ρύζι λίγο εμένα."
Συνέχισα να μιλώ κάπως έτσι...
και στηρίχθηκα στον ώμο ενός από τους Αμερικάνους στρατιώτες
μέχρι μία καλύβα, διακόσια με τριακόσια μέτρα μακριά.
Την είχαν σαν ένα είδους φυλακή. Εκεί μέσα βράσανε λίγο ρύζι...
άπλωσαν στο τραπέζι μερικά φύλλα μπανάνας
βάλανε πάνω το ρύζι και το αλάτισαν.
Έπλεα σε πελάγη ευτυχίας! Το έφαγα μονομιάς...
και σκέφτηκα πως μπορεί τελικά κάτι να καταφέρω με δαύτους.
Έπειτα είδα ένα κοτόπουλο και το λιμπίστηκα.
Πεινάγαμε όλοι πολύ και είπαμε να φάμε τηγανίτες.
Οι τηγανίτες στην Disneyland είναι υπέροχες,
κι έτσι φάγαμε μερικές.
Αλλά δεν είχαμε αρκετά χρήματα και ήμουν η μόνη που δεν πήρε.
Η φίλη μου έδωσε μια δικιά της και ήταν πολύ ωραία.
Αφού χορτάσαμε αποφασίσαμε να φύγουμε.
Ήταν κάπως μακριά για να ανεβούμε...
στις νεροτσουλήθρες.
Αποφασίσαμε να τις ανεβούμε όλοι μαζί και...
Εδώ είσαι. Σε έψαχνα.
Προσοχή, καίει.
Ευχαριστώ.
Αυτό είναι!
Ωραίο!
Όταν είπες,
... νεροτσουλήθρες,
το διασκεδάσατε πολύ;
Δουλεύω εδώ για περίπου ένα χρόνο.
Κάπου τόσο είναι...
και είσαι το τριακοστό άτομο που μου το λέει.
- Είμαι; - Ναι, αλήθεια.
Μάλιστα.
Τριάντα άνθρωποι! Όλοι επέλεξαν την Disneyland;
Ναι, πολλά παιδιά την προτιμούν. Ειδικά οι έφηβες κοπέλες.
Μάλιστα.
Για να δούμε... την περίοδο του μεγάλου σεισμού
ήμουν εννιά χρονών.
Μικρό παιδάκι, αλλά δεν το ξεχνάω.
Το σπίτι μας ήταν στο δρόμο Koshu
κι ο κόσμος κρατιόταν από το έδαφος και στις δυο άκρες του δρόμου.
Αφού κάναν όλοι το ίδιο κρατιόμουν κι εγώ, όπως οι άλλοι.
Τελικά ο σεισμός σταμάτησε.
Και μας είπαν να προστατευτούμε στο άλσος με τα καλάμια.
Όντας μικρό παιδί έπαιζα με τα καλάμια.
Και τι παίζατε;
Κρεμάγαμε ένα σχοινί ανάμεσα σε δύο καλάμια
και κάναμε κούνια.
Οι μανάδες μας μαγείρευαν ρύζι στην ύπαιθρο
και μας έφτιαχναν μπάλες ρυζιού.
Να τρώμε μπάλες ρυζιού στο άλσος με τα καλάμια!
Ακόμα το θυμάμαι.
Είναι απίστευτο πώς ξεχνά κανείς...
Ορκίζεσαι πως δεν θα το ξανακάνεις από τη στιγμή που μείνεις έγκυος.
Φαντάζομαι πως είναι διαφορετικό για την καθεμία,
αλλά μία φίλη, μου είπε πως σκεφτόταν το επόμενο παιδί της,
τη στιγμή που γεννήθηκε το μωρό της.
Έτσι έχω να πω...
αν δεν μπορούσες να ξεχάσεις, αν ο πόνος έμενε μαζί σου για πάντα,
θα υπήρχαν πολύ λίγα αδέρφια στον κόσμο.
Ο λόφος όπου προσπάθησε να αυτοκτονήσει σε ηλικία 20 χρονών.
Μόλις ήμουν έτοιμος να πηδήξω
το φως του φεγγαριού έκανε αντανάκλαση στις ράγες του τρένου.
Ήταν ένα απαλό, κάτωχρο μπλε φως, όπως το θυμάμαι...
ένα απαλό μπλε φως σαν αστραπή καθρεφτίστηκε στα μάτια μου.
Πριν να το καταλάβω το τρένο είχε περάσει.
Στεκόμουν εκεί, αποσβολωμένος, και μου καρφώθηκε στο μυαλό
η εικόνα της κοπέλας μου και το πρόσωπο της μητέρας μου.
Να έχω να διαλέξω μόνο μία ανάμνηση!
Ποτέ μου δεν έβλεπα τη ζωή μου με τέτοιο τρόπο!
Αν είχα πρόχειρα κάποιες φωτογραφίες ή ημερολόγιο
οι αναμνήσεις ίσως με κατέκλυζαν.
- Είχατε παιδιά, κύριε Watanabe; - Κανένα.
Κάποιο χόμπι;
Τίποτα το ιδιαίτερο.
Κάποιο ταξίδι με τη γυναίκα σας;
Πρέπει να διαλέξω κάτι τέτοιο;
Ξεκίνησα από τα 16 μου...
και θα ήταν κατόρθωμα να θυμηθώ όλες τις γυναίκες της ζωής μου.
- Όλες στην πιάτσα; - Ναι.
Αν καθυστερούσες να αποφασίσεις
τα μαγαζιά έκλειναν στις έντεκα και μετά καμία τους δε βλεπόταν.
Νωρίς το απόγευμα οι όμορφες σε καλούσαν:
"Έι, όμορφε, μοιάζεις με τακτικός επισκέπτης.
Έλα!"
Και την πατούσα...
Ήταν πολύ ακριβές! Αλλά αργά το απόγευμα,
λίγο πριν κλείσουν στις 11, άρχιζαν τις εκπτώσεις.
Από τα 1,000 γιεν στα 500.
Μία τέτοια προσφορά περιμένεις,
μα δεν μπορείς να είσαι τυχερός κάθε μέρα.
Και τελικά, τι είναι μία γυναίκα χωρίς όμορφο πρόσωπο;
Γύρω στους πέντε με έξι μήνες αφότου γεννήθηκα...
Πέντε ή έξι μήνες;
Ναι. Γεννήθηκα Μάιο και ήταν γύρω στο Φθινόπωρο.
Οκτώβριο ή Νοέμβριο;
Δεν μπορώ να είμαι σίγουρος.
Κάπου εκεί. Ήμουν ακόμα νεογέννητο.
- Νομίζω πως ήταν Φθινόπωρο... - Φθινόπωρο...
Και δεν ήταν πρωί, αλλά απόγευμα.
Δεν είμαι σίγουρος, αλλά πρέπει να ήταν απόγευμα.
Ήμουν γυμνός, ξαπλωμένος στο στρώμα,
όταν με έλουσε το φως του ήλιου,
ένα Φθινοπωρινό φως, όχι πολύ ζεστό.
Τι ώρα της ημέρας;
Θα ήταν σούρουπο. Γύρω στις τρεις.
Δεν έχετε κάποια...
Κυρία Nishimura, οποιαδήποτε χαρούμενη ανάμνηση;
Ήσασταν παντρεμένη;
Παντρευτήκατε ποτέ;
Κάποιο παιδί;
Κάποιο εγγόνι;
Δεν έχετε λουλούδια εδώ;
Βέβαια, ανθίζουν την άνοιξη.
Είναι πολύ όμορφα.
Πρέπει να είναι πολύ όμορφα.
Κυρία Nishimura, πόσο χρονών είστε τώρα;
Από ό,τι φαίνεται η Κα Nishimura είχε επιλέξει τις αναμνήσεις της
όσο ακόμα ήταν ζωντανή.
Αρχικά δεν το συνειδητοποίησα
αλλά ζει με τις αναμνήσεις της από την ηλικία των 9 ετών.
Εννέα χρονών...
Αναρωτιέμαι πώς της φαινόμαστε.
Πώς μοιάζει ο κόσμος, σε έναν άνθρωπο όπως αυτή;
Σε κάνει να αναρωτιέσαι, τι σκέφτεται όταν κοιτά τον καθρέφτη.
Ο επόμενος!
- Ωχ, όχι. Αυτός εδώ! - Τι;
Ακόμα και σήμερα επιμένει,
πως δεν μπορεί να επιλέξει και ούτε θα το κάνει.
Δεν θέλει να διαλέξει;
- Πόσο χρονών είναι; - 21.
Μετά από 21 χρόνια κάτι θα έχει.
Γιατί δεν τον παίρνεις εσύ;
Ξέχνα το.
Δεν τα πάω καλά με κάτι τέτοιους.
Εντάξει, θα τον κρατήσω.
Πρέπει να κάνεις υπομονή.
Watanabe Ichiro, 70 χρονών.
Μετά το κολέγιο,
δούλεψε σε εργοστάσιο χάλυβα μέχρι να πάρει σύνταξη.
Η γυναίκα του ήταν όλη του η οικογένεια και πέθανε πριν από πέντε χρόνια.
Θέλει να διαλέξει κάτι που να μαρτυρεί τη ζωή του.
Μία απόδειξη πως ζούσε;
Ακούγεται καλό,
αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι δεν αφήνουν κάτι τέτοιο πίσω τους.
Και είναι λίγο αργά να το αναζητήσει εδώ.
Για κάθε ενδεχόμενο, θα παραγγείλω τις βιντεοκασέτες.
Αυτός είναι ο Κος Bundo.
Ώστε αυτός είναι ο Κος Bundo;
Πού και πού πέφτεις σε κάτι τέτοιο,
αλλά είναι δεν είναι ενός έτους, σωστά; Ποιος θυμάται σε τέτοια ηλικία;
Πόσο πίσω μπορούν να θυμηθούν οι περισσότεροι;
Συνήθως, από τεσσάρων χρονών.
Τεσσάρων, χμμ...
Ποια είναι η παλιότερη ανάμνησή σου;
Εμένα; Μόλις είχα ξεκινήσει Νηπιαγωγείο.
Πήγαινα με το λεωφορείο.
Το πάσο στο χέρι μου σπινθηροβολούσε στο φως.
Μπορούσα να πάω παντού. Ήμουν γεμάτος χαρά και προσμονή.
Να κάθομαι στις πρώτες θέσεις με το πάσο στο χέρι μου.
Η πρώτη μου ανάμνηση είναι και εμένα από Νηπιαγωγείο.
Συνήθιζαν να μας δίνουν ζεστό τσάι.
- Τσάι; - Η γεύση από αυτό το πράσινο τσάι.
Θυμάμαι να τρώω το φαγητό μου και να πίνω το τσάι μου.
Η γλώσσα μου το θυμάται.
Είναι η μνήμη μιας συγκεκριμένης γεύσης.
Και εσείς, Κε Mochizuki;
Κι εγώ όταν ήμουν τρία με τέσσερα.
Έχω μία έντονη μνήμη του χιονιού.
Το εξοχικό της γιαγιά μου ήταν βόρεια στην Yamagata.
Τώρα που το σκέφτομαι...
η πρώτη μου ανάμνηση είναι να παίζω στο χιόνι.
Αγαπούσα πολύ το χιόνι.
- Το χιόνι... - Ήταν κρύο;
Ήταν... σαν να σε κυκλώνει η σιωπή.
- Θυμάσαι τον ήχο; - Τον ήχο.
Οι περισσότεροι από εμάς θυμούνται από 3 ή 4 χρονών;
Τι συνέβη με τις προηγούμενες αναμνήσεις;
Δεν συνέβαιναν και λίγα.
Προφανώς κάποιοι έχουν αναμνήσεις από την κοιλιά της μάνας τους.
Το αποδεικνύουν και ιατρικές έρευνες.
Μέσα στη μήτρα;
Αν κλείσεις τα μάτια σου
και αναδυθείς από το νερό,
η μνήμη της αίσθησης της ασφάλειας που είχες στην κοιλιά της μάνας σου
μπορεί να βοηθήσει στο άγχος και σε άλλες παθήσεις.
Όχι, δεν κάνω πλάκα.
"Κατειλημμένο Μπάνιο"
Ναι, λέγεται Watanabe Ichiro.
Για σιγουριά, μπορείς να αντιγράψεις και τις 71 βιντεοκασέτες;
Αυτή την εβδομάδα,
χρειάζομαι τις κασέτες εκείνου και του Κου Yamamoto.
Πότε μπορείς να τις στείλεις;
Αύριο το απόγευμα;
Ναι, μια χαρά.
Ευχαριστώ.
ΤΕΤΑΡΤΗ
Καλημέρα σε όλους.
Είναι πρωί Τετάρτης.
Σήμερα λήγει η προθεσμία για να επιλέξετε αναμνήσεις.
Πρέπει όπως και δήποτε,
να κάνετε την επιλογή σας μέχρι τη δύση.
Αλλάξατε γνώμη;
Εντάξει, αλλά γιατί;
Ίσως, να μην είναι τόσο καλή ιδέα.
Μάλιστα!
Οπότε, ας το ξανασκεφτούμε σήμερα.
Μπορώ να διαλέξω ένα όνειρο;
- Ένα όνειρο; - Ναι.
Τι είδους όνειρο;
Από αυτά που βλέπεις τη νύχτα.
Για παράδειγμα, υπάρχουν πολλών ειδών! Για κάποιους είναι τρομακτικά...
Μιλάτε για όνειρα που βλέπετε στον ύπνο σας;
Ναι, ακριβώς.
Εννοώ...
όπως στην περίπτωσή μου, δηλαδή,
υπάρχει μία απίστευτα πολύχρωμη παραλία και ένα πλοίο που έχει προσαράξει.
Κάποιος τρέχει προς εμένα και με κυνηγά.
Κι εγώ τρέχω όσο μπορώ πιο γρήγορα αν και στα όνειρα όλα μοιάζουν...
πολύ διαστημικά.
- Σαν σε αργή κίνηση; - Όχι, όχι σε αργή κίνηση.
Αλλά δε θα ήταν υπέροχο αν μπορούσες να ξαναζήσεις αυτή την αίσθηση;
- Δεν είναι δυνατόν; - Είναι τόσο σημαντικό αυτό το όνειρο;
Όχι τόσο για να το διαλέξω.
Όταν αρρώσταινα...
μου έφτιαχνε χυλό ρύζι με μίσο και πίκλες.
Το φύσαγε για να κρυώσει, λέγοντας:
"Φάτο τώρα όσο είναι ζεστό."
Τη θυμάσαι μία τέτοια γυναίκα.
Δεν μπορείς να φτιάξεις χυλό με ξαναζεσταμένο ρύζι.
Θα γίνει σούπα.
Το χυλό πρέπει να τον φτιάχνεις από την αρχή
να πλένεις το ρύζι και... Θέλει δουλειά.
Πού σας τον έφτιαχνε το χυλό;
Ήταν στο βορρά.
Ίσως στο Aomori.
- Στο σπίτι της; - Ναι.
- Διαμέρισμα; - Ναι.
Πόσο μεγάλο;
Όσο 4 με 6 στρώματα.
Όταν συνέβαινε αυτό... ξέχναγα να επικοινωνήσω με το Τόκιο.
Ήθελα να μένω με αυτή τη γυναίκα για μέρες και νύχτες.
Όταν γινόμουν καλύτερα ήμουν ασταμάτητος!
Έπρεπε να της το ξεπληρώσω. Σωστά;
Κάντε την κίνηση με το δεξί χέρι.
Μην το χτυπάτε δυνατά.
Αυτό είναι, καλά το πάτε.
Και μετά...
Εντάξει. Ας το δοκιμάσουμε.
Ναι. Ναι. Τέλεια!
Πήρατε το κολάι!
Σε αυτές τις βιντεοκασέτες είναι καταγεγραμμένη όλη η ζωή σας.
Μία για κάθε χρόνο. Συνολικά 71.
Διαφέρουν από αυτά που θυμάστε, οπότε να τις έχετε μόνο ως αναφορά.
Δείτε τες σαν ένα τρόπο να θυμηθείτε το παρελθόν.
Ναι, καταλαβαίνω. Θα βάλω τα δυνατά μου.
- Συγνώμη για την αδιακρισία. - Όχι. Εντάξει.
Θα ξαναπεράσω το απόγευμα.
Βίντεο, χμ...
Στην Aoyama! Δεν ξέρω αν υπάρχει ακόμα
Παλιά υπήρχε Κέντρο Νεότητας και ένα Ιαπωνικό Κέντρο
και το Μουσικό Κέντρο στην Hibiya.
Χόρεψα σε όλα αυτά.
Θυμάμαι πιο έντονα το Κέντρο της Hibiya.
Εκεί διασκέδαζα περισσότερο.
Θυμάστε τα τραγούδια με τα οποία χορεύατε;
"Θέλω έναν μεγάλο ελέφαντα," "Το χορό του σπουργιτιού,"
και επίσης...
"Το χορό του Kintaro" και τα "Κόκκινα παπούτσια."
Θυμάστε τα βήματα;
Όχι πολύ, αλλά τα "Κόκκινα Παπούτσια" πήγαιναν κάπως έτσι:
Ένα κοριτσάκι με κόκκινα παπούτσια... Έτσι πήγαινε, και...
"Ένας ξένος την πήρε μακριά"
Πιάνεσαι χέρι - χέρι με τον παρτενέρ σου.
Μετά κουνάς το μαντήλι σου, και απομακρύνεσαι.
Αυτό ήταν όλο,
αλλά τώρα που το θυμάμαι ήταν σίγουρα διασκεδαστικό.
Εκείνο τον καιρό, ο Motoori Nagayo,
που έγραψε το τραγούδι, ζούσε ακόμα
και είχε τρεις κόρες.
Οι δύο μικρότερες φορούσαν αυτά τα κόκκινα παπούτσια.
Ο αδερφός μου πίστευε πως ήταν πολύ χαριτωμένα.
Έψαξε να τα βρει για μένα σε όλο το Τόκιο. Τα φόρεσα.
Όποτε ερχόμουν σπίτι από το χορό ήθελε πάντα να με δείχνει σε όλους.
Είχε υποσχεθεί να με κεράσει "κόκκινο ρύζι"
που τώρα που το σκέφτομαι ήταν ρύζι-κοτόπουλο.
Εκείνες τις εποχές υπήρχαν τα λεγόμενα "cafes."
Είχαν δύο ή τρεις σερβιτόρες.
Ήταν σκοτεινά, αλλά όχι τόσο ώστε να μην βλέπεις πρόσωπα.
Εκεί ήθελε να με πάει.
Για να μου πει, "Δείξε μου πώς χόρεψες."
Κι εγώ ήθελα τόσο πολύ να φάω αυτό το ρύζι - κοτόπουλο.
Χόρεψα για αυτόν σε εκείνο το μέρος. Και μετά οι φίλοι του, μού έλεγαν:
"Έλα να φας λίγο παγωτό," και πήγαινα και σε αυτούς.
Ήμουν ενθουσιασμένη.
Φορούσα ακόμα τα παπούτσια του χορού και χόρεψα και για εκείνους.
Ήθελα πολύ να δοκιμάσω εκείνα τα πιάτα!
Αστείο δεν είναι;
Αισθανόσασταν κοντά με τον αδερφό σας;
Πολύ κοντά.
Μέχρι το τέλος.
Έχει ήδη...
Ναι, εδώ και τρία χρόνια.
Τον γηροκόμησα μέχρι τέλους.
Έβλεπα κάποιον τότε,
και εκείνη την ημέρα, μόλις είχα γυρίσει στο Τόκιο,
πήγαμε μαζί στο Αυτοκρατορικό ξενοδοχείο.
Ήταν... πώς να το πω...
η ιδιωτική μας μέρα ενηλικίωσης.
Θυμάστε τι καιρό έκανε;
Ναι. Χιόνιζε.
Οπότε, όταν κοιτάζατε το παράθυρο, ατενίζατε το χιόνι;
Δεν ήταν τέτοιου είδους άντρας
που να δίνει σημασία μόνο στον εαυτό του.
Έδινε πάντα προσοχή στο τι σκεφτόταν μία γυναίκα.
Έτσι, όταν κάναμε έρωτα άρχισα να αισθανόμουν πραγματικά
σαν μία ηρωίδα σε ταινία, παρόλο που το έκανα ως επάγγελμα.
Ήταν πολύ τρυφερός. Έτσι τον θυμάμαι.
Και σκέφτηκα πόσο ωραία θα ήταν να ήμασταν μαζί.
Αλλά αργότερα ανακάλυψα πως είχε μία σύζυγο.
Πολέμησα πολύ με αυτή τη σκέψη. Πραγματικά.
Μήπως θυμάστε τι λέγατε οι δυο σας;
Τι λέγαμε;
Ποτέ δεν μου είπε το "Σ' αγαπώ."
Κάποτε...
είχα ξεκινήσει μαθήματα για πιλότος.
Μία φορά έγινε.
Ήμουν ανάμεσα στα σύννεφα.
Αυτό που είδα ανάμεσα στα σύννεφα,
μου έκανε βαθιά εντύπωση.
Σε τι είδους αεροπλάνο ήσασταν;
Αυτό που οι περισσότεροι το λένε...
ένα "Cessna". Ένα μικρό τετραθέσιο.
Κοιτάζοντας από το αεροπλάνο, θυμάστε τι σχημάτιζαν τα σύννεφα;
Ήταν σχεδόν ολόλευκα.
Ήταν σαν το..
το "Μαλλί της γριάς" που πουλούν στα πανηγύρια,
να αιωρείται στον ουρανό.
Αλλά στα αλήθεια δεν ήταν... ούτε τόσο μεγάλα ούτε μικρά.
Είχαν ένα καθυσηχαστικό μέγεθος. Θυμάμαι πως έμοιαζαν πολύ απαλά.
"Πρέπει να αλλάξουμε αυτό που είναι η Ιαπωνία σήμερα.
"Είναι στο χέρι μας, να χτίσουμε ένα νέο αύριο.
"Ακόμα κι αν είναι μόνο ένα πράγμα,
"θέλω να αφήσω πίσω μου κάποια απόδειξη πως έζησα.
"'Αντε πάλι τα ίδια! Τι απόδειξη;
"Μπαίνεις σε μία εταιρία, δουλεύεις για όλη τη ζωή σου,
"και το μόνο που περιμένεις είναι να πεθάνεις.
"Δεν το θέλω αυτό. Απλά δεν το θέλω!"
Μοιάζει κάποιο από αυτά με το αεροπλάνο που πετάξατε;
Όχι. Το σώμα αυτουνού είναι Piper.
Το Cessna έχει ψηλά φτερά. Βρίσκονται πιο πάνω.
Πιο πάνω;
Αυτά τα φτερά είναι χαμηλά.
Όταν μιλάμε για ένα Cessna,
εννοούμε πως τα φτερά του είναι κολλημένα ψηλά.
Σαν το σώμα του να κρέμεται από τα φτερά του.
Έτσι να το φανταστείτε.
Τα πτερύγια κάνουν όλη τη διαφορά στο αεροπλάνο.
Για να θυμηθώ...
Ένα από αυτά. Δεν μετρά το σχήμα, ...αλλά τα φτερά.
Έτσι το σκέφτομαι.
"Ώστε έχετε ένα χόμπι;
"Ταινίες...
Ηλίθιε!
"Α... κι εμένα μου αρέσουν οι ταινίες!
"Ingrid Bergman, Joan Fontaine...."
"Έχετε δει το "September Affair";"
"Μήπως το "Ρεβέκα";"
"Τι είδους φιλμ σας αρέσουν;"
"Τι είδους;"
"Αμερικανικά φιλμ, γαλλικά;"
"Μου αρέσουν τα δράσης με σαμουράι.
"Τα Bantsuma! Ο πατέρας μου ήταν μεγάλος φαν."
"Έχω δει πολλά μαζί του."
Ας πούμε πως διαλέγω μία ανάμνηση, από όταν ήμουν 8 με 10 χρονών.
Τότε θα θυμάμαι μόνο πώς αισθανόμουν τότε;
Σωστά.
Και θα ξεχάσω όλα τα άλλα;
Αλήθεια; Μπορείς να ξεχάσεις;
Τότε αυτός είναι πράγματι ο Παράδεισος.
Επέλεξε μία ανάμνηση από όταν ήταν πέντε χρονών,
από τη γεμάτη σαβούρες μυστική του κρυψώνα.
Ήθελε να επιλέξει το σκοτάδι.
Το σκοτάδι!
Θα μπορούσατε να το αναπαραστήσετε μόνο με ήχο.
Θα ήταν ενδιαφέρον.
Πρέπει να κουβαλούσε βαρύ φορτίο από το παρελθόν
που δεν μπορούσε να το μοιραστεί με κανένα.
Ακούστε με καλά!
Δεν μπορείτε να ταυτίζεστε. Είναι απλά μία δουλειά.
Δεν θα επιβιώσετε αν την αφήνετε να σας επηρεάζει.
Τα λέμε.
Αναρωτιέμαι τι να κάνει ο Κος Watanabe.
Πιστεύω...
πως θα είναι συνεχώς έτσι.
Σας ενοχλούμε;
Όχι. Παρακαλώ. Περάστε.
Συγνώμη.
Νεόνυμφοι;
Ναι. Κάτι τέτοιο.
Εγώ δεν έτυχε να παντρευτώ. Σας ζηλεύω.
Αυτή είναι η γυναίκα μου. Τη λέγαν Kyoko.
Είχαμε αρραβωνιαστεί ένα χρόνο πριν.
- Ήσασταν ευτυχισμένοι; - Ναι... μάλλον.
Μάλιστα.
Ήταν ένας πολύ, μα πολύ συνηθισμένος γάμος.
Θέλετε να σας βγάλω από τον Κο Watanabe;
Πολύ ασυνήθιστο. Δεν τα κάνετε εσείς αυτά.
Δεν μου είχατε ζητήσει ποτέ κάτι τέτοιο.
ΠΕΜΠΤΗ
Μέχρι να φτάσω εδώ,
είχα μεγάλη αυτοπεποίθηση για τη ζωή μου.
Πως με τον δικό μου τρόπο ήμουν χαρούμενος.
Αλλά βλέποντάς την πίσω με αυτό τον τρόπο
αισθάνομαι σαν κάτι να λείπει.
Μία μέτρια εκπαίδευση, μία μέτρια δουλειά,
ένας μέτριος γάμος, και μία μέτρια συνταξιοδότηση.
Όλα μέτρια... τόσο μέτρια.
Αλλά χτες είπατε πως είχατε έναν καλό γάμο.
Ναι. Πιστεύω πως ήταν ένας καλός γάμος.
Ίσως υπερβολικά καλός για μένα.
Μπορεί να ακούγεται περίεργα,
αλλά δε μπορώ να πω πως είχαμε και κανά μεγάλο πάθος.
Δεν ήσασταν και οι μοναδικοί.
Στην πραγματικότητα, δεν ήταν κάτι ασυνήθιστο.
Τουλάχιστον για τη γενιά μας!
Είπατε τη δική "ΜΑΣ" γενιά;
Ναι.
Η αλήθεια είναι πως εγώ γεννήθηκα το 1923
και πέθανα σε ηλικία 22 χρονών.
Ακόμα κι αν φαίνομαι τόσο νέος, αν είχα ζήσει, θα ήμουν τώρα 75.
Μάλιστα!
- Στον πόλεμο; - Ναι.
Τραυματίστηκα στις Φιλιππίνες και πέθανα σε Νοσοκομείο στο Τόκιο.
Πότε;
28 Μαΐου του 1945.
Ω, μου φέρνει μνήμες αυτό!
Αυτό. Αυτό είναι! Για να δούμε!
Αυτή η μικρή λιμνούλα στην είσοδο ήταν πανέμορφη.
Είστε σίγουρη;
Είναι πως... κάτι δεν πάει καλά.
Είπατε πως μένατε εδώ όταν ενηλικιωθήκατε. Σωστά;
Έτσι είναι.
Και είσαστε 47 χρονών;
Στην πραγματικότητα, οι εργασίες κατεδάφισης του ξενοδοχείου
ξεκίνησαν 1 Δεκεμβρίου 1967.
Τα χρόνια δε συμπίπτουν.
Σας λείπουν... τουλάχιστον 4 χρόνια.
Εγώ... ξέρετε...
όταν γνώρισα τον άντρα μου,
ήμουν ήδη 32.
Και εσείς του είπατε 28.
Λοιπόν, βλέπετε...
ήθελα να φαίνομαι όμορφη, να μοιάζω νέα για εκείνον, οπότε...
Στην πραγματικότητα,
κι εγώ "κούρεψα" πέντε χρόνια από την ηλικία μου.
Και όχι μόνο.
Εδώ χρησιμοποιώ το όνομα Sugie, αλλά δεν είναι το πραγματικό μου.
Η εταιρία μου χρεοκόπησε και είχα πολλά χρέη.
Ήμουν υποχρεωμένος να κρύβομαι.
Murakami, Kashiwagi,
Yamamoto, Naito...
Μία φορά χρησιμοποίησα και κινέζικο όνομα, το Wong.
Αλήθεια;
Όχι!
Τώρα είμαστε πάτσι.
Η αλήθεια είναι...
πως δεν εμφανίστηκε ποτέ.
Εγώ τον περίμενα, αλλά...
Αυτό που ονειρευόμουν για το μέλλον
αυτό το όνειρο... Ο λόγος που δεν μπορώ να διαλέξω...
Επειδή αυτό το μέλλον δεν υπάρχει.
- Αλλά... - Μείνετε με κάτι...
που έχει συμβεί.
Μα αυτά είναι μόνο αναμνήσεις.
Και τελικά καταλήγουμε να φτιάχνουμε τις μνήμες μας
όπως θέλουμε εμείς.
Φυσικά, συνέβη στα αλήθεια,
και μοιάζει πολύ αληθινό, αλλά...
Ας πούμε πως κατασκευάζω το μέλλον, σαν να έφτιαχνα μία ταινία.
Καθώς φαντάζομαι όλες τις πιθανότητες,
νομίζω πως δημιουργώ κάτι πιο σημαντικό
από μία απλή μνήμη. Αυτό πιστεύω.
Κι αυτό έχει μεγαλύτερη σημασία, από το να κοιτάς πίσω στο χρόνο.
Οπότε αυτό... να νοσταλγώ τα παλιά
και να ζω μία μόνο στιγμή από το παρελθόν μου
θα μου είναι πολύ επώδυνο.
Κάνω λάθος;
Πιστεύω πως πρέπει να το ξανασκεφτείτε.
Ναι. Είναι το όλο σκηνικό σας που χρειάζεται επανεξέταση.
Τι θα κάνω με αυτόν εδώ;
Νομίζω πως ήταν κάπως έτσι... με "σφηκοφωλιά" (smocking).
Νομίζω πως έτσι ήταν το φόρεμα.
Σας άρεσαν τα δυτικά φορέματα;
Φορέματα;
Δε θυμάμαι να είχα φορέσει ένα τέτοιο πριν το Νηπιαγωγείο.
Αλλά για το Νηπιαγωγείο, μου είχε αγοράσει ένα ροζ φόρεμα.
Πόσο το λάτρευα!
Ήταν ροζ;
Ήταν κεντημένο εδώ, με πιέτες γύρω στο στήθος.
Η φίλη μου η Yoshie είχε το ίδιο.
Χοροπηδάγαμε από χαρά για αυτό το φόρεμα.
Χόρεψες ποτέ φορώντας το;
Για να δούμε. Μπορεί... αλλά δεν θυμάμαι καθαρά.
Ήταν ένα μικρό κοριτσίστικο φόρεμα. Με αυτό το ροζ χρώμα...
και με τα φουσκωτά μανίκια. Μικρά μανίκια.
Την άνοιξη εδώ... πρέπει να είναι πολύ ωραία.
Είναι όμορφα την 'Ανοιξη.
- Ανθίζουν οι κερασιές; - Ναι. Ανθίζουν.
Σας αρέσουν οι ανθισμένες κερασιές;
Κι μένα. Μου αρέσει να ανθίζουν.
Κοιτάξτε. Αυτή είναι η κόρη μου.
Λέγεται Sakurako γιατί γεννήθηκε τον Απρίλη.
Στη φωτογραφία είναι τριών. Η τελευταία που βγάλαμε μαζί.
Δεν έχει πάρει τα αυτιά της από μένα;
Είμαι ήδη εδώ 3 χρόνια, οπότε αυτή θα είναι τώρα 6.
Τη μεγαλώνει η γιαγιά της και δεν μπορώ να μην ανησυχώ.
Τη βλέπω μόνο κάθε "Ημέρα των Νεκρών".
Τουλάχιστον μέχρι να ενηλικιωθεί. Στα εικοστά της γενέθλια.
'Αλλα 14 χρόνια.
Πρέπει να εκπληρώσω τις υποχρεώσεις μου ως πατέρας.
Γι' αυτό είμαι εδώ.
Ήταν μόλις 3 όταν πέθανα.
Νομίζω πως ήμουν περίπου 3 χρονών.
Ήταν καλοκαίρι και το αεράκι στέγνωνε τον φρέσκο ασβέστη.
Ξκουραζόμουν στην αγκαλιά της μαμάς όσο μου καθάριζε τα αυτιά.
Θυμάμαι ακόμα το άρωμα της μητέρας μου,
και την αίσθηση στα μάγουλά μου μέσα στην αγκαλιά της.
Ήταν τόσο ζεστή και απαλή,
Τόσο οικεία.
- Περιμένετε! - Τι συμβαίνει;
Σας ευχαριστώ πολύ.
Καλύτερο από την Disneyland, σωστά;
Μπορείς να θυμηθείς πώς αισθανόσουν
στην αγκαλιά της μητέρας σου και πώς μύριζε;
Πολύ θολά.
Εσείς θυμάστε;
Θυμάμαι, για παράδειγμα,
πώς με κουβαλούσε ο πατέρας μου στην πλάτη του.
Ήταν τόσο σφιχτή και πλατιά.
Θυμάμαι τη μυρωδιά του ιδρώτα και το άρωμα του σαμπουάν του.
Λοιπόν. Συχωρέστε με.
- Πού πάτε; - Να ψάξουμε για τοποθεσίες.
Ήμαρτον, Shiori!
Πήγατε να βρείτε άλσος με καλάμια,
αλλά αυτά είναι άχρηστα!
-Θα ήταν πολύ όμορφα. -Σίγουρα θα ήταν όμορφα...
αλλά δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να την αναπαράσταση.
Δεν μπορείτε να σοβαρευτείτε; Έχουμε γύρισμα αύριο!
Πώς μοιάζανε τα καλάμια;
Συνηθισμένα...
Τα συνηθισμένα; Μιλήστε πιο συγκεκριμένα!
Λοιπόν, το μπαμπού φυτρώνει από το έδαφος...
Το μπαμπού δεν πρόκειται να φυτρώσει από πάνω προς κάτω. Δεν είναι ρίζα!
Σας είπα πως ήταν συνηθισμένο.
Τελείως άχρηστη!
Πρέπει να παίρνετε πάντα τόσο αμυντική στάση;
Τι ανατροφή σας έδωσαν οι γονείς σας;
Την ίδια με την κόρη σου, Sakurako.
Είμαι αυτό που συμβαίνει αν δεν γνωρίζεις τον μπαμπά σου.
Να την αφήσεις έξω από αυτό! Μαλακισμένο!
Ιδανική να ρίχνει το ηθικό.
Μην την αφήνετε να σας επηρεάσει. Δεν είναι όλα τα 18χρονα έτσι.
Όπως και να έχει,
δεν είμαι φτιαγμένος για τέτοια δουλειά, αλλά την κάνω έτσι κι αλλιώς.
Πάντως... δεν μπορείς παρά να αναρωτιέσαι.
Ποιο είναι το νόημα αυτών που κάνουμε;
Να αναπαριστούμε τις μνήμες των νεκρών.
Για ποιο λόγο το κάνουμε;
Λέει πως τα σύννεφα έμοιαζαν σαν το μαλλί της γριάς
που πουλάνε στα πανηγύρια. Ελαφριά και αιθέρια.
Θυμάται να πτερύγια να σκίζουν τα σύννεφα
και να βλέπει τον ουρανό από το παράθυρο της καμπίνας του πιλότου.
Θέλω να δώσουμε έμφαση σε αυτά.
Τώρα αυτό το αεροπλάνο έχουμε.
Όταν κοιτάς πλάγια βλέπεις μόνο τα φτερά, σωστά;
Θα τα βγάλουμε. Είναι αποσπώμενα.
Ας τα αφαιρέσουμε. Φέρτε το στο στούντιο και θα το γυρίσουμε έτσι.
Οπότε από τη δική του οπτική γωνία τα φτερά θα είναι από πάνω του.
Ναι. Ας χρησιμοποιήσουμε ψεύτικα.
Πρέπει να δημιουργήσουμε την αίσθηση έντονης ζέστης στο τραμ
και να φυσήξουμε από το παράθυρο ένα δροσερό, αλλά όχι κρύο, αεράκι
Μήπως να χρησιμοποιήσουμε ανεμιστήρα;
Για να έχουμε την αίσθηση από το αεράκι,
ας φέρουμε τον παλιό ανεμιστήρα που βρίσκεται στο πάρκο.
Έτσι θα μοιάζει με αεράκι.
Δύσκολο να αποδώσουμε τη θερμοκρασία με οπτικά ερεθίσματα.
Αντ' αυτού ας προσπαθήσουμε να ψεκάσουμε το μέτωπό του
για να δώσουμε την αίσθηση του ιδρώτα.
Το κόκκινο είναι το μοναδικό χρώμα.
Αν το φόντο ήταν μονόχρωμο ίσως να τόνιζε περισσότερο
το εφέ του κόκκινου.
Το σημαντικό είναι τα κόκκινα παπούτσια και το κόκκινο φόρεμα.
Το ρύζι - κοτόπουλο είναι επίσης σημαντικό.
Συμβολίζει τα συναισθήματα προς τον αδερφό της.
Τι κάνεις εδώ;
Θαύμαζα το μαγευτικό φεγγάρι.
Το όμορφο φεγγάρι!
Τρομερά ρομαντικό!
Βλέπω είσαι ο συνηθισμένος εαυτός σου.
- Τι είπες; - Τι;
Ποια είναι η Kyoko;
Ποια;
- Δεν έχει νόημα να υποκρίνεσαι. - Δεν κρύβω τίποτα...
Κάποια από το παρελθόν σου; Ερωμένη;
Δεν ήταν έτσι.
Όπως και να έχει. Δε χρειάζεται να το συζητήσεις αν δεν θες.
Δε με αφορά έτσι κι αλλιώς.
Καληνύχτα.
Shiori!
Πρέπει αύριο να ζητήσεις συγνώμη από τον κύριο Kawashima.
Α. Εσείς είστε.
Έχετε ένα λεπτό;
Ναι, αλλά κάντε γρήγορα. Ετοιμάζομαι να κοιμηθώ.
Καταλαβαίνω.
Πόσο όμορφο είναι το φεγγάρι σήμερα!
Είναι συναρπαστικό, δεν είναι;
Το σχήμα του δεν αλλάζει ποτέ
αλλά πάντα μοιάζει διαφορετικό ανάλογα με το πώς φωτίζεται.
Ήρθατε στο δωμάτιό μου να συζητήσουμε για το φεγγάρι;
Αναρωτιέμαι αν έπιασε το νόημα...
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ
Τα ηλεκτρικά κυκλώματα είναι υπερφορτωμένα.
Παρακαλούμε να μη χρησιμοποιείτε πιστολάκι για μαλλιά.
Καλημέρα.
Είμαστε έτοιμοι.
Εσείς κάθεστε εδώ...
το κρεβάτι εδώ και...
Ναι. Είχε σχήμα δίσκου.
Παππού, εσείς πότε διαλέξατε;
Δεν το έχω κάνει.
Ώστε εσείς είστε ο Κος Watanabe.
Είμαι ο Iseya.
Από ότι φαίνεται είμαστε οι μοναδικοί που δεν καταφέραμε να διαλέξουμε.
Εσείς γιατί δεν μπορέσατε;
Κοίτα ποιος μιλάει!
Εσείς γιατί;
Όσο για μένα... δεν είναι πως δεν μπορώ.
Είναι πως δεν θέλω.
Δεν θα διαλέξω. Βλέπετε...
επέλεξα αυτόν τον τρόπο για αναλάβω την ευθύνη για τη ζωή μου.
Σήμερα είναι η ημέρα των γυρισμάτων, οπότε όλοι βάζουν τα δυνατά τους.
Χτενίζουν τα λίγα μαλλιά που τους έχουν μείνει...
βάζουν λίγο παραπάνω μεικ-απ.
Κατέληξαν να κάψουν τις ασφάλειες.
Στην πραγματικότητα, είναι κάπως χαριτωμένο.
Όλοι να κάνουν ό,τι μπορουν να φαίνονται ωραίοι.
Φαντάζομαι πως έτσι είναι οι άνθρωποι αλλά δε θα έπρεπε να συμβαίνει.
Θα έπρεπε...
Καθώς μεγαλώνεις, η ομορφιά ξεθωριάζει!
Προσπαθούν να αντισταθμίσουν την αυτοπεποίθηση που τους λείπει.
Και προσπαθούν τόσο πολύ να το κρύψουν αυτό.
Γι' αυτό και η νέα γενιά, όπως εγώ, τους κοροϊδεύει.
Αλήθεια;
Είπα τέτοιο πράγμα;
Ναι το είπες, καθώς σκούπιζες με το μαντήλι τον ιδρώτα σου.
Είχες πει πως σου αρέσουν οι ταινίες.
Δεν το είπα!
Το είπες!
Κι όμως το έχεις πει.
Το είπα στα αλήθεια;
Εντάξει.
Μία φορά το μήνα, θα πηγαίνουμε οι δυο μας να βλέπουμε ταινίες.
Ναι, σίγουρα.
Τι είδους αντίδραση είναι αυτή!
Λοιπόν, εσύ...
Τι ανάγωγο! Εδώ εγώ προσπαθώ να...
Εντάξει αγαπητέ μου. Αυτό θα κάνουμε.
Έχουμε σίγουρα άπλετο χρόνο.
Είναι απλά ένα ήρεμο απόγευμα στο πάρκο.
Χαίρομαι για εσάς.
Στο Πάρκο Chuo, στην Ginza, δίπλα στο σινεμά.
Είχε περάσει καιρός που... Στην πραγματικότητα...
στα σαράντα χρόνια γάμου δεν είχαμε πάει ποτέ μαζί σινεμά.
Όπως αποδείχθηκε, ήταν η τελευταία φορά
που πήγαμε σε ταινία μαζί.
Καταλαβαίνω.
Συγνώμη που έχασα την προθεσμία και σας δημιούργησα πρόβλημα.
Όχι, τι λέτε. Μην το σκέφτεστε.
Μην το πείτε στους άλλους, αλλά...
όλοι όσοι δουλεύουν εδώ δεν κατάφεραν κι αυτοί να επιλέξουν.
Οπότε, ντρέπομαι όταν απολογείστε έτσι.
Και εσείς;
Κι εγώ το ίδιο.
Μάλιστα.
Για αυτό δεν είμαι σε θέση να σας κρίνω.
Ω.. μάλιστα.
Είσαστε εδώ από τότε που πεθάνατε;
Όχι, εδώ ήρθα εδώ και τρία χρόνια.
Πριν, έκανα την ίδια δουλειά σε διαφορετικές εγκαταστάσεις.
Ώστε έτσι;
Πείτε μου σας παρακαλώ.
Δεν μπορούσατε να διαλέξετε ή το κάνατε επίτηδες;
Ο λόγος που ρωτάω είναι πως...
μου πέρασε από το μυαλό να μη διαλέξω.
Ίσως να είναι ο μόνος τρόπος να αναλάβω την ευθύνη της ζωής μου.
Την ευθύνη;
OK. Πρόβα!
Έτοιμοι; Πάμε!
- Τι θα γίνει με τα πτερύγια; - Θα τα κρεμάσουμε από πάνω.
Τα σύννεφα παρακαλώ.
- Αν το ανεβάζαμε... - Χαμηλώστε το...
Πώς είναι τα σύννεφα;
Είναι ακριβώς σα να είσαι μέσα στα σύννεφα.
Μέσα;
Όταν σε περιτριγυρίζουν σύννεφα...
ακόμα κι αν το πεδίο της όρασής σου είναι καθαρό...
θα υπάρχει μία κηλίδα από σύννεφα που θα βουτάς ανάμεσά τους.
Βασικά, διασχίζεις τον καθαρό ουρανό...
και βλέπεις μια συστάδα από σύννεφα μπροστά.
Βουτάς μέσα τους και είναι σα να σε προσπερνούν.
Ώστε δεν είναι σαν να ορμάνε προς εσένα, αλλά ρέουν γύρω σου.
Έτσι είναι.
Λοιπόν. Είναι Καλοκαίρι.
Το παράθυρο είναι ανοιχτό...
Από αυτή την πλευρά φαίνεται η λίμνη Shinobazu και τα δέντρα.
Αυτή η πλευρά ίσως να γίνει πιο φωτεινή;
Την ημέρα δε φωτίζει από μέσα, οπότε είναι σκοτεινά.
Το φως θα πέφτει...
- Και για ήχο; - Έχω ετοιμάσει μία κασέτα.
Τι μου θύμισες τώρα!
Τέλειο. Πραγματικά τέλειο!
Τέλειο!
Επομένως ο οδηγός κάθεται εδώ.
Ναι. Κι εγώ παρατηρούσα. Δεν τον πείραζε.
- Δεν θα μπορούσα να κάτσω εδώ. - Επομένως...
αγναντεύατε τη θέα έξω από το παράθυρο.
Και από αυτή την πλευρά επίσης.
Στην πραγματικότητα, αυτή η πλευρά είναι καλύτερη.
Λίγο περισσότερο από αυτή τη μεριά.
Κάπως έτσι;
Ας δοκιμάσουμε το αεράκι...
Με το καπέλο.
Μήπως να έβγαζε το καπέλο;
Δεν ξέρω. Ίσως καλύτερα με καπέλο.
Στην πραγματικότητα, θα το έπαιρνε ο αέρας.
Μάλλον έτσι θα γινόταν οπότε καλύτερα χωρίς.
Τι είναι το σωστότερο; Να το κρατά στα χέρια του;
Κρεμόταν από αυτό περίπου το ύψος.
Μοιάζει πράγματι το ίδιο...
όπως παίζαμε παλιά μικρά.
Πολύ μεγάλο;
- Συνήθως ήταν μεγάλα, σωστά; - Κι ακόμα μεγαλύτερα.
Ας τα κάνουμε μεγαλύτερα.
Μπορείτε να κάνετε κι εσείς ένα, Shiori.
Απλά κοιτάξτε πώς το κάνει η γιαγιά.
Σήμερα οι νέοι πάνε για πεζοπορία, αλλά όχι όταν ήμασταν εμείς νέοι.
Το να τρώγαμε με τους γονείς στο άλσος με τα καλάμια...
ήταν σημαντικό για εμάς!
Δεν υπήρχαν κουνούπια;
Ήταν Σεπτέμβρης, οπότε είχαν φύγει.
Αλλά όταν περνάγαμε εκεί τη νύχτα χρησιμοποιούσαμε δίχτυ.
Δίχτυ για κουνούπια;
Ναι, κοιμόμασταν κάτω από το δίχτυ.
Εκείνη τη νύχτα, του μεγάλου σεισμού την 1η Σεπτέμβρη...
ήταν η νύχτα των εξεγέρσεων των Κορεατών.
Ο κόσμος είχε τρελαθεί.
Λέγαν πως το νερό στο πηγάδι είχε δηλητηριαστεί και έγινε εξέγερση.
Αυτό με φόβιζε περισσότερο.
Όπως αποδείχθηκε, οι Κορεάτες είχαν μαζευτεί για να φύγουν...
αλλά ο κόσμος πίστεψε πως θέλανε να επιτεθούν.
Οπότε υπήρξαν ψευδείς φήμες.
Κάποιες φήμες μπορεί να είναι ψεύτικες.
Τι θα κάνετε για τα σύννεφα; Θα χρησιμοποιήσετε βαμβάκι;
Δεν είμαι σίγουρος το πώς θα φαίνεται.
Έτοιμοι για λήψη 5 και 6.
Είναι αυτό το σημείο...
Μπορείτε να κοιτάξετε στην κάμερα αν είναι εντάξει;
Είμαστε έτοιμοι!
Έτοιμοι! Πάμε!
Είναι σαν να πετάω πραγματικά.
Το ίδιο συναίσθημα.
Υπάρχει αυτή η αίσθηση της απόστασης.
Είναι πολύ πραγματικό και απίστευτο!
Φαίνεται πολύ ωραία από εδώ!
Ωραία. Λέει πως είναι εντάξει.
Θα είμαι ο αδερφός σας.
Ω, μάλιστα. Σας ευχαριστώ.
Είμαι λίγο μεγάλη για να κάνω τη μικρή αδερφή σας.
Κάνει χιούμορ.
Θα της μάθετε τα βήματα για τα "Κόκκινα Παπούτσια";
Δεν τα θυμάμαι πολύ καλά!
Να αρχίσουμε;
Εντάξει. Πάμε.
Ένα μικρό κορίτσι
με κόκκινα παπούτσια
Ένας ξένος την πήρε μακριά
Και βάζεις το χέρι σου κάπως έτσι.
Και κάνεις μια περιστροφή
και μετά κουνάς το μαντήλι σου.
Και αυτό είναι.
Κάνε το μαντήλι κάπως έτσι.
Να το δοκιμάσουμε;
Είναι τόσο χαριτωμένη!
Ένα μικρό κορίτσι
Πώς πήγαινε;
Πώς κρατούσα το μαντήλι;
Δεν το κρατούσα από την αρχή.
Ένα μικρό κορίτσι με κόκκινα παπούτσια
Ένας ξένος την πήρε μακριά κι αυτή μακριά έφυγε
Ωχ, Θεέ μου, τι έκανα με το μαντήλι;
Λοιπόν. Απλά κράτα το. Εντάξει, αγαπητή μου;
Και κάνε "ένα μικρό κορίτσι..."
Μοιάζει όπως εκείνη η κούκλα στο "American-born celluloid."
Ένα μικρό κορίτσι με κόκκινα παπούτσια
Ένας ξένος την πήρε μακριά
κι αυτή μακριά έφυγε
Ο αδερφός μου θα ενθουσιαστεί.
Όταν προσευχήθηκα στο ιερό το πρωί του είπα πως θα το γυρίσουμε σήμερα.
Πραγματικά κάποτε ήμουν κάπως έτσι.
Μήπως χρειαζόμαστε περισσότερα φύλλα;
Εκεί που τα πετάτε τώρα... και λίγο πιο έντονα παρακαλώ.
Εκεί. Ναι, σε αυτό το σημείο.
ΣΑΒΒΑΤΟ
Σας ευχαριστώ πολύ όλους. Η εβδομάδα τελείωσε.
Είναι η τελευταία φορά που βρισκόμαστε όλοι μαζί.
Θα προχωρήσουμε τώρα στην αίθουσα προβολής...
για να δούμε τις αναμνήσεις που αναπαραστήσαμε για εσάς.
Τη στιγμή που θα ξαναζήσετε την ανάμνησή σας,
θα προχωρήσετε σε ένα μέρος όπου μπορείτε να είστε σίγουροι
πως θα περάσετε την αιωνιότητα με αυτήν την ανάμνηση.
Τη στιγμή που θα διαβάζετε αυτό το γράμμα,
θα έχετε εξαφανιστεί από τη μνήμη μου.
Δεν έχω πολύ χρόνο, οπότε θα εκφράσω τα συναισθήματά μου σύντομα.
Υπήρξατε ο αρραβωνιαστικός, της Kyoko, της γυναίκας μου.
Όταν άκουσα το όνομά σας και τη μέρα του θανάτου σας,
πολλές εικόνες πέρασαν από το μυαλό.
Πως η γυναίκα μου ήταν αρραβωνιασμένη, με κάποιον που πέθανε στον πόλεμο.
Μου τα είχε πει όλα αυτά την ημέρα που γνωριστήκαμε.
Ακόμα και μετά το γάμο μας,
επισκεπτόταν τον τάφο σας μία φορά το χρόνο, μόνη της.
Το ότι δεν συζητήσατε την Kyoko μαζί μου,
ήταν μία χειρονομία καλοσύνης για την οποία σας είμαι ευγνώμων.
Θα ήμουν ψεύτης αν σας έλεγα
πως δεν ζήλευα τον τρόπο με τον οποίο η Kyoko τιμούσε τη μνήμη σας.
Αλλά τα χρόνια που περάσαμε μαζί υπερισχύουν όλων αυτών.
Για να το καταλάβω αυτό έπρεπε να έρθω εδώ,
κι αυτό μου επέτρεψε να διαλέξω μία ανάμνηση μαζί της.
Ήταν μία επιβεβαίωση των 70 χρόνων της ζωής μου.
Ήθελα πραγματικά να το γνωρίζετε αυτό.
Δεν του είπα την αλήθεια.
Όχι επειδή ήμουν ευγενικός,
ούτε επειδή δεν ήθελα να τον πληγώσω.
Φοβόμουν πως θα ήταν πολύ επώδυνο να το πω.
Ο τρόπος με τον οποίο του ανοίχτηκε η Kyoko...
Ο τρόπος με τον οποίο την αποδέχτηκε όπως ήταν...
Ποτέ δεν επέτρεψα στον εαυτό μου να έρθει τόσο κοντά σε κάποιον άλλο.
Πώς μπορείς να το λες αυτό!
Μπορεί να ήσουν τόσο δεμένος συναισθηματικά με την Kyoko...
που δεν μπορούσες να δεις καθαρά.
Το βρήκα.
"Watanabe Kyoko"
Ο Κύριος Nakamura επέβλεψε την περίπτωσή της.
Είναι το ίδιο πάρκο που διάλεξε ο Κύριος Watanabe.
Αλλά τοποθετείται... στις 3 Αυγούστου του 1943.
Αυτό είναι. Επέλεξε αυτή τη στιγμή.
Θα φύγεις τώρα, σωστά;
Έχεις αποφασίσει να διαλέξεις.
Το βλέπω καθαρά.
Θα διαλέξεις μία ανάμνηση μαζί της, έτσι;
Τι ήθελα και σε βοήθησα;
Είμαι τόσο ηλίθια!
Την εποχή εκείνη
έψαχνα απελπισμένος
βαθιά μέσα μου, έστω για μία ανάμνηση ευτυχίας.
Τώρα, πενήντα χρόνια αργότερα,
και μαθαίνω πως...
ήμουν κομμάτι της ευτυχίας κάποιου άλλου.
Τι απίστευτη ανακάλυψη.
Και εσύ...
Και εσύ θα το βρεις κάποτε.
Δεν πρόκειται να διαλέξω.
Γιατί αν διαλέξω, θα πρέπει να ξεχάσω τα πάντα από αυτό το μέρος.
Επομένως... δεν θα διαλέξω.
Θα σε κρατήσω καλά...
μέσα μου...
για πάντα!
Δεν αντέχω να με ξεχάσουν και άλλοι άνθρωποι.
Shiori...
Έφτασα να το κατανοήσω αυτό... μέσα από το χρόνο που πέρασα εδώ,
μέσα από όλους όσους συνάντησα και αποχαιρέτισα εδώ.
Σου υπόσχομαι λοιπόν...
πως δεν θα ξεχάσω ποτέ τι συνέβη εδώ.
ΚΥΡΙΑΚΗ
Το χτεσινό σκηνικό;
Ήμουν τόσο χαρούμενος χτες.
Καθόμουν μόνος σε αυτό το παγκάκι και για πρώτη φορά...
μπορούσα να κοιτάξω πίσω με χαρά τα 22 χρόνια της ζωής μου.
Ναι. Καταλαβαίνω.
Θα κάνουμε ειδική εξαίρεση για την περίπτωσή σας. Συγχαρητήρια.
Σας ευχαριστώ όλους για τη βοήθειά σας.
Γυρίζουμε...
Στοπ!
Διάβασα μόνο ένα κομμάτι από το διήγημα μυστηρίου.
Θα το ολοκληρώσεις για μένα;
Μετά την Εγκυκλοπαίδεια;
Αναρωτιέμαι πώς θα το πάρει...
Αναρωτιέμαι...
Ελπίζω να σταθεί στο ύψος της.
Συγνώμη, διάλειμμα για τουαλέτα.
Όχι. Όχι αυτό το παλιό τρικ.
Δεν ήταν επίτηδες.
Το ορκίζομαι!
ΔΕΥΤΕΡΑ
Ο γέρος ο Shoda, παρόλα τα λόγια για όλες αυτές τις γυναίκες,
επέλεξε το γάμο της κόρης του.
τη στιγμή που παρέδιδε την ανθοδέσμη στους γονείς της.
- Πόσο γλυκό... - Τι εννοείς γλυκό!
Μετά από όλο το χρόνο που πέρασα μαζί του.
Όλα αυτά τα λόγια για τις γυναίκες ήταν για να κρύψει τη ντροπή του.
Όταν τους γέρους τους αναθέτουν σε μια νέα κοπέλα όλο για σεξ μιλάνε.
Το κόλπο είναι να μη δείχνεις αμηχανία.
Θα είμαι μία χαρά.
Καλημέρα.
Shiori, ώρα για καθαριότητα.
Καλημέρα.
Την προηγούμενη εβδομάδα,
καταφέραμε να στείλουμε 22 άτομα,
περιλαμβανομένου του Κου Mochizuki. Και όλα αυτά χάρη σε σας.
Δυστυχώς,
ο Iseya, που είχε ανατεθεί στον Κο Kawashima...
θα μείνει μαζί μας για τους δικούς του λόγους.
Θα δουλέψει αρχικά ως βοηθός του Κου Kawashima.
Παρακαλώ να τον βοηθήσετε.
Ωραία. Ας ακούσουμε δυο λόγια από τον Iseya.
Iseya!
Iseya;
- Πού πήγε; - Θα είναι δύσκολη περίπτωση αυτός.
Kawashima.
Συγνώμη. Πάω να τον ψάξω.
Iseya!
Shiori, μήπως να καθαρίζαμε;
Καλημέρα.
Κύριε Ooki, Ooki Masayoshi.
Είστε το Νούμερο 1.
Είμαι η Araya Sadako.
Κυρία Araya Sadako.
- Γράφεται έτσι: Aλφα, Ρω, Aλφα... - Ναι, Εντάξει. Προχωρήστε.
Satonaka Shiori
Καθίστε παρακαλώ.
Κύριε Miyahara. Κύριε Miyahara.
Από τα 35 χρόνια της ζωής σας, θα ήθελα να επιλέξετε
την πλέον σημαντική σας ανάμνηση.
Σήμερα όμως είναι Δευτέρα,
οπότε έχετε περιθώριο μέχρι μεθαύριο.
Σήμερα είναι Δευτέρα και Τετάρτη λήγει η προθεσμία.
Το προσωπικό εδώ θα κάνει ό,τι είναι δυνατόν
να αναπαραστήσει πιστά την ανάμνηση που θα διαλέξετε.
Υπότιτλοι: Cineδιαδρομές Νέας Ιωνίας 2019