Historia inspirowana prawdziwymi wydarzeniami.
*LOTNICZA OPERACJA TRANSPORTOWA*
KUWEJT, 1 SIERPIEŃ 1990
PAŁAC DASMAN
I w końcu...
...jak można zmieścić 30-stu Irakijczyków w jednej budce telefonicznej?
Powiedzieć im, że nie należy do nich.
Do widzenia! - Gratulacje.
Ekscelencja jest bardzo miły. - Jestem zwykłym księciem, Ranjit.
Odpowiadam przed Jego Ekscelencją. Emirem.
Ale Ranjit, wiesz, że ta umowa sprawi, że wielu twoich przyjaciół będzie z ciebie niezadowolonych.
Więc jak im to wytłumaczysz? - Dla mnie zysk tłumaczy wszystko.
Jak zawsze jesteś przebiegłym biznesmenem. - Powinna Ekscelencja rządzić i pozwolić mi harować w spokoju.
Niech Allah będzie z Tobą.
Żegnam. - Żegnam.
Heemaar! - Słucham?
Osły, Nair!
Twoje Indie są ich pełne, ale wygląda na to, że wpadam na nich tylko w Kuwejcie.
Puść jakąś muzykę. - Dobrze, proszę pana.
Nair, nie jesteś jeszcze obywatelem Kuwejtu.
Nie nauczyłeś się ode mnie niczego. - Przepraszam, proszę pana.
Dziękuję.
Tylko trochę. - Simu, wystarczy. Dobranoc.
Nie, mamo, pięć minut. - Żadne pięć minut. -Simu!
Chodź tu, skacz!
Skacz!
Dobranoc. Gdzie moje buzi?
Dobranoc.
Dobranoc, kochanie. Nie bój się. Rita. Otul ją.
I zostaw otwarte drzwi. - Dlaczego Simu jeszcze nie śpi?
Nie martw się, nie spóźnimy się na przyjęcie.
A zresztą jest dzieckiem, nie samochodem, który mógłbyś zamknąć za pomocą klucza.
Znów zaczynasz?
Zdecyduj, chcesz imprezować, czy się kłócić?
Ja mam zdecydować?
Ok. Idziemy na imprezę.
Nair, twoja rodzina musi być szczęśliwa. - Tak, proszę pani.
To będzie pierwsza wizyta mojej córki w Indiach. - Patrz przed siebie, Nair. To nie Indie.
Ranjit. - Co?
W porządku, weź ze sobą córkę. Ma tylko cztery lata. Nikt nie będzie prosił jej o łapówkę. Zabierz ją. Spodoba jej się tam.
Bądź w dobrym nastroju. - Zobaczymy.
I proszę, nie pij za dużo. - Zobaczymy.
Cześć! - Jak się masz?
Cześć, wyglądasz piękne. Jak zwykle.
Ashok.
Co u ciebie? - To co zwykle.
Ranjit, gdzie jest Prem? - Prem?
Zaprosiłem go. Nie ma go jeszcze? - Zniszczyłeś go, a teraz zapraszasz.
Dlaczego miałby przyjść? Transakcja Fawada należała do niego, Ranjit. Zabrałeś mu ją.
Nigdy nie mieszaj interesów z przyjaźnią.
To jego problem, że nie przyszedł. - Nawet czarownice darują przyjaciołom.
Jestem demonem.
Może krwi? -Nie, panie Demonie. Sam pan pij. -Dziękuję.
*Moje serce kazało mi zatracić* *się w tym arabskich oczach. *
*Dzisiaj zostałem splądrowany* *przez twoje kłamstwa. *
*Moje serce kazało mi zatracić* *się w tym arabskich oczach. *
*Dzisiaj zostałem splądrowany* *przez twoje kłamstwa. *
*Moje serce kazało mi zatracić* *się w tym arabskich oczach. *
*Dzisiaj zostałem splądrowany* *przez twoje kłamstwa. *
*Bez żadnego powodu, z mojej* *piersi, w miesiącu miłości... *
*... na jeden twój gest, oddałem ci serce. *
*Oddałem ci serce. *
*Jesteś wspaniała, istotnie* *jesteś godna pochwał. *
*Jesteś taka bezwzględna. * *Kochanie, jesteś taka wspaniała. *
*Na Boga, twój styl jest niesamowity. *
*Jesteś bardzo ostra. * *Kochanie, jesteś taka wspaniała. *
*Ciągle na ciebie patrzę. * *Nie pomyślałem dwa razy. *
*Na jeden twój gest, oddałem ci serce. *
*Oddałem ci serce. *
OBÓZ PRACY AL ABDALI
Ruszać! Szybko!
Słucham?
Chwileczkę.
"Irak i Kuwejt już jakiś czas mieli napięte stosunki."
"Napięcia były spowodowane tym co zwykle powoduje napięcia. Czyli pieniędzmi."
"Irak był winy Kuwejtowi 14 miliardów dolarów i Irak chciał odstąpienia od zapłaty."
"Żądali też by Kuwejt wydobywał mniej ropy, by ceny poszły w górę i dzięki temu Irak by więcej zarabiał."
"Pośród przeprosin i gróźb, Irakijczycy oskarżyli też Kuwejtczyków o kradzież ropy."
"Przyzwyczailiśmy się do tych gróźb i myśleliśmy, że ta sytuacja się nie zmieni."
"Ale myliliśmy się. Zmieniła się."
"A wraz z nią, zmieniła się nasza tożsamość."
Ranjit?
Ashok dzwonił. - Dlaczego dzwonił o trzeciej nad ranem?
Ponoć Saddam zaatakował Kuwejt. - No weź, Ranjit.
Jestem pewien, że to jakieś drobne działania na granicy.
Ranjit. -Mam pomysł. Ty i Simran lećcie do Londynu.
Naprawdę myślisz, że istnieje jakieś zagrożenie? -Nie sądzę.
Zamkną pewnie szkoły na kilka dni. Możesz wrócić za tydzień. Wszystko będzie dobrze.
Czy Saddam naprawdę... - Nic się nie stało.
Co się z tobą dzieje? - Nic, ja tylko...
Wyświadcz mi przysługę. Wróć do łóżka. No idź. Muszę zadzwonić do paru osób.
Idź. - W porządku.
Kuwejtczycy! Wyjść! To teraz nasza ziemia!
Co ty robisz? Padnij!
Niech żyje Saddam!
Jak jest? - Bardzo źle!
Kiedy ich potrzebuję, nikt nie odbiera! -Próbowałeś się dodzwonić do Szejka Faisala w Ministerskie Spraw Wewnętrznych?
Nie mów mi, do kogo mam dzwonić! - Dlaczego krzyczysz? - Bo już próbowałem, Amrita.
Spokojnie, Ranjit.
Szlag trafił cały rząd Kuwejtu. Nie ma tu ani jednego urzędnika.
Jesteśmy praktycznie bez rządu, a ty... - Nie ma rządu? -Nie ma!
Uciekli, gdy nadarzyła się pierwsza okazja? Nie mają żadnej odpowiedzialności wobec swoich ludzi?
Amrita... -Mamo! - Dlaczego nie śpi?
Dzisiaj nie idziesz do szkoły. Idź spać.
Rita, weź ją do pokoju, proszę. Idź do pokoju, kochanie.
Nair, co się dzieje na zewnątrz? - Unikałem głównych ulic i jechałem autostradą.
Iracka armia jest wszędzie. Sprawdzają wszystkich.
Szukają Kuwejtczyków i zabijają ich, innych oszczędzają.
Dlaczego kazałeś mu tu przyjechać? - Amrita, rób swoje, a mi pozwól robić swoje.
Zaraz przyjdę. -Dobrze. - Wychodzisz? -Uspokój się.
Co się z tobą dzieje? Jadę do ambasady.
Wydostaniemy się z Kuwejtu jak wszystko załatwię. Ok? Uspokój się teraz.
Nair, nie bój się.
Zatrzymaj się!
Wysiadaj! - Jestem Indusem!
Jesteśmy Indusami!
Nie mów do nich po arabsku!
Nair, wsiądź do samochodu!
Nair!
Włącz muzykę!
Co masz na palcu?!
Dawaj!
Idź!
"Musisz być dziś naprawdę szczęśliwy."
Amitabh Bachchan?
Deewar?
Panie Ranjit, tak czy nie?
Gdybym nie przejeżdżał przez tamten posterunek, już by pan nie żył, panie Ranjit.
Niech zgadnę.
Nie poznaje mnie pan.
Rok temu przyjechał pan do Bagdadu ze swoją żoną Amritą i córką Simran...
...by zbierać fundusze.
I dzięki łasce Allaha, kto był pana ochroniarzem?
Spędziłem z panem dwa dni, a pan mnie nie poznaje.
Trochę mnie to zraniło, panie Katiyal.
Pamiętam. - Nie! Nie pamięta pan!
Ludzie sukcesu powinni pamiętać tylko ważnych ludzi.
A teraz, nagle jestem kimś ważnym.
Major Khallaf Bin Zayed. Iracka Armia Republikańska.
Do usług. - Dziękuję.
Dam panu wiele okazji do podziękowań.
Tak jak dałem jemu.
Fawad?
Fawad Al Sayyed. Pana partner biznesowy.
Al Hazir Irak, panie Katiyal.
Teraz to jest Irak. A ludzie tacy jak pan...
...pomogą nam utrzymać ten Irak.
Właśnie podjąłem kolejny krok w tym kierunku.
To mały prezent.
Naklejka. Proszę ją przykleić na przedniej szybie samochodu.
Będzie pomocna przy punktach kontrolnych.
W przeciwnym razie będziemy musieli spotykać się codziennie.
Jesteśmy przyjaciółmi, panie Ranjit.
Jeśli kiedykolwiek będzie pan czegoś potrzebować, proszę się nie wahać.
W zamian, jestem pewien, że pan też doceni tą przyjaźń.
Może pan iść.
Panie Saini!
Panie Katiyal, tutaj!
Dzięki Bogu, że mnie pan zobaczył.
AMBASADA INDII KUWEJT - W porządku.
Brij!
Brij! Co się do cholery dzieje? - Co się stało? Uspokój się.
Na moich oczach 16-sto letni Irakijski żołnierz zastrzelił mojego kierowcę.
Zaciągnęli mnie do pałacu Dasman.
Nie mam też pojęcia, czy ten Irakijski Major chciał się ze mną zaprzyjaźnić, czy mi groził.
A ty pytasz, co się stało? - Usiądź.
Napij się wody. Jakoś to rozwiążemy, nie martw się.
Przepraszam. - W porządku.
Jaka jest sytuacja na lotnisku?
Irakijczycy przejęli nad nim kontrolę. Nikt nie może przylecieć, ani oczywiście wylecieć.
A rząd Indii? Jak zwykle, pewnie ogląda przedstawienie?
Twój kuwejcki rząd nawet nie czekał na przedstawienie. Wszyscy uciekli.
Już od wielu godzin nie podejmuje się żadnych politycznych decyzji.
A cały świat ogląda przedstawienie.
Brij, zrób coś. Zabierz stąd mnie i moją rodzinę.
Musimy się stąd wydostać. - Tak jak 170 tys. Indusów.
Ale jak?
Dobra, wiesz co?
Przywieś tu rodzinę.
Weź ją.
Patrzcie! Co za luksusowy dom!
Patrz, Kuwejcki Miś!
Martwy Kuwejcki Miś!
Co ty robisz?
Daj mi swój identyfikator.
W porządku, możesz jechać.
Amrita!
Simu!
Amrita!
Simu!
Amrita!
Simu!
Joseph, czy ktoś dzwonił z mojego domu? - Ranjit!
Wiesz jak się bałam? - Tato!
Nie wiesz co musiałam zrobić, by przywieść tu Simu.
Gdzie byłeś?
Ranjit, proszę. Wydostańmy się stąd. Mówiłeś, że powinniśmy polecieć do Londynu.
Lećmy do Londynu. Wydostań nas stąd. - Zastrzelili Naira.
Czy ty w ogóle słuchasz? - Amrita, zastrzelili Naira.
Naira?
Więc byłeś w szpitalu?
Jak się teraz czuje?
Ranjit.
Ranjit? - Nie żyje.
Co? - Tak.
Zabili go na moich oczach.
Dzieciaki latają z bronią.
Fawada Al Sayyeda powiesili na dźwigu.
O mój... - Ile jest warty Ranjit Katiyal?
Nie mogłem nawet poprosić o ciało Naira.
Jego żona dzwoniła pięć minut temu.
Mamo!
Panie Ranjit, dlaczego pan tak stoi? Proszę usiąść. -Dziękuję.
Nie tutaj.
Tutaj.
Na wszystko jest cena, panie Ranjit.
Jestem gotów zapłacić.
Dinar kuwejcki jest teraz bezwartościowy.
300 000 dolarów za 3 osoby.
Jest nas pięcioro. - Pięcioro?
Plus żona mojego kierowcy i jego dziecko.
Żona kierowcy...
To pana szansa by wydostać się stąd z rodziną.
Niech się pan nie angażuje w działalność społeczną, bo jeszcze pan tu utknie.
Nie jestem takim typem. W każdym razie, załatwię pieniądze.
Bardzo dobrze!
Dziękuję.
Joseph.
Ile mamy? -Wcześniej było 200, a teraz... -Mówię o gotówce.
Dzięki Bogu, że pan przyszedł. Teraz czuję, że będzie lepiej.
Boimy się, proszę nam powiedzieć, co mamy robić.
Proszę pana...
Joseph, zrób listę naszych pracowników i ich rodzin.
Sprawdź, czy możemy tu wszystkich pomieścić. Jak nie, to coś wymyślimy.
Usiądźcie.
Siadajcie.
Co ty robisz? Wywieziesz nas stąd, czy nie?
Nie mogę ich tak po prostu zostawić. - Ale nas możesz?
Nie masz wobec nasz żadnej odpowiedzialności? - Oczywiście, że mam.
Ale ci ludzie dla mnie pracują.
Mają takie same oczekiwania względem nas, jak my mieliśmy względem rządu Kuwejtu.
Sama powiedziałaś, że nie można uciekać od odpowiedzialności. -Tak!
Ale łatwo jest wiele obiecywać! Popełniasz wielki błąd.
I dlaczego tak nagle chcesz zostać Mesjaszem? - Nie chcę nim zostać.
Chcę tylko nas stąd wydostać. Ale najpierw muszę się nimi zająć.
Dbajcie o siebie.
Wkrótce coś zdziałamy.
Jedliście? - Tak.
Jedliście?
Zrób mi trochę miejsca. Gdzie mam spać? - Masz problem.
Uspokójcie się. Nie wystarczy tych walk na zewnątrz?
Nie zachowujcie się jak dzieci. Posuń się.
Zrób miejsce.
Przepraszam.
Toalety są bardzo brudne. Śmierdzą.
Pan jest szefem, prawda? Dlatego panu o tym mówię.
Pracujesz tutaj? - Nie. -Chodź tu.
Proszę dać mi znać, kiedy będą czyste.
Jestem w tym pokoju. Ej, odsuń się.
Jakiś problem, proszę pana?
Kim on jest? - Nie wiem, proszę pana.
Ostatniej nocy przyszła jeszcze setka ludzi.
Ponad tysiąc Indusów czeka na zewnątrz.
Jak oni tu weszli? -Mówią, że są przyjaciółmi, krewnymi, itp. naszych pracowników.
Nie mieli dokąd pójść, więc przyszli tutaj, bo razem czują się bezpieczniej.
Trudno zorganizować żywność dla 500 osób.
A co zrobimy z 1600 osobami?
Jeśli pan chce, mogę zidentyfikować tych, którzy dla nas pracują, a reszcie kazać odejść.
Nie.
Dzień dobry, proszę pana.
Tędy.
Słyszałem, że w centrum miasta sytuacja jest bardzo zła.
Witam wszystkich. - Witam. -Cześć Ranjit!
Dziękuję.
Ranjit, ty też? I to w ciągu dnia? - Saddam teraz wszystkim rządzi.
Ranjit, kiedy jutro wszystko się skończy, będziesz miał ekscytującą historię do opowiedzenia swoim wnukom.
"Kiedy wuj Saddam latał po Kuwejcie..."
"... ja mieszałem szkocką w supermarkecie wujka Kuriena."
Więc jutro wszystko się skończy? - Oczywiście, Ranjit.
Myślisz, że Ameryka będzie siedzieć cicho? - To na co Ameryka czeka? Jak skończymy pić?
Uspokój się, Ranjit. Kilka dni pozwolą trzymać nas w strachu.
Potem powiedzą arabom: "Spójrzcie, co stało się Kuwejtowi. Wpuśćcie nas. Zbudujemy bazę wojskową i ochronimy was."
I interesy znów zaczną się kręcić. To kwestia kilku dni.
A więc panowie, koniec tematu. Możecie wziąć, co chcecie.
Ranjit.
Ibrahim! -Tak? - Zajmij się panem Ranjitem.
Jestem pewien, że nie masz ciężarówki. Więc Ibrahim załaduje cały towar i dostarczy ci go do biura.
Powiedz mi coś.
Dlaczego dzielimy całą żywność?
Dlaczego wszyscy nie zbierzemy się tutaj i cały towar przewieziemy tu?
Jeśli my, Indusi będziemy się trzymać razem...
Co się stało? - My Indusi?
Daj spokój! -Od kiedy jesteś Indusem, Ranjit? Do wczoraj byłeś Kuwejtczykiem.
Ranjit, odleć stąd pierwszym samolotem.
Saddam ich zaatakował. Dlaczego mamy się nimi martwić? -Dlaczego?
Potrzebujemy tylko dużej przestrzeni, to wszystko!
To kwestia kilku dni, Ranjit.
Jaki masz problem? - Chwileczkę.
Ranjit ma rację. - Zajmijmy się własnymi problemami!
Pomoc 170 tysiącom ludzi tylko zwiększy nasze problemy.
Chodź, Ibrahim.
Ashok.
Poza tym supermarketem, nikt nie zna mnie, ani ciebie.
Nie mamy żadnej pozycji. Mamy tylko naszą tożsamość.
Jesteśmy Indusami, nie Kuwejtczykami.
Razem jesteśmy czymś.
Sami jesteśmy nikim.
To stara whisky, ale nie jest warta 500 tys. dolarów, panie Ranjit.
A nie mówiłem, że działalność socjalna wpędzi pana w pułapkę?
To nie o to chodzi, proszę pana.
Jak tylko powstanie obóz, odejdę z żoną i dzieckiem.
Jeśli tylko pan z nami jest. - Próbuje mi pan schlebiać.
Nawet Prezydent uznaje Indusa za przyjaciela.
Możne pan założyć obóz gdzie chce. Ma pan moje pozwolenie. -Dziękuję.
Ale dlaczego zabiera pan rodzinę do obozu?
Proszę powiedzieć żonie, że w domu jest bezpiecznie. Ma pan moje słowo.
Dziękuję.
Chodź.
Przepraszam.
Z tyłu są pomieszczenia. Można tam spać.
Są tu też łazienki. - Jest dostępna woda.
Ashok próbuje się dowiedzieć reszty.
Widzisz, możemy tu postawić namioty i ludzie będą mogli tu spać.
Ranjit. - Tak, Ashok?
Tam jest stołówka. Możemy tam podawać posiłki.
Simu.
Mamo!
Simu, wyjdź z autobusu!
Nie kazałam ci się nigdzie ruszać?
Wyjdź! Chodź tu.
Możesz tu zostać.
To jest mój bagaż.
Co masz na myśli?
To jest mój pokój. - Przeniesiemy się gdzieś indziej.
Powinno być "kto pierwszy, ten lepszy".
Ja pierwszy upatrzyłem sobie to miejsce. - Chyba miał pan na myśli "znalezione, niekradzione".
Pójdziemy gdzieś indziej. - Nie.
Jeśli ona nie ma nic przeciwko, to co się wtrącasz?
Co za idiotyzm!
Chodź tu.
Chodźmy - Nie!
Nie powinniśmy tu zostać. -Wszyscy będziemy tu razem. Tak będzie bezpiecznie.
Bezpiecznie?
Zobacz czym bawiła się Simu. Pociskiem.
Możesz pomóc im się tu osiedlić. Ale my tu nie zostaniemy.
Amrita... - Nie.
Gdy będziesz gotowy, zabierz nas do domu.
Major gwarantował nam bezpieczeństwo, czyż nie?
Wyjeźdzam.
Jedziesz ze mną?
Dobra, wsiadaj.
Odwiozę ją do domu. -W porządku. - Zajmij się tu wszystkim.
Co robicie?
Spadajcie!
Czy to piknik!?
Jest wojna. Macie mózg!?
Nie mają żadnej dyscypliny! - Jak on krzyczy. Kto to jest?
Może być tylko jednym. - Kim? -Moim mężem.
Zajmę się nim. Proszę coś zjeść.
Nie trzeba. Zjemy później.
Ashok, skończyliśmy naszą whisky i gdzie ta Ameryka?
Zapomnij o Ameryce. Gdzie są Indie? Jest tu około 150 tys. Indusów.
Czy się odezwali? Czy coś dla nas zrobili?
My dla Indii też nic nie zrobiliśmy. - Jak to nic nie zrobiliśmy?
Wysłaliśmy miliony dinarów do Indii.
Chcą naszych dinarów, ale mają gdzieś nasze życie.
Gdyby to był zachód, ich ambasada wyciągnęłaby stąd swoich ludzi.
Ambasada może coś zrobić, jeśli się dowie, że założyliśmy obóz.
Jak się dowiedzą? Kiedy... - Co to znaczy?
W obozie nie ma dyscypliny.
Co?
Nie słyszał pan?
Słyszałem.
Dobrze.
Jedźmy do ambasady.
Kurien, poszukaj tam. - Dobra.
Gdzie są wszyscy? -Wyjechali. - Wyjechali? Gdzie jest Brij?
Cała ambasada została ewakuowana. Ja też wyjeżdżam.
Saddam mówi, że nie ma sensu mieć dwie ambasady w jednym kraju. Zresztą wszystkie ambasady są w Bagdadzie.
Więc wszyscy Indusi mają teraz jechać do Bagdadu? - Dlaczego się na mnie drzesz?
Porozmawiajcie z Ministerstwem Spraw Zagranicznych w Delhi. Powiedzą wam, co mają robić Indusi.
Co za idiotyzm. - Poczekaj.
Masz numer gdzie moglibyśmy zadzwonić?
MINISTERSTWO SPRAW ZAGRANICZNYCH, NOWE DELHI
Panie Mishra, chodź pan.
Słucham, Ministerstwo Spraw Zagranicznych. - Mówi Ranjit Katiyal z Kuwejtu.
Tak? - Dano nam parę numerów...
A z kim rozmawiam?
Z zastępcą Sekretarza, Sanjeevem Kohli.
Chciałbym z panem porozmawiać o sytuacji Indusów mieszkających w Kuwejcie.
My, Indusi założyliśmy obóz w szkole Apex.
Nie zajmuję się Zatoką Perską.
Dano panu zły numer. - Proszę posłuchać, potrzebujemy pomocy.
I to teraz.
Poinformuję o tym zastępcę komisarza od Zatoki Perskiej.
Proszę dać mi numer do pana szkoły.
Zielonej chilli?
Nie, dzięki.
Meher! Meher!
Tu będziemy mieszkać? Z tymi ludźmi?
Wyjeżdżam. - Tato!
Na zewnątrz zabijają ludzi.
Meher, Saddam zagwarantował, że Irakijczycy nie skrzywdzą Indusów.
A skąd będą wiedzieli, którzy to Kuwejtczycy, a którzy Indusi?
Meher, bank ma oszczędności całego mojego życia, nie twojego!
Odchodzę!
W porządku, kochanie. Będzie dobrze.
Pozwól mi to zrobić. Mogę?
Co?
Co powiedziałaś?
Jesteś Kuwejtką?
Proszę.
Czysty brak wrażliwości. Nie ma żadnego odzewu od Ministerstwa Spraw Zagranicznych.
Jak dostali nasz numer... - Tato! -Mój skarbie!
Witaj, nieznajomy.
To pierwsza miła niespodzianka po drugim sierpnia.
Prawie nigdy nie wracasz do domu. Więc musiałam przywieść tu Simu, by zobaczyła ojca.
Dziękuję.
Co się dzieje?
Nic. Przez cztery dni próbujemy dotrzeć do Ministerstwa Spraw Zagranicznych, ale nic nie zdziałaliśmy.
Witam, proszę pani. Jak się pani czuje? -Dobrze.
Chodź, Simu. Pokażę ci coś naprawdę fajnego.
Tak ci się spodobało? -Co? - Nie wiem, kiedy przyjedziesz, ani kiedy wyjedziesz.
Staram się to wszystko skończyć.
Nasi ludzie... - Nasi ludzie?
Nasi ludzie?
Dzwonienie codziennie do Delhi, granie Indusa... Od kiedy tak się o nich martwisz?
Za każdym razem, kiedy mówiłam o wyjeździe do Indii... -Amrita.
Amrita, gdy Delhi powie nam, co stanie się z naszymi ludźmi, wyniesiemy się stąd.
Witam, proszę pani.
Możesz odpowiedzieć na jedno pytanie? Nie pytam z powodu gniewu.
Dlaczego? Po co to wszystko?
Po co ten dramat? I kim nagle chcesz zostać?
Ranjit?
Spójrz na tych ludzi. - Dlaczego?
Amrita, spójrz na nich.
Niektórzy z nich pracowali w naszym biurze przez 5,10,12 lat.
Ale ja nawet nie znałem ich nazwisk.
Niestety, teraz już znam.
Jeśli odejdziemy, zostawimy za sobą nazwiska, nie bezimienny tłum.
To prawda, nie są z nami spokrewnieni.
Nair też nie był.
A stracił życie.
A ja nie oddaję za nich życia.
Ale jeśli teraz ucieknę, to nie zapytasz...
..."Ranjit, jakim jesteś człowiekiem?"
Ranjit!
Jesteśmy Indusami. Mamy pozwolenie.
Ismail, Mani. Idźcie ukryć jedzenie. - W porządku.
Dobrze pana widzieć, panie Ranjit. Gdzie dziś moja whisky?
Pana żołnierze ograbili nasz obóz.
Przykro mi.
Ale co mogli zrobić? Bagdad nas tu wysłał...
...ale zapomniał o zapasach.
Pomyśleli, że mogą polegać na pana gościnności.
Ale dlaczego się pan tak martwi?
To nie tak, że panu coś zrobili, prawda?
Może wrócą. Nie mogę ich zatrzymać.
Jak mam zapewnić bezpieczeństwo moim ludziom? -Ranjit!
Teraz jestem już pewien, że jest pan w pułapce.
Możecie opuścić Kuwejt w każdej chwili, jeśli chcecie.
Prezydent, jak ja, jest przyjacielem Indusów.
Już pozwolił Indusom odejść.
Nigdy mi pan tego nie powiedział. - Bo nie pytał pan.
I dlatego pan nie powiedział?
Niech Allah będzie z panem.
Ranjit, powiedz mi...
...gdzie pójdziesz z tymi wszystkimi ludźmi?
Tak? -Joseph, leki już prawie mi się skończyły.
Zajmę się tym. - A jak wrócą żołnierze?
Nic nie możemy zrobić. - Joseph, chodź na chwilę.
Przepraszam.
Zrób listę ludzi, którzy tutaj są.
Musimy wiedzieć ilu ich jest. I co zrobimy w związku z jedzeniem?
Mamy jedzenie na 2-3 dni. Ibrahimowi udało się ukryć połowę żywności.
Dzięki Bogu. To wszystko. - Dobrze.
Ale dlaczego pan do mnie dzwoni? Już przekazałem numer temu, kto się zajmuje Zatoką Perską.
Proszę pana, nikt z Ministerstwa jeszcze nie dzwonił. I pewnie nie zadzwoni.
Potrzebuję pana pomocy. - W czym?
Saddam Hussain pozwolił Indusom wydostać się z Kuwejtu.
Ale nie wiem, jak, kiedy i gdzie jechać.
Byłoby bardzo miło, gdyby pan nam pomógł.
Porozmawiam z ministrem i oddzwonię.
Przepraszam. - Tak, Kohli?
Ci Indusi, którzy utknęli w Kuwejcie... - Porozmawiaj z Sharmą, który zajmuje się Zatoką Perską.
Mógłby pan przynajmniej coś na ten temat powiedzieć. -Kohli, premier na mnie czeka.
Pospiesz się!
Imię ojca, Vasudevan.
Trichur.
Dobrze.
Następny.
Musimy mu o tym powiedzieć.
Ibrahim, zwariowałeś? Nie powinieneś tego przede mną ukrywać.
Gdyby ci iraccy żołnierze dowiedzieli się, że jest Kuwejtką..
...wystrzelaliby wszystkich w obozie.
Proszę pana, nie myślałem o tym. Tylko o tym, co jej zrobią.
Ale szczerze mówiąc...
...jaki jest dowód na to, że nie jesteśmy Kuwejtczykami?
Większość z nich nie ma żadnych dokumentów.
Agenci mają swoje paszporty. Kto uwierzy, że jesteśmy Indusami?
Panie Ranjitcie Katiyal, nie dowiedziałem się wiele.
Ale wydział Zatoki Perskiej poinformował mnie, że może pan ewentualnie udać się do Jordanii.
Ewentualnie?
Ale panie Kohli, wielu z nas nie ma paszportów.
Co zrobimy? - Nie wiem.
Ale...
Czy ma pan jakieś kontakty w Bagdadzie?
Zwariowałeś?
Pojedziesz do Iraku? Myślisz, że to piknik?
Ci żołnierze, te dzieciaki, którzy nawet nie dorośli to wariaci!
Ashok, jaki mamy wybór?
Z taką łatwością to mówisz, ale jaki mamy wybór?
Ci szaleni Irakijczycy mogą wrócić w każdej chwili. Mogą wysadzić naszą szkołę. Co mamy zrobić?
Czy nie lepiej, żebym pojechał do Bagdadu i porozmawiał z kilkoma ludźmi? Mam kontakty.
Musimy coś zrobić.
Nie możemy tu siedzieć z założonymi rękami.
Proszę pana, przed nami jest szpital. Mam tam coś do załatwienia.
Nie ma pan nic przeciwko byśmy się tam zatrzymali?
Dziękuję.
Przepraszam za kłopot, proszę pana. - Jedźmy już stąd.
Mam dokumenty!
Jestem Indusem!
Naklejka!
Jak on to dostał?
Dobra, niech jedzie.
Podnieście szlaban!
Jedźcie! - Dziękuję!
Czy ktoś był w tym szpitalu? - Ożeniłem się 8 dni temu.
Moja żona nazywa się Shazin.
Wesele miało być dwa dni później.
Ale Saddam tej nocy wysłał kawalerię.
Shazin jest pielęgniarką w szpitalu.
I od wtedy jest zajęta w szpitalu?
Nie, proszę pana. Nie ma jej ani w szpitalu, ani w domu.
Szukam jej, ale jak na razie niczego się nie dowiedziałem.
Nie jedź, Ranjit. To niebezpieczne.
Dlaczego ostatnio mnie nie rozumiesz?
Ostatnio ani ty mnie, ani ja ciebie nie rozumiem.
Ale to okoliczności są złe, nie my.
*Tak bardzo cię kocham. *
*100 razy w jednej chwili. *
*Jeśli opuścisz mnie i odejdziesz... *
*... będę tylko czekał na śmierć.
*Opuściłem świat dla ciebie. * *Mój oddech zatrzymuje się przy tobie. *
*Tak bardzo cię kocham. *
*Nawet nie wyobrażasz* *sobie jak bardzo. *
*Opuściłem świat dla ciebie. * *Mój oddech zatrzymuje się przy tobie. *
*Tak bardzo cię kocham. *
*Nawet nie wyobrażasz* *sobie jak bardzo. *
AMBASADA INDII, BAGDAG, IRAK
Założyliśmy obóz w szkole. - Nie spróbował pan jeszcze.
Proszę się poczęstować. Nazywa się to Kleicha.
To tradycyjne ciastka w Iraku.
Mówię o moim problemie. - Ostatnio często słyszę o tym chłopcu.
Ale zdobył tylko 10 runów w pierwszym inningsie, a 27 w drugim.
Ci selektorzy są walnięci. Wpuszczają każdego do indyjskiej drużyny.
Nie przyjechałem tu dla ciastek, ani by omawiać przyszłość indyjskiej drużyny krykieta.
Wszyscy utknęliśmy w strefie wojny w obcym kraju.
A pan... -Staram się zmienić temat, panie Katiyal...
...bo wiem, z czym pan się zmierza.
Nie chcę pana zadręczać.
Ale skąd mamy wiedzieć, że wszyscy w pana obozie są Indusami?
Co jeśli okażą się być Pakistańczykami czy obywatelami Bangladeszu?
Nie możemy wydać im paszportów, prawda?
Rozumiem.
Dziękuję.
Przepraszam, panie Katiyal.
Mogę panu zaoferować tylko Kleichę.
Proszę jedną wziąć.
Przynajmniej jedną.
Cokolwiek dało się załatwić?
Irackie ciasteczka. Kleichy.
Nie mogę uwierzyć, że to ci ludzie zaatakowali Kuwejt.
Dziękuję.
Co teraz, proszę pana? Czy my w ogóle coś znaczymy dla Delhi?
Dla siebie znaczymy. Musimy próbować, co nie?
Nie możemy winić Delhi.
Wielu ludzi z Kuwejtu nie martwiło się o Delhi.
Uważali się za Kuwejtczyków.
Taka jest ludzka natura, Ibrahim.
Najpierw woła się swoją matkę.
Pójdę zadzwonić do Kuriena.
Tak, Kurien.
Nic. Kuwejtczycy nie mieli pomocy i my też jej nie mamy.
Pozostaje nam tylko jedna opcja. Znam kilku Irakijczyków. MINISTERSTWO SPRAW ZAGRANICZNYCH BAGDAD, IRAK.
Poproszę ich o pomoc w spotkaniu z ministrem spraw zagranicznych Saddama, Tarikiem Azizą.
Panie Katiyal.
Pokój z panem. - I z panem.
Proszę. - Dziękuję.
Napije się pan herbaty? - Nie, dziękuję.
Proszę. - Dziękuję.
Panie Katiyal, oto co mogę dla pana zrobić.
Z Indii płynie statek o nazwie Tipu Sultan.
Ma na pokładzie 10 tys. ton żywności i środki medyczne dla Iraku.
Indusi byli dla nas dobrzy, gdy cały świat był przeciwko nam.
Mogę pozwolić Indusom w Kuwejcie popłynąć swoim statkiem do domu.
Dziękuję.
Dziękuję, panie Aziz. Naprawdę to doceniam. Dziękuję.
*Noc się skończyła i nadszedł ranek. * *Szczęście przekroczyło wszelkie granice. *
*Moje serce skacze w rytm bębnów. *
*Dziś chcę... *
*Dziś chcę tańczyć. *
Pokaż ten krok. - Dzień dobry, panie Ranjit.
Ile osób wejdzie na ten statek?
Nie wiem.
Kobiety i dzieci są pierwsze. - A potem starcy, wiem.
Chwileczkę.
Wziął pan od Tarika Aziza pisemną zgodę?
No co też pan? Uwierzył pan na słowo?
Musi pan załatwiać rzeczy prawidłowo. Papierkowa robota jest bardzo ważna.
Nie rozumiem, jak się panu udało prowadzić tak ogromną firmę.
To dobra wiadomość, panie Katiyal.
Do zobaczenia wkrótce.
Tato, co jest jeszcze w Indiach?
Jest...
Nie pamiętasz? - Ależ pamiętam.
Ale jeśli powiem ci teraz, zepsuję ci niespodziankę.
*Serca podskakują z radości. *
*Życie będzie wypełnione błogością. *
*Podniosę nogi i będę tańczyć całą noc. * *Nikt nie będzie zmęczony i nie usiądzie. *
*Łoskotem naszych stóp* *wstrząśniemy ziemią. *
*Nadszedł czas dla przyjaciół by* *się weselić. Wszystko to zasługa Boga. *
*Dziś chcę... *
*Dziś chcę tańczyć. *
Słucham? - Pan Katiyal?
Tak, panie Kohli. Właśnie odjeżdżamy. - Mam złe wieści, panie Katiyal.
ONZ nałożyło embargo na Irak. Czyli nic nie może wejść, ani wyjść z Iraku.
I...
Tipu Sultan został zatrzymany.
Niestety nie dopłynie do was.
Zawrócili go do Dubaju.
Tak mi przykro.
ONZ zaproponował nałożenie licznych sankcji na Irak za atak na Kuwejt.
ONZ odmówił uznania wiarygodności nowo powstałemu rządowi Kuwejtu po ataku.
To obala twierdzenie Iraku...
Gdzie idziesz?
Gdzie bym poszedł w tej gołębiej klatce?
Kiedyś mieliśmy dwór w Lahore.
Graliśmy w piłkę nożną, krykieta i kabaddi!
Już tyle lat opowiadasz mi o miejscu, do którego nigdy nie będę mógł pojechać.
Śmiej się ile chcesz, synu.
Indusi uwięzieni w Kuwejcie mają dylemat.
Ci, którzy w pośpiechu są zmuszeni opuścić swoje domy...
...nie śmieją się.
Proszę pana, będziemy mieli problem z jedzeniem. - Co mam zrobić? Uprawiać piasek na pustyni?
Dlaczego przychodzisz do mnie? Sam rozwiąż własne problemy.
Saddam nie uczynił mnie Emirem.
Ranjit, co ty mówisz? -A mam dać im nadzieję, a potem ją zniszczyć? I tak w kołko?
To nie twoja wina. -Nawet nie mogę porozmawiać z tymi, którzy są temu winni.
Zostań tu! Nie wejdziemy do środka!
Wejdźmy. - Ty możesz iść. Ja muszę porozmawiać.
O czym?!
Nie rozmawiam z pomagierami. - Kogo nazywasz pomagierem?
Za kogo się uważasz?! Odkąd tu jesteś, wszystkim włazisz na głowę.
Nie miał niczego na piśmie!
Kazał nam się spakować, usiąść w autobusach, a potem wysiąść!
Czy to jakiś żart?!
Ciągle ględził o Bagdadzie. Gdzie jest teraz Bagdad?
Zapomnij o tym. Chodźmy. - Nie.
Lubisz być liderem, prawda?
Lider ma odpowiedzi. Masz jakieś?
Jesteś wielkim człowiekiem. Skąd możesz siedzieć jak to jest stracić nadzieje?
Czemu stoisz i nic nie mówisz!?
Bo jest wielkim człowiekiem.
Gdyby był taki małostkowy jak ty, gadałby tyle co ty, albo i więcej.
Co ma pan do nas?
On mógł już parę dni temu wyjechać ze mną i Simu.
Nadal może. Ale nie zrobi tego.
Zamiast być z rodziną, cały czas martwi się o was.
Opuścił nas i pojechał do Bagdadu.
Pan by się bał pójść na koniec ulicy.
Łatwo wytykać komuś błędy, panie George.
Ale potrzeba wiele odwagi by je popełniać.
A on ma tę odwagę, pan nie.
Kto go prosił by wziął na siebie odpowiedzialność za nas?
Nikt.
Ma pan rację. Nawet go przed tym ostrzegałam.
Ale co mogłam zrobić? Nagle wykształcił sobie sumienie...
...i zdał sobie sprawę, że nie powinien być egoistą. Że powinien pomagać innym.
Niektórzy ludzie mają pewnego rodzaju usterkę fabryczną.
Zmieniają się w trudnych czasach. On też się zmienił.
Stoi pan tutaj i obwinia go o wszystko.
Ale nie zdaje pan sobie sprawy, że stoi pan tu tylko dzięki niemu.
Bo założył ten obóz.
Niestety, nigdy nie spotka pan człowieka, którym był Ranjit Katiyal 10 dni temu.
Bo był ekspertem od pokazywania ludziom, gdzie jest ich miejsce.
Mówi pan o uczuciach?
Widziałam jego twarz, gdy mu powiedziano, że zawrócono Tipu Sultana.
Denerwuje się pan z powodu rodziny. Ale proszę sobie wyobrazić sytuację człowieka...
...który miał nadzieją wysłać tysiące rodzin z powrotem do domu.
Jeszcze ma pan jakieś problemy? Mam mówić dalej?
Proszę, zabierzcie go do środka.
Co?
Powiedziałam mu już, że pan Kohli przyjdzie w związku z Kuwejtem.
Minister od tamtej pory nie odbiera telefonów.
Chyba nie pojedzie dzisiaj do domu. - Muszę z nim porozmawiać tylko przez dwie minuty.
Nie rozumiem. Nie należysz do wydziału Zatoki Perskiej.
Wszyscy przygotowują się do wyjazdu na konferencję w Malezji.
A ty tu siedzisz.
Lata, ci ludzie są w tarapatach. Jeden facet codziennie do mnie wydzwania.
Co mam mu powiedzieć?
Tak, panie ministrze? - Kohli nadal tam siedzi czy poszedł?
Chyba poszedł. - Jak dobrze. Wejdź.
Jestem, proszę pana.
Przepraszam, zapukałem, ale rozmawiał pan przez interkom.
Kohli, przestań udawać, że się mnie boisz. -Dobrze.
Kuwejt nie jest naszym priorytetem. - Proszę pana, mam tylko jedną prośbę.
Wiesz, że nasz rząd nie jest stabilny.
Nie ma pewności, jak długo pozostaniemy w mocy.
Oczywiście, że nie. -Ale wy, biurokraci będziecie tu aż do emerytury.
I cokolwiek chcecie, musi się stać.
Ma pan rację.
Czekałem cztery godziny, by powiedzieć dokładnie to samo.
Cztery godziny?
Dobrze.
Zajmijcie się tym.
Słucham?
Tak, poczekaj Kurien.
Ranjit, to Kurien.
Słucham? Tak?
W porządku. Dobrze.
W porządku.
Co się stało? - Kończy się jedzenie w obozie.
Więc co zrobią? - Kurien wysłał Ibrahima do doków.
Jest tam statek, gdzie kupowali rzeczy do supermarketu.
Zauważył tam jakąś aktywność. - I? -I Kurien tam jedzie.
Może dostanie jedzenie. - A ty nie powinieneś jechać?
Dlaczego? Znów chcesz się wydrzeć na George'a?
Pojadę tam, wrócę z pustymi rękami, George będzie mnie obwinił, a ty będziesz na niego krzyczeć.
Pełen ubaw.
No weź, Ranjit.
Ranjit.
Jesteś negocjatorem, kochanie.
Oni nie umieją dokonać tego, co ty.
A jeśli mi się nie uda?
Uda ci się.
Uda.
Taki już jesteś.
PORT SHUWAIKH, SAFAT, KUWEJT
To na pewno nie jest statek dostawczy. Wygląda na to, że przygotowują się do odpłynięcia.
Chodźmy sprawdzić.
Przepraszam, jesteś Indusem?
Tak. A co? - Nic. Czy ten statek może popłynąć wszędzie?
Tak, jest jakiś problem?
Nie... czy oni pozwolą ci odpłynąć?
Zabieramy śmieci.
Śmieci?
Ej grubasie, chodź tu.
Kto martwi się o śmieci w środku wojny?
Ja. Jestem kapitanem tego statku.
Nasza firma ma umowę w tej sprawie. Coś jeszcze?
Kapitanie, ilu ludzi może pomieścić ten statek?
Około 500. Ale nawet nie myśl o tym.
Zastanawiasz się, czy zapłacę?
Ej, idźcie.
Szybko! Już, już!
Już się zastanowiłem. Ale nie biorę żadnego Kuwejtczyka. -Oczywiście.
Ile za jedną osobę?
5 000 dolarów. - Ej!
Kto płaci 5 000 dolarów za śmieci? - Mogę je wyrzucić na środku morza.
Kogo bym wziął? - A co cię obchodzą nazwiska?
Mogę zapłacić 200 dolarów za osobę.
Dlaczego miałbym ryzykować życie za 200 dolarów?
Ale możesz za 100 000 dolarów, nie?
200 dolarów za osobę. 500 osób. To daje razem 100 000 dolarów.
To dwu godzinna podróż. Wszystkie pieniądze będą twoje.
Chodźmy, Kurien.
I co teraz? - Nie patrz do tyłu, idź prosto.
Chwileczkę. W porządku.
Ale nie będę za nich odpowiadał. W porządku?
Zdobądź pieniądze i przyprowadź tu ludzi do północy. Ale żadnego Kuwejtczyka.
Poonawala?
Szejkowie mają spotkanie.
Nie zaprosili nas?
Gdziekolwiek zabierze was statek, skontaktujcie się z Czerwonym Krzyżem i ubiegajcie się o status uchodźcy.
Rozmawiałem z kapitanem. Będzie 200 dolarów za osobę.
Możecie sobie na to pozwolić.
Osobiście uważam, że to ryzyko warte pojęcia.
To wojskowy czołg, to pistolety, a to Policja.
Kochanie, dlaczego?
Amrita, Simmu nie jest jeszcze gotowa? Nie spakowałyście się?
Po co się pakować, jeśli nigdzie się nie wybieramy?
Tato, daj mi moją książkę. - Oddaj ją.
Nie bądź dziecinna. - Chyba zapomniałeś pendżabskiego.
"Pójdę tam, gdzie mój mąż."
Nie zmuszaj mnie, Ranjit. Nigdzie się bez ciebie nie ruszam.
To ty powiedziałeś, że nasz los jest spleciony z losem innych.
Dlaczego po prostu nie powiesz, że prawdziwym problemem są śmieci?
Słucham? - Mówi Sanjeev Kohli, panie Katiyal.
Dzwoni pan po długim czasie. Gdzie się pan podziewał przez te wszystkie dni?
Cóż, nie mogłem nic wymyśleć.
Ale teraz rozmawiamy z Jordanią, by wpuścili Indusów do Ammanu.
Ammanu?
Amman jest 1000 kilometrów stąd. I będziemy musieli przejechać przez Irak.
Panie Kohli, łatwo panu mówić.
Ale jak się tam dostać? - To jedyna opcja, jaką mamy.
I nawet nie została jeszcze potwierdzona.
To proszę ją potwierdzić.
Ponieważ nie możemy tu zostać na długo, to na pewno jest potwierdzone.
Jeszcze jedno, panie Kohli. Wysyłam stąd 500 osób statkiem.
Proszę postarać się zapewnić im azyl.
Podam panu szczegóły. I proszę nie spocząć na laurach.
Zostało tu jeszcze 150 tys. osób.
Proszę pana, jak pojedziemy z nimi... - Pojedziecie z Kurienem.
Kurien, zaopiekuj się nimi.
Nie martw się.
Chodźcie.
Ranjit.
Dziękuję, kolego. - Powodzenia.
Dbaj o siebie.
Ranjit. Co powiedziałeś?
Najpierw kobiety i dzieci, a potem starcy.
Ale tu jadą tylko bogaci. - To naprawdę niesprawiedliwe, panie Katiyal.
Tylko dlatego, że nie możemy dać pieniądzy... - Wiem, że nie ma pan pieniędzy.
I ci ludzie też ich nie mają. Ale ja mam i nie jadę.
Nie ma sensu zazdrościć tym, którzy jadą. Zresztą muszą zapłacić. -A my?
Sami mamy się sobą zająć? - Nie powiedziałem tak.
Nadal jestem tutaj z wami.
Joseph, wsiądź do autobusu. - Dobrze.
Niech pan posłucha...
Dosyć! Wystarczy tego!
Udowodnię, że Amrita się myli i znów zacznę być starym Ranjitem, którego nikt z was nie polubi!
Robię, co mogę.
Nie proście o więcej.
Głowy w dół!
Daj. - Masz.
No jedz, Simu.
Pikantne indyjskie jedzenie i whisky.
Wiem, że jest pan słownym człowiekiem.
Więc dlaczego pan oszukuje?
Oszukuję?
Powiedział pan, że jestem teraz Emirem.
Nie powinienem wiedzieć, że nielegalnie wysyła pan 500 Indusów?
Mogą jeszcze stąd odpłynąć. Wystarczy, że zapłaci pan Emirowi.
Już zapłaciłem.
Dwiema butelkami whisky i tym.
Chcę 100 000 dolarów.
Powiedziałem, że się myliłem.
Nie jest pan Emirem.
Gdyby pan nim był, wiedziałby pan o transakcji w Bagdadzie.
Jakiej transakcji? -Proszę porozmawiać z Ministrem Spraw Zewnętrznych.
Wszyscy wiedzą, że jeśli USA zainterweniuje, Irak nie będzie miał już Kuwejtu.
Ale na pewno oni będą mieli bogactwa Iraku.
Wszystkie te pieniądze pójdą do szwajcarskiego banku.
A pana rząd poprosił mnie, bym zrobił to dla nich.
Proszę zadzwonić do Bagdadu i puścić autobusy.
W przeciwnym razie pana prezydent Saddam Husajn powiesi pana jak Fawada.
Chcę teraz 100 000 dolarów!
Mogę porozmawiać z Tarikiem Azizem? Mówi Ranjit Katiyal. -Panie Ranjit!
Proszę przestać. To nie jest konieczne.
Proszę dokończyć kolację. Nalegam, majorze.
Ranjit, nigdy mi nie powiedziałeś o transakcji.
Bo żadnej nie było. - Więc ty...
Nie miałem innego wyjścia. - A jak to sprawdzi?
Nikt nie będzie sprawdzał Saddama.
Ale ten major na pewno coś zrobi.
Mam nadzieję, że nie naraziłem 150 tys. osób by uratować 500.
Słucham? - Panie Katiyal, o tej porze?
Panie Kohli, wyjeżdżam z moimi ludźmi rano do Jordanii. -Jordanii? Co się stało?
Nigdy nie ufałem irackiej armii. Sytuacja jest tu coraz gorsza.
Ale nie możecie jeszcze jechać do Jordanii. Zaczęliśmy z nimi negocjacje.
A oni nie podjęli jeszcze decyzji. - To niech się pan postara by ją podjęli.
Nie mamy innej opcji. -Jazda tam z tyloma ludźmi jest niebezpieczna.
Pozostanie w Kuwejcie jest jeszcze bardziej niebezpieczne.
Proszę dać mi kilka dni. Porozmawiam z Ministerstwem Lotnictwa Cywilnego.
Panie Kohli, proszę się pośpieszyć. Proszę otworzyć dla nas granicę Jordanii.
Ponieważ wyjeżdżamy.
Dobranoc.
Halo? Czy mogę rozmawiać z Amritem Palem?
Wiem, że jest późno, ale to bardzo pilne. - To Kuwejt, a to Jordania.
Odległość stąd, dotąd wynosi 1091 km.
I dlatego potrzebuję waszej pomocy. Zbierzcie tylu ludzi, ile możecie.
Ahmed.
Joseph, powiedz im, że wszyscy wyjadą w grupach 3-4 pojazdy. -Ok.
I wszyscy spotykamy się na granicy Al-Dżahra. A stamtąd pojedziemy razem. -W porządku.
Sprawdziłeś, czy w każdym pojeździe są młodzi mężczyźni? -Tak.
Ok!
Gdzie jest Ibrahim? - Nie wiem, proszę pana.
Ok, nie martw się o to.
Więc teraz ty robisz zamieszanie zamiast George'a.
Proszę pana, nie jadę.
Nie bez Shazin.
Nie mogę. Zostanę tu i będę jej szukać.
Jeśli chcesz ją znaleźć, powinieneś jechać naprzód.
Zostając tutaj udowadniasz, że straciłeś nadzieję by ją zobaczyć.
Spróbuj poszukać jej tam, gdzie zmierzają wszyscy Indusi.
Dobrze, że stąd odjeżdżamy.
Bóg wie, jak tam będzie. - Na pewno lepiej niż tutaj.
Co powiedziała? - Co?
Jest twoim sponsorem, tak? - Sponsorem? -Jest Kuwejtką?
Pracowałaś dla niej, prawda? - Nie, proszę pana. -Dlaczego się wtrącasz?
To on jest dzieckiem, nie ja.
Mówiła po arabsku. Jesteś Kuwejtką, prawda?
Mówię ci... - Myślisz, że jestem idiotą?
Panie George! - Gdzie idziesz?
Dlaczego wysiadłeś z autobusu!? Mam coś załatwić na piśmie od Saddama?
Dowiedziałem się czegoś. W autobusie jest tykająca bomba. -Co?
Ta kobieta z Preethi jest Kuwejtką.
Wiem. - Wie pan?
I mimo to pozwolił pan jej pozostać w obozie?
Gdyby iracka armia ją wtedy znalazła, pocięliby nas wszystkich na kawałki.
Ale nie pocięli, wciąż żyjesz, nie? Chodźmy.
Czy to żart, panie Ranjit?
Jeśli armia iracka dowie się, że wieziemy autobusem Kuwejtkę...
...wtedy nasze życie będzie w niebezpieczeństwie.
Mamy zostawić kobietę i dziecko na śmierć, bo jest Kuwejtką?
Nie mogę tego zrobić, George.
Co?
Martwi się pan o życie tej Kuwejtki, a nie o nasze?!
Nie ma pan prawa tego robić.
To złe.
Ranjit!
Każ jej, żeby wyszła. - Słucham? -Każ jej wyjść.
Ale gdzie ona pójdzie? - Proszę się odsunąć. No już.
Daj mi dziecko.
Ale... - Chodź.
Proszę pana... - Chodź.
Idź.
Proszę pana! - Idź.
Idź.
Zejdź.
Mam prawo ryzykować swoje życie, czy to też mam ci dać na piśmie?
Wsiadaj.
Nazywa się Tasneem. Pojedzie z nami do Ammanu. Jest Kuwejtką.
Możesz jechać z nami, w naszym samochodzie.
*Moje oczy pragną... *
*... by nigdy nie oderwały* *od twojej twarzy wzroku. *
*W moim śnie... *
*... marzę tylko o tobie. *
*Wszystkie drogi świata* *prowadzą do ciebie. *
*Tak bardzo cię kocham. *
*Nawet nie wyobrażasz* *sobie jak bardzo. *
MINISTERSTWO LOTNICTWA CYWILNEGO NOWE DELHI
Kohli, mamy propozycje. Rozmawiamy z szefem sił powietrznych.
Będziemy musieli ewakuować ich samolotem. - 170 tys. ludzi w samolotach sił powietrznych?
Wiem, że to niemożliwe. - To co?
Rano wezwano szefa Air India. Samoloty Air India mogą to zrobić, prawda?
Ale cywilne samoloty w strefie działań wojennych? To szaleństwo.
Dwa daktyle. Przerywamy post, czy jemy posiłek?
Ja wezmę, jak nie chcesz.
Proszę.
Nie, mamo, nie daktyle, chcę coś innego. - Zjedz.
Kiedy dotrzemy do Indii, zjemy Jalebi, ok? Dobra dziewczynka.
Musicie nam pomóc w ewakuacji.
Jesteśmy cywilnymi pilotami, nie pilotami sił powietrznych.
Już rozmawiałem z szefem Air India. - I co z tego?
To my będziemy latać do strefy działań wojennych, a nie on.
Gdybyśmy chcieli ryzykować życie, dołączylibyśmy do sił powietrznych.
Może sam pan tam poleci?
Proszę pana, mogę?
Posłuchajcie, nikt was nie zmusza.
To wasz wybór, czy chcecie lecieć, czy nie. Ale 170 tys. ludzi czeka na nas w Jordanii.
Ich jedynym błędem jest to, że są Indusami, ale nie są z nami spokrewnieni.
Nie mogę podać wam powodu, byście ryzykowali swoim życiem dla nich.
To sami musicie znaleźć powód by ich uratować.
Meher.
Widziałem w telewizji tyle wiadomości.
Ale nigdy nie myślałem, że sami się w nich znajdziemy.
Indyjscy uchodźcy w Kuwejcie z powodu Iraku.
To takie dziwne, prawda?
A tak.
Minister się pytał, kto za to wszystko zapłaci?
Myślę, że Ministerstwo Finansów będzie musiało zainterweniować.
Porozmawiasz z nimi, czy ja mam to zrobić? - Niech pan z nimi porozmawia.
Nie mają żadnych dokumentów, więc postaram się o tymczasowe paszporty.
Ranjit!
Nie wysiadaj z samochodu.
Jestem Indusem. Wszyscy jesteśmy Indusami.
Dostaliśmy pozwolenie od prezydenta Saddama by pojechać do Jordanii. -Dokumenty. Paszport! Pokaż mi paszport!
Nie zniszcz teraz niczego! Wracaj!
Pokaż mi paszport. -Nie mam. Ale zapewniam was... -Kuwejtczyk?
Nie jesteśmy Kuwejtczykami! - Przestań!
Paszport! - Wsiadaj do samochodu, Amrita!
Jesteśmy Indusami, proszę pana.
Są tu jeszcze dwie osoby. Chcę jeszcze dwa paszporty. -Nie, nie.
Wszyscy jesteśmy Indusami. Nie mamy paszportów.
Kuwejtka? - Nie! Induska!
To Kuwejtka! - Jesteśmy Indusami!
Mam dolary! - Wezmę pieniądze i twoją żonę.
Jest Kuwejtką. Niech moi chłopcy się trochę zabawią.
Ranjit!
Przestań! Zostaw mnie! Ranjit!
Pomocy!
Proszę, nie... Proszę!
Rzuć broń, a przeżyjecie.
Nie, na pana poziomie nie da się tego załatwić, panie Kohli.
Dlaczego pan się kłóci, panie Chapekar? Mówiłem, że minister z wydziału Kuwejtu...
Panie Kohli, bez potwierdzenia sekretarza w ambasadzie Ammanu, nie możemy wydać tymczasowych paszportów. AMBASADA INDII, AMMAN, JORDANIA
Proszę zrozumieć. -Proszę ich wpuścić, a ja poproszę ministra by z panem porozmawiał.
GRANICA IRACKO-JORDAŃSKA
Co teraz?
Otworzą bramę?
Dobra robota, Kohli.
Proszę pana.
Proszę pana, co teraz? - Gdzie są inni?
Niektórzy są z Josephem. A reszta siedzi w autobusach.
Przepraszam, panie Katiyal.
Jedno pytanie. - Nie teraz.
Panie Poonawala, proszę usiąść w autobusie.
Ranjit, jest tu tyle flag, ale gdzie flaga Indii?
Zajmij się nią. - Dobra.
Trzymaj moją rękę, Simu. - Odsuńcie się.
Panie Kohli, mógłbym poprosić o pisemne polecenie, ale nie zrobię tego.
Proszę poczekać.
Słucham? Tak, Mohan?
Są na lotnisku? -Już przyjechali, a pan zatrzymuje ich przez biurokrację.
Panie Kohli, mógłby pan na chwilę być cicho? Proszę!
Tak?
Tak, zrobię coś. Proszę dać mi trochę czasu.
Panie Chapekar, to są nasi ludzie.
Wystaczająco już wycierpieli. Proszę ich nie skazywać na więcej cierpień, czekając na rozkazy.
Proszę.
Przepraszam, proszę pana.
Jest nas około 170 tysięcy Indusów. Przyjechaliśmy z Kuwejtu.
I nie mamy pojęcia, co robić.
Ci wszyscy ludzie tam czekają na te same informacje.
Pan też musi poczekać, proszę. -Saddam wtargnął do naszych domów, a pan każe nam czekać?
Nie ma się co gorączkować.
Naprawdę nic nie wiem.
Proszę.
Słucham? Tak, z Delhi. Proszę mówić.
Tak. W porządku, proszę pana. Dobrze. Dziękuję.
*Indie zawsze o tobie pamiętały, * *choć ty o nich zapomniałeś. *
*Ty żyłeś dalej, a one* *dla ciebie umierały. *
*Słysząc twój ból, przybyły* *zostawiając wszystko za sobą. *
*Na twojej drodze, na każdym* *zakręcie, stoi ze szczęściem. *
*Zostawiając wszystko za sobą. *
*Indie zawsze o tobie pamiętały, * *choć ty o nich zapomniałeś. *
Następny. - Behram Poonawala.
Tak, następny.
Meher Poonawala. - Daljit Singh.
Następny. Imię i nazwisko?
Proszę pani, imię i nazwisko?
Shazin. - Shazin jak?
Shazin Durrani.
A pan? - Ibrahim Durrani.
Mąż i żona?
*Spędzały każdą chwilę* *martwiąc się o ciebie. *
*Świat był z tobą, * *gdy one były same. *
*Spędzały każdą chwilę* *martwiąc się o ciebie. *
*Świat był z tobą, * *gdy one były same. *
*Łzy, które były, * *prowadziły do szczęścia. *
Kto decyduje o miejscach?
Znaczy, kto siedzi w pierwszej klasie, a kto w ekonomicznej?
Zaraz sprawdzę, proszę pana. Przepraszam.
W przeciwnym razie jest to bardzo niesprawiedliwe.
Kohli.
Gratulacje.
Pierwszy lot zaraz wystartuje.
*Matko, salutuję ci. *
Największa akcja ratunkowa na świecie. Piloci z Air India, Indian Airlines...
...i indyjskich sił powietrznych zrobili takich lotów 488.
Indie sprowadziły do domu samolotami ponad 110. tys. ludzi, którzy utknęli w innym kraju.
Świat nigdy nie był, ani prawdopodobnie nigdy nie będzie świadkiem operacji ratunkowej na taką skalę.
Przywieźliśmy naszych ludzi z powrotem całych i zdrowych.
Gratulacje, proszę pana. - Dziękuję.
Wielu urzędników, których nigdy nie spotkaliśmy...
...takich jak Sanjeev Kohli, sprawili, że stało się to możliwe.
Ptaszek poleciał. - Samolot poleciał.
Simu poleciała. - Nie!
Mama poleciała. Ja poleciałem. Jak mogę latać?
MIĘDZYNARODOWE LOTNISKO SAHAR BOMBAJ
*Indie zawsze o tobie pamiętały, * *choć ty o nich zapomniałeś. *
Nawet dzisiaj denerwuję się, gdy w Indiach są jakieś problemy.
Nadal jestem cyniczny. Ale gdy wszedłem do ostatniego samolotu...
...nigdy już nie zapytałem, co mój kraj dla mnie zrobił.
Inwazja Iraku na Kuwejt w 1990 roku uczyniła ze 170 tys. Indusów bezdomnych.
Ludzie tacy jak pan Mathunny Mathews i pan Vedi stanęli na wysokości zadania i przy wielkim poświęceniu...
...wraz z rządem Indii, umożliwili wszystkim Indusom porzuconym w Kuwejcie dotrzeć bezpiecznie do Indii.
To największa ewakuacja w historii świata.
Postać Ranjita Katiyala bazuje na czynach pana Mathunny Mathewsa i pana Vediego podczas ewakuacji Kuwejtu.
*Indie zawsze o tobie pamiętały, * *choć ty o nich zapomniałeś. *
*Ty żyłeś dalej, a one* *dla ciebie umierały. *
*Słysząc twój ból, przybyły* *zostawiając wszystko za sobą. *
*Na twojej drodze, na każdym* *zakręcie, stoi ze szczęściem. *
*Zostawiając wszystko za sobą. *
*Indie zawsze o tobie pamiętały, * *choć ty o nich zapomniałeś. *