Enobarbus.
Hoe nu, vriend Eros?
Waar is Marcus Antonius?
Hij loopt in de tuin.
Hier komt hard nieuws bij kijken.
Hij zal weldra naar je verlangen.
Ik zal je naar hem toe brengen.
Als het echt liefde is,
vertel me hoeveel.
Er is bedelarij in de liefde die kan worden gerekend.
Ik zal bepalen hoe ver ik Belov'd moet zijn.
Dan moet je een nieuwe hemel, een nieuwe aarde ontdekken.
Neen, maar deze arrogantie van onze generaal overtreft de maatregel:
het hart van zijn kapitein, dat in de schermutselingen van
grote gevechten de gespen op zijn borst heeft doen barsten,
verloochent alle drift, en is de blaasbalg en de ventilator
geworden om de lust van een zigeuner te verkoelen.
Je zult in hem zien dat de drievoudige pilaar
van de wereld "d in een dwaas" verandert.
Gelach
Nieuws, mijn goede heer, uit Rome.
Welk nieuws uit Rome?
Laat Rome in tiber smelten en de brede boog van het rang'd rijk vallen!
Hier is mijn ruimte.
Koninkrijken zijn Clay.
Onze mestgrond voedt zowel dieren als mensen.
De nobelheid van het leven is om zo te doen.
Spreek niet tegen ons.
Wordt Caesar met Marc Antony zo gering gewaardeerd?
Meneer, soms als hij niet Antony is
hij komt te kort voor die geweldige
kwaliteit die nog steeds bij Antony hoort.
Alexas,
lieve alexa,
waar is de waarzegger die je zo aan de koningin hebt geprezen?
Waarzegger!
Is dit de man?
Is het niet, meneer, die dingen weet?
In het oneindige boek van geheimhouding van de natuur,
een beetje kan ik lezen.
Laat hem je hand zien.
Beste meneer, geef me geluk.
Ik maak niet, maar voorzie.
Bid dan, voorzie me er een.
Je zult nog veel eerlijker zijn dan je bent.
Hij bedoelt in vlees.
Neen, hoor hem!
Goed nu, een uitstekend fortuin!
Laat me in de voormiddag met drie koningen
trouwen en ze allemaal weduwe worden.
Laat me een kind krijgen op mijn vijftigste, en dan met
Octavius ​​Caesar trouwen en me vergezellen met mijn minnares.
Je zult de dame overleven die je dient.
Uitstekend.
Ik hou meer van een lang leven dan van vijgen.
Je hebt vroeger een eerlijker fortuin
gezien en bewezen dan dat wat komen gaat.
Weg, gek!
Ik vergeef je voor een heks.
Dan?
Fulvia, je vrouw, kwam voor het eerst in het veld.
Tegen mijn broer Lucius?
En toen bundelden ze hun krachten tegen
Caesar, die hen spoedig uit Italië verdreef.
Nou, wat is het ergste?
De aard van slecht nieuws infecteert de verteller.
Als het om de dwaas of lafaard gaat.
Over dingen die voorbij zijn, zijn met mij gedaan.
'Dit is dus wie me de waarheid vertelt, hoewel in zijn verhaal de dood ligt,
Ik hoor hem terwijl hij vleit.
Labienus... dit is stijf nieuws...
Heeft met zijn Parthische strijdmacht Azië uitgebreid:
Van de eufraat schudde zijn zegevierende
banier van Syrië naar Lydia en naar Lonia.
Terwijl...
Antonius, zou je zeggen.
- Mijn Heer. - Spreek me thuis aan.
Hak niet de algemene tong fijn.
Noem Cleopatra zoals ze in Rome wordt genoemd.
Bespot me met fulvia's zin!
Van Sicyon, hoe is het nieuws?
Meneer,
de dame fulvia, je vrouw...
Is dood.
- Waar stierf ze? - In sicion.
Het ga je een tijdje goed.
Er is een grote geest heengegaan.
Zo verlangde ik ernaar.
Wat onze minachting vaak van ons wegslingert,
we wensen het weer van ons.
Het is goed dat ze weg is.
Ik moet van deze betoverende koningin afbreken.
Ik verlies mezelf in doping.
Enobarbus!
Wat is uw genoegen, meneer?
Ik moet met haast van hier.
Wel, dan doden we al onze vrouwen.
We zien hoe dodelijk onvriendelijkheid voor hen is.
Als ze ons vertrek lijden, is de dood het woord.
Ik moet weg zijn.
Laat vrouwen onder een dwingende gelegenheid sterven.
Het was jammer om ze voor niets weg te gooien,
hoewel tussen hen en een grote zaak,
zouden ze als niets gewaardeerd worden.
Cleopatra, die dit maar het minste
geluid vangt, sterft onmiddellijk.
Ik heb haar twintig keer zien sterven op een veel slechter moment.
Ik denk echt dat de dood haar een of andere liefdevolle
daad begaat, ze heeft zo'n snelheid in het sterven.
Ze is sluw voorbij het denken van de mens.
Alack, meneer, nee,
haar passies zijn gemaakt van niets anders dan pure liefde.
We kunnen haar geen winden en wateren zuchten en tranen noemen;
het zijn grotere stormen en stormen dan almanakken kunnen melden.
Had ik haar nooit gezien.
O, meneer, u had toen een prachtig stuk werk ongezien achtergelaten.
Fulvia is dood.
Meneer?
Mijn vrouw is dood.
Fulvia?
Dood.
Waarom meneer,
geef de goden een dankbaar offer.
Als er geen vrouwen meer waren dan fulvia, dan had je
inderdaad een snijwond en was de zaak te betreuren.
Dit verdriet wordt gekroond met troost.
De zaak die ze hiermee in Rome aan de orde heeft
gesteld, kan mijn afwezigheid niet verdragen.
En de zaak die je hier hebt
aangesneden kan niet zonder jou zijn,
vooral die van Cleopatra,
die volledig afhangt van uw aanwezigheid.
Geen lichte antwoorden meer.
Want niet alleen de dood van fulvia, maar
ook brieven uit Rome smeken ons thuis.
Veel is aan het broeden.
Sextus pompeius heeft Caesar de moed gegeven
en voert het bevel over het rijk van de zee.
De kant van de wereld is in gevaar.
Laat onze officieren op de hoogte zijn van ons doel.
Nu zie je, lepidus.
Uit Alexandrië is dit het nieuws.
Hij vist, drinkt
en verspilt de lampen van de nacht in feestvreugde.
Nauwelijks gaf het publiek of stop om te denken dat hij partners had.
Je zult daar vinden
een man die de som is van de fouten van alle mannen.
Nobla octavius!
Zijn fouten in hem lijken als de sterren aan de hemel.
Vuriger door de duisternis van de nacht.
Erfelijk in plaats van gekocht wat hij
niet kan veranderen dan wat hij verkiest.
Je bent te toegeeflijk.
Laten we toegeven dat het niet verkeerd is om in Cleopatra's bed te rollen.
Om een ​​koninkrijk voor een vrolijkheid te geven, om te
zitten en de beurt te houden om te fooien met een slaaf,
om 's middags de straten op te winden en te
staan ​​met schurken die naar zweet ruiken.
Zeg dat dit hem wordt,
daar zijn kalmte inderdaad zeldzaam moet zijn, wie deze dingen niet kunnen bezoedelen.
Nog,
mag dit op geen enkele manier zijn folteringen verontschuldigen
als we zo'n groot gewicht in zijn lichtheid dragen.
Hier is meer nieuws.
Uw biedingen zijn gedaan, edele Caesar.
Pompey is sterk op zee,
en het lijkt erop dat hij de geliefde is van degenen die alleen Caesar hebben gevreesd.
Ik had niet minder moeten weten.
Geen enkel vaartuig kan naar voren gluren,
maar het is zo snel genomen als gezien!
Pompey's naam valt meer op dan zijn oorlog kon weerstaan.
Antonius,
laat je wulpse wassails.
Toen hij eens uit Modena werd geslagen,
op zijn hielen volgde hongersnood.
Hij dronk de muffe paarden en de
vergulde plas waar beesten bij hoesten.
En dit alles werd nog steeds gedragen als een
soldaat met meer geduld dan wilden konden lijden.
'Het is jammer van hem.
Laat zijn schaamte hem snel naar Rome drijven.
Het is tijd dat we ons allebei het veld laten zien.
Pompey gedijt in onze ledigheid.
Morgen, Caesar, zal ik u terecht kunnen
vertellen, zowel over zee als over land...
Tot welke ontmoeting, het is ook mijn zaak.
Afscheid.
Vaarwel, mijn heer!
Als de grote goden rechtvaardig zijn, zullen ze
de daden van de rechtvaardigste mensen bijstaan.
Nee, waardige pompey, ze zullen je niet ontkennen.
Ik zal het goed doen.
De mensen houden van mij,
en de zee is van mij;
mijn krachten zijn Crescent.
Marcus Antonius in Egypte zit aan
tafel en zal buiten geen oorlogen voeren.
Caesar krijgt geld waar hij harten verliest.
Lepidus vleit beide, maar
geen van beiden geeft om hem.
Caesar en lepidus zijn in het veld.
Een machtige kracht die ze dragen.
Hier heb je dit? Het is vals.
- Van Silvius, meneer. - Hij droomt.
Ik weet dat ze samen in Rome zijn op zoek naar Antony.
Maar alle charmes van de liefde binden
de libertijn vast in een veld van feesten.
Houd zijn hersens aan het roken.
- Laat Cleopatra zijn eetlust opwekken. - Man: Pompeius!
Pompeius!
Hoe nu, Varrius?
Dit is zeer zeker, mijnheer!
Marcus Antonius wordt elk uur in Rome verwacht.
Menas, ik had niet gedacht dat deze verliefde wellustige
zijn helm zou hebben gedragen voor zo'n kleine oorlog.
Zijn soldaatschap is twee keer de andere twee.
Dus ons roeren kan uit de schoot van de weduwe van Egypte
pluk de ne'er-lust-vermoeide Antony.
Ik kan niet denken dat Caesar en Antony het goed met elkaar eens zullen zijn.
Zijn overleden vrouw heeft Caesar overtreden.
Zijn broer voerde oorlog tegen hem.
Ik weet het niet, Menas.
Ware het niet dat we tegen ze allemaal opstaan,
Het was duidelijk dat ze hun zwaarden onderling zouden trekken.
Goede enobarbus, smeek uw kapitein
om zachte en vriendelijke spraak.
Ik zal hem smeken om te antwoorden zoals hijzelf.
Als Caesar hem verplaatst,
laat Antony over Caesars hoofd kijken en zo luid spreken als Mars.
Uw toespraak is passie.
Maar, bid u, roer geen sintels op.
Welkom in Rome.
Dank je.
Zitten.
Ga zitten, meneer.
Nee, dan.
Ik leer dat je dingen aanneemt die
niet zo zijn, of die je niet aangaan.
Ik moet lachen als, maar voor niets of een beetje,
Ik zou mezelf beledigd moeten
zeggen, en met jou vooral ik' de wereld
wanneer je je naam moet laten klinken, het maakt mij niet uit.
Dat ik in Egypte was, Caesar, wat ging jou niet aan?
Niet meer dan mijn verblijf hier in
Rome voor jou in Egypte zou kunnen zijn.
Je vrouw en broer voerden oorlogen tegen mij.
En jij was het woord van oorlog.
U vergist zich in uw bedrijf.
Mijn broer voerde zijn oorlogen tegen ons allebei.
Hiervan hebben mijn eerdere brieven u tevreden gesteld.
Als je een ruzie wilt oplossen, moet het niet hiermee zijn.
Je hebt je excuses opgelapt.
Niet zo, niet zo.
Ik ben uw partner in deze zaak.
Je hebt het artikel van je
eed zacht gebroken, Caesar.
Waarvan je nooit een tong zult hebben om me van te beschuldigen.
- Ceasar. - Antony: Nee, lepidus. Laat hem spreken.
De eer is heilig waarover hij nu spreekt,
stel dat ik het niet zou hebben.
op caesar,
het artikel van mijn eed.
Om me wapens en hulp te lenen als ik
ze nodig had, wat jullie allebei ontkenden.
Verwaarloosd, liever.
De waarheid is dat mijn vrouw me uit Egypte deze oorlogen hier heeft laten maken.
Waarvoor, op mijn eer,
vraag ik u hierbij om vergeving.
Edel gesproken.
Als het u behaagt, dwing dan
de smarten tussen u niet verder af.
Vergeet ze stil.
Want het kan niet zo zijn, we blijven in vriendschap.
Maar als ik wist welke band ons standvastig
zou houden van rand tot rand van de wereld,
Ik zou het nastreven.
Geef me verlof, Caesar.
Spreek, agripa.
Je hebt een zus aan moeders
zijde, bewonderde Octavia.
Grote Marc Antony is nu weduwnaar.
Zeg het niet, Agrippa.
Als Cleopatra je hoorde, was je
terechtwijzing terecht van onbezonnenheid.
Ik ben niet getrouwd, Caesar.
Laat mij Agrippa verder horen spreken.
Om jullie in eeuwige vriendschap
te houden, om jullie broers te maken
en om je harten te breien met een onmiskenbare knoop
breng Antony Octavia naar zijn vrouw.
Haar schoonheid claimt niet minder een echtgenoot dan de beste van de mannen.
Haar deugdzaamheid en haar algemene genaden spreken datgene wat niemand anders kan uiten.
Door dit huwelijk, alle kleine
jaloezieën die nu groot lijken
zou dan niets zijn.
Zal Caesar spreken?
Pas als hij hoort hoe Antony wordt
geraakt door wat er al is gezegd.
Welke kracht zit er in Agrippa, als ik zou zeggen
"agrippa, zij het zo", om dit goed te maken?
De macht van Caesar.
Vanaf dit uur regeren de harten
van broeders in onze liefdes,
en zwaaien met onze geweldige ontwerpen.
Laat me je hand hebben.
Daar is mijn hand.
Een zuster die ik je nalaat van wie geen enkele broer ooit zo veel heeft gehouden.
Laat haar leven om zich bij onze koninkrijken en onze harten
aan te sluiten en nooit meer weg te vliegen van onze liefdes.
Gelukkig, amen.
Ik dacht er niet aan om mijn zwaard te trekken 'tegen pompey,
want hij heeft mij de laatste tijd grote hoffelijkheden opgelegd.
De tijd doet een beroep.
Van ons moet weldra gezocht
worden, anders zoekt hij ons op.
Waar ligt hij?
Over de berg misena.
Wat is zijn kracht?
Over land? Groot en toenemend;
maar over zee is hij een absolute meester.
Hadden we samen gesproken!
Haast ons ervoor.
Maar laten we, voordat we ons wapenen, de
zaken waarover we hebben gesproken afmaken.
Met de meeste blijdschap, en nodig
je uit voor het uitzicht van mijn zus,
waarheen ik je recht zal leiden.
Goed, enobarbus. Welkom uit Egypte, meneer.
Eervolle Agrippa.
Als schoonheid, wijsheid en bescheidenheid
het hart van Antony kunnen kalmeren,
octavia is voor hem een ​​gezegende loterij.
Charmiaans!
Mevrouw?
Geef me mandragora te drinken.
Waarom, mevrouw?
Dat ik dit grote tijdsverloop mag uitslapen, mijn Antony is weg.
Je denkt te veel aan hem.
0, het is verraad!
Mevrouw, ik vertrouw van niet.
Jij, eunuch mardiaan.
Wat is het genoegen van uwe hoogheid?
Niet nu om je te horen zingen.
Ik heb geen plezier in wat een eunuch heeft.
Heb je genegenheid?
Ja, vriendelijke mevrouw.
Inderdaad?
Niet in feite, want ik kan niets doen.
Toch heb ik hevige genegenheid
en bedenk wat Venus deed met Mars.
O, charmeur.
Waar denk je dat hij nu is?
Staat hij, of zit hij?
Of loopt hij?
Of zit hij op zijn paard?
O gelukkig paard, om het gewicht van Antonius te dragen.
Doe dapper, paard, want
weet je wie je beweegt?
De demi-atlas van deze aarde.
Dus we zullen...
Dus we zullen praten voordat we vechten?
De meesten ontmoeten dat we eerst tot woorden komen.
Dus laat het ons weten als je je ontevreden zwaard wilt
binden en terugdragen naar Sicilië, veel lange jeugd
dat anders moet hier vergaan.
Aan u alle drie, de senatoren
alleen van deze grote wereld,
belangrijkste factoren voor de goden.
Dit heeft ervoor gezorgd dat ik mijn marine heb opgetuigd.
Ik wil de ondankbaarheid geselen die het
ondankbare Rome op mijn edele vader wierp.
Vertel ons alsjeblieft...
Want dit is van nu...
Hoe u ingaat op de aanbiedingen die we u hebben gestuurd.
Daar is het punt.
Je hebt me Sicilië, Sardinië aangeboden.
En ik moet de zee van piraten bevrijden.
Dan om maten tarwe naar Rome te sturen.
Deze 'hebzucht om afstand te doen van niet-gehackte zwaarden.
Dat is ons aanbod.
Weet dan,
Ik kwam hier voor je als een man die bereid was dit aanbod aan te nemen.
Maar Marcus Antonius heeft me tot wat ongeduld gebracht!
Hoewel ik de lof ervan verlies door te vertellen,
toen Caesar en je broer in oorlog waren,
je moeder kwam naar Sicilië en vond haar welkom vriendelijk.
Ik heb het gehoord, pompey.
En ik ben goed gestudeerd voor een liberale dank die ik je verschuldigd ben.
Laat me je hand hebben.
Ik heb nooit gedacht, meneer, u hier te hebben ontmoet.
De bedden in het oosten zijn zacht, maar dankzij
jou die me eerder belde dan mijn doel hier,
- want ik heb er baat bij. - Goed ontmoet hier.
Ik hoop het, lepidus.
Zo zijn we het eens.
We zullen van elkaar smullen voordat we uit elkaar
gaan, en laten we loten wie er zal beginnen.
Maar ten eerste of als laatste zal uw verfijnde Egyptische kookkunst de faam hebben.
Ik heb gehoord dat Julius Caesar dik werd van het feesten daar.
U hebt veel gehoord, meneer.
Ik heb eerlijke betekenissen, meneer.
En ik heb Apollodorus horen dragen...
een zekere koningin aan Caesar in een matras.
Ik ken jou! Hoe gaat het, soldaat?
Ik heb je nooit gehaat.
Ik heb je zien vechten terwijl ik jaloers was op je gedrag.
Meneer, ik heb nooit veel van u gehouden, maar ik heb u geprezen.
Aan boord van mijn kombuis nodig ik jullie allemaal uit.
Komt u, heren?
We kwamen hier om met je te vechten.
Wat mij betreft, het spijt me dat het is veranderd in drinken.
Pompey lacht deze dag zijn fortuin weg.
Als hij dat doet, kan hij zeker niet meer terug huilen.
U hebt gezegd, meneer.
We hebben hier niet naar Mark Antony gezocht.
Ik bid u, is hij getrouwd met Cleopatra?
De zus van Caesar heet Octavia.
Echte meneer, ze was de vrouw van caius Marcellus.
Maar ze is nu de vrouw van Marcus Antonius.
Bidt u, meneer?
'Het is waar.
Dan is Caesar en hij voor altijd samen.
Ik zou zo niet profeteren.
Octavia is van een
heilig, koud en stil gesprek.
Wie zou zijn vrouw niet zo hebben?
Niet Marcus Antonius.
Hij zal weer naar zijn Egyptische gerecht gaan.
En zo kan het zijn.
Kom, meneer.
Ga je aan boord?
Zo doen zij, mijnheer.
Ze nemen de stroom van de Nijl door bepaalde schalen I' de piramide...
Hoe gaat het met jouw krokodil?
Een toast op lepidus!
- Lepidus. - Lepidus.
Pompeius, een woord.
Nou, zeg in mijn oor, wat niet?
Verlaat uw stoel, ik smeek u,
kapitein, en hoor mij een woord spreken.
Verdraag me tot anon.
Op Caesar.
Ik zou het goed kunnen laten.
Ga hangen, meneer, hangen.
Weg.
Als je me ter wille van verdienste
wilt horen, sta dan op van je bank.
Ik denk dat je gek bent.
Word jij de heer van de hele wereld?
Wat zeg je?
Word jij heer van de hele wereld?
Dat is twee keer.
Laat me zien op welke manier.
Deze drie werelddeelnemers,
deze concurrenten,
zitten in uw vaartuig.
Laat me de kabel doorknippen.
En als we worden afgeschrikt,
vallen ze naar de keel.
Alles wat er is, is van jou.
Ah, dit had je moeten doen en niet hebben gesproken.
In mij is dit schurkenstaten;
in 't was je goed van dienst geweest.
Wordt gedaan onbekend,
Ik had het achteraf goed gedaan moeten vinden.
Maar moet het nu veroordelen.
Stop en drink.
Ik zal het voor hem beloven, pompey.
Draag hem weg!
Ha, mijn dappere keizer.
We zullen nu je Egyptische bacchanaal dansen.
Laten we het dan hebben, goede soldaat.
Goede Antony, de keizer!
Koningin Cleopatra!
Wat, wil je meer?
Goede broer, laten we aan wal gaan.
Ik zal je aan wal proberen.
Welterusten.
Kom, meneer. Geef ons je hand.
Oh, Antony, we zijn vrienden.
Kom naar beneden in de boot.
Pas op dat je niet valt!
Lapidus!
Afscheid van deze geweldige kerels.
Lapidus.
Geluid en worden opgehangen.
Edele kapitein, kom!
Geef me wat muziek.
De muziek.
Muziek,
humeurig eten van ons die in liefde handelen.
Laat het met rust,
laten we biljarten, kom, charmeur.
Mijn arm doet pijn, speel maar met Mardian.
Zowel een vrouw met een eunuch speelde als met een vrouw.
Kom, wilt u met mij spelen, meneer?
Zo goed als ik kan, mevrouw.
Ik zal er nu geen.
We gaan naar de rivier.
Daar, mijn muziek speelt ver weg
Ik zal geelvinnige vissen verraden.
En terwijl ik ze opstel, denk ik dat ze allemaal
een Antony zijn en zeggen: "Aha! Je bent gepakt."
'Het was vrolijk toen je wedde op je hengelsport;
toen je duiker een gezouten vis aan zijn haak
plaatste, die hij vurig te voorschijn trok.
Die tijd?
O tijden!
O uit Italië!
Mevrouw, mevrouw...
Antonius dood?
Als je het zegt, schurk, vermoord je je minnares.
Maar goed en vrij, als je hem overgeeft, is er goud.
Ten eerste, mevrouw, het gaat goed met hem.
Wel, er is meer goud.
Maar meneer, Mark,
we gebruiken om te zeggen dat de doden gezond zijn.
Breng het daarheen, het goud dat ik je geef zal ik smelten
en giet door uw slecht uitsprekende keel.
Goede mevrouw, hoor me.
Nou, ga naar,
Ik zal.
Maar er is geen goedheid in uw gezicht!
Wil je me niet horen?
Ik heb een geest om u te slaan eer gij spreekt' St.
Maar als je zegt dat
Antony leeft, is goed,
of vrienden met Caesar en niet aan hem gevangen...
Mevrouw, het gaat goed met hem.
Goed gezegd!
En vrienden met Caesar.
Het is een eerlijke man.
Caesar en hij zijn grotere vrienden dan ooit.
Maak u een fortuin van mij.
Maar toch, mevrouw...
Ik hou niet van "maar toch".
Prithee, vriend,
giet het pakje materie in mijn oor,
het goede en het slechte samen.
Hij is bevriend met Caesar, in
gezondheidstoestand, zegt u, en, zegt u, vrij.
Gratis, mevrouw, nee. Ik heb zo'n rapport niet gemaakt.
Hij is gebonden aan Octavia.
Voor welke goede beurt?
Voor de beste draai I' het bed.
Mevrouw,
hij is getrouwd met Octavia.
De meest besmettelijke pest komt op u af!
Goede mevrouw, geduld!
Wat zeg je? Daarom, vreselijke schurk,
Ik zal uw hoofd ontharen!
Gij zult met draad worden geklopt en in pekel worden gestoofd!
vriendelijke mevrouw,
Ik die het nieuws brengen maakte niet de wedstrijd.
Zeg dat het niet zo is, een provincie die ik
u zal geven en uw fortuin trots zal maken.
Hij is getrouwd, mevrouw.
Schurk, je hebt te lang geleefd!
Goede mevrouw, blijf in jezelf.
De man is onschuldig.
Sommige onschuldigen ontkomen niet aan de bliksemschicht.
Smelt Egypte in de Nijl en vriendelijke
wezens veranderen alles in slangen!
Roep de slaaf opnieuw.
Ook al ben ik gek, ik zal hem niet bijten.
Telefoongesprek!
Hij is bang om te komen.
Ik zal hem geen pijn doen.
Deze handen missen adel
dat ze gemener zijn dan ik.
Kom hierheen, meneer.
Hoewel het eerlijk is,
het is nooit goed om slecht nieuws te brengen.
Is hij getrouwd?
Ik kan u niet erger haten dan
ik, als u nogmaals "ja" zegt.
Hij is getrouwd, mevrouw.
De goden brengen u in verwarring!
Houd je je daar nog vast?
Mevrouw, moet ik liegen?
O, ik wou dat je deed, dus de helft
van mijn Egypte was ondergedompeld
en maakte een stortbak voor geschubde shakes!
- Ga hierheen. - Ik hunker om gratie van uwe hoogheid.
Hij is getrouwd?
Mevrouw...
Hij is getrouwd met Octavia.
Ga weg.
De koopwaar die je uit Rome hebt meegebracht
is mij maar al te dierbaar.
0, ir.
Charmiaan.
't Maakt niet uit.
Ga naar die kerel, goede alexas.
Vraag hem het kenmerk van
Octavia te melden, haar jaren,
laat hem de kleur van haar haar niet weglaten.
Breng me snel op de hoogte.
Laat hem voor altijd gaan.
Laat hem niet.
Mardian, ga het Alexa vertellen.
Vertel me hoe lang ze is.
Mevrouw.
Bij het prijzen van Antonius,
Ik heb Caesar veracht.
Vele malen, mevrouw.
Ik ben betaald voor 't nu.
Je ontneemt me een groot deel van mezelf.
Gebruik mij goed in 't.
Zus,
bewijs zo'n vrouw als mijn gedachten je maken.
De jojo van de macht maakt mij,
de meest zwakke, uw verzoener.
Oorlogen tussen jullie twee zouden zijn alsof de wereld zou splijten.
Antonius.
Veel beter hadden wij tweeën kunnen liefhebben zonder
dit gemeen, als zij door ons beiden niet werd gekoesterd.
Maak me niet beledigd in uw wantrouwen.
Ik zei.
Dus.
Nou, zijn de broers uit elkaar?
Ze hebben met pompeus gezonden; Hij is weg.
Wij zijn voor Athene.
Octavia huilt om afscheid te nemen van Rome.
Caesar is verdrietig, en
lepidus, sinds Pompey's feest,
heeft last van de groenziekte.
Niet verder, meneer.
Dus de goden houden je, en laten de
harten van de Romeinen je doelen dienen.
Vaarwel, mijn liefste zuster, het ga je goed.
De elementen zijn aardig voor je.
Mijn nobele broer.
De april staat in haar ogen.
Het is de lente van de liefde, en dit zijn de buien om het voort te brengen.
Nee, lieve Octavia, je hoort nog van me.
Wees vrolijk!
Kom, meneer, kom,
Ik zal met je worstelen in mijn kracht van liefde.
Kijk, hier heb ik je, dus ik laat
je gaan en geef je aan de goden.
Adieu.
Gelukkig zijn.
Laat al het aantal sterren licht geven op uw schone weg.
Afscheid.
Waar is de kerel?
Half bang om te komen.
Ga naar, ga naar.
Kom hierheen, meneer.
Kom je in de buurt.
Meest genadige majesteit.
Heb je Octavia gezien?
Ja, gevreesde koningin.
Waar?
Mevrouw, in Rome.
Ik keek haar in het gezicht
en zag haar tussen haar broer en Marcus Antonius leiden.
Is ze net zo groot als ik?
Dat is ze niet, mevrouw.
Heb je haar horen praten? Is ze schril of laag?
Mevrouw, ik hoorde haar praten.
Ze heeft een lage stem.
Dat is niet zo goed.
Hij kan haar niet lang leuk vinden.
Zoals zij? O Isis, het is onmogelijk!
Ik denk het wel, charmeur.
Saai van tong en dwergachtig.
Wat voor majesteit is er in haar gang?
Onthoud, als je ooit naar majesteit keek.
Ze kruipt.
- Is dit zeker? - Of ik heb geen naleving.
Drie in Egypte kunnen het niet beter noteren.
Hij is heel wetens. Ik neem 't waar.
Er zit nog niets in haar.
De man heeft een goed oordeel.
Uitstekend.
Raad eens naar haar jaren, ik heb er zin in.
Mevrouw,
zij was weduwe.
Weduwe? Charmian, hoor.
Ik denk dat ze dertig is.
Houd je haar gezicht in gedachten?
Is 't niet lang of rond?
Rond zelfs af op defect.
Voor het grootste deel zijn ze ook dwaas dat dat zo is.
Haar haar welke kleur?
Blond... bruin, mevrouw.
En haar voorhoofd zo laag als ze het zou willen.
Er is goud voor u.
Gij moet mijn vroegere scherpte niet nemen.
Ik zal u weer in dienst nemen.
Ik vind u het meest geschikt voor zaken.
Ga, maak u gereed. Onze brieven zijn voorbereid.
Een correcte man.
Dat is hij inderdaad.
Wel, volgens mij is dit schepsel niets.
Niets, mevrouw.
De man heeft enige majesteit gezien en zou het moeten weten.
Heeft hij majesteit gezien?
Isis verdedigt anders, en dient je zo lang.
Alles kan goed genoeg zijn.
De wereld en mijn grote kantoor
zullen me soms van je boezem scheiden.
Al die tijd zal mijn knie voor de goden
mijn gebeden voor jou voor hen buigen.
mijn octavia,
lees niet mijn onvolkomenheden in het wereldrapport.
Ik heb mijn vierkant niet gehouden, maar...
Dat wat komt, zal allemaal volgens de regel gebeuren.
Goede nacht meneer.
Welterusten, lieve dame.
Cleopatra: Toen je een rechtszaak aanspande
om te blijven, was het tijd voor woorden.
Niet gaan dan.
Eeuwigheid was in onze lippen en ogen,
gelukzaligheid in de gebogen wenkbrauwen.
Waarzegger: En trouw vaak.
Nu, sirrah, wens je jezelf toch in Egypte?
Was ik daar nooit vandaan gekomen...
Jij ook niet.
Hallo, weer naar Egypte.
Zeg tegen mij wiens fortuin hoger zal stijgen,
Caesars of de mijne?
van Caesar.
Antony, blijf niet aan zijn zijde.
Uw geest is hoog, niet te evenaren, waar die van Caesar niet is.
Maar bij hem wordt uw engel bevreesd, overmeesterd,
maak daarom voldoende ruimte tussen jullie.
Spreek dit niet meer uit.
Aan niemand dan u;
niet meer, maar wanneer tot u.
Als je een spel met hem
speelt, verlies je zeker;
en van dat natuurlijke geluk verslaat hij u 'tegen de verwachtingen in.
Ik zeg...
Uw geest is bang om u bij hem in de buurt te regeren;
maar hij weg...
't Is nobel.
Ga weg!
Zeg tegen Ventidius dat ik met hem zou praten.
Hij heeft de waarheid gesproken,
de dobbelstenen gehoorzamen hem,
en in onze sporten faalt mijn betere sluwheid onder zijn kans.
Ventidius!
Als ik mijn eer verlies, verlies ik mezelf.
Meneer.
Je moet naar parthia! Je commissie is klaar.
Mijn doeleinden trekken me veel over. Je wint twee dagen op mij.
Meneer, veel succes.
Hoewel ik dit huwelijk maak voor mijn vrede,
in het oosten ligt mijn genoegen.
Je bleef er goed bij in Egypte.
Ja, meneer, dat hebben we gedaan.
Acht wilde zwijnen in hun geheel geroosterd
bij het ontbijt en maar twaalf personen erbij?
We hadden veel meer.
De zeldzame Egyptenaar.
Ze is een uiterst triomfantelijke dame,
als het rapport haar duidelijk maakt.
Toen ze Marcus Antonius voor het
eerst ontmoette, tuitte ze zijn hart op.
Bij de rivier de cydnus?
Daar verscheen ze in triomf.
Ik zal het je vertellen.
De schuit waar ze in zat,
als een gepolijste troon,
verbrand op het water:
De kak was goud geslagen;
paars de zeilen,
en zo geparfumeerd dat de wind er verliefd op werd,
en de riemen waren van zilver,
die op de melodie van fluiten slag hielden, en
het water dat ze sloegen sneller deden volgen,
als verliefd op hun slagen.
Voor haar eigen persoon
het bedelde alle beschrijving:
Ze lag in haar paviljoen,
doek van goud, van weefsel,
o'er- voorstellen dat Venus
waar we de fancy outwork-natuur zien.
Aan weerszijden stonden mooie jongens
met kuiltjes, als glimlachende cupido's,
met waaiers in verschillende kleuren,
wiens wind de tere wangen
leek te gloeien die ze koelden,
en wat ze ongedaan hebben gemaakt.
O, zeldzaam voor Antony.
Haar heren, zoals de nereïden,
zoveel zeemeerminnen,
verzorgde haar ik' de ogen, en maakte hun bochten aanbidding.
Aan het roer stuurt een schijnbare zeemeermin:
De zijden tackle zwelt op
met de aanrakingen van die bloemzachte handen,
die het kantoor omlijsten.
Vanaf de schuit komt een vreemd onzichtbaar
parfum in de zintuigen van de aangrenzende kades.
De stad wierp haar volk op haar uit;
en Antony, troonde ik' de markt,
zat alleen,
fluitend in de lucht;
die, op leegstand na, ook naar Cleopatra was gaan
kijken en een gat in de natuur had achtergelaten.
O, koninklijke meid.
Ze zorgde ervoor dat grote Caesar zijn zwaard naar bed legde.
Nu moet Antony haar volkomen verlaten.
Nooit.
Hij zal niet!
Leeftijd kan haar niet verwelken,
noch gewoonte muf haar oneindige variëteit.
Andere vrouwen bederven de eetlust die ze voeden,
maar ze maakt hongerig waar ze het meeste bevredigt.
Want de gemeenste dingen worden zichzelf in haar,
dat de heilige priesters haar zegenen als ze baldadig is.
Heer der heren.
Kom je glimlachen van 's werelds grote strik die nog niet is betrapt?
O gij dag van de wereld.
Spring naar mijn hart.
Octavia!
Octavia.
Dat ik u ooit een schipbreukeling zou noemen.
Je hebt me niet zo genoemd,
en dat heb je ook niet gedaan.
Ceasars zus:
De vrouw van Antony is een marktmeid naar Rome gekomen.
- Goed, mijn heer. - Mijn liefste zus,
de overspelige Antony heeft je uitgeschakeld.
Zeg het niet, mijn heer.
Ik heb hem in het oog, en zijn
zaken komen tot mij door de wind.
Waar is hij nu, mijn heer?
In Athene?
Nee, mijn meest benadeelde zus.
Cleopatra heeft hem naar haar geknikt.
In minachting van Rome wordt hij dit alles en meer gedaan.
In Alexandrië op de marktplaats,
Cleopatra en hijzelf in gouden stoelen
werden publiekelijk op de troon gezet.
Aan haar gaf hij de vestiging van
Egypte, maakte haar tot absolute koningin.
Dit in de openbaarheid?
Ik' de gemeenschappelijke show-plaats, waar ze oefenen.
- Laat Rome zo geïnformeerd worden. - De mensen weten het.
En heb nu zijn beschuldigingen ontvangen.
Wie beschuldigt hij?
Caesar.
Voor het vermoorden van pompeus op Sicilië.
We hadden hem zijn deel niet gegeven.
Dan zegt hij, hij leent me ongerestaureerde scheepvaart.
Ten slotte maakt hij zich zorgen dat Lepidus moet worden
afgezet, en omdat we al zijn inkomsten vasthouden.
Meneer, dit zou beantwoord moeten worden.
'Het is al gedaan en de boodschapper is weg.
Ik heb hem gezegd: voor wat ik heb overwonnen,
Ik geef hem deel; Maar in zijn veroverde koninkrijken,
Ik eis zoiets.
Daar zal hij nooit aan toegeven.
Daarin mag dan ook niet worden toegegeven.
Hij heeft zijn rijk afgestaan ​​aan een hoer.
Nu, wereld,
je hebt geen paar wolven meer.
En gooi al het voedsel dat je hebt tussen hen in,
de een zal de ander verscheuren.
Ik zal gelijk met u zijn, twijfel er niet aan.
Waarom?
U bent tegen mijn deelname aan deze oorlogen.
Je zegt dat het niet past.
Nou, is het?
- Is het? - Wordt niet tegen ons aangeklaagd?
Waarom zouden we er niet persoonlijk bij zijn?
Je aanwezigheidsbehoeften moeten Antony in de war
brengen, uit zijn hart halen, uit zijn hersenen halen,
uit zijn tijd, wat moet er dan niet gespaard worden.
Er wordt in Rome gezegd dat Mardian, de
eunuch en uw dienstmeisjes deze oorlog leiden.
Laat Rome zinken, en hun tongen rotten die tegen ons spreken!
Een aanklacht die we in de oorlog dragen, en als de heerser
van mijn koninkrijk zal daar voor een man verschijnen.
Spreek er niet tegen, ik blijf niet achter.
Nee, ik heb het gedaan.
Hier komt de keizer.
Is het niet vreemd, canidius,
dat uit tarentum en brundusium?
hij zo snel de lonische zee kon doorsnijden en toryne
kon opnemen? Heb je het nog niet gehoord, liefje?
Celerity wordt nooit meer bewonderd dan door de nalatige.
Een goede berisping, die wel eens de beste van de
mensen had kunnen worden, om laksheid te bespotten.
Canidius, we zullen over zee met hem vechten.
Over zee, wat nog meer?
Waarom zal mijn heer dat doen?
Daarvoor daagt hij ons uit om dat niet te doen.
Zo had mijn heer hem uitgedaagd om alleen te vechten.
Ja, en om deze strijd
te voeren bij farsalia,
waar Caesar met pompey vocht.
Maar deze aanbiedingen, die niet voor zijn voordeel dienen,
schudt hij van zich af; En dat zou jij ook moeten doen.
Uw schepen zijn niet goed
bemand, uw zeelieden zijn teamsters.
In Caesars vloot bevinden zich degenen die vaak tegen pompey
hebben gevochten, hun schepen zijn yare, de jouwe zwaar;
geen schande zal u vallen omdat u hem op zee
weigert, terwijl u zich voorbereidt op het land.
Over zee, over zee.
Waardevolle heer, daarin gooit u het absolute
soldaatschap dat u over land bezit, weg.
Leid je leger van oorlogsgemarkeerde lakeien af;
laat uw eigen bekende kennis geheel
achterwege en geef uzelf aan het toeval over.
Ik zal vechten op zee.
Ik heb zestig zeilen, Caesar geen beter.
Als we zouden falen, kunnen we dat niet doen op het land.
Canidius, onze negentien legioenen zul je over
land houden, en onze twaalfduizend paarden.
We gaan naar ons schip.
Hoe nu, soldaat?
Keizer, vecht niet over zee.
Vertrouw niet op rotte planken.
Twijfel je aan dit zwaard?
Laat de Egyptenaren en de Feniciërs op hol slaan;
we moeten overwinnen terwijl we op
de aarde staan ​​en voet aan voet vechten.
Nou, nou, weg.
Door Hercules,
Ik denk dat ik de juiste ben.
Soldaat, dat ben je.
Maar onze leider wordt geleid,
en wij zijn vrouwenmannen.
Agrippa.
Mijn Heer?
Sla niet over land, blijf heel,
provoceer geen strijd, totdat we op zee klaar zijn.
Overschrijd het voorschrift van deze boekrol niet.
Ons fortuin ligt op deze sprong.
Man: Ga naar.
Uitstel.
Vuur!
Ze zijn bij ons aan boord!
Met pensioen gaan! We hebben ons te ver verloofd!
De Egyptische koningin vliegt!
Bevestig het roer!
Met pensioen gaan.
Met pensioen gaan!
Niets.
Allemaal niets.
Vecht niet over zee.
Ons fortuin op zee is buiten adem!
Goden en godinnen.
Het grootste deel van de wereld is verloren.
We hebben koninkrijken en provincies weggekust.
Hoe ziet de strijd eruit?
Aan onze kant als de symbolische
pest, waar de dood zeker is.
Die brutale heks van Egypte...
Wie melaatsheid o'er nemen... Ik' het
midden van de strijd, de wind op haar,
als een koe in juni,
hijst zeilen en vliegt.
Dat ik zag. En misselijk bij het zien.
De nobele Antony
klapt op zijn zeevleugels
en als een liefhebbende wilde eend
die het gevecht in de hoogte verlaat
vliegt haar achterna!
Ik heb nog nooit een actie van zo'n schande gezien!
Ons fortuin op zee is buiten
adem en zinkt jammerlijk weg.
Als onze generaal was geweest wat
hij zelf kende, was het goed gegaan.
O, hij heeft ons het meest grove
voorbeeld gegeven van onze vlucht!
Ja, ben je daar in de buurt?
Welnu, inderdaad, welterusten.
Aan Caesar zal ik mijn legioenen en mijn paard teruggeven.
Zes koningen wijzen me al de weg van toegeven.
Ik zal toch de gewonde kans van Antony volgen,
hoewel mijn verstand tegen mij in de wind zit.
Het land gebiedt me niet meer te betreden.
Het is beschaamd om mij te verdragen.
Ik ben voor altijd de weg kwijt.
Verlaat me.
Vlieg.
En sluit vrede met Caesar.
Vlieg? Niet ik.
Wees weg!
Nee nee.
Zie ik u hier, meneer?
Goden, goden, goden.
- Mevrouw. - Mevrouw.
Goede keizerin.
Meneer.
Meneer, de koningin.
Ik heb de reputatie beledigd.
Mijn Heer.
Witter heb je me geleid, Egypte?
Mijn heer, vergeef mijn angstige zeilen.
Ik had niet gedacht dat je zou hebben gevolgd.
Egypte, je wist
het maar al te goed
mijn hart was aan uw roer, vastgebonden met de
snaren, en u zou mij achterna moeten slepen.
U kende 'St.
Uw roep zou mij op bevel van de goden kunnen bevelen.
O, mijn excuses.
Nu moet ik de jongeman nederige verdragen sturen,
ontwijken en wankelen in de verschuivingen van laagheid,
die met de helft van het grootste deel van de wereld
speelde zoals ik pleit, fortuinen makend en bedervend.
Je wist hoezeer je mijn overwinnaar was, en dat
mijn zwaard, verzwakt door mijn genegenheid,
zou het in alle opzichten gehoorzamen.
O, mijn excuses.
Pardon.
Laat geen traan vallen, zeg ik.
Een van hen beoordeelt alles wat wordt gewonnen en verloren:
Kom, geef me een kus.
Zelfs dit betaalt me ​​terug.
Liefs, ik zit vol met lood.
Wat wijn hier, Eros!
Het fortuin weet dat we haar het meest minachten
wanneer de meeste geeft ze klappen.
Laat hem verschijnen die van Antony komt.
Ken je hem?
Caesar, het is zijn schoolmeester.
Een argument dat hij geplukt is, als hij hierheen
zo'n arme pignon van zijn vleugel stuurt.
Hij had overbodige koningen als boodschappers,
er zijn niet veel manen voorbijgegaan.
Benader en spreek.
Zoals ik ben,
Ik... Ik kom uit Antony.
Ik was de laatste tijd zo bekrompen tot zijn doel
zoals de ochtenddauw op het mirteblad is naar zijn grote zee.
Heer van zijn fortuin, hij groet u, en...
Vereist om in Egypte te wonen,
die niet wordt ingewilligd, vermindert hij zijn verzoeken,
en u klaagt aan om hem te laten ademen tussen hemel en aarde,
een particulier in Athene.
Voor Antony heb ik geen oren naar zijn verzoeken.
De koningin van het gehoor, noch het verlangen zal falen,
dus rijdt ze uit Egypte naar haar in ongenade gevallen vriend,
of zijn leven daar nemen.
Dus voor hen allebei.
Thidias.
Thidias!
Thidias, nu is het tijd, verzending.
Van Antony win Cleopatra, beloof, en in
onze naam, wat ze eist; Voeg meer toe,
zoals uw uitvinding biedt.
Vrouwen zijn niet in hun beste fortuinen sterk;
maar wil zal meineed plegen op de nooit aangeraakte maagd:
Probeer je sluwheid, thidias.
Wat zullen we doen, enobarbus?
Denk en sterf.
Hebben Antony of wij hier schuld aan?
alleen Antonius.
Dat zou zijn wil tot heer van zijn rede maken.
Wat als je vluchtte voor dat grote gezicht
van de oorlog, waarom zou hij volgen?
De jeuk van zijn genegenheid zou dan niet
zijn aanvoerdersband moeten hebben verpest;
op zo'n moment, toen de helft tot
de helft van de wereld tegen was,
hij is de enige vraag.
'Het was niet minder jammer dan zijn
verlies, om je vliegende vlaggen te koersen,
en laat zijn marine staren.
- Prithee, vrede. - Is dat zijn antwoord?
Ja, mijn heer.
De koningin zal dan hoffelijk zijn, dus zal ze ons afstaan.
Dat zegt hij.
Laat het haar weten.
Stuur deze grijze kop naar de jongen Caesar,
en hij zal je wensen tot de rand vervullen,
met vorstendommen.
Dat hoofd, mijn heer?
Tot hem weer,
zeg hem dat hij de roos van de jeugd op zich draagt;
waaruit de wereld iets bijzonders zou moeten opmerken:
Zijn munt, schepen, legioenen kunnen die van een lafaard zijn,
wiens ministers zouden zegevieren onder de dienst van een kind
zodra ik' het bevel van Caesar.
Ik daag hem daarom uit om zijn homoseksuele vergelijkingen
uit elkaar te halen, en antwoord mij afgewezen,
zwaard tegen zwaard, wij alleen.
Ik zal het schrijven. Volg mij.
Ja...
Zoals genoeg.
De zwaarbevochten Caesar zal zijn geluk ontkrachten,
en laat je meevoeren naar de show, tegen een zwaardvechter.
Caesar...
Je hebt ook zijn oordeel onderworpen.
Charmian: mevrouw.
Een boodschapper van Caesar.
Wat, geen ceremonie meer?
Zie je, mijn charmeur?
Tegen de geblazen Roos mogen ze
hun neus stoppen die knielde voor de knop.
Geef hem dan maar toe.
Mijn eerlijkheid, en ik, beginnen te relativeren.
De trouw aan dwazen die men koestert, maakt ons geloof louter dwaasheid:
Maar hij die het kan volhouden om met trouw een fall'n lord te volgen
overwint hem die zijn meester overwon.
Caesars wil?
Hoor het uit elkaar.
Niemand anders dan vrienden. Zeg brutaal.
Dus zijn ze waarschijnlijk vrienden van Antony.
Hij heeft er net zoveel nodig, meneer, als Caesar ons wel of niet nodig heeft.
Dus.
Zo dan, gij meest befaamde,
Caesar smeekt om niet te overwegen in welk
geval u verder staat dan hij Caesar is.
Ga door, koninklijk.
Hij weet dat je Antony niet omhelsde, zoals je liefhad,
maar zoals je hem vreesde.
Oh.
De littekens op uw eer, daarom heeft
hij medelijden, als constrain'd smetten,
niet zo verdiend.
Hij is een god en
weet wat het beste is.
Mijn eer werd niet aangedaan, maar...
Gewoon veroveren.
Om daar zeker van te zijn, zal ik het aan Antony vragen.
Zal ik tegen Caesar zeggen wat je van hem verlangt?
Het zou hem veel plezier doen, dat u van zijn
fortuin een staf zou maken om op te leunen.
Maar het zou hem opvrolijken om van mij te horen dat je
Antony had verlaten, en jezelf onder zijn schild te plaatsen,
de universele verhuurder.
Wat is jouw naam?
Mijn naam...
Is dit.
Alleraardigste boodschapper,
zeg tot grote Caesar dit in deputatie:
Ik kus zijn overwinnende hand:
Zeg hem dat ik prompt mijn kroon aan zijn
voeten moet leggen en daar moet knielen.
Zeg hem vanuit zijn alles gehoorzame adem dat ik de ondergang van Egypte hoor.
'Dit is je nobelste koers.
Geef me genade om mijn plicht op uw hand te leggen.
Uw Caesars vader vaak,
toen hij dacht koninkrijken in te nemen, schonk
hij zijn lippen aan die onwaardige plaats.
Benader daar.
Wat ben je, kerel?
Een die slechts het bevel van de meest volledige man uitvoert,
en die het meest waardig is om het bevel te laten gehoorzamen.
Je wordt geslagen.
Jij hond!
Nu, goden en duivels!
Autoriteit smelt van mij weg:
De laatste tijd, toen ik riep "ho!" als
jongens tot een muss, zouden koningen beginnen,
en roep "jouw wil?"
Heb je geen oren?
Ik ben Antony nog.
Neem hier deze Jack, en zweep hem.
Maan en sterren, zweep hem.
Waren niet twintig van de grootste
zijrivieren die Caesar erkennen,
zou ik ze zo pittig vinden met de hand van haar hier...
Hoe heet ze sinds ze Cleopatra was?
Zweep hem, makkers, tot je hem als een jongen
ziet ineenkrimpen en luid jammeren om genade.
- Mark Antony! - Haal hem weg!
- Mark Antony! - Met zweepslagen, breng hem weer.
Deze Jack van Caesar zal ons een boodschap voor hem bezorgen.
Je was half onder de indruk voordat ik je kende.
Heb ik mijn kussen in Rome onbedrukt gelaten om te
worden misbruikt door iemand die met jakhalzen speelt?
- Goed mijn heer. - Je bent altijd een dweil geweest.
Ik vond je als een hap, koud op
de sleuvengraver van dode Caesar;
nee, je was een fragment van gnaeus pompey's;
naast wat warmere uren, niet geregistreerd in vulgaire
roem, heb je luxueus uitgezocht. “Waarom is dit?
Om een ​​kerel die beloningen wil ontvangen te laten zeggen:
"God verlaat je!" wees bekend met mijn speelkameraad,
uw hand!
Is hij geslagen?
Goed, mijn heer.
Huilde hij? En vergiffenis gevraagd?
Hij heeft wel om een ​​gunst gevraagd.
Als uw vader leeft, laat hem dan berouw hebben
dat u niet tot zijn dochter bent gemaakt,
en het spijt je dat je Caesar volgt in zijn
triomf, aangezien je ervoor bent geslagen.
Voortaan koestert de witte hand van
een dame je, schud je om 't aan te kijken.
Breng je terug naar Caesar,
vertel hem je vermaak:
Luister, je zegt dat hij me boos op hem maakt.
Want hij lijkt trots en minachtend,
hamerend op wat ik ben,
niet wat hij wist dat ik was.
Hij maakt me boos!
En op dit moment is het heel gemakkelijk om het niet te doen,
toen mijn goede sterren, dat waren mijn voormalige gidsen,
hebben hun bollen leeg gelaten en hun
vuren in de afgrond van de hel geschoten.
Wees weg!
Heb je al gedaan?
Om Caesar te vleien, zou je
daar oog voor willen hebben?
Koud naar mij toe?
Laat de hemel vanuit mijn koude hart hagel voortbrengen.
Laat de eerste steen mijn leven oplossen.
Samen met mijn dappere Egyptenaren.
Allen, lig zonder graf, totdat de vliegen en
muggen van de Nijl ze als prooi hebben begraven!
Ik ben tevreden.
Caesar nadert Alexandrië,
waar ik me tegen zijn lot zal verzetten.
Onze strijdmacht over land heeft edel standgehouden,
ook onze verbrijzelde marine heeft weer gebreid,
en zeilen, het meest zee-achtig bedreigend.
Waar was je, mijn hart?
Hoort u het, dame?
Als ik van het veld nog een keer terugkom om deze lippen te kussen,
Ik zal verschijnen in bloed,
Ik en mijn zwaard zullen onze kroniek verdienen:
We slaan ze tegen hun bed!
Wat, meisje, hoewel grijs iets
vermengen met onze jongere bruine,
toch kunnen we nog steeds doel voor doel van de jeugd krijgen.
Er is nog geen hoop.
Dat is mijn dappere heer.
Laten we nog een opzichtige avond hebben.
Roep me al mijn droevige kapiteins,
vul onze kommen nog een keer.
Laten we de spot met de middernachtbel nemen.
We zullen het nog goed doen.
Kom op, mijn koningin.
Er zit nog geen sap in.
De volgende keer dat ik vecht, zal ik ervoor zorgen dat de dood van me houdt.
Nu zal hij de bliksem overtreffen.
Woedend zijn is bang zijn uit angst;
en in die stemming zal de duif de valk pikken;
en ik zie nog steeds, een vermindering in de
hersenen van onze kapitein herstelt zijn hart.
Wanneer moed aast op de rede,
het eet het zwaard waarmee het vecht.
Ik moet een manier zoeken om hem te verlaten.
Hij noemt me jongen, en berispt, omdat hij
de macht had om me uit Egypte te verslaan.
Hij daagt me uit tot persoonlijk gevecht,
Caesar aan Antonius.
Laat de oude schurk weten dat ik veel andere manieren heb om te sterven.
Wanneer iemand zo groot begint te woeden,
er wordt zelfs op hem gejaagd tot hij valt.
Geef hem geen adem.
Laat onze beste hoofden weten dat morgen de
laatste van vele veldslagen die we willen strijden.
In onze bestanden zijn er, van degenen die
Marcus Antonius gediend hebben maar laat,
genoeg om hem binnen te halen.
Zie het gebeuren, en feest het leger.
Er is voedsel om niet te doen, en ze hebben het afval verdiend.
Arme Antonius.
Enobarbus?
Meneer?
Hij wil niet met me vechten, oude vriend.
Waarom zou hij niet?
Hij is twintig man tegen één.
Morgen, soldaat, vechten we over land.
Ik zal leven, of mijn stervende eer in
het bloed baden zal het weer laten leven.
Ga je goed vechten?
ik zal toeslaan,
en roep "neem alles".
Goed gezegd.
Kom, geef me je hand.
U bent terecht eerlijk geweest;
dus je hebt, je hebt me goed gediend,
en koningen zijn uw kameraden geweest.
Wat bedoelt u, meneer?
Om je volgers te laten huilen?
Goede vriend, goede nacht.
Morgen is de dag.
Het is goed geblazen, jongens.
Jij die zal vechten, volg me op de voet,
Ik zal je naar 't brengen.
Bel voor enobarbus.
Meneer, hij zal me niet horen.
Wat zeg je?
Hij is bij Caesar.
Meneer,
zijn kisten en schatten heeft hij niet bij zich.
Is hij weg?
Zeer zeker.
Ga, Eros,
stuur zijn schat na, doe
het; Houd geen jota vast,
Ik reken je:
Schrijf hem... Ik zal me abonneren...
Vriendelijke groeten en groeten;
zeggen dat ik wou dat hij nooit meer reden vond om van meester te veranderen.
Verzenden.
Mijn fortuinen hebben eerlijke mannen bedorven.
Enobarbus...
Hij gaat dapper voort.
Dat hij en Caesar deze grote oorlog in één gevecht zouden beslissen.
Dan Antonius.
Maar nu...
Ga heen, Agrippa, en begin het gevecht:
Onze wil is dat Antony levend wordt meegenomen.
Maak het zo bekend.
Caesar, dat zal ik doen.
De tijd van universele vrede is nabij.
Bewijs dat dit een voorspoedige dag is,
de wereld met drie hoeken zal de olijf vrijelijk dragen.
Marcus Antonius heb ik gediend.
Hij was mijn meester.
Als het u behaagt mij naar u toe te brengen,
zoals ik voor hem was,
dus ik zal voor jou zijn.
Enobarbus,
Antony heeft je al je schatten gestuurd.
De boodschapper is nu elke dag bij
onze tenten om zijn muilezels uit te laden.
Ik geef het je. Bespot niet, enobarbus,
Ik zeg het je waar.
Enobarbus: Ik ben alleen, de schurk van de aarde.
Morgen, soldaat, vechten we over land.
O, Antonius,
vecht ik tegen jou?
U bent terecht eerlijk geweest.
Nee.
Je hebt me goed gediend.
Ik ga een greppel zoeken, waar ik kan sterven.
Vergeef me in het bijzonder.
Maar laat de wereld mij rangschikken in register...
Een meesterverlater en een voortvluchtige.
Antonius.
Antonius!
O, dit wordt inderdaad bestreden.
Ze zijn geslagen, meneer!
Ik zou willen dat ze tegen het vuur of ik tegen de
lucht zouden vechten, we zouden daar ook vechten.
Kijk, keizer! Daar vallen ze ons aan!
Klaar dan. Bereiden.
Wees er snel bij, Scarus.
Zie Antony levend worden genomen!
Antony levend worden genomen!
Die vuile Egyptenaar heeft me verraden!
Ze hebben toegegeven!
Uitstel!
Schieten!
Agrippa: Antonius!
Opbrengst, Marcus Antonius!
De dag is van ons!
Die vuile Egyptenaar heeft me verraden!
Driedubbele hoer geworden!
'Tis, je hebt me verkocht aan deze nieuweling!
O Cleopatra!
Mijn hart voert alleen oorlogen tegen u!
Ah, je betovering is hiertoe gekomen?
De harten die me op de hielen
zaten, aan wie ik hun wensen gaf,
smelten op bloeiende Caesar.
Bied ze allemaal vliegen!
Waarom is mijn heer woedend?
Ik zal u geven wat u verdient.
Volg de strijdwagen van Caesar.
Laat hem u optillen!
Help mij, mijn vrouwen! Help mij!
Mevrouw. Mevrouw.
O, hij is gek.
Aan de Romeinse jongen die ze me heeft verkocht en ik val onder haar complot!
Ze sterft ervoor!
Hij is boos.
Naar het monument.
Sluit jezelf daar op en stuur hem het bericht dat je dood bent.
Mardiaan...
Ga hem vertellen dat ik mezelf heb gedood.
Zeg dat de laatste die ik sprak "Antony" was.
0, deze valse ziel van Egypte.
Deze ernstige charme, wiens
oog Beck'd vooruit mijn oorlogen,
en belde ze naar huis;
wiens boezem mijn kroon was,
mijn belangrijkste einde.
Als een echte zigeuner,
dat snel en los,
verleidde me tot in het hart van het verlies.
Wat, Eros.
Eros!
Antony: Soms zien we een wolk die drakenachtig is.
Een damp soms als een beer, of leeuw,
een torenhoge citadel,
een hangende rots,
een gevorkte berg, of een
blauwe kaap met bomen erop,
die naar de wereld knikken, en
onze ogen bespotten met lucht.
Heb je deze tekens gezien?
Het zijn de optochten van de zwarte vespers.
Mijn Heer.
Dat wat nu een paard is, zelfs
met een gedachte lost de wind op,
en laat het onduidelijk,
zoals water in water is.
Dat doet het, mijn heer.
Eros, je kapitein is zelfs zo'n lichaam.
Hier ben ik, Antony, toch...
Kan deze zichtbare vorm niet vasthouden,
mijn schurk.
Ik voerde deze oorlogen voor Egypte en
de koningin, wiens hart ik dacht te hebben,
want zij had de mijne.
O, uw gemene dame.
Ze heeft me van mijn zwaard beroofd.
Nee, Antonius.
Ze heeft me verraden.
Ze zal sterven.
Overlijden van één persoon kan maar één keer worden betaald.
Wat je zou doen, is gedaan.
Het laatste wat ze sprak was "Antony".
Jouw naam is in haar begraven.
Dood dan?
Dood.
Ontwapen, Eros.
De taak van de lange dag zit erop en we moeten slapen.
Dat je hier veilig vertrekt, betaalt je arbeid rijkelijk.
Gaan!
Uit. Uitzetten!
Het zevenvoudige schild van ajax kan de batterij niet uit mijn hart houden.
Apace, Eros, apace.
Geen soldaat meer.
Blijf nog even.
Ik zal je meenemen, Cleopatra,
en huilen om mijn vergiffenis.
Zo moet het zijn,
want nu is al het leven een marteling: aangezien de fakkel uit is,
ga liggen en dwaal niet verder af.
Alles is gedaan.
Eros.
Ik kom, mijn koningin.
Eros!
Blijf voor mij,
waar zielen bankhangen op
bloemen, zullen we hand in hand gaan,
en met onze levendige sport de geesten laten staren:
En al het trefpunt is van ons.
Kom, Eros!
Eros.
Wat zou mijn heer?
Sinds Cleopatra stierf, heb ik in zo'n oneer
geleefd, dat de goden mijn laagheid verafschuwen.
Dat met mijn zwaard de wereld werd gekwartierd, en over
groene Neptunus terug met schepen die steden maakten,
mezelf te veroordelen dat ik de moed van een vrouw niet heb.
Je hebt gezworen, Eros, dat wanneer de tijd
zou komen, die nu inderdaad is gekomen,
op mijn bevel zou je me dan vermoorden.
Doe het.
De tijd is gekomen.
Jij slaat mij niet,
het is Caesar die je verslaat.
Breng kleur op je wangen.
De goden houden me tegen.
eros,
zou je naar het grote Rome worden gebracht
en je meester zo zien met gebonden armen,
zijn nek buigend, voor de
stuurstoel van de fortuinlijke Caesar?
- Ik zou het niet zien. - Kom dan,
want met een wond moet ik genezen zijn.
Trek nu dit zwaard.
O, mijnheer, vergeef me.
Toen ik je vrijliet, heb je niet gezworen
dit te doen toen ik het je vroeg?
Doe het in één keer, of uw eerdere diensten
zijn alles behalve onbedoelde ongelukken.
Teken, en kom.
Keer u dan van mij af dat edele gelaat.
Dus...
Eros.
Mijn kapitein,
mijn beste meester,
laat me zeggen voordat ik toeslaan,
afscheid.
'Dat is gezegd, man.
Afscheid.
Afscheid,
grote chef.
Zal ik nu toeslaan?
Nu, Eros.
Waarom, daar dan.
Zo ontsnap ik aan het verdriet van Antony's dood.
Jij leert me, dappere Eros,
wat ik zou moeten en jij niet.
Maar ik zal een bruidegom zijn in mijn dood,
en niet tegenkomen als het bed van een minnaar.
Kom dan;
en, Eros,
je meester sterft je geleerde:
Om zo te doen heb ik van je geleerd.
Niet dood?
Nog niet dood?
Nog niet dood.
Waarzegger: Uw fortuin gebiedt uw volgelingen te vliegen.
Ben je daar dan?
Pak mijn zwaard...
En geef me de dood.
Meest absolute heer,
Cleopatra heeft me naar jou gestuurd.
Wanneer heeft ze je gestuurd?
Nu, mijn heer.
Waar is ze?
Opgesloten in haar monument.
Ze had een profetie over wat er was gebeurd, en uit angst voor hoe
het zou kunnen werken, stuurde ze me om de waarheid te verkondigen,
maar ik ben te laat gekomen.
Te laat.
Uw ster is gevallen, meneer.
Je leeft misschien niet.
Helaas...
Nee, beste kerel,
behaag het lot niet om het te vereren met uw verdriet.
We verwelkomen dat wat ons komt straffen,
en draag het licht.
Je hebt mijn dank voor alles.
o charmeur,
Ik zal nooit gaan vanaf hier.
Wees getroost, geachte mevrouw.
Ik zal niet.
Antonius.
O Antonius.
Antonius. Antonius.
Ik ga dood, Egypte,
stervende;
alleen ik plaag hier een tijdje de dood,
totdat ik van vele duizenden kussen de laatste arme op uw lippen leg.
Geachte heer, vergeef me.
Ik durf niet naar beneden te komen,
ik word tenminste meegenomen.
Ik ben veilig.
Help mij, mijn vrouwen!
Komen.
Wij moeten...
En welkom, welkom.
Sterf waar je hebt geleefd.
Versnel met kussen.
Als mijn lippen die kracht hadden, zou ik ze verslijten.
Ik ga dood, Egypte.
Geef me wat wijn
en laat me wat praten.
Van Caesar zoek uw
eer, met uw veiligheid.
Ze gaan niet samen.
Zacht, hoor me.
Niets over Caesar trust maar proculeius.
Mijn vastberadenheid en mijn handen zal ik vertrouwen.
Geen over Caesar.
Deze ellendige verandering nu aan mijn einde treurt noch treurt om;
maar alstublieft uw gedachten
met die mijn vroegere fortuinen
waarin ik Liv'd, de grootste prins van de wereld,
de edelste;
en sterf nu niet basaal,
niet laf mijn helm afzetten bij mijn landgenoot.
Niemand anders dan Antony heeft Antony overwonnen.
Edelste van alle mannen,
ga je niet dood?
Zorgt u niet voor mij?
Zal ik in deze saaie wereld blijven, die bij
jouw afwezigheid niet beter is dan een stal?
Zie, mijn vrouwen!
De kroon van de aarde smelt.
Mijn Heer?
O, verdord is de krans van de oorlog,
de paal van de soldaat is fall'n:
Jonge jongens en meisjes staan ​​nu gelijk aan mannen;
de kansen zijn weg,
en er is niets opmerkelijks meer onder de bezoekende maan.
Dame.
Mevrouw.
Vrede, vrede, ira.
Niet meer, maar e'en een vrouw,
en geleid door zo'n armzalige hartstocht als
de meid die melkt en de gemeenste klusjes doet.
Het was aan mij om mijn scepter te werpen op de schadelijke goden,
om hen te vertellen dat deze wereld gelijk was aan
die van hen totdat ze ons juweel hadden gestolen.
Ah, vrouwen, vrouwen, kijk.
Onze lamp is op, hij is uit.
Waarom is dat?
Wat ben jij?
- Wat jij zegt? - Ik zeg, o Caesar,
Antonius is dood.
Het breken van zo'n groot ding zou een grotere barst veroorzaken.
De ronde wereld zou leeuwen in burgerlijke
straten hebben geschud en burgers in hun holen.
Hij is dood, Caesar.
Door diezelfde hand die zijn eer schreef in de daden die hij deed.
Dit is zijn zwaard.
Zie zijn bloed.
Kijk jullie bedroefd, vrienden.
De goden berispen mij,
maar het is tijding om de ogen van koningen te wassen.
Caesar is aangeraakt.
Als hem zo'n ruime spiegel wordt
voorgezet, moet hij zichzelf zien.
O Antonius.
Ik heb u hierin gevolgd.
We konden niet in de hele wereld bij elkaar blijven.
Vanwaar ben je?
Nog een arme Egyptenaar.
Koningin Cleopatra, beperkt in
alles wat ze heeft, haar monument,
van uw bedoelingen verlangen instructies.
Straks zal ze het weten.
Proculeus.
Mijn verlatenheid begint een beter leven te maken.
Het is schamel om Caesar te zijn.
Omdat hij geen fortuin is, is hij slechts de boef van het fortuin.
Man: Cleopatra!
Caesar groet de koningin van Egypte!
Hij nodigt je uit om te onderzoeken welke eerlijke
eisen je meent te willen dat hij je verleent.
Als je meester een koningin als bedelaar wil hebben,
moet je hem zeggen dat ik om een ​​koninkrijk smeek.
Dit zal ik melden, lieve dame.
Heb troost.
Want ik weet dat je medelijden hebt met hem die het heeft veroorzaakt.
Wacht, waardige dame, houd!
Doe jezelf niet zo verkeerd die in
deze opgelucht maar niet verraden zijn.
Komen!
Waar ben je dood?
Kom hier, en neem een ​​koningin!
Gematigdheid, dame.
Meneer, ik zal geen vlees eten,
Ik wil niet drinken, meneer, ik wil ook niet slapen.
Dit sterfelijke huis zal ik verwoesten, doe Caesar wat hij kan.
Tot Caesar zal ik spreken wat u wilt.
Zeg dat ik zou sterven.
Meest nobele keizerin,
je hebt van me gehoord.
Ik kan het niet vertellen.
Je kent me vast wel.
Wat is jouw naam?
Mijn naam is proculeus.
Antony heeft me wel over je verteld.
Zei me je te vertrouwen.
Het kan me niet veel schelen.
Ik heb geen zin om te vertrouwen.
Mevrouw.
Het maakt niet uit, meneer,
wat ik heb gehoord of geweten.
Ik droomde dat er een keizer Antony was.
O nog zo'n slaap
dat ik maar zo'n andere man zou zien.
Als het je kan bevallen-
zijn gezicht was als de hemel;
en daarin staken een zon en maan, die hun
koers hielden en de kleine o verlichtten,
de aarde.
Meest soevereine schepsel-
zijn benen over de oceaan,
zijn achterste arm kuifde de wereld,
zijn stem was eigendom als alle
afgestemde sferen, en dat aan vrienden.
Maar toen hij van plan was te sidderen en de bol
te schudden, was hij als een ratelende donder.
Voor zijn premie
was er geen winter;
een herfst die des te meer groeide door te oogsten.
In zijn livrei walk'd kronen en crownets,
rijken en eilanden waren als borden die uit zijn zak vielen.
Cleopatra.
Denk dat je er was,
of zou kunnen zijn, van zo'n man als deze waar ik van droomde?
Vriendelijke mevrouw, nee.
Je liegt tegen het gehoor van de goden!
Hoor me, goede mevrouw.
Uw verlies is als uzelf groot.
Ik dank u, meneer.
Weet je wat Caesar met mij wil doen?
Ik durf je niet te vertellen wat ik zou willen dat je wist.
Nee, bid u, meneer.
Hoewel hij eervol is...
Zal hij me dan in triomf leiden?
Mevrouw, dat zal hij. Ik weet het niet.
Het is de keizer, mevrouw.
Wie is de koningin van Egypte?
Sta op, u zult niet knielen.
Ik bid dat je opstaat,
opkomst, Egypte.
Meneer, de goden zullen het zo hebben,
mijn meester en mijn heer moet ik gehoorzamen.
Neem geen harde gedachten mee.
Welke verwondingen je ons hebt aangedaan,
herinneren we ons als dingen, maar toevallig gedaan.
Enige heer van de wereld.
Cleopatra,
weet dat als je je toelegt op onze bedoelingen,
die voor jou het meest zachtaardig zijn,
je zult een voordeel vinden in deze
verandering, maar als je Antony's cursus volgt,
je zult jezelf van mijn goede bedoelingen beroven.
Ik zal mijn verlof opnemen.
En moge door de hele wereld het jouwe
zijn, en wij, jouw tekenen van verovering,
zal hangen waar u wilt.
Nee, lieve koningin.
Onze zorg en medelijden is zo
erg voor u, dat we uw vriend blijven.
En dus, adieu.
Mijn meester en mijn heer.
Niet zo, adieu.
Hij zegt mij, meisjes,
hij zegt mij,
dat ik niet nobel voor mezelf zou zijn.
Wat denk je?
Jij, een Egyptische marionet, zal in
Rome worden getoond, evenals ik.
Mechanische slaven met vettige schorten zullen ons naar het uitzicht verheffen.
- Goede dame. - Het is zeer zeker.
Snelle komieken zullen onze Alexandrijnse feesten opvoeren.
Antony zal dronken worden voortgebracht,
en ik zal een piepende Cleopatra-jongen zien,
mijn grootheid, ik heb de houding van een hoer.
Ik zal het nooit zien,
want, daar ben ik zeker van,
mijn nagels zijn sterker dan mijn ogen.
Wel, dat is de manier.
Eindig, goede dame.
De heldere dag is voorbij
en wij zijn voor het donker.
Nou, charmeur.
Laat me mijn vrouwen zien als een koningin.
Ga mijn beste kleren halen.
Ik ben weer voor cydnus, om Marcus Antonius te ontmoeten.
Goede Iras, ga,
en wanneer je dit karwei hebt gedaan
Ik geef je verlof om te spelen tot de dag des oordeels.
Breng onze kroon en al!
Jij brengt me Vrijheid.
Mijn resolutie is geplaatst.
Nu de vluchtige maan is geen planeet van mij.
Heb je daar de mooie worm van
Nilus, die doodt en niet pijn doet?
Werkelijk,
Ik heb hem.
Zijn bijten is onsterfelijk.
Herinnert u zich er nog die zijn gestorven?
Heel veel,
mannen en vrouwen ook.
Inderdaad,
er is geen goedheid in de worm.
Let niet op.
Er zal gehoor aan worden gegeven.
Ga weg.
Jazeker.
Afscheid.
Ik wens jullie alle vreugde van de worm.
Geef me mijn mantel,
zet mijn kroon op,
Ik heb onsterfelijke verlangens in mij.
Nu zal het sap van de Egyptische druif deze lip niet meer bevochtigen.
Volgens mij hoor ik Antony roepen.
Ik zie hem zichzelf wakker schudden om mijn nobele daad te prijzen.
Ik hoor hem de spot drijven met het geluk van Caesar, dat
de goden de mensen geven om hun woede te verontschuldigen.
Echtgenoot,
Ik kom.
ik ben vuur en lucht;
mijn andere elementen geef ik aan het lagere leven.
Dus,
heb je gedaan?
Kom dan.
Vriendelijke charmeur.
Mevrouw.
Ira's.
Lig je stil?
U vertelt de wereld dat het niet de moeite waard is om afscheid te nemen.
Kom, jij sterfelijke ellendeling.
Met uw scherpe tanden maakt deze knoop die inherent is aan het leven tegelijk los.
Zou je kunnen spreken?
opdat ik u een grote Caesar-ezel zou horen roepen, onbewaakt.
O, oostelijke ster.
Vrede, vrede.
Zie je mijn baby niet aan mijn borst?
O pauze.
Pauze!
Dat zuigt de verpleegster in slaap?
Zo zacht als lucht,
zo zoet als balsem,
zo zacht...
O Antonius.
Antonius.
Wat? Zou ik blijven?
In deze verachtelijke wereld?
Beroem u nu op de dood.
In uw bezit ligt een ongeëvenaard meisje.
Uw kroon is verkeerd.
ik zal het herstellen...
En dan spelen.
Waar is de koningin?
Spreek zachtjes,
haar niet wakker maken.
Caesar heeft gestuurd...
Een te trage boodschapper.
Verzenden.
Wat is dit voor werk, charmeur?
Is dit goed gedaan?
Het is goed gedaan en passend voor een prinses.
Soldaat.
Meneer, u bent te zeker een voorspeller.
Dat je bang was, is gedaan.
Op het laatste moment was ze het moedigst, ze kwam overeen
met ons doel en koninklijk zijn ging haar eigen weg.
Ze ziet eruit als slaap...
Zoals ze een andere Antony zou vangen in haar sterke zwoegen van genade.
Pak haar bed op.
Ze zal worden begraven door haar Antony.
Geen graf op aarde zal een zo beroemd paar erin klemmen.