Sajgon.
Cholera.
Nadal tkwię w Sajgonie.
Za każdym razem myślę, że obudzę się w dżungli.
Gdy wróciłem do domu po pierwszej turze, było gorzej.
Budziłem się i nie było niczego.
Z żoną prawie nie rozmawiałem, od czasu, gdy zgodziłem się na rozwód.
Gdy byłem tutaj, chciałem być tam.
Gdy byłem tam, myślałem tylko o powrocie do dżungli.
Jestem tu od tygodnia.
Czekam na misję, mięknąc.
Słabnę z każdą minutą w tym pokoju.
Z każdą minutą żółtek kryjący się w krzakach staję się silniejszy.
Za każdym razem, gdy się rozglądam, pokój wydaje się kurczyć.
Każdy dostaje to, czego pragnie.
Ja pragnąłem misji i za karę ją otrzymałem.
Dostarczyli mi ją, jak obsługa hotelowa.
- Kapitanie Willard, jest pan tam? - Tak, już idę.
To była prawdziwa misja z wyboru.
I gdybym ją zakończył, nie chciałbym już innych.
- Czego chcecie? - Dobrze się pan czuje?
A jak myślicie?
Kapitan Willard, 505 batalion? 173-cia powietrznodesantowa?
- Przydzielony do SOG? - Kolego, zamkniesz te drzwi?
Dostaliśmy rozkaz zawiezienia pana na lotnisko.
Jakie są zarzuty? Co takiego zrobiłem?
Nie ma żadnych zarzutów, kapitanie. Ma się pan stawić w COMSEC w Nha Trang.
Rozumiem. Nha Trang?
Zgadza się. Ma pan jeszcze kilka godzin, by doprowadzić się do porządku.
- Nie najlepiej się czuję. - Kapitanie?
Dave, pomóż mi. Facet to praktycznie trup. Dalej, kapitanie, weźmiemy prysznic.
- Nie bądźcie takimi dupkami. - Pod prysznic, kapitanie.
Proszę tu stanąć.
Wyruszałem do najgorszego miejsca na świecie, ale wtedy jeszcze o tym nie wiedziałem.
Tygodnie drogi, setki mil rzeki, która wije się przez wojnę jak obwód elektryczny
podłączony prosto do Kurtza.
To nie był przypadek, że to ja miałem zostać opiekunem pamięci o pułkowniku Walterze E. Kurtzu,
tak jak mój powrót do Sajgonu nie był przypadkiem.
Nie da się opowiedzieć jego historii bez opowiedzenia mojej.
Jeśli jego historia naprawdę jest spowiedzią, to moja także.
Kapitanie. Zapraszam. Proszę spocząć.
- Papierosa? - Nie, dziękuję.
- Kapitanie, znacie tego człowieka? - Nie.
- Poznał pan generała lub mnie? - Nie. Nie osobiście.
- Często pracował pan sam, prawda? - Tak jest.
W pańskich raportach wyszczególniony jest wywiad, kontrwywiad przy COMSEC oraz I Corps.
Obecnie nic nie mogę powiedzieć na temat tych operacji.
Nie pracował pan dla CIA w I Corps?
- Nie. - Nie zabił pan rządowego poborcy podatkowego
w prowincji Quang Tri, 18 czerwca 1968?
Kapitanie?
Nic mi nie wiadomo o takiej aktywności, ani operacjach.
Nie mógłbym nawet o nich mówić, gdyby naprawdę miały one miejsce.
Pomyślałem, że coś sobie zjemy podczas rozmowy. Mam nadzieję, że jest pan głodny, kapitanie.
Zauważyłem, że ma pan coś z ręką. Był pan ranny?
- Miałem wypadek podczas wędkowania na przepustce. - Wędkowanie na przepustce?
- Ale teraz czujecie się dobrze? Jesteście gotowi do służby? - Tak, generale, bardzo.
Zobaczmy, co tu mamy. Rostbef, zazwyczaj jest dobry.
Spróbuj, Jerry. I rozdaj go. Najlepiej w obie strony, by było szybciej.
Kapitanie, nie wiem, co pan sądzi o tych krewetkach,
ale jeśli je zjecie, to nie będziecie już musieli udowadniać swej odwagi.
Może jeszcze ja wezmę kawałek?
Kapitanie, słyszał pan kiedyś o pułkowniku Walterze E. Kurtzu?
- Tak, słyszałem o nim. - Jezu.
- Oficer operacyjny, 5-ta jednostka specjalna. - Luke, puścisz kapitanowi to nagranie?
- Dobrze. - Proszę słuchać bardzo uważnie.
- 9 października, 4:30, sektor PVK. - Nadano to z Kambodży.
- To potwierdzony głos pułkownika Kurtza. - Obserwowałem ślimaka.
Pełzł po krawędzi ostrza.
To mój sen.
Mój koszmar.
Pełznąć, ślizgać się
po krawędzi
ostrza
i przetrwać.
Transmisja numer 11, odebrana 30 grudnia 1968, godzina 5:00.
Sektor KZK.
Musimy ich zabić. Musimy ich spalić.
Świnia za świnią, krowa za krową.
Wioska za wioską. Armia za armią.
Nazywają mnie zabójcą. A jak nazywa się
oskarżanie zabójcy przez zabójców?
Kłamią. Kłamią, a my mamy być litościwi
dla tych, którzy kłamią. Dla tych nababów.
Nienawidzę ich. Szczerze ich nienawidzę.
Walt Kurtz był jednym z najlepszych oficerów, jakich ten kraj kiedykolwiek stworzył.
Był genialny. Był wspaniały pod każdym względem.
Był także dobrym człowiekiem, był humanitarny.
Inteligentny i dowcipny. Dołączył do jednostek specjalnych.
Po tym, jego poglądy
i metody stały się
niezdrowe.
Niezdrowe.
Teraz wkroczył do Kambodży ze swoją armią górali,
którzy go czczą jak boga
i wykonują każdy jego rozkaz, nieważne jak absurdalny.
Mam dla pana jeszcze więcej szokujących informacji.
Pułkownik Kurtz miał być aresztowany za morderstwo.
Nie nadążam. Kogo zabił?
Kurtz zlecił egzekucję wietnamskich agentów wywiadu,
wierzył, że byli oni podwójnymi agentami.
Więc wziął sprawę we własne ręce.
Widzicie, Willard,
przez tą wojnę dochodzi do nieporozumień.
Władza, ideały, dawna moralność
i praktyczna militarna konieczność.
Ale będąc tam z tymi tubylcami,
musi narodzić się pokusa
bycia Bogiem.
Bo w każdym ludzkim sercu istnieje konflikt
pomiędzy racjonalnością a irracjonalnością,
pomiędzy dobrem a złem, a dobro nie zawsze triumfuje.
Czasami, mroczna strona
przezwycięża to, co Lincoln nazwał lepszymi aniołami naszej natury.
Każdy człowiek ma punkt krytyczny.
Pan i ja go mamy.
Walt Kurtz osiągnął swój.
To oczywiste, że oszalał.
Na to wygląda. Ewidentnie oszalał.
Popłynie pan łodzią patrolową marynarki w górę rzeki Nung.
Złapie pan trop pułkownika Kurtza w Nu Mung Ba i podąży nim, zbierając po drodze informacje.
Gdy znajdzie pan pułkownika, przeniknie pan do jego oddziałów,
wszelkimi dostępnymi środkami, i zakończy pan dowództwo pułkownika.
Mam skończyć z pułkownikiem?
Operuje tam bez żadnych umiarów,
będąc całkowicie poza granicą akceptowalnych ludzkich zachowań,
dowodząc swoimi żołnierzami.
Trzeba z nim skończyć, bo pogwałcił prawo.
Jak pan rozumie, kapitanie, ta misja nie istnieje,
ani nie mogłaby istnieć.
Ilu ludzi ja już zabiłem?
O szóstce wiedziałem na pewno,
byłem na tyle blisko nich, by poczuć ich ostatnie tchnienie na swojej twarzy.
Ale tym razem chodziło o Amerykanina,
o oficera.
To nie powinno mi robić żadnej różnicy, ale robiło.
Cholera. Oskarżanie człowieka w tym miejscu
byłoby czymś, jak wlepianie mandatów na Indy 500.
Przyjąłem tę misję. Co innego miałbym zrobić?
Ale nie wiedziałem, co zrobię, gdy go znajdę.
Płynąłem wzdłuż wybrzeża łodzią PBR,
to plastikowa łódź patrolowa, powszechny widok na tutejszych rzekach.
Mówili, że to dobry sposób na zbieranie informacji i poruszanie się bez zwracania uwagi,
a to mi pasowało. Potrzebowałem przestrzeni i czasu.
Jedynym problemem było to, że nie byłem sam.
Załoga była złożona głównie z dzieciaków, rockandrollowcy z jedną nogą w grobie.
- Ile masz lat? - 17.
Mechanik, którego nazywali Szefem, pochodził z Nowego Orleanu.
Był za bardzo spięty na Wietnam. Na Nowy Orlean pewnie też.
Lance, operator dziobowych 50-tek, był słynnym surferem z plaż na południe od LA.
Patrząc na niego, nie powiedziałbyś, że kiedykolwiek w swoim życiu strzelał.
Czyścioch, Pan Czyścioch, pochodził z jakiegoś zadupia w South Bronx,
myślę, że wietnamskie słońce i przestrzeń napędzały go.
Był jeszcze Phillips, Wódz. To może i była moja misja, ale łódź była Wodza.
Tylko w dwóch miejscach mamy wystarczająco wody, by wpłynąć na rzekę Nung.
Oba miejsca są niebezpieczne. Należą do żółtków.
- Nie martw się tym. - Nie palę.
Przewoziłem tu kilku ludzi z jednostek specjalnych, jakieś sześć miesięcy temu.
Wiozłem faceta aż za most Do Lung.
Też był ubrany jak zwykły żołnierz.
Słyszałem, że strzelił sobie w głowę.
Najpierw pomyślałem, że dali mi złe akta.
Nie mogłem uwierzyć, że chcą śmierci tego człowieka.
Trzecie pokolenie absolwentów West Point, najlepszy w swoim roczniku. Korea, powietrznodesantowa,
około tysiąca odznaczeń. I tak dalej, i tym podobne.
Słyszałem nagranie z jego głosem, zelektryzował mnie,
ale nie pasował mi on do tego człowieka.
Jak już mówiłem, miał imponującą karierę.
Być może za bardzo imponującą. Idealną.
Szykowali go na wysokie stanowisko w korporacji,
generał, szef sztabu, cokolwiek.
W 1964 wrócił z Wietnamu z Dowództwem Doradczym, wtedy wszystko zaczęło się sypać.
Jego raport do Kolegium Połączonych Szefów Sztabów i Lyndona Johnsona był zastrzeżony.
Wygląda na to, że nie spodobało im się to, co miał im do powiedzenia.
W ciągu kilku następnych miesięcy, złożył trzy podania o trening powietrznodesantowy w Fort Benning w Georgii.
W końcu się na to zgodzono.
Powietrznodesantowa?
Miał 38 lat.
Po co mu to, kurwa, było?
1966, dołącza do jednostki specjalnej,
wraca do Wietnamu.
- Co to? - Arc Light.
Nalot B-52.
- Co to? - Arc Light.
- Zawsze, gdy to słyszę, dzieje się coś niedobrego. - Żółtki ich nigdy nie widzą, ani nie słyszą.
- Tam są. - Te wstrząsy wysysają ci powietrze z płuc.
- Stanie się coś niedobrego. - Dym. Dopalają.
- Huey'e. Dużo Huey'ów. - Podaj lornetkę, Wodzu.
To była kawaleria powietrzna. Pierwsza z 9-tej Dywizji.
Nasza eskorta do ujścia rzeki Nung. Ale powinni na nas czekać 30 kilometrów dalej.
Cóż, lotnictwo. Oni nie potrafili usiedzieć w miejscu.
Pierwsza była starym typem kawalerii, która zamieniła konie na śmigłowce
i tak krążyli po Wietnamie szukając kłopotów.
Gdy tu byli, zgotowali żółtkom niejedną niespodziankę.
To, co teraz sprzątali, wydarzyło się mniej, niż godzinę temu.
Naprzód. Kręcimy to dla telewizji. Nie patrz na kamerę. Idźcie naprzód.
To pójdzie do telewizji. Nie patrz w kamerę. Idź naprzód, jakbyś walczył.
Nie patrz w kamerę. To do telewizji. Ruszaj.
- Gdzie znajdę dowódcę? - Pułkownik właśnie ląduje.
Dowódca jest w tym śmigłowcu.
Poruczniku, zbombardujcie tę linię drzew na 100 jardów w głąb. Dajcie mi przestrzeń do oddychania.
- Karty. Przynieś moje karty. - Tak jest.
- Dowódca 4-tej pancernej. Mamy pięć zniszczonych czołgów. - Czołgów nam wystarczy. Wszystko gra, kapitanie.
Kapitan Willard. Mam ze sobą ważne dokumenty z wywiadu COMSEC, II Korpus.
Rozumiem, że Nha Trang poinformowało pana o wymogach naszej misji.
- Co to za misja? Nha Trang nie kontaktowało się z nami. - Pańska jednostka ma nas eskortować do Nung.
Zobaczymy, co będziemy mogli zrobić. Na razie nie przeszkadzajcie, póki tu nie skończymy, kapitanie.
Zobaczmy, co tu mamy.
Dwójka pik, trójka pik, czwórka karo.
Szóstka trefl, ósemka pik.
Ani jeden z nich nie jest wart waleta. Czwórka karo.
- Kapitanie, co to jest? - Karty śmierci.
- Co? - Karty śmierci. Żeby żółtki wiedziały, kto to zrobił.
Rozchmurz się, synu.
Wszyscy wsiedli?
Co to ma być?
Ten facet bardzo cierpi. Gdyby nie pokrywka, to wyszłyby mu flaki.
- A co ty masz do powiedzenia? - To brudny żołnierz Wietkongu.
Chce wody. Niech pije z kałuży.
- Wynoś się. Dawaj manierkę. - On jest z Wietkongu.
Każdy, kto jest tak odważny... Wynoś się. Zaraz skopię ci dupsko.
Każdy, kto jest tak odważny, by walczyć z flakami na wierzchu, może pić kiedy chce z mojej manierki.
- Pułkowniku, jeden z tych marynarzy to chyba Lance Johnson, surfer. - Gdzie? Tutaj? Jesteś pewny?
- Jak się nazywacie, marynarzu? - Kanonier trzeciej klasy L. Johnson, sir.
- Lance Johnson, surfer? - Tak jest.
To zaszczyt ciebie poznać, Lance. Podziwiałem twój noseriding.
- I twoje ścinanie. Uważam, że byłeś w tym najlepszy. - Dziękuję, sir.
Daruj to sobie, Lance. Bill Kilgore. Surfuję w odwrotnej pozycji. Jesteś z nim?
Poznasz chłopaków. Mike z San Diego.
Johnny z Malibu. Świetni surferzy.
- Ale tobie do pięt nie dorastamy. - Nie.
Tutaj dużo sobie surfujemy. Lubię szybko kończyć zadania,
polecieć o zachodzie do Vung Tau. Miałeś już okazję tutaj surfować?
Nie, nie surfowałem od czasu, gdy tu trafiłem.
Kilgore miał dobry dzień.
Przyleciały steki i piwo, a strefę lądowania zamienili w imprezę na plaży.
Im bardziej starali się, by przypominało to dom, tym bardziej sprawiali, że każdy za nim tęsknił.
Moje ma być krwiste. Krwiste, ale nie zimne.
Raczej nie był złym oficerem.
Kochał swoich chłopaków, czułeś się przy nim bezpiecznie.
Był jednym z tych, którzy mieli wokół siebie tą dziwną aurę.
Wiedziałeś, że wyjdzie z tego jedynie z zadrapaniem.
Co z waszą misją, kapitanie? Nha Trang o was zapomniało?
Powietrznodesantowa.
Do rzeki możemy się dostać w dwóch miejscach. Tutaj i tutaj.
Delta jest dość szeroka, ale pewny jestem tylko co do tych dwóch miejsc.
- To wioska może być ryzykowna. - Co ma pan na myśli?
Ryzykowna. Mają tam ciężką artylerię. Straciłem tam parę łodzi.
Jak się nazywała ta cholerna wioska? Vin Drin... Dop czy Lop?
Cholera, nazwy żółtków brzmią tak samo.
- Mike, wiesz coś o Vin Drin Dop? - Fantastyczne fale.
- Fale? - Dwumetrowe. Niesamowite fale.
Są idealne długie z prawej, jak i z lewej, fantastycznie się łamią. To jak miasto fal.
Czemu wcześniej mi o tym nie mówiłeś? W tym zasranym kraju nie ma dobrych fal.
- Tutaj wszystkie kończą się na plaży. - To niebezpieczne miejsce. Straciliśmy tam McDonalda.
Ostro do nas strzelali. To miejscówka żółtków.
Możemy tam ruszyć jutro o świcie. Rano będzie tam dobra bryza przybrzeżna.
Nie wiem, czy zdołamy tamtędy przepłynąć. U ujścia może być za płytko.
Podniesiemy łódź i osadzimy, jak niemowlaka, gdzie tylko zechcecie. Jesteśmy kawalerią powietrzną, synu.
Lotnictwo. Mogę zdobyć to miejsce i utrzymywać je tak długo, jak mi się podoba.
Dostanie pan każde miejsce na tej rzece, młody kapitanie. Cholera, dwumetrowe fale.
Polećcie do dywizji. Lance, leć z Mike'm, wybierzecie deskę.
I przywieźcie mi mojego 2,5-metrowego Yater Spoon. O co ci chodzi, żołnierzu?
- Tam jest niebezpiecznie. To miejsce żółtków. - Żółtki nie surfują.
Jezu, Czyścioch, nie uwierzysz. Patrz.
Podnoszą łódź.
- Jak się czujesz, Jimmy? - Jak sam skurwysyn.
Dobra, synu, trąb.
Nigdy nie przywyknę do lekkich desek. Zawsze surfuję na ciężkich.
- Wiem, są strasznie oporne. - Wolisz ciężkie czy lekkie?
- Ciężkie. - Tak? Myślałem, że młodzi wolą lżejsze.
- Na lekkich nie zrobi się noseridingu. - Big Duke 6, tu Eagle Thrust 7. Zbliżamy się.
Duke 6 do Eagle Thrust. Kurs 270, przyjąć formację bojową.
Zrozumiałem, Big Duke. Nadlatujemy.
Będziemy lecieć na tle wschodzącego słońca. Po jakiejś mili włączymy muzykę.
- Muzykę? - Tak, puszczam Wagnera. Oni srają przed tym ze strachu.
- Moi chłopcy to uwielbiają. - Będą puszczać muzykę.
Czemu wy zawsze siadacie na hełmach?
Żeby nam nie odstrzelili jaj.
Big Duke 6 do Eagle Thrust. Zaczynaj wojnę psychologiczną.
Tu Romeo Foxtrot. Zatańczymy?
Uciekajcie, żółtki.
- Mamy tu automat. Pięćdziesiątka. - Zauważyłem dużą broń w dole.
Zejdziemy niżej i to sprawdzimy.
- Świetny strzał. - Wspaniale, Czerwoni, wspaniale. Macie u mnie skrzynkę piwa.
64-10, jesteśmy nad wioską. Chyba widzę samochód. Sprawdzę to.
Dobra robota, Hawks. Oczyśćcie Vulcanami linię drzew.
- Niech się posrają. - Samochód na moście. Ma pięćdziesiątkę.
- Jedzie wspomóc ich siłą ognia. - Big Duke 6, oczyścić teren. Schodzę.
Czy ci ludzie nigdy się nie poddają?
Świetny strzał, Bill.
Wywal to gówno. Wywal to. To tylko flara.
- Wszyscy cali? Lance? - Tak.
Ja tam nie idę. Nie idę.
- Na placu są nasi. - Trzymajcie się swoich pozycji.
Duke 6, Duke 6, mamy rannego.
Dawać tu nosze.
Daj mu morfinę.
- Gdzie ten śmigłowiec? - Macie 15 minut na zabranie rannego do szpitala.
- Chcę zabrać stąd swoich ludzi. - Niech ktoś zostanie przy Big Duke.
Tu 10-10. Wejdziemy, zabierzemy ich i odlecimy.
Ona ma granat.
Pierdolone dzikusy.
Jezus Chryste, rozwaliła ich. Załatwię tę żółtą sukę.
Nadziej jej dupsko na płozę.
Trzeba przerzedzić te drzewa. Roi się tam od wrogów. Strzelam. Wszystko ostrzelam.
Na trzeciej. Jestem pod silnym ostrzałem.
Mayday. Mayday. Ląduję. Straciłem tylny wirnik.
- Co o tym myślisz? - To ekscytujące.
Fale.
Spójrz na to. Łamią się w obu kierunkach.
Patrz. Dobre dwumetrowe fale.
Chodź, Lance.
- Tutaj jest niebezpiecznie. Może poserfujemy gdzie indziej? - Co wy wiecie o surfowaniu, majorze?
Jesteście z New Jersey, do cholery.
- Przebierać się. - Teraz?
- Chcę zobaczyć, jak się tutaj surfuje. Przebierać się. - Ale tu jest niebezpiecznie.
Chcecie surfować, żołnierzu? Bo możecie surfować, albo walczyć.
Wszystko jasne? Idźcie. Będę ich osłaniał.
I przynieście deskę dla Lance'a.
- Nic nie zrobimy bez łodzi. - Lance, pewnie nie możesz się doczekać, by popływać.
Widzisz, jak łamią się w obie strony? I w prawo, i w lewo, jednocześnie.
- Co o tym sądzisz? - Że powinniśmy zaczekać na przypływ.
- Lance, chodź tu. Spójrz. - Kryć się.
Przypływ będzie dopiero za 6 godzin.
Chcesz tu czekać 6 godzin?
Dobra, chłopaki, przestańcie się kryć. Dalej, jazda.
- Nie uważa pan, że to trochę niebezpieczne? - Jeśli mówię, że jest bezpiecznie na surfowanie,
to jest bezpiecznie na surfowanie. Ja się nie boję tu surfować.
Będę tu, kurwa, surfował.
Dajcie to radio, żołnierzu.
Dove 4, tu Big Duke 6. Cholera. Macie zbombardować tę linię drzew.
- Big Duke 6, zrozumiałem. Dove 13, bądźcie w gotowości. - Wykurz ich do epoki kamienia, synu.
- Ja się tym zajmę. Zabieraj to. - Przepraszam.
- Chodź tu. Już dobrze. - Nie, proszę pani. Przykro mi.
Hawk 12, Dove 13. Chłopaki potrzebują napalmu na linii drzew. Możecie go zrzucić?
Dobra, 13. Rozpierdolimy ich. Gdzie nasz cel?
- Chcemy przycisnąć moździerze, które są między tymi drzewami. - Zrozumiałem. Nadlatujemy.
Dobrze. Dajcie im popalić. Nadlećcie wszystkimi maszynami.
Weź go do śmigłowca. Lećcie do szpitala.
Musisz być przy nim. Zmywajcie się stąd.
- I powiedz im, że chcę swoją deskę. - Big Duke 6, tu Dove 13.
Nadlatują odrzutowce. 30 sekund do bombardowania. Wycofajcie się i głowy nisko. Będzie niezły wybuch.
Spokojnie. Oczyścimy to miejsce raz dwa. Nie martw się.
Daj mi te spodenki.
Spodenki kawalerii powietrznej, prezent ode mnie i chłopaków.
- Czujesz? Czujesz to? - Co?
Napalm, synu. Nic innego tak nie pachnie.
Uwielbiam zapach napalmu o poranku.
Wiesz, kiedyś bombardowaliśmy jedno wzgórze przez 12 godzin. Gdy było po wszystkim, poszedłem na nie.
Nie znaleźliśmy niczego, ani jednego śmierdzącego martwego żółtka.
Ale ten zapach... Wiesz, zapach benzyny. Całe wzgórze
pachniało jak
zwycięstwo.
Ta wojna się kiedyś skończy.
- Lance, wiatr. - Co?
Wieje od morza. Rozpieprzy nam miejscówkę.
- Zepsuje nam surfowanie. - Niefajnie.
- To przez ten cholerny napalm. - Przykro mi, pułkowniku. Koniec zabawy.
Ten dzieciak ma reputację. Nie myśl, że poserfuje na takich słabych falach.
- Rozumiem cię. - Jestem artystą, Bill. Nie popłynę na czymś takim.
Przepraszam cię, ale to nie moja wina. Fale są słabe przez ten napalm.
- Nie zrozum mnie źle... - Bomby zawirowały wiatrem.
- Przyjmuję przeprosiny, Bill. - Ale gdybyś poczekał 20 minut...
- Kiedy indziej, Bill. - Ja jestem artystą.
- Idziemy. - Spróbujcie, chłopaki.
Jeden w lewo, drugi w prawo. Patrz, Lance.
- Chcesz surfować? Chcesz się pożegnać z pułkownikiem? - Nie.
- Na pewno? To spierdalamy stąd. - To tylko napalm.
Poczekajcie jeszcze 20 minut. Cholera.
- Nie odpływajcie beze mnie. - A ty, kurwa, dokąd?
Kryć się.
- Do deska pułkownika. - Spierdalaj, jest moja.
Szefie, zapalaj. Zajarajmy się.
Ta wojna kiedyś się skończy.
To by pasowało tym chłopakom. Na niczym innym im nie zależało, niż na powrocie do domu.
Problem w tym, że ja już tam byłem i wiem, że dom już nie istnieje.
Czas na Buddę.
Zajebiście, skurwysyny.
Jeśli Kilgore walczył w taki sposób, to zastanawiałem się, co mieli przeciwko Kurtzowi.
Nie chodziło tylko o niepoczytalność i morderstwo.
Tego było pełno wokół.
- Została jego kochanką. Ale cipek mu nie brakowało. - Nie ma mnie tu.
Idę przez dżunglę i zbieram mango.
Spotykam Raquel Welch.
Zrobiłbym pyszny kremowy deser z mango.
Nasmarowałbym tym nas. Ona też uwielbia mango.
Wisi nade mną. Jesteśmy oboje nadzy.
Wodzu. Nadlatuje ten pułkownik.
Wiesz, jak trudno znaleźć dobrą deskę.
Nic ci nie zrobię.
Po prostu oddaj mi deskę, Lance. To dobra deska i ją lubię.
- Wiesz, jak ciężko znaleźć deskę, którą polubisz. - Co za zdeterminowany skurwiel.
Nic ci nie zrobię.
Po prostu oddaj mi deskę, Lance. To dobra deska i ją lubię.
- Ten facet, kurwa, przesadza. - Myślisz, że mógłby do nas strzelić?
Nie mógłby do nas strzelać na plaży, ale mógłby, gdyby zauważył, że kradnę jego deskę.
- Zdejmijmy tą deskę z wieżyczki. - Frajer.
- Jak mam do niego strzelać, gdy znowu przyleci? - Szefie, zrób tam miejsce dla tej deski.
- Ciekawe, czy to ten sam śmigłowiec. - Pewnie wszystkie latają nad rzeką z tym nagraniem.
Chyba poczekamy tu do zmierzchu, Wodzu. Spokojnie, Lance. Nie będzie nas długo ścigał.
- Skąd ta pewność? - Myślisz, że on chce, by każdy wiedział, że ukradliśmy mu deskę?
Ja jej nie ukradłem.
- Jak daleko będziemy płynąć tą rzeką? - To tajne, Wodzu. Nie mogę ci powiedzieć.
Popłyniemy dość daleko.
- Będzie niebezpiecznie? - Nie wiem, młody.
- Ale raczej tak. - Lubi pan, gdy jest niebezpiecznie?
Kurwa.
Przynajmniej będziecie mogli sprawdzić, czy nadacie się do jakiejś fabryki w Ohio.
- Wodzu, pójdę po te mango. - Idź z kimś.
- Pójdę z... - Ja z nim pójdę.
Szefie? Dlaczego cię tak nazywają?
- Jak? - Szef. Bo lubisz mango?
Nie, jestem szefem kuchni. Jestem sosjerem.
- Sosjerem? - Tak.
Pochodzę z Nowego Orleanu. Wychowywano mnie na sosjera.
- Na wspaniałego sosjera. - Co robi sosjer?
Specjalizuje się w sosach.
Tu gdzieś musi być mangowiec.
Miałem lecieć do Paryża, uczyć się w szkole Escoffiera.
Ale dostałem wezwanie na komisję.
Cholera, zapisałem się do marynarki. Słyszałem, że mają lepsze jedzenie.
- Skończyło się na szkoleniu kucharskim. - Jak to?
Nie chce pan wiedzieć.
Ustawili nas w szeregu przed mnóstwem żeberek.
Wszyscy się na nie gapiliśmy.
Wyśmienite mięso. Poważnie. Cudownie kształtne.
Potem wrzucili je do tych wielkich kotłów,
wszystko, ugotowali to.
Zajrzałem do środka. Zrobiło się szare.
Nie mogłem w to, kurwa, uwierzyć. Potem zapisałem się na szkolenia radiooperatora,
ale przenieśli mnie...
Co to?
Żółtki?
To tygrys. Kurwa mać.
Zająć stanowiska bojowe. Łap za M60.
- Pieprzony tygrys. - Kapitanie, szybciej.
- Wodzu, miałeś rację. Lepiej nie wyłazić z łodzi. - Daj M60 na przód.
Nie złazić z łodzi. Muszę o tym pamiętać.
Nigdy nie złazić z łodzi.
- Co się stało? Ilu ich było? - Pieprzony tygrys.
- Tygrys? - Tak. Mam już dosyć tego gówna.
Możecie pocałować mnie w dupsko, bo ja stąd spadam.
Nie przyjechałem tutaj po to. Nie tego, kurwa, chciałem.
Nie po to skończyłem ósmą klasę.
Chciałem być pieprzonym kucharzem. Tego chciałem się uczyć.
Wszystko gra.
Nie schodzić z tej jebanej łodzi.
Cześć, tygrysku. Pa, tygrysku. Żegnaj.
Nigdy nie schodzić z łodzi. Absolutna racja.
Chyba że płyniesz do końca.
Kurtz zszedł z łodzi.
Odsunął się od całego pieprzonego programu.
Dlaczego to się stało? Co zobaczył podczas pierwszej tury?
38 pieprzonych lat.
Gdy zapisujesz się do Zielonych Beretów, to nie otrzymasz wyższego stopnia, niż pułkownik.
Kurtz wiedział, z czego rezygnuje.
Im więcej czytałem i rozumiałem, tym bardziej go podziwiałem.
Jego rodzina i przyjaciele nie rozumieli tego, nie mogli przekonać go do zmiany zdania.
Podanie składał trzy razy, znosił te tony gówna.
Ale gdy zagroził rezygnacją, przyjęli go.
Był dwa razy starszy od reszty kadetów.
Pewnie myśleli, że był jakimś starcem z oddali, który sobie przyszedł na to szkolenie.
Brałem w nim udział, gdy miałem 19 lat. Prawie mnie to wykończyło.
Twardy skurwysyn.
Ukończył je.
Mógł zostać generałem,
ale wybrał własną drogę.
Droga Evo. Dziś wydarzyło się coś nowego.
Zostałem prawie pożarty przez pieprzonego tygrysa.
Kurewsko niemożliwe, wiesz? Wieziemy kapitana Willarda w górę rzeki,
ale jeszcze nam nie powiedział, gdzie płyniemy.
Październik 1967. Zadanie specjalne, prowincja Kon Tum, II Corps.
Kurtz wziął udział w operacji Archanioł wraz z połączonymi lokalnymi siłami.
Odniósł wspaniały sukces.
Nie otrzymał oficjalnego zezwolenia. Po prostu tego chciał i to zrobił.
Ale brednie.
Chcieli przybić jego dupsko do podłogi, ale zanim prasa się w to wmieszała,
awansowali go do pełnego stopnia pułkownika.
Brachu, w Wietnamie gówno tak bardzo się piętrzy,
że potrzeba skrzydeł, by utrzymywać się nad nim.
Dziwnie to wygląda w środku całego tego gówna.
Tym razem się nas spodziewają?
Cholera wie.
- Hau Phat. Byłeś już tu, Szefie? - Może mają tu dobry towar.
Patrz na te motory, Lance. Yamaha, Suzuki.
- Niezłe. - Sukiyaki.
To pewnie zaopatrzenie.
- Trzy beczki oleju napędowego do PBR... - Szybciej. Mamy tylko godzinę.
- Czego chcesz? - Dostanę Panama Red?
- Panama Red? Załatwię ci. - Sierżancie?
- Cel misji? - Nie znam.
Sierżancie, oni są ze mną. Cel misji jest utajniony.
- Wiozę dokumenty wywiadu COMSEC. - W porządku.
Mam dziś wielką noc. Osiem dolców za to.
- Daj mu to paliwo. - Dobra.
- Piesek zaczął szczekać. - Kapitanie, przepraszam za dziś.
Mamy dziś tu niezły bałagan. Proszę to zabrać do zaopatrzenia i dostaniecie, co trzeba.
Chłopaki, chcecie miejscówki dla dziennikarzy na przedstawienie?
- Mamy przedstawienie. Króliczki. - Króliczki Playboy'a?
Na koszt firmy. Bez urazy, dobrze?
Jak leci? Pytam, jak leci?
Chciałbym was pozdrowić od nas wszystkich.
Was, którzy biorą udział w tej wojnie. Witajcie spadochroniarze.
Witajcie marines. I marynarze.
Wiedzcie, że jesteśmy z was dumni. Wiemy, że jest tutaj ciężko.
By to udowodnić, mamy dla was coś, co na pewno wam się spodoba.
Miss sierpnia, Sandra Beatty.
Miss maja, Terri Teray.
I playmate roku, Carrie Foster.
Nasmaruj mi spluwę.
- Jesteś słodki. Podobasz mi się. - Czekam, mała.
- Ale suczka. - Zdejmuj to.
- Kochanie, zejdziesz do nas? - Pewnie.
Żółtki nie mają takiego USO.
Są zbyt głęboko okopani lub poruszają się za szybko.
Dla niego rozrywką był zimny ryż i trochę szczurzego mięsa.
Miał tylko dwie drogi do domu.
Przez śmierć lub zwycięstwo.
Nic dziwnego, że zachowanie Kurtza tak irytowało dowództwo.
Tę wojnę prowadzi banda klaunów, którzy i tak w końcu zostawią cały ten cyrk.
To była jazda. Zbierałem jej zdjęcia odkąd została miss grudnia.
Czyścioch, zobacz. Ona tu była.
Nawet napisałem do tej cipy. Ale nie odpisała.
Dla tych lasek można naprawdę zwariować, jak ten koleś z Delty.
- Jaki koleś? - Ten, co popełnił morderstwo, ten sierżant.
Pamiętasz to? Miał świra na punkcie Playboy'a.
Ciągle wyczekiwał nowego numeru.
Spójrz na te piękne balony.
Był na patrolu z armią Republiki Wietnamu. I był tam taki jeden żółty porucznik.
Kiedyś zabrał mu gazetę i nie chciał oddać.
Powiedział: Oddaj mi moją gazetę. A żółtek: Zamknij się.
- Podam cię do sądu wojennego. - Typowy ARVN.
- Żółtek posunął się za daleko. - Szefie, przejmij ster.
Ten koleś zaczął robić dziury w cyckach.
- Przejmij ster. - Zaczął robić dziury i zniszczył rozkładówkę.
I inne gówna. Sierżant powiedział: Lepiej jej tego nie rób.
Zabieraj od niej swoje żółte łapska. Nie rób jej tego.
Żółtek kazał mu spierdalać po wietnamsku.
Ten sierżant nie mógł już tego znieść. Wziął swoją spluwę,
odbezpieczył i...
Przeciągnął serię po Playboy'u.
Odstrzelił mu dupsko. To był koniec tego porucznika.
Było po nim.
- Ukarali go? - Sierżanta? Jasne.
Zamknęli go w Long Binh. A powinien dostać za to medal.
Pieprzone ARVN. Chłopak dobrze zrobił.
Powinni mu dać Srebrną Gwiazdę.
Żółtek miał pecha.
Dzień dobry, Wietnamie. Mówi do was specjalista Zack Johnson z AMVN.
W Sajgonie mamy około 28 stopni, jest też wilgotno.
Mamy ważną wiadomość od burmistrza Sajgonu do żołnierzy mieszkających w mieście.
Chce, byście nie wieszali prania na parapetach. Żeby Sajgon pozostawał piękny.
Następna piosenka jest dla Dużego Sama, który siedzi sam
z 1-szym batalionem, 35-tej Dywizji Piechoty, z dedykacją od strażaków dla ich ekstra dowódcy.
The Rolling Stones, Satisfaction.
Dajesz, Czyścioch.
Trzymaj się, Lance.
Zaangażowanie i walka z rebeliantami. Pułkownik Walter E. Kurtz.
Jeśli nasi oficerowie i żołnierze będą wyjeżdżali na roczny okres służby,
staną się dyletantami wojennymi i turystami w Wietnamie.
Jeśli tylko zimne piwo, ciepłe posiłki, rock and roll i inne udogodnienia pozostaną normą,
to nasza zdolność bojowa będzie słabła.
Potrzebujemy mniej, ale lepszych, żołnierzy. Gdyby byli oddani, to ta wojna byłaby wygrana
z jedną czwartą naszych obecnych sił.
- Czas na kurczaki. - Bez jaj. To twarde skurwiele.
To ty, Lazzaro?
- Ogień na dachu. - Zajmę się tym. Odejdź.
Co oni odwalają?
Późne lato, jesień 1968.
Żołnierze Kurtza patrolujący wyżyny coraz częściej wpadają w zasadzki.
W obozie maleje morale.
Listopad.
Kurtz zlecił zabójstwo trzech Wietnamczyków i jednej Wietnamki.
Dwóch mężczyzn było pułkownikami armii południowo-wietnamskiej.
Aktywność wroga w jego dawnym sektorze spadła do zera.
Wygląda na to, że załatwił właściwą czwórkę.
Armia chciała go ostatni raz sprowadzić do porządku.
Gdyby się ugiął, wszystko zostałoby mu wybaczone.
Ale on robił swoje. Wygrywał.
Dlatego mnie wezwali.
Stracili go. Przepadł.
Mieli tylko plotki i przypadkowe informacje, głównie od pojmanych żołnierzy Wietkongu.
Wietkong zdążył już poznać jego nazwisko i strasznie się go bali.
On i jego ludzie zaczęli uprawiać wojnę podjazdową w Kambodży.
Wiem, co zrobię. Pojadę do Białego Domu na kolację z prezydentem Stanów Zjednoczonych.
- Tak właśnie będzie. - Szefie, zasłoń to.
Czyścioch.
- Jak długo ten dzieciak jest na tej łodzi? - Siedem miesięcy.
Chyba specjalizuje się w działaniu mi na nerwy.
Bardzo prawdopodobne, kapitanie, że on tak samo myśli o panu.
- A ty co myślisz, Wodzu? - Nie myślę.
Moje rozkazy mówią, że nie mogę wiedzieć, dokąd prowadzę tą łódź, więc nie myślę.
Ale wystarczy jedno spojrzenie na pana, by wiedzieć, że będzie niebezpiecznie, dokądkolwiek płyniemy.
Płyniemy w górę rzeki jakieś 75 kilosów za most Do Lung.
- To Kambodża, kapitanie. - To utajnione informacje.
Nie powinniśmy być w Kambodży, ale tam właśnie zmierzam.
Zawieź mnie w okolice mojego celu, a dam tobie i załodze spokój.
W porządku, kapitanie.
Kochany synu,
boję się, że razem z matką martwicie się o mnie, bo od kilku tygodni do was nie pisałem,
ale moja sytuacja tutaj stała się trudna.
Armia oficjalnie oskarżyła mnie o morderstwo.
Tymi rzekomymi ofiarami byli podwójni wietnamscy agenci.
Spędziliśmy miesiące na rozpracowywaniu ich i zbieraniu dowodów.
Gdy zdobyliśmy wystarczające dowody, postąpiliśmy jak żołnierze.
Te oskarżenia są bezpodstawne. A w zasadzie,
w świetle tego konfliktu, są całkowicie szalone.
Podczas wojny jest wiele chwil na współczucie i wrażliwość.
Jest też wiele chwil na okrutne akcje, które zazwyczaj są nazywane okrutnymi.
Ale w wielu wypadkach jedyną klarowność stanowi robienie tego.
Bezpośrednio, szybko, świadomie.
Patrząc na to, co się robi.
Wierzę, że powiesz mamie coś o tym liście. A co do oskarżeń przeciwko mnie,
przestałem się tym przejmować. Jestem ponad ich bojaźliwością,
zakłamaną moralnością i ponad przejmowaniem się.
Masz całą moją wiarę. Twój kochający ojciec.
- Nic dziwnego, że nie mogłem wywołać ich przez radio. - Co za syf.
Niezłą macie łódeczkę. Nigdy tu takiej nie widziałem.
- Wzywaliśmy ewakuację medyczną. Odebraliście zgłoszenie? - Ewakuacja? Nie.
- Minęliśmy zestrzelonego Huey'a z kilkoma martwymi. - W drodze do nas?
- Płyniecie w górę rzeki? - Daleko w górę.
- Daleko? To nie ma o czym gadać. - Czemu?
Chcieliśmy wysłać kilku ludzi w dół rzeki. Zapomnijcie.
- Co to, kurwa, ma być? - Za kilka dni będziemy wracać.
Jasne, że wrócicie.
Może sprawdzisz, czy dasz radę zrobić coś z silnikiem? Ja się tu rozejrzę.
Nie odpływajcie beze mnie.
- Żołnierzu, gdzie wasz dowódca? - Mnie nie pytaj.
Oddawaj moje ciuchy, dupku.
Chłopaki, gdzie dowódca?
Dwa miesiące temu nadepnął na minę. Rozsadziło go w cholerę.
- Kto tu dowodzi? - Dowodzi?
Nie wiem, stary. Ja tylko robię to, co mi każą.
- Jestem pracującą kobietą. - A ty, kolego?
Lance, on ci się zatnie. Wspomnisz moje słowa. Trzymaj go w takim stanie...
Daj mi spokój.
Chodź tu. To twoja łódź? Wejdź do środka.
- Czego chcesz? - Wejdź. Chcę porozmawiać.
Nie stój na deszczu.
Przestańcie. Szefie, daj spokój.
Jak leci, kapitanie? Chcę, by pan kogoś poznał.
Cholera, moje ucho, skurwielu.
Dobiłem targu z ludźmi z Hau Phat. Wynegocjowałem dwie beczki paliwa
za dwie godziny z króliczkami.
- Zalewa pan? - Nie. Zanieście dwie beczki pod ten duży namiot.
- Oddaje pan nasze paliwo za playmate miesiąca? - Nie.
Playmate roku, Wodzu.
Kapitanie, jeśli wpadniemy pod ostrzał i skończy nam się paliwo, to powiedzcie mi, jak z nią było.
Zawarłem układ dla nas wszystkich, Wodzu. Nie chcesz tego?
- Macie tam jakieś mamuśki? - Co?
Zapomnijcie, kapitanie. Zostanę na łodzi.
Kapitanie, pomóżcie mi.
Mam wszystkie twoje zdjęcia.
Mam rozkładówkę, przegląd playmate, plebiscyt na playmate roku.
Mam nawet kalendarz.
Ptaszek. Skąd go masz?
- Zajmowałam się ptakami w Busch Gardens. - Busch Gardens?
Byłam ich treserką.
- Jesteś miss grudnia? - Maja.
Schodzi?
- Miss grudnia ma czarne włosy. - Tam jest.
Tego ptaka mam od niedawna.
Chcesz krakersa? Śmiało.
Bycie playmate roku, to najsamotniejsze doświadczenie, jakie może być.
Chcesz komuś okazać swoje uczucie,
- otworzyć swoje serce... - Pewnie, że chcę usłyszeć o ptakach.
Lubię słuchać, jak mówisz o ptakach,
ale czy mogłabyś założyć tę czarną perukę dla mnie?
Ale między wami jest szklana ściana, niewidzialna szyba.
- Widzisz w niej odbijające się usta. - Trenowałam ptaki co najmniej dwa lata.
Cudownie. To powinno opadać na prawe ramię. A to powinno być odpięte.
- Ale nie słyszą, co mówisz. - Trenowałam je, by stały na głowie
- lub jeździły na rowerku... - Twoja prawa ręka była...
- Zjeżdżaj stąd. - On chce z tobą pogadać?
- Daj mi 15 minut. - Nie możesz ich zmusić, by cię słuchali.
Nie przeszkadza ci, że tak cię pochylę? Tyłek miałaś bardziej wypięty.
Spierdalaj. 15 minut.
Dla tego tak bardzo chciałam
- pokazać komuś, że mam talent. - Małe ary.
Człowieku, przestań. Mam swoje prawa.
Każą ci robić rzeczy, których nie chcesz robić.
Jak to zdjęcie.
Czułam do siebie obrzydzenie.
- Pochyl się do przodu. Wypnij tyłek. - Kocham pracę z ptakami.
Jest dobrze.
Jesteś piękna. Chcę tylko...
Nie mogę w to uwierzyć. Ja, Jay Hicks.
Nie mogę uwierzyć, że tu jestem.
Może nie nadaję się
do związku z pięknym, niewinnym chłopcem.
Tylko pomyśl, gdyby nie wojna w Wietnamie,
- nigdy nie poznałbym miss grudnia. - Miss maja.
Chciałabym odnaleźć jedną osobę,
która podzielałaby mój punkt widzenia.
Całujesz jak ptak. Boże. Całuj mnie, całuj.
- Kto to? - Doprowadzasz mnie do szaleństwa. Całuj.
Skończyłeś już?
Jak ptaka. Weź mnie, jak ptaka. Leć, mały.
- Zakracz mi. - Latam jak orzeł.
Lance, to był czyjś syn.
Lance, kazali mi robić rzeczy,
których nie chciałam robić. Mówili: Przeciągnij wstążkę między nogami.
Nie chciałam tego robić. Ale powiedzieli,
że tego się ode mnie oczekuje, że to chcą oglądać ludzie.
- Kim jesteś? - Jestem następny.
Cholera, nie wiedziałem, że to prawiczek. Że nigdy nie miał cipki.
- Zamknij się, zjebie. - Przykro mi. Zabiorę cię do Nowego Orleanu.
Przedstawię cię dziwkom. Prawiczek, prawiczek.
- Jesteś jak pieprzony pies. - Wpadnij do Nowego Orleanu. Naprostuję cię.
- Wyluzuj, Szefie. - Jesteś kutasem.
- Mam swojego kutasa, gdybym chciał się nim pobawić. - I co z nim zrobisz, prawiczku?
Szefie, powiedziałem, wyluzuj. Przestań.
Daj mu spokój. Co ja powiedziałem? I przestań kłapać tą gębą.
To nie jest armia. Jesteście marynarzami.
Więc odpuść sobie tą armijną koszulę i przestań jarać to gówno.
Jasne?
- Lance, po co ci ta zielona farba? - Kamuflaż.
- Po co ci on? - Żeby mnie nie widzieli. Oni są wszędzie.
Tylko bądź czujny. Masz tu robotę.
Sampan po lewej.
Przyjrzyjmy się im. Lance, podpływamy.
Czyścioch, do 60-tki. Szefie, łap za M16.
Czyścioch, idź do tej 60-tki.
Co jest, Wodzu?
To dżonka, kapitanie. Musimy przeprowadzić rutynową kontrolę.
- Zapomnijmy o rutynie i ich puśćmy. - Te łodzie przewożą zaopatrzenie, kapitanie.
Przyjrzę się jej.
Moja misja jest priorytetem. Nie bylibyście nawet na tej rzece, gdyby nie ja.
Dopóki nie dotrzemy do pańskiego celu, kapitanie, jest pan pasażerem.
- Przygotuj się, Lance. - Rzucaj tę linę, dupku.
Podciągnijmy ją.
Sprawdź przód. I każ tym ludziom tu podejść.
Ruchy, skurwysynu.
- Miej oczy otwarte, Czyścioch. - Jasne, Wodzu.
Czysto, Wodzu.
- Papiery się zgadzają. - Przeszukajcie łódź.
- Nic nie mają. To tylko łódź. - Przeszukać.
- Kilka koszy, kaczki, pieprzone banany. - Szefie?
- Co jest? Przeszukaj ją. - Mają kozę, jakieś ryby.
- Warzywa... - Właź na nią.
- Nic tam nie ma. - Właź.
Z drogi, głupku. Cholera. Świnie, mango.
- Co w tym worku na ryż? - Ryż.
- Zajrzyj tam, Szefie. - Pieprzone ryby. Kokosy.
- Tu jest ryż. - A w koszu z warzywami?
Zjeżdżaj stąd.
- Sprawdź kosz z warzywami. - Zamknijcie się, wieśniaki.
- Nic tu nie ma. - A w tych skrzynkach?
- Sprawdź tą zardzewiałą beczkę. - To tylko ryż. Nic więcej.
Dobra. Sprawdź tą żółtą beczkę. Siedziała na niej. Co jest w środku?
- Przestać. - Rozwalmy ich wszystkich.
- Przestańcie. - Zabijmy wszystkich. Rozpieprzmy ich w drobny mak.
Czemu nie? Jezu Chryste. Czemu by nie?
- Czyścioch? - Wszystko gra.
- Nic ci nie jest, Lance? - Zobaczmy, co tu ukrywała.
Widzisz, czemu tu siedziała?
Pieprzony szczeniaczek.
- Dawaj tego psa. - Nie.
Oddawaj go, dupku. Pierdol się.
Weź też sobie mango. Chcesz je?
Szefie. Ona się jeszcze rusza. Żyje. Sprawdź ją.
Ona się rusza. Sprawdź ją.
- Chodź tu, Czyścioch, do cholery. - Jest ranna. Pomóż mu.
Spokojnie. Powoli i spokojnie.
- Oddycha, Szefie? - Jest ranna. Krwawi.
- Daj ją na podkład. Zawieziemy ją do ARVN. - O czym ty mówisz?
- Zawieziemy ją do naszych. Jest ranna, ale żyje. - Odsuń się, Szefie.
Przepisy mówią...
Pierdolę cię. Pierdolę go.
Mówiłem, byś się nie zatrzymywał. Płyniemy dalej.
Mieliśmy sposób, by ze sobą wytrzymać.
To było kłamstwo. A im więcej go widziałem,
tym bardziej nienawidziłem kłamstw.
Ci chłopcy nie spojrzą już na mnie w ten sam sposób,
ale chyba dowiedziałem się kilku rzeczy o Kurtzu, których nie było w tych aktach.
Most Do Lung był ostatnią placówką armii na rzece Nung.
Za nim był tylko Kurtz.
- Co o tym myślisz? - To jest piękne.
Co z tobą? Dziwnie się zachowujesz.
Pamiętasz ostatnią tabletkę kwasu, którą zachowałem?
- Już jej nie ma. - Wziąłeś kwas?
Zabierzcie mnie do domu.
- Czy na pokładzie jest kapitan Willard? - Tak.
- Kto pyta? - Porucznik Carlsen. Nie świeć we mnie.
Przysłano mnie tu z Nha Trang trzy dni temu. Spodziewałem się was trochę wcześniej.
Mam tu pocztę dla załogi. Nawet pan nie wie, jak się cieszę.
- Z czego? - Bo mogę już stąd wyjechać, jeśli tylko znajdę jakiś sposób.
Znalazł się pan na zadupiu świata, kapitanie.
- Kapitanie, dokąd pan idzie? - Spróbuję znaleźć paliwo i zdobyć jakieś informacje.
- Odbierzcie mnie po drugiej stronie mostu. - Niech ktoś z nim idzie. Szefie.
Ja pójdę. Ja chcę iść.
- Gdzie znajdę dowódcę? - Dobrze trafiłeś, sukinsynu.
Chodź tu.
- Macie tu jeszcze dowódcę? - Beverly Hills.
- Co? - Dalej jest betonowy bunkier zwany Beverly Hills.
Gdzie indziej miałby, kurwa, być dowódca?
- Cholera, nadepnąłeś mi na twarz. - Myślałem, że nie żyjesz.
To źle myślałeś.
Mówiłem, żebyś ze mną nie zadzierał. Myślisz, że jesteś zajebisty, czarnuchu?
- Do czego strzelasz, żołnierzu? - A jak ci się, kurwa, wydaje?
Przepraszam pana. Przy drucie są żółtki. Ale chyba wszystkich zabiłem.
Gówno zabiłeś. Słuchaj.
Cholera, woła swoich. Wystrzel flarę.
- Myślisz, że jesteś zajebisty? - Oni nie żyją, głupku.
- Jeden żywy jest pod tymi trupami. - Kto tutaj dowodzi?
Nie pan?
Myślisz, że jesteś zajebisty? Mam tu coś dla ciebie, czarnuchu.
On jest pod ciałami.
Idź po Karalucha. Idź po Karalucha, czarnuchu.
- Żółtki są przy drucie. Słyszysz ich? - Lance.
Słyszysz ich?
Rozwalmy ich.
- Słyszysz go? - Tak.
- Zabiję cię, Amerykańcu. - Wystrzelić flarę?
Jest blisko. Wystarczająco blisko.
- Skurwysyn. - Żołnierzu.
Wiesz, kto tu dowodzi?
- Wodzu, właśnie rozwaliło dwóch gości na tym moście. - Trzymaj się. Nic ci nie będzie.
- Co to? - Listy.
Zostawcie je. Obserwujcie te drzewa.
Oleju napędowego nie mają, ale zebrałem amunicję. Ruszajmy.
- Znalazł pan dowódcę, kapitanie? - Tu nie ma pieprzonego dowódcy.
- Płyńmy dalej. - W którą stronę, kapitanie?
- Dobrze wiesz, Wodzu. - Jest pan zdany tylko na siebie.
Nadal chce pan kontynuować? To jak z tym mostem. Budujemy go każdego wieczora,
a żółtki znów go niszczą, ale generałowie mogą mówić, że droga jest otwarta.
Proszę nad tym pomyśleć.
- Kogo to obchodzi? - Wieź nas w górę rzeki.
Szefie, na dziób.
Bądź w gotowości, Czyścioch.
Jeden do ciebie, Miller. Do mnie też.
- A czyja to paczka? - Jeszcze jeden dla ciebie, Czyścioch.
- Czekaj. To wszystko? - Dla ciebie tak. Lance.
Panie L. B. Johnson, proszę bardzo.
Ekstra. Czekałem na niego.
Jeszcze jeden. Paczka od Evy.
Lance, u mnie wszystko w porządku.
Byłam z Sue w Disneylandzie. Skręciła sobie kolano.
- Chciałbym znów pracować w Antoine's. - Czy pamiętasz... Jak mógłbym zapomnieć?
Chyba nie ma lepszego miejsca, niż Disneyland. Odpisz.
Jim, to miejsce jest lepsze.
Mamy nowe informacje odnośnie pańskiej misji, o których musimy panu powiedzieć.
Kilka miesięcy temu wysłaliśmy kogoś na misję, która była identyczna, co pańska.
Mamy powody, by wierzyć, że działa on teraz dla pułkownika Kurtza.
Sajgon ogłosił rodzinie, że zaginął w akcji,
ale zakładali, że nie żyje.
Ale potem przechwycili list, który próbował wysłać do swojej żony.
Kapitan Richard Colby.
Przeszedł na stronę Kurtza.
Disneyland. Kurwa, tu jest lepiej niż w Disneylandzie.
Charles Miller Manson rozkazał wymordować wszystkich w domu na znak protestu.
- To dopiero pokręcone, co? - Purpurowa mgła. Patrz.
- Lance, wyrzuć to. - Mama przysłała mi kasetę.
Tęczowa rzeczywistość. Wodzu, sztachnij się.
Eva nie wyobraża sobie mnie w Wietnamie.
Wyobraża mnie sobie w domu z browarem przed telewizorem.
- Gorący ziemniak, gorący ziemniak. - Cieszę się, że wstąpiłeś do marynarki.
Eva nie wie, czy powinna dalej ciągnąć nasz związek.
Ja jestem tu, 13 tysięcy mil od domu, starając się utrzymać związek z moją dupą.
O twoich przyjaciołach nie mogę powiedzieć tego samego.
Jeśli ta kaseta jakoś ci pomoże, to powiem ojcu i rodzinie, by nagrali swoje.
Tam są.
Szefie, sprawdź co z Czyściochem. Kapitanie, on dostał. Czyścioch dostał.
- Gdzie jest pies? - Lance, trafili Czyściocha.
Gdzie jest pies? Musimy wrócić po psa.
Bubba, nie możesz umierać, sukinsynu.
I mam nadzieję, że niedługo,
ale nie za szybko, jednak niedługo, będę miała wnuczki, które będę kochała i rozpieszczała.
A gdy twoja żona będzie je ode mnie odbierać, będzie na mnie zła.
Nawet ciocia Jessie i babcia przyjadą, by cieszyć się z twojego powrotu do domu.
Babcia i tata zbierają pieniądze na samochód dla ciebie,
ale nic im nie mów, bo to nasza tajemnica.
W każdym razie, rób, co właściwe, trzymaj się z dala od pocisków
i wracaj do domu w jednym kawałku,
bo bardzo cię kochamy. Twoja mama.
Zwolnij.
Rzuć mi lornetkę.
Lance, idź z M16 na dziób.
Szefie. Łap za 60-tke.
Kurwa mać.
Osłaniaj kapitana. Lance. Osłaniaj kapitana.
To Francuzi.
Zamknij się. Bierz ten karabin.
Stójcie spokojnie. Kapitanie.
W porządku. Opuśćcie broń.
Straciliśmy jednego z naszych.
My Francuzi zawsze szanujemy śmierć naszego sojusznika.
Jesteście tu mile widziani.
Nazywam się Hubert de Marais.
To plantacja mojej rodziny. Tak jest od 70 lat.
I tak będzie aż do naszej śmierci.
Kapitanie, proszę przyjąć flagę Tyrone'a Millera w imieniu wdzięcznego mu narodu.
To jedzenie jest wyśmienite, prawda? Wino, sosy.
- Nie wierzę. Mogę porozmawiać z szefem kuchni? - On mówi tylko po wietnamsku.
Poważnie? Tak gotować i nie znać francuskiego?
Lance, szefem kuchni jest żółtek.
To był Baudelaire. Zbyt okrutna poezja jak dla dzieci.
Ale potrzebują jej, bo życie potrafi być bardzo okrutne.
Jak sam pan widzi.
- Ataki odparte przez rodzinę. - To tylko te z tej wojny.
Wietkong, 58 zabitych. Wietnam Północny, 12.
- Wietnam Południowy, 11. - Sześciu Amerykanów?
Tak. Cóż, pewnie przez pomyłkę.
Pozwól, że przedstawię ci kapitana Willarda. Jest z pułku powietrznodesantowego.
- Madame Sarrault. - Kapitanie.
Przepraszam, kapitanie. Opowiadałem małą historyjkę o Paryżu i ludziach głodujących podczas wojny.
Wszyscy siedzieli przy stole, zapadła cisza i ktoś powiedział: Właśnie przeleciał anioł.
A ktoś inny odpowiedział: Zjedzmy go więc.
- Jak długo tu zostaniecie? - Do końca.
Nie, nie, chodzi mi...
- Czemu nie wrócicie do domu, do Francji? - Do domu?
- To jest nasz dom, kapitanie. - Prędzej czy później...
Nie rozumie pan naszej mentalności, mentalności francuskiego oficera.
Po pierwsze, przegraliśmy II wojnę światową. Nie mówię, że Amerykanie wygrali, ale że my przegraliśmy.
Przegraliśmy pod Dien Bien Phu, w Algierii też. Przegraliśmy w Indochinach.
Ale tutaj nie przegramy.
Zatrzymamy ten kawałek ziemi. Nigdy nie przegramy. Nigdy.
Amerykanie.
W 1945, tak,
po wojnie z Japonią,
wasz prezydent Roosevelt nie chciał, by Francuzi przebywali w Indochinach.
Więc Amerykanie wymyślili Viet Minh.
- O czym on mówi? - To prawda. Wietkong został stworzony przez Amerykanów.
- Przez Amerykanów? - Teraz zabraliście miejsce Francuzów,
a Viet Minh walczy z wami. I co możecie zrobić?
- Nic. Absolutnie nic. - Wietnamczycy są bardzo inteligentni.
Nigdy nie wiadomo, co myślą. Rosjanie im pomogli.
Dajcie nam nasze pieniądze. Wszyscy jesteśmy komunistami. Chińczycy, dajcie nam broń. Wszyscy jesteśmy braćmi.
Oni nienawidzą Chińczyków. Może Amerykanów nienawidzą mniej, niż Rosjan i Chińczyków.
Jeśli jutro Wietnamczycy zostaną komunistami, to będą wyłącznie wietnamskimi komunistami.
Amerykanie nigdy tego nie zrozumieją.
Sam nie wiem. Może w przyszłości zrobimy coś z Viet Minhem.
Czy ty nic nie rozumiesz? Wietkong każe nam stąd odejść.
To koniec wszystkich białych w Indochinach. Francuzów, Amerykanów, wszystkich.
Każą odejść. Chcą o nas zapomnieć. Proszę spojrzeć, kapitanie.
Taka jest prawda. Jajko.
Białko wycieka, pozostaje tylko żółtko.
Gdy byłem w Sajgonie, rozmawiałem z amerykańskim politykiem.
Wyjaśnił mi to bardzo dobrze. Powiedział: Proszę spojrzeć. Wczoraj była Korea.
Dziś Wietnam. Jutro Tajlandia, Filipiny.
A potem może Europa.
Czemu by nie Europa? Spójrzcie, co się dzieje ostatnio w Czechosłowacji.
Nawet przed II wojną światową Amerykanie doskonale wiedzieli, co się dzieje.
Bali się przejąć ten bałagan.
- Wszyscy biali są gówno warci. - Oni walczą, walczą o wolność.
Wolność? Gówno prawda.
Francuskie gówno, amerykańskie gówno.
Dien Bien Phu. Każdy żołnierz wiedział, że jest już martwy.
Wie pan coś o Dien Bien Phu?
- Wiem. - Nie. Niezupełnie.
- Dien Bien Phu było błędem. Militarną pomyłką. - Pomyłką?
To była zamierzona pomyłka. Zamierzona.
Wszyscy żołnierze to wiedzieli. Wiedzieliśmy, że nie przeżyjemy.
Generałowie i pułkownicy wierzyli, że Wietnamczycy nie wciągną dział w góry.
Ale wciągnęli. A potem czekali na deszcz.
A gdy w końcu spadł, żaden samolot nie mógł tam latać.
Nasi spadochroniarze skakali z 90 metrów. Sam pan wie, 90 metrów,
70 metrów. To było szalone. Żadna armia tego nie potrafi.
Robili to tylko, by zginąć razem z przyjaciółmi.
Armia francuska została poświęcona. Poświęcona przez polityków, którzy byli bezpieczni w domu.
Postawili armię w takiej sytuacji, w której nie mogli wygrać.
Przez Paryż przemaszerowali studenci, protestowali, manifestowali.
Wbili nóż w plecy żołnierzom. Żołnierz odbezpiecza granat, który nie wybucha.
Wypada tylko kawałek papieru: Związek Kobiet Francuskich.
Popieramy Wietnamczyków. Zdrajcy. Komunistyczni zdrajcy.
Dien Bien Phu, w porządku. Francja jest gówniana?
Nikogo to nie obchodzi.
Dlaczego się od nas nie uczycie, na naszych błędach?
Mój Boże, z waszym wojskiem, waszą siłą, waszą potęgą, moglibyście wygrać, gdybyście chcieli.
Możecie wygrać.
Jestem pewny, że się można dogadać.
Jestem tego pewien. Ja im nigdy nic złego nie zrobiłem.
Francuscy komuniści nie byli zdrajcami.
Kapitanie, dobranoc. To były socjalista.
Możemy tu zostać. Na pewno.
Zawsze pomagaliśmy tym ludziom. Pracowaliśmy z nimi.
Więc możemy być przyjaciółmi, to jest uzgodnione.
Rozumie pan, gdy mój dziadek
i ojciec mojego wujka tu przyjechali,
nie było tu nic.
Wietnamczycy byli nikim.
Więc ciężko pracowaliśmy, bardzo ciężko,
z Brazylii sprowadziliśmy kauczuk i zasadziliśmy go tutaj.
Wzięliśmy Wietnamczyków, pracowaliśmy z nimi,
stworzyliśmy coś z niczego.
Pyta mnie pan, czemu chcemy tu zostać.
Chcemy tu zostać, bo to jest nasze, to należy do nas.
To jednoczy naszą rodzinę.
Walczyliśmy o to.
A wy, Amerykanie, walczycie o
największe nic w historii.
Przykro mi, kapitanie. Zobaczę, czy pańscy ludzie potrzebują pomocy
przy naprawie łodzi, byście mogli kontynuować waszą wojnę.
Przepraszam za moją rodzinę, kapitanie.
Wszyscy wiele tu straciliśmy.
Hubert swoją żonę i dwóch synów.
A ja straciłam męża.
- Rozumiem. - Jest pan zmęczony tą wojną.
Widać to po pańskiej twarzy.
To samo mieli w oczach żołnierze podczas naszej wojny.
Nazywaliśmy ich Les Soldats Perdus.
Straceni żołnierze.
Jeśli pan chce, możemy napić się koniaku.
Muszę wracać do swoich ludzi i...
Wojna jutro też tu będzie.
Ma pani rację.
Zauważyłam, że nie pił pan wina podczas kolacji.
Nie pijam wina.
Lubię koniak, ale teraz nie chcę. Dziękuję.
Więc napiję się sama.
Wróci pan do Ameryki po wojnie?
- Nie. - Więc jest pan taki, jak my, pański dom jest tutaj.
Wie pan, dlaczego nie wolno wchodzić dwa razy do tej samej rzeki?
Tak. Bo ciągle jest w ruchu.
Zawsze przygotowywałam fajkę dla mojego męża.
To było jak morfina na rany, które cierpiało jego serce.
Wściekłby się i rozpłakał, mój stracony żołnierz.
Mówiłam mu: Ciebie jest dwóch.
Nie widzisz? Jeden, który zabija,
i jeden, który kocha.
A on mi odpowiedział: Nie wiem już, czy jestem zwierzęciem, czy bogiem.
Jesteście jednym i drugim.
Chce pan jeszcze?
Liczy się tylko to, że pan żyje.
Żyje pan, kapitanie.
Taka jest prawda.
Jest was dwóch, nie widzisz?
Jeden, który zabija, i jeden, który kocha.
- Nic nie widać. Zatrzymujemy się. - Nie wolno ci zatrzymywać tej łodzi, Wodzu.
Powiedziałem, że nic nie widzę, kapitanie. Zatrzymuję się.
- Nie będę więcej ryzykował życia załogi. - Ja tu dowodzę, do cholery. Robisz to, co każę.
Widzisz coś, Szefie?
Czemu oni, kurwa, nie atakują?
Uważaj, Wodzu.
Lance, do 50-tki.
Był blisko.
Był bardzo blisko.
Jeszcze go nie widziałem, ale wyczuwałem, jakby łódź ciągnęło w górę rzeki,
a woda przepływała przez dżunglę.
Cokolwiek miało się wydarzyć, to nie będzie to po myśli Nha Trang.
Strzały. Ognia.
Szefie, strzelaj.
Lance, strzelaj.
Szefie, spokojnie. Przestań strzelać.
- To tylko zabawkowe strzały. - Przestańcie. Cisza.
Wodzu, każ im wstrzymać ogień. To tylko patyczki. Chcą nas nastraszyć.
Cisza.
Ty nas wciągnąłeś w ten bałagan i nie wiesz, jak wyciągnąć, bo nie wiesz, dokąd zmierzasz, prawda?
Prawda? Ty sukinsynu. Ty draniu.
- Lance, łap za ster. - Dzikusy. Żryjcie.
Moją misją jest dotarcie do Kambodży.
Jest tam pułkownik z Zielonych Beretów, który oszalał, a ja mam go zabić.
To takie typowe. Kurwa.
Pieprzona wietnamska misja. Do końca zostało mi niewiele, a ty chcesz tam płynąć, byś mógł zabić jednego z naszych?
Zajebiście. Po prostu zajebiście.
To jest popierdolone. Myślałem, że płyniesz wysadzić jakiś most,
albo jakieś tory kolejowe.
- W porządku. - Nie, czekaj. Pójdziemy razem.
Ruszymy z tobą. Ale tylko na łodzi.
Po części bałem się tego, co tam zobaczę, co zrobię, gdy tam już trafię.
Znałem ryzyko. Albo tak mi się zdawało.
Czułem coś bardzo mocno, mocniej od strachu,
była to chęć konfrontacji z nim.
Płyń dalej. Lance.
Trzymaj się z dala od broni.
W porządku. Macie pozwolenie.
Ja tam nie płynę. Te dzikusy nas zaatakowały.
Wystraszcie ich syreną.
Tutaj i tutaj macie miny. I uważajcie na małpy, pogryzą was.
Bardzo dobrze. Płyńcie prosto do mnie.
Jestem Amerykaninem. Amerykańskim cywilem.
Cześć, Jankesi. Cześć. Amerykanin.
Amerykański cywil. Wszystko w porządku. Masz fajki.
- A ja o nich marzę. - Szefie.
- Kim jesteś? - A ty?
Jestem fotoreporterem. Jestem tu od 1964.
Byłem w Laosie, Kambodży i Namie.
- Jedno wam powiem, ta łódź jest nieźle upieprzona. - Co to za ludzie?
Myślą, że przybyliście, by go zabrać.
- Mam nadzieję, że to nieprawda. - Kogo zabrać?
Jego. Pułkownika Kurtza.
Oni wszyscy są jego dziećmi.
Wszyscy tutaj jesteśmy jego dziećmi.
Możemy porozmawiać z pułkownikiem Kurtzem?
Z pułkownikiem się nie rozmawia.
Jego się słucha.
Ten człowiek poszerzył moje horyzonty.
To poeta wojownik w klasycznym znaczeniu tego słowa. Czasami...
Witasz się z nim, a on przechodzi obok, nie zauważając cię.
Ale nagle cię łapie, rzuca w kąt i mówi:
Wiesz, że słowo "jeśli" oznacza to samo, co "jesteś"? Jeśli nie tracisz głowy, gdy wszyscy wkoło ją tracą, obwiniają ciebie.
Jeśli potrafisz sobie zaufać, gdy inni w ciebie wątpią. Ja jestem maluczki.
On jest wielki. Powinienem być parą poszarpanych szponów,
- które rozdzierają powierzchnię spokojnych mórz. - Zostań przy łodzi.
Nie odchodźcie beze mnie, dobra? Chcę zrobić zdjęcia.
Potrafi być straszny, okrutny, ale często ma rację.
On walczy. To wspaniały człowiek.
Brakuje mi słów.
Mógłbym ci opowiedzieć, jak kiedyś chciał mnie zabić. Mógłbym ci coś takiego opowiedzieć.
- Dlaczego chciał cię zabić? - Bo zrobiłem mu zdjęcie.
Powiedział: Zrobisz mi jeszcze jedno zdjęcie, a cię zabiję.
Mówił poważnie.
Musisz coś takiego przeczekać. Przeczekać.
Potem znów stał się przyjazny.
Ale nie wolno ci oceniać pułkownika.
Nie wolno ci go oceniać, jak zwykłego człowieka.
Uwaga. To są Amerykanie.
Można poczuć atmosferę tego miejsca. Zrobię wam zdjęcie.
Mógłbyś... Mógłbyś na chwilę się zatrzymać?
Colby.
Głowy. Patrzysz na głowy.
Czasami posuwa się za daleko. Ale jako pierwszy to przyznaje.
- On oszalał. - Nieprawda.
Gdybyście go usłyszeli dwa dni temu, gdybyście go mogli usłyszeć... Boże.
- Nazwałbyś go szaleńcem? - Jak cholera.
Ja chcę z nim tylko porozmawiać.
On odszedł. Zniknął w dżungli ze swoimi ludźmi.
- Zaczekam na niego. - On dobrze się czuje przy swoich ludziach.
On zapomina o sobie przy swoich ludziach. Zapomina o sobie.
- Chyba powinniśmy zaczekać na łodzi. - Dobrze, Szefie.
- Wrócimy na chwilę na łódź. - Wrócimy do Lance'a.
Ten pułkownik jest walnięty. Gorzej, niż szalony. Jest złem.
Zobacz tylko, co ten człowiek tu zrobił. To pogańskie bałwochwalstwo. Rozejrzyj się wkoło.
- Cholera, to psychol. - Czyli mi pomożesz?
- Pewnie, że pomogę. Zrobię wszystko, by się stąd wydostać. - Bardzo dobrze.
Moglibyśmy wysadzić wszystkich w powietrze. Są tak naćpani, że nawet nic by nie poczuli.
Nie boję się ich czaszek, ołtarzy i innych gówien.
Kiedyś myślałem, że gdybym zginął w miejscu, które jest złe,
to moja dusza nie trafiłaby do Nieba. Ale teraz...
Nie obchodzi mnie, gdzie trafi, byle nie została w tym miejscu. Więc co chcesz zrobić?
- Zabiję skurwiela. Żeby stąd się wynieść. - Chcę, żebyś tu zaczekał, Szefie.
Pójdę z Lance'm. Powęszymy w tym miejscu.
Zobaczę, czy znajdę pułkownika.
- A co ja mam robić? - Weź radiostację.
Jeśli nie wrócę przed 22,
wezwiesz nalot.
Nalot?
Kod brzmi Wszechmogący, współrzędne to 0-9-2-6-4-7-1-2.
Wszystko jest tutaj.
0-9-2-6-4-7-1-2.
Wszystko, co tu widziałem, mówiło mi, że Kurtz oszalał.
To miejsce było pełne trupów. Północni Wietnamczycy,
żołnierze Wietkongu, Kambodżanie.
Nadal żyłem, bo on tego chciał.
Pachniało tam powolną śmiercią,
malarią i koszmarami.
To był właśnie koniec rzeki.
Skąd jesteś, Willard?
Jestem z Ohio.
- Urodziłeś się tam? - Tak.
- A gdzie dokładnie? - Toledo.
Jak daleko masz do rzeki?
Do rzeki Ohio?
Około 200 mil.
Byłem nad tą rzeką, gdy byłem dzieckiem.
Przy tej rzece jest taki miejsce, nie pamiętam dokładnie.
To chyba była plantacja gardenii, albo innych kwiatów.
Teraz wszystko tam zarosło. A przez jakieś...
Przez jakieś 5 mil myślało się, że Niebo spadło na ziemię,
w postaci tych gardenii.
Myślałeś kiedyś o prawdziwej wolności?
Wolność od opinii innych ludzi?
Nawet od własnych opinii.
Powiedzieli dlaczego, Willard?
Dlaczego chcą zniszczyć moje dowództwo?
Zostałem wysłany na tajną misję.
Już chyba nie jest tajna, prawda?
Co ci powiedzieli?
Powiedzieli, że stał się pan
całkowitym szaleńcem,
a pańskie metody są
niezdrowe.
Czy moje metody są niezdrowe?
Nie widzę w tym żadnej metody.
W ogóle.
Spodziewałem się kogoś takiego, jak ty.
A czego ty się spodziewałeś?
Jesteś zabójcą?
Jestem żołnierzem.
Nieprawda.
Jesteś chłopcem na posyłki, wysłanym przez sprzedawców ze spożywczaka,
by zebrać zaległy rachunek.
Dlaczego? Dlaczego taki miły facet
chce zabić geniusza?
Lepiej? Dlaczego?
Wiesz, że ten człowiek...
Że ten człowiek cię polubił?
Bardzo cię lubi.
Ma wobec ciebie jakieś plany. Ciekawi cię, o co chodzi?
Mnie ciekawi. I to bardzo.
A ciebie?
Tu coś się wydarzyło, człowieku.
Wiem coś, o czym ty nie wiesz. Zgadza się.
Jego umysł jest czysty,
ale jego dusza jest wściekła.
Myślę, że on umiera. On nienawidzi tego wszystkiego.
Ale ten człowiek...
Czyta poezję na głos.
A jego głos...
Lubi cię, bo wciąż żyjesz. Ma wobec ciebie pewne plany.
Nie, nie, nie pomogę ci. To ty pomożesz jemu.
Pomożesz mu. Bo co oni powiedzą, gdy on odejdzie?
On umrze, gdy to umrze. Gdy to umrze, to on umrze.
Co będą o nim mówić? Że był miłym facetem?
Że był mądry? Że miał plany? Że posiadł wiedzę?
Gówno prawda. To ja mam im wszystko wyjaśniać?
Spójrz na mnie. Nie ma szans.
Ty.
Prawie osiem godzin.
Śpię.
Śpię i śnię, że jestem na tej zasranej łodzi.
Minęło osiem godzin?
Halo. Wszechmogący.
Tu PBR Street Gang. Kontrola radia. Odbiór.
PBR Street Gang, tu Wszechmogący. Odbiór.
Magazyn Time. Tygodnik.
22 września 1967.
Wolumin 90, numer 12.
Wojna: Na horyzoncie. Amerykanom ciężko uwierzyć w to,
że Stany Zjednoczone wygrywają wojnę w Wietnamie.
Jednakże, w jednym z najbardziej dokładnych raportów
dotyczących statusu tego konfliktu, znaleźć można dowody, które mówią,
że potęga USA po 2,5 roku od czasu rozpoczęcia tej wojny
zaczyna wzrastać. Oficjele w Białym Domu twierdzą, że wpływ tej siły
może doprowadzić przeciwnika do momentu, w którym nie będzie w stanie kontynuować walk.
Brzmi znajomo?
Lyndon Johnson obawia się, że amerykańska opinia publiczna nie jest w nastroju na zaakceptowanie tak optymistycznych rezultatów,
dlatego może nie być pozwolenia na pełną publikację raportu. Tak czy inaczej,
jest pod dostatecznym wrażeniem wniosków i dostatecznie niespokojny, by poznać wyniki
ekspertów pracujących nad tym, by móc ogólnie porozmawiać o raporcie.
Brak daty, magazyn Time.
Sir Robert Thompson,
który zwyciężył malajską komunistyczną partyzantkę, został konsultantem RAND Corporation,
wrócił niedawno do Wietnamu, zbadać sytuację dla prezydenta Nixona.
Tydzień temu powiedział prezydentowi, że jest wyraźna poprawa
i że znacznie lepiej tam pachnie.
A jak tobie tu pachnie, żołnierzu?
Będziesz wolny, ale pod strażą.
Przeczytaj to w wolnym czasie. Tylko nie pogub.
Nie próbuj uciekać. Inaczej zostaniesz zastrzelony.
Możemy później o tym porozmawiać.
Jesteśmy pustymi ludźmi. Jesteśmy wypchanymi ludźmi,
pochylającymi się na siebie w spokoju, pełni słomy.
Niestety, nasze wyschnięte szepcące głosy
są ciche i nic nie znaczące, jak wiatr w suchej trawie,
lub kroki szczurów po rozbitym szkle w naszej suchej celi.
- Przeniósł się do innego świata. - Kształt bez formy,
odcień bez koloru, sparaliżowana siła,
- gest bez ruchu. - Wiesz, o czym on mówi? Wiesz?
To dialektyka. Bardzo prosta dialektyka. Od jeden do dziewięciu.
Bez gdybania, podejrzeń i ułamków. Nie możesz polecieć w kosmos
na ułamkach. Bo gdzie wylądujesz?
Na jednej czwartej? Trzech ósmych? Co zrobisz, gdy polecisz na Wenus, czy gdzieś indziej?
To dialektyczna fizyka. Mówi ona, że jest tylko miłość i nienawiść.
- Albo kogoś kochasz, albo nienawidzisz. - Głupiec.
- Ty głupcze. - Tak wygląda ten pieprzony świat.
Spójrz na to bagno wokół nas. Bez fajerwerków.
Skomlenie. I skomląc, spadam stąd.
Na rzece myślałem, że w chwili, gdy go zobaczę, będę wiedział, co zrobić.
Ale tak nie było.
Spędziłem z nim całe dnie. Bez straży.
Byłem wolny. Ale on wiedział, że nigdzie nie odejdę.
Wiedział więcej o tym, co zrobię, niż ja sam.
Gdyby generałowie z Nha Trang widzieli to, co ja zobaczyłem,
to czy nadal chcieliby, bym go zabił?
Zapewne jeszcze bardziej.
A jak zareagowaliby jego bliscy, gdyby dowiedzieli się, jak się od nich oddalił?
Zerwał z nimi, zerwał z samym sobą.
Nigdy nie widziałem tak rozbitego i rozdartego człowieka.
Ale nie masz prawa nazywać mnie mordercą. Masz prawo mnie zabić.
Do tego masz prawo.
Ale nie masz prawa mnie osądzać.
Nie da się tego opisać słowami,
co jest niezbędne
dla tych, którzy nie wiedzą,
czym jest koszmar.
Koszmar.
Koszmar ma twarz.
Trzeba się zaprzyjaźnić z koszmarem.
Koszmar i moralny terror to twoi przyjaciele.
Jeśli tak nie jest, to są wrogami, których trzeba się obawiać.
To są lojalni wrogowie.
Pamiętam, jak byłem w jednostce specjalnej.
Zdaje się, że to było tysiące wieków temu.
Ruszyliśmy do obozu, by zaszczepić
jakieś dzieci.
Opuściliśmy obóz po tym, jak zaszczepiliśmy dzieci przeciwko polio.
W naszą stronę biegł zapłakany starzec. Nie mógł mówić.
Wróciliśmy tam, a oni tam przyszli i odcięli
każdą zaszczepioną rękę.
Leżały tam, na stercie,
stercie małych rączek.
Pamiętam,
że płakałem. Szlochałem jak
jakaś babcia.
Chciałem wyrwać sobie zęby. Nie wiedziałem, co robić.
Chcę o tym pamiętać. Nie chcę o tym zapominać.
Ale potem zdałem sobie sprawę, trafiło to we mnie jak pocisk,
jakbym oberwał diamentem,
diamentowym pociskiem prosto w czoło.
Pomyślałem sobie: Mój Boże, jakie to genialne.
Genialne. Ta wola, by coś takiego zrobić.
Idealna, oryginalna, pełna, krystaliczna, czysta.
Potem zrozumiałem, że byli silniejsi ode mnie, bo było ich stać na to.
Oni nie byli potworami. To byli wyszkoleni żołnierze.
Ci ludzie, którzy walczyli całym sercem, którzy mieli rodziny, mieli dzieci,
którzy byli pełni miłości, mieli siłę,
siłę,
by to zrobić. Gdybym miał dziesięć oddziałów takich ludzi,
to nasze tutejsze kłopoty bardzo szybko by się skończyły.
Potrzeba nam żołnierzy moralnych,
ale jednocześnie zdolnych do
wykorzystania ich pierwotnych instynktów zabijania,
bez uczuć, bez pasji,
bez osądu.
Bo to osąd nas zwycięża.
Boję się, że mój syn
może nie zrozumieć tego, kim chciałem być.
Więc jeśli mam zginąć, Willard,
to chcę, by ktoś poszedł do mojego domu i opowiedział mojemu synowi o wszystkim.
O wszystkim, co zrobiłem, o wszystkim, co widziałeś.
Bo najbardziej nie znoszę smrodu kłamstw.
Jeśli mnie rozumiesz, Willard,
zrobisz to dla mnie.
PBR Street Gang, tu Wszechmogący. Odbiór.
PBR Street Gang, tu Wszechmogący, jesteśmy w gotowości. Odbiór.
PBR Street Gang, tu Wszechmogący. Jak odbiór?
Dzięki temu mogłem zostać majorem,
ale ja już nie należałem do ich pieprzonej armii.
Wszyscy chcieli, bym to zrobił.
Zwłaszcza on.
Czułem, że czekał na mnie, bym ulżył mu w jego bólu.
Chciał po prostu zginąć jak żołnierz, z godnością.
Nie jak jakiś biedny, skończony, poszarpany zdrajca.
Nawet dżungla chciała jego śmierci.
To właśnie ona wydawała mu rozkazy.
Uczymy młodych mężczyzn strzelać do ludzi,
ale ich dowódcy zabraniają im napisać słowo "pierdolić"
na swoich samolotach, bo to nieprzyzwoite.
Koszmar.
Wzywam PBR Street Gang. PBR Street Gang, tu Wszechmogący. Słyszycie? Odbiór.
PBR Street Gang? PBR Street Gang, tu Wszechmogący...
Koszmar.