TEKSAS
Hej.
Wcześnie wróciłaś.
Tak.
Myślałem, że pokazujesz dziś dom.
Odwołałam.
Wszystko w porządku?
Będzie.
Mam nadzieję.
Coś się stało Annie?
Nie, nic jej nie jest.
Więc
o co chodzi?
Wiem o tobie i Vivienne.
O kim?
- Mogę wyjaśnić. - Nie chcę żadnych wyjaśnień.
Chcę, żebyś posłuchał.
Usiądź.
To nie jest to, na co wygląda.
Pewnie, że jest.
Pieprzysz kobietę o imieniu Vivienne.
Jest jedną z twoich studentek.
Wie, że jesteś żonaty?
Jest mi cholernie przykro.
Ułatwię ci to.
Nie rozwiodę się z tobą.
Kocham naszą rodzinę i życie, które wspólnie zbudowaliśmy.
Nie wyrzucę tego.
Pójdziemy na terapię.
Po pierwsze,
już nigdy nie spotkasz się z Vivienne.
Masz jej powiedzieć, że to koniec.
Oczywiście.
Po drugie
żadne z nas nie powie o tym Annie.
Zgoda.
Po trzecie, pojedziemy na wakacje.
- Co takiego? - Całą rodziną.
Ty, ja i Anna.
- Dobrze. - Nasze życie, nasza rodzina znaczą
dla mnie więcej niż cokolwiek innego na świecie.
Dla mnie też.
A teraz
proszę, odbierz Annę z treningu piłki nożnej.
DOM NA MOKRADŁACH
Nadal nie wiem, dlaczego muszę z wami jechać.
Bo jesteś za mała, żeby zostać sama.
- Dojechaliśmy już? - To niespodzianka.
Wiesz, skąd wiem, że ty wybrałaś to miejsce, a nie tata?
Bo jest gorąco, na pustkowiu i jest nudne.
Wiesz, co mawiają, kochanie.
„Nie ma nudnych miejsc.”
- „Tylko nudni ludzie.” - „Nudni ludzie.”
- Zgadza się. - W jej wieku
też bym nie chciał tu przyjechać na tydzień.
Dzięki za łaskę.
- Nie o to mi chodziło. - Raczej o to.
Hej.
Staram się.
Staraj się bardziej.
Ej.
Poczekaj, aż zobaczysz basen.
Kurde.
Język.
Nie, serio, tato. Ten dom jest wielki.
Naprawdę tu mieszkamy?
Od miesięcy chciałam tu przyjechać.
Nawet pokazałam ci online i mówiłam, że chcę tu przyjechać.
Nie pamiętasz, prawda?
No cóż.
Właściciel zatrudnił moją agencję, żeby go sprzedać.
Wystawiamy go za miesiąc. Póki co możemy się tu zatrzymać.
Do tej pory był wynajmowany.
To też ci mówiłam, ale nie pamiętasz.
Kto ma taki dom na pustkowiu?
Ktoś bogaty, kto ma dość ludzi.
Weź walizki.
Piękny.
Już nie taki nudny, co?
Ten sprzedający jest bardzo stary?
Przyznam, że nie znam właściciela.
To część majątku powierniczego, osiemdziesiąt hektarów ziemi.
Wszystkim zajął się pośrednik.
Poprosili, żebym to ja zajęła się sprzedażą.
Chodź, Tub Tub.
Hej, malutki.
Nie puszczaj go na dwór, bo tu są kojoty.
Mogę wybrać sypialnię?
Pewnie, są na górze.
Co teraz?
Muszę ustawić kamerę do nagrania wirtualnego obchodu.
Przepraszam, że nabrudziłem.
Jezu Chryste.
Napiłbym się.
Jakieś 30 km stąd jest sklep.
Widziałam drogowskaz.
Możemy zrobić zakupy i kupić wino.
Chciałam upiec cielęcinę.
Możemy zrobić burgery.
Anna i ja nie cierpimy cielęciny.
Świetnie.
Będzie cielęcina.
Nawaliłem, ale nie musisz być taka mściwa.
Jestem mściwa?
Już nie wiem, o co chodzi.
To ty chciałaś tu przyjechać.
Masz szczęście, bo druga opcja to rozwód,
a to by ci się chyba nie opłaciło.
Zatrzymałabyś Annę i pieniądze.
Już słyszałem te groźby.
Więc muszą być prawdziwe.
Nienawidzę tego.
Ja też.
Wiesz co? Ja też bym się napiła.
Jedź po jedzenie i wino.
Anna, chodź, pojedziemy do sklepu.
`- Ale tak dobrze się bawię. - Wiem.
Proszę.
Pomóż mi.
PRZYNĘTY I SPRZĘT WĘDKARSKI ZIMNE PIWO
Rany.
Chyba tu jesteśmy mieszczuchami.
Wszędzie jesteśmy mieszczuchami, tato.
NOWOCZESNA DZIEWCZYNA JAK DOPROWADZIĆ GO DO SZALEŃSTWA
- Nie pomożesz mi z zakupami? - Sorki, tato.
Stare gazety z modą są ciekawsze.
- Nic nie poradzę. - Dobra.
Kotlety Cielęce Promocja
Hej.
Co czytasz?
Nic.
Skąd jesteś?
Z Houston.
Rany. Tak daleko?
Jestem Isaac.
Anna.
Wiesz co, Anno? Przypominasz moją byłą dziewczynę.
- Tak? - Tak.
Ale jesteś ładniejsza.
Gdzie się zatrzymaliście? Widziałem, jak wchodziłaś z tatą.
Mama też z nami jest.
Nie dogadują się.
Są dla ciebie podli?
Nie, są w porządku.
Mieszkamy w tym dużym domu nad wodą
na kompletnym odludziu.
Chyba go znam. Jakieś 30 km na wschód?
Chyba tak.
Tata prowadził, więc
Ile masz lat?
Prawie 15.
Serio? Wyglądasz na więcej.
Może pójdziemy kiedyś na lody.
Mam 18 lat, mogę prowadzić.
Z kim rozmawiałaś?
Znalazłaś kolegę?
Cicho bądź.
Kasa się zepsuła.
Pomożesz mi spakować zakupy?
Tak.
Mama mówiła, że ci się tu spodoba.
Nie kazała nam kupić cielęciny?
Nie mieli.
Popatrz.
- Pop Rocks. - Ohydne.
Co ty opowiadasz? Kiedyś je uwielbiałaś.
Jak miałam może dziesięć lat.
- Daj spokój, tato. - Wiesz co?
Weźmiemy.
Dobra.
Razem 58 dolarów i sześć centów.
Proszę 60.
Reszta dla pana.
Dziękuję.
Proszę, ty weź.
Tato, nic ci nie jest?
OBSERWUJE CIĘ DIABEŁ
Ten stary facet wydawał ci się dziwny?
Nie, raczej nie. Czemu pytasz?
Może znajdziemy sklep bliżej domu.
Mnie nie przeszkadza.
- Tato. - Tak?
- Mam dziwne pytanie. - Dawaj.
Czy między tobą a mamą wszystko jest ok?
W jakim sensie?
Nie rób tak.
Nie zmieniaj tematu. Mama tak robi.
Możesz być szczery?
Małżeństwo to ciężka praca,
a czasem idzie nie w kierunku, w którym by się chciało.
Rozwodzicie się?
- Nie. - Nie panikuj.
- Mi jest wszystko jedno. - Kto panikuje?
Wszyscy mają rozwiedzionych rodziców.
- Posłuchaj. - To nic takiego.
Nie myślmy tak, dobrze?
Cóż
Oboje was kocham.
- Pamiętaj o tym. - Dobrze.
Czasem się zastawiam, skąd mam taką mądrą córkę.
A potem uznaję, że pewnie jest taka po swoim mądrym tacie.
No nie wiem.
Wysiadaj.
Może Toby'emu przydałby się przyjaciel.
Byłoby super.
Mamo?
Jess?
Mamo?
Jess?
Mamo?
Nie mogę otworzyć tych pieprzonych drzwi.
Język.
- Drzwi się nie chcą otworzyć? - Nie, wejście do kanalizacji.
Tak, drzwi.
Muszę wejść do środka, żeby zrobić zdjęcia.
Nie masz klucza?
Mam do drzwi wejściowych, szopy, skrzynki, ale nie do tych drzwi.
Pomogę ci. Daj mi spróbować.
Dobra.
Nie otworzą się.
- Tak. - Mam w nie kopnąć?
Jeszcze nie.
Kupiłeś cielęcinę?
Nie mieli.
Co wziąłeś?
Mięso na burgery z grilla.
Coś sprawdzę.
Żadnego światła.
Dziwne.
Pokoju nie ma na planie.
To chyba składzik
albo schron.
Dziwne.
Ja pójdę.
W czym mogę pomóc?
Pani jest mamą Anny.
A ty to kto?
Jestem Isaac, kolega Anny.
Kolega Anny?
Poznaliśmy się w sklepie mojego dziadziusia.
- No i? - Chciałem
zaprosić panią i pani rodzinę na kolację.
Jesteśmy sąsiadami, parę kilometrów w tę stronę.
Bardzo miło z twojej strony, Isaac.
Ale mamy inne plany.
To rodzinne wakacje. Na pewno rozumiesz.
Oczywiście.
Jak pani zmieni zdanie, jemy dziś cielęcinę.
Mamy ich dużo w sklepie.
Macie cielęcinę w sklepie?
Tak, wczoraj przyszła duża dostawa.
Są wystawione, nie da się ich przegapić.
Daj mi swój adres, Isaacu.
Myślę, że jednak chętnie przyjmiemy zaproszenie.
Mówię ci,
że nie widziałem.
Albo kłamie o tej durnej cielęcinie.
Nie kłamie. Ty kłamiesz.
Czemu wierzysz obcej osobie, a nie mnie?
Nie chciałem nic mówić,
ale starszy facet w sklepie
napisał to na rachunku.
„Obserwuje cię diabeł.”
To pewnie żart
Nie chcę jeść kolacji z lokalnymi dziwakami,
żebyś mi coś udowodniła.
Ja też nie.
Możesz przestać?
Daj spokój. Jesteś piękna.
Co z tobą?
Czemu nie kupiłeś cielęciny?
Mówię ci,
- że jej nie widziałem. - Widziałeś.
Ale jej nie lubisz, więc jej nie kupiłeś.
Bo robisz, co chcesz, bez względu na konsekwencje.
Nie mówisz o cielęcinie.
Geniusz z ciebie.
Anna też nie lubi cielęciny.
Ale nigdy o niej nie myślisz.
Tylko o niej myślę.
- Tak? - Tak.
Myślę, że by się zdziwiła.
Jestem złą matką?
Ale nie ty, nie zdrajca.
Nigdy ty. O nie.
Ty jesteś miły, a ja jestem dupkiem.
Prawda?
Tak właśnie próbujesz nas pokazać Annie.
Nie pozwolę ci się nade mną znęcać.
To wracaj do swojej kurwy.
Przynajmniej przy niej czułem się dobrze.
Przy tobie mam ochotę podciąć sobie żyły.
To podcinaj, kurwa.
Złamałeś mi serce.
O Boże.
Kochałam cię.
Kocham cię.
- Jestem twoją żoną. - Wiem.
Jak mogłeś mi to zrobić?
Jak mogłeś to zrobić nam?
Masz rację, przepraszam. Nie wiem, co we mnie wstąpiło.
Skończyłeś z nią?
Tak. Między mną i Vivienne nic już nie ma.
Przysięgasz?
Na życie Anny.
Bo dlatego chciałam,
żebyśmy tu przyjechali.
Nie chciałam, żebyś się do niej wymykał.
Chciałam, żebyś dał nam szansę, żeby to odbudować.
Pójdę na terapię.
Tylko
O Boże.
Trudno ci zaufać.
Wciąż mnie ranisz.
Tak mi przykro.
Chcę, żeby było tak jak kiedyś.
Wszystko będzie dobrze.
Mamo! Tato!
Rany.
Nic ci nie jest, kochanie?
- Tak. - Chyba wreszcie przestaje.
Ma tak, jak się stresuje.
Jak wyglądam?
Jak supermodelka, która oberwała w nos.
Przynajmniej mamy wymówkę, żeby zostać w domu.
Chłopak nie dał mi numeru. Nie mamy jak odwołać.
Ma na imię Isaac.
- No to nie dzwońmy. - Ma na imię Isaac.
Nie możemy wystawić jego i jego dziadka do wiatru.
Szczególnie, gdy dla nas gotują.
Dobra, cóż
A jak rozwalą dom, kiedy wyjedziemy?
Rano podjadę do sklepu i przeproszę.
Nie chcę, żeby Isaac zobaczył mnie z takim nosem, mamo.
- Wiem, kochanie. - A jak to się powtórzy?
- Dobrze. - Zjemy miłą kolację.
Tylko we trójkę.
Chwileczkę!
Hej, mamo i tato Anny.
- Co tu robisz? - Przepraszam.
Wiem, że was do nas zaprosiłem,
ale wydarzyło się coś dziwnego.
- Co takiego? - Piecyk nam padł.
- Poważnie? - Tak.
Więc postanowiliśmy
przywieźć jedzenie i ugotować u was.
Czeka w furgonetce razem z dziadziusiem.
Kotlety cielęce, cebula, marchewka, kasza kukurydziana.
Dziadziuś umie gotować.
Mamy nawet butelkę wina.
Tak to robimy, tu na mokradłach.
Możemy wejść?
Nawet po sobie pozmywamy.
Oczywiście, proszę.
Hej, dziadziusiu! Możemy wejść.
Świetnie.
Wejdź.
- Dziękuję, że gotujesz. - To nic takiego.
Mam na imię John.
Jeśli chodzi o tę notkę,
którą napisałeś na rachunku
Pamiętam.
O co ci chodziło?
Podaj mi miarkę.
Małą.
Czasami
kiedy człowiek robi coś złego, otwiera tym drzwi.
Nie rozumiem.
Na pewno?
Diabeł wciąż nas obserwuje.
Niektórzy go do siebie zapraszają, inni nie.
Uznałem, że powinieneś to usłyszeć, ale
nie chciałem tego mówić przy twojej córce.
Bez urazy, ale nie wierzę w diabła.
Diabeł wierzy w ciebie.
Dzięki, doceniam to.
Ma na imię Toby.
Mówimy na niego Tub Tub.
Lubi cię.
Koty wyczuwają więcej rzeczy niż ludzie.
Chodź, Tub Tub. Proszę bardzo.
Włączona?
Nie.
Mieszkasz sam z dziadkiem?
Tak, moi rodzice zmarli jakiś czas temu.
Wychował mnie jak syna.
- Jak zmarli twoi rodzice? - Anno.
Niegrzecznie tak pytać.
Nie szkodzi.
Też byłbym ciekaw.
Mieli raka kości.
- Oboje? - Tak.
Dziadziuś mówi, że to najbardziej bolesna śmierć.
Ale mówi dużo dziwnych rzeczy.
Szalony jest.
Jakie są tu szkoły?
Czemu? Chcecie się tu przeprowadzić z Anną?
Nie.
Nic nie wiem o szkołach.
Dziadziuś mnie wszystkiego nauczył.
Kiedyś przejmę od niego sklep.
Fajnie.
Tak sądzisz?
Tak.
Ładna bluzka. Pasuje ci do oczu.
Ile masz lat, Isaacu?
Osiemnaście.
Próbuję zapuścić brodę.
Kto jest właścicielem tego domu? Wiesz może?
Mało o nich wiem.
Rzadko tu bywają.
Naprawdę?
Jesteś ich najbliższym sąsiadem.
Kolacja gotowa i wygląda przepysznie.
Świetne.
Świetnie gotujesz.
Mój dziadziuś umie wszystko.
Twoja mama na pewno też dobrze gotuje.
- No - W porządku, kochanie.
To nie jest moja mocna strona.
Jakoś mnie to nie interesuje.
Nie gotuję, bo mnie to interesuje.
Gotuję, bo muszę.
W okolicy nie ma restauracji.
Jak się nie gotuje, to się nie je.
Umiem gotować, Isaacu. Po prostu nie jest to moja pasja.
Każdy ma jakąś pasję.
Mogę zapalić kilka świec?
Proszę.
Byłoby miło.
Isaacu.
Tak?
Skąd wiedziałeś, gdzie są świecie?
Chyba zgadłem.
Nie tylko koty mają szósty zmysł.
Zabawne, co, dziadziusiu?
Rany, wiecie
Nie mam zapałek.
Poszukam w kuchni.
John, pomożesz mi?
Chcę, żeby sobie poszli.
Posłuchaj, oni są dziwni,
ale nie zrobili nic złego.
Nie podoba mi się, jak ten chłopak patrzy na Annę.
I skąd wiedział, gdzie są świece?
Dokończymy kolację i powiemy im, że się kładziemy.
Nie możemy ich jakoś wygonić?
Mówiłaś, żeby ich nie wkurzać.
Dobra.
Mają iść, jak tylko skończymy jeść.
Nie chcę, żeby Anna była z nimi sama.
Zapomnieliśmy o zapałkach.
Chodź, powiemy, że nie znaleźliśmy.
Mamo, tato, Isaac zrobił coś fajnego.
Znalazł zapałki?
Dotknął świec palcami i się zapaliły.
Możesz to zrobić jeszcze raz?
Mogę ci pokazać więcej sztuczek.
Isaacu, rozmawiałam z Johnem
i jesteśmy bardzo wdzięczni za kolację,
ale jesteśmy dziś zmęczeni
i chcemy się wcześniej położyć, zaraz po kolacji.
Chciałam wam powiedzieć.
Rety, dziadziusiu. Słyszysz?
Zapraszają nas, żebyśmy przenocowali.
Nie
To wzruszające.
Nigdy nikt nas nie zaprosił do takiego domu.
Nie zapraszam was na noc. Tylko
Proszę, żebyście wyszli po kolacji
albo wcześniej.
Ale przywieźliśmy lody na deser.
Zjemy po waszym wyjściu.
Dajcie spokój.
Co takiego zrobiliśmy?
W domu jest dość miejsca dla nas wszystkich.
Sześć sypialni, jeśli się nie mylę.
Nie licząc bawialni.
Ani dodatkowego pokoju.
Ani pokoju, do którego nie możecie wejść.
Skąd o nim wiesz?
A jak sądzisz?
Byłeś już w tym domu.
Mała, krwawisz z nosa.
Mamo, źle się czuję.
O Boże.
Hej, Anno.
Podnieś ją.
Na litość boską.
Muszę się wyszczać.
- Anna. - Hej, mała?
- Zabierzmy ją do salonu. - Dobrze.
Anno.
Obudź się.
Obudź się. Hej.
Hej.
Hej, nic ci nie jest?
Hej, kochanie.
- Słyszysz mój głos? - Słyszysz mnie?
Mama jest przy tobie. Jestem tu.
Nic ci nie jest.
Mamo.
Co się stało?
Zemdlałaś.
Znowu miałaś krwotok z nosa.
Muszę umyć twarz.
Spokojnie, widziałem już krew.
- I to dużo więcej. - Musisz już iść.
Nie wiem, czy to dobry pomysł.
Dobry. Nasza córka źle się czuje.
Tato, nic mi nie jest.
- Nie, Isaacu. - Ależ tak.
Dość. No już.
Dziadziuś potrzebuje chwilę. Czasem ma sraczkę.
- To poczekaj w samochodzie. - Mamo.
- Nie szkodzi. - Rety.
Chyba tylko wasz kot mnie lubi.
Przyrządzasz cielęcinę dla obcych i tak się odwdzięczają.
Ale ty mnie lubisz, Anno, prawda?
Widzę, że tak.
- Tak jak kobieta lubi mężczyznę. - Przestań!
Dość już, Isaacu. Wyjdź.
Wiedziałem, że nie dostaniecie się do tamtego pokoju.
To jedyny klucz.
Dziadziuś się chyba bije z kotem.
Toby?
Moment.
Toby.
- Toby? - Co tu się dzieje?
Zrobiłeś coś naszemu kotu?
Szukałem łazienki.
- Drzwi były otworzone. - Toby!
- Wbiegł do środka. - Toby.
I chyba przypadkiem zamknąłem.
Kłamiesz. Drzwi są zamknięte na klucz.
Dziadziuś nigdy nie kłamie.
Toby.
Ty też masz klucz do tego pokoju?
Toby!
Daj mi ten klucz. Dawaj.
- Toby! - Dawaj ten pieprzony klucz!
- Ten? - Tak!
- Daj mi go. - Jezu.
Dziadziusiu, to boli.
Widzisz, John? Mówiłem że pokażę parę sztuczek.
Co się dzieje?
Dobrze, że mamy świece.
Anno, kotku, nic ci nie jest?
Weź wnuka i wynoście się.
- Nie jest moim wnukiem. - Co?
Jak to, nie jest twoim wnukiem?
Nie jest moim wnukiem.
Dobra, wiecie co?
Dajcie mi klucz. Uwolnimy kota i wezwę policję.
Skończyliśmy.
Tato, coś rani Toby'ego! Coś go rani!
Zrób coś, tato.
Toby.
Och
Toby nie żyje?
Daj mi ten klucz!
Sprawdź tylną kieszeń.
Jezu Chryste.
Niech mnie.
- Otwieram drzwi. - Nie. Stój!
- John, proszę. Musisz przestać. - Otwieram drzwi.
Słyszeliśmy, że tam coś jest.
- Toby tam jest! Otwórz drzwi! - Tam coś
Tam coś jest. Słyszeliśmy. Proszę, nie
Może kojot tam wszedł, jak drzwi były otwarte.
Kojot. Byłoby kiepsko dla Tub Tuba.
Nie. Dość już!
- Otwieram drzwi! - Proszę, nie otwieraj!
- Cofnijcie się. - Oszalałeś?
- Proszę, John, chodźmy. - No już.
Otwórz drzwi, tato.
Cholera, to chyba zły klucz.
Dobra. Możemy już iść?
- Możemy iść? Boże. - Nie możemy.
Nie możemy zostawić Toby'ego. Mamo!
Posłuchaj mnie, to tylko kot. Kupimy drugiego.
Obiecuję.
Dziadziusiu, znalazłeś łazienkę?
- Tak. Tam. - Musimy stąd wyjść.
Oczywiście. Teraz pamiętam.
Przykro mi z powodu kota.
Pieprz się.
Musicie iść ze mną.
Porozmawiajmy, zanim wróci Isaac.
- Za mną. - Chodź tu.
Musimy iść. Musimy iść.
Obrabujecie nas? O to chodzi?
Nie macie nic, czego chcemy albo potrzebujemy.
To po co tu jesteście?
Mówiłem mu.
Kiedy robi się coś złego, otwierają się drzwi.
Oszalałeś, tak samo jak ten dzieciak.
Coś złego? Jak co?
Jak kłamstwo.
Zdrada.
Morderstwo.
- Nie czytacie Biblii? - Boże.
W sklepie Isaac był dla mnie taki miły.
Mówił, że wyglądam jak jego była.
Teraz jest taki podły.
Tak, cóż,
Isaac taki właśnie jest.
Jeśli nie jest twoim wnukiem, to kim jest?
Pewnego lata po prostu się pojawił.
Wyszedł prosto z mokradeł.
Powiedział, że jego rodzice zmarli, zostawili mu kupę kasy.
Nawet nie wiem, jak ma na nazwisko.
Ale nie miał gdzie mieszkać.
Nic ze sobą nie miał.
Więc jakoś go tak przygarnąłem.
- Przygarnąłeś go? - Przestań!
Nie skończyłem mówić.
Nie ma szkoły,
ale jest dobrym chrześcijaninem.
Jestem chyba jego pomocnikiem.
Boże.
Od jak dawna z tobą mieszka?
Trudno powiedzieć. Traci się poczucie czasu,
mieszkając na mokradłach.
Może od kilku lat.
Może od kilku dekad.
Niemożliwe.
Chodzi o to
że wygląda, jakby się nie starzał.
Zna się na magicznych sztuczkach.
Ale zawsze wygląda tak samo.
Na 18-latka.
- Co za bzdury. - Daj mu mówić.
- Nie, to bzdury! - Niech mówi!
Włączę muzykę.
Żeby Isaac nas nie słyszał.
Muszę wam coś jeszcze powiedzieć.
Największe Przeboje
Więc dowiedziała się o nas?
Nie uważałem, byłem nierozsądny.
Tak, śledziła mnie. Właśnie się dowiedziałem.
Możliwe, że wciąż mnie śledzi.
Nie o tę piosenkę mi chodziło.
Nie do wiary, że wie.
Ciągnie mnie na wycieczkę z Anną.
- Co to ma być? - Ale schrzaniłem.
- Wszystko się ułoży. - Mówię ci.
Jest podła.
Nie masz pojęcia.
Od teraz muszę bardziej uważać.
Po moim powrocie wszystko się zmieni, Vivienne.
Złożę pozew o rozwód i zaczniemy wspólnie nowe życie.
Nie!
Tak.
- Nie. - Tak.
- Daj spokój. - Już dobrze.
Jessico, proszę. Nie wiem, co się dzieje.
Tak bardzo cię kocham.
Ja ciebie bardziej.
Skąd to masz?
To jedna z magicznych sztuczek Isaaca.
Słuchaj. Pieprzyć magię.
To prawdziwe nagranie?
Prawdziwe.
Więc nadal spotykasz się z Vivienne?
Tak?
I zamierzasz
się ze mną rozwieść?
Nie, tylko tak mówiłem, ale nie na poważnie.
Boże. Oszukujesz nas obie przez cały ten czas
i mnie okłamujesz.
Nie do wiary.
Nie, posłuchaj, nie denerwuj się.
Chcę, to się zdenerwuję.
Nie przy Annie.
Nie przy Annie? Co za dupek z ciebie.
Tato, zostawisz mnie i mamę?
Zabiję cię.
Spójrz.
Największe przeboje Gene Allison. Widzisz?
Nie. Kłamiesz, tak jak ten chłopak.
Chcesz mi namieszać w głowie.
Biorę Annę i wychodzę.
- Proszę, nie. - Jesteś ohydny.
- Proszę, nie. - Widzisz?
Idź do diabła.
Biorę z tobą rozwód. Z nami koniec.
- Posłuchaj mnie. - Wychodzę.
- Chodź, wstań. - Nie mogę zostawić taty.
Jessico!
Wychodzę.
Hej, co mnie ominęło?
Toby?
O Boże.
Moment. Już wiem.
Poza Anną
wszyscy jesteście w to zamieszani, tak?
- W co? - W to.
Współpracujecie, prawda?
Ty i stary obaj macie klucze do tego pokoju.
A ty,
już wcześniej ich znałaś i im zapłaciłaś.
Wrobiłaś mnie i jakoś mnie nagrałaś,
a teraz się na mnie mścisz.
Nie chcesz uratować naszego małżeństwa. Chcesz się zemścić.
Oszalałeś.
Wiedziałem, że jesteś podła.
Ale nie sądziłem, że jesteś psychopatką.
Jak możesz to robić Annie?
Nigdy wcześniej nie widziałam tych ludzi.
- Dzwonię na policję. - Śmiało.
Czekaj. Kto zabrał mój telefon?
- Gdzie mój telefon? - Przestań, tato!
Może Vivienne. Może to ona cię wrobiła.
Pomyślałeś o tym?
Jesteś kłamcą i zdradliwym dupkiem,
a ona jest pewnie po tych samych pieniądzach.
Ty mnie śledziłaś, prześladowałaś mnie.
Dokładnie. Może ona robi to samo?
Proszę, przestańcie!
Zanim włączyłeś to nagranie,
co chciałeś powiedzieć?
Chciałem powiedzieć, że musicie zobaczyć, co jest w tym zamkniętym pokoju.
- Cholera! - Co?
Ktoś tam jest.
Gdzie?
Widziałam coś nad wodą.
Może kojot.
Tak, możliwe. Może wilk.
Albo dziki pies.
Tam!
- Nie widzę. Gdzie patrzysz? - Nie, ja też widziałam.
Pewnie tylko kojot albo wilk.
Ale ostrożności nigdy za wiele.
Dobrze, że broń nadal tu jest.
Hej.
Spokojnie.
Sprawiedliwym nic się nie stanie.
- Ostrożnie, proszę. - Czekaj.
Jak działa ta kamera?
Zobacz, dziadziusiu, jestem gwiazdorem.
Nie nagrywaj mnie.
Isaacu.
Isaac, czego chcesz?
Żebyście dobrze opiekowali się tą kamerą.
Pewnego dnia będę sławny.
Jak Charles Manson.
Mówi się o synu Bożym.
A czy Szatan też ma syna?
Warto się zastanowić.
Proszę, odłóż pistolet.
- Chodźmy na zewnątrz, John. - Nie.
- Czemu nie? - Bo mnie zastrzelisz.
Zastrzelę?
Chciałem zapolować na kojoty.
Porozmawiajmy o tym. Możemy o tym porozmawiać, proszę?
Możesz odłożyć broń?
- Proszę? - Jessico.
Dobrze.
Dam broń dziadziusiowi.
Zostanie tu z twoją żoną i córką.
Dobra, John. Żadnej broni.
Chodźmy się przejść.
- John. - Nie, tato.
Zostańcie tutaj. Nic mi nie będzie.
- Tato, nie idź. - Już dobrze.
- Tato, nie idź. - Wiem.
Już dobrze.
Spokojnie, mała.
Nie musisz się bać.
Nie jestem potworem.
Nie tak się umawialiśmy.
Miałeś tylko nas obrabować i zastrzelić Jessicę.
Co ty tam wyprawiasz?
Po co mnie wkurzasz?
Skąd masz nagranie mnie i Vivienne?
- Magia. - Tak?
- Tak. - Mam być kryształowy,
a ty masz być wiarygodny. Dla dobra Anny.
Nie jestem wiarygodny?
Nie wiedzą, że mam 21 lat, że służyłem w armii.
Ale ciągle psujesz mój plan.
Ja psuję?
To nie ja próbuję zamordować żonę.
Nie mów tego.
- Zamordować. - Nie mów tak.
- Nie lubisz tego słowa.
- Zamordować. - Nie mów tak.
Nie mów tak, Isaacu.
Zostaw mnie.
To był doskonały plan.
Wiedziałem, że mnie tu zaciągnie.
Ciągle gadała o tym głupim domu.
Tak długo planowałem i cię szukałem.
Tak.
Niełatwo znaleźć płatnego zabójcę.
Trzeba odwiedzić mroczne zakamarki.
Nie zapłacę ci, jak plan nie wypali.
Nie, bo będziesz w więzieniu.
Ty też.
Razem z tym szalonym staruchem.
Nigdy nie wyjdzie na wolność.
Ty usmażysz się na krześle elektrycznym.
Ty za wszystkim stoisz.
My jesteśmy zwykłymi wieśniakami.
Co się stało z naszym kotem w tym zamkniętym pokoju?
Może kojot go zabił, a ja go wskrzesiłem.
O to mi chodzi.
Przestań straszyć ludzi tym wudu
i rób, co do ciebie należy.
To do mnie należy.
Dobra.
Zrealizuj plan, a dostaniesz 100 tysięcy.
Potem możesz uciec tym autem do Meksyku, zgodnie z planem.
Chyba próbujesz mnie kontrolować.
Chcesz się pozbyć żony,
dzieciak ma mieć fajną wersję wydarzeń,
tak jak gliny i twoja nowiutka dziewczyna.
To sporo pracy.
I wymaga zaufania.
Na pewno chcesz to zrobić?
Możemy jeszcze wszystko odwołać.
Nie, robimy to, ale masz grać zgodnie z zasadami.
- Dobra. - Dobra.
Więc wejdź tam, obrabuj nas,
a jak będziemy szli do zamkniętego pokoju,
strzel Jessice w głowę i spieprzaj.
Dobra.
Długo ich nie ma.
Może włączę muzykę.
Nie.
Nie, nie trzeba.
Jak
Jak masz na imię?
Mówcie mi dziadziuś.
Dziadziuś.
Chcę cię o coś zapytać.
Tak?
Z Isaakiem coś jest chyba nie tak.
Jest zły i chce krzywdzić ludzi.
Czasem też mi się tak wydaje.
Ale ty jesteś inny.
Z tego, co widzę.
Więc
Chciałabym ci coś zaproponować.
- Zaproponować? - Tak.
Puść mnie i moją córkę.
Uciekniemy tak, żeby Isaac nas nie widział.
Wsiądziemy do samochodu i odjedziemy.
- A co z tatą? - Cicho.
Pójdziecie na policję.
Powiem, że jesteś niewinny.
Że byłeś zakładnikiem tak jak my.
Ale mam broń.
Sądzę, że Isaac cię do tego zmusza.
Wiem, że tak jest.
Nie mogę go zdradzić.
Jeśli nas puścisz, oddam ci wszystko, co mam.
Mamo, a co z tatą?
Nie możemy zostawić go tu na śmierć.
Milcz.
Zaraz wrócą.
Cholera.
Nie wierzę, że chciałaś zostawić tatę.
Nie mów mu o niczym.
Nie widzieliśmy kojotów.
Ale porozmawialiśmy sobie.
Pani mąż ma rację.
Chcemy was obrabować.
Razem z dziadziusiem zamkniemy was w tamtym pokoju.
Przyjeżdżamy tu od kilku tygodni.
Wziąłem was za nowych właścicieli.
Taki pech.
Jak rak kości.
- Zamkniesz nas w tym pokoju? - Tak jest.
Jak już zabierzemy waszą kasę i auto.
Od początku o to im chodziło.
Umrzemy, jak nas zamknie. Jak się wydostaniemy?
Zadzwonimy na policję i damy im anonimowy namiar.
Zostawimy wam tam trochę jedzenia i wody.
Dziękuję. Ja im ufam.
Pieprzony idiota. Nie zadzwonią na policję.
Moja córka ma 14 lat.
Proszę, błagam, nie rób tego.
- Daję pani słowo. - Dajesz słowo?
- Twoje słowo nic nie znaczy. - Uspokój się.
Twoje słowo znaczy jeszcze mniej. Czemu mam się uspokoić?
Jess.
Albo pokój, albo kulka.
Już dobrze.
Marnujecie czas.
Co to za miejsce?
Czemu to robisz?
Musimy się pogodzić
- i zrobić, co - Nie odzywaj się!
Idź przodem, John.
Ja?
- Już dobrze. - Tato.
- No idź. - Nie.
- Już dobrze.
Tato.
No idź.
Isaac?
Isaac, co robisz?
To, co ci się należy, John.
Isaac, wypuść mnie.
John.
Isaac? Wypuść mnie.
Hej, John.
Morderstwo.
Wypuść mnie, Isaac.
Isaac.
Zabiję cię!
Otwórz drzwi! Otwieraj!
Rozerwę cię na pieprzone strzępy.
Widzi pani, zdradził już panią wiele razy,
z różnymi kobietami.
Ale pani zawsze pozwala mu wrócić.
- O czym on mówi? - Nie wiem.
Anna!
Kotku, nie słuchaj go!
Nie słuchaj go!
Isaac! Co ty wyprawiasz?
Od dawna nie chce pani zobaczyć, jaki jest pani mąż.
- Anna! - Pora ujrzeć prawdę.
Wypuść mnie!
Lepiej otworzyć.
- Bez obaw. - Isaac.
Ja i dziadziuś zostaniemy tu z Anną.
Nie. Mamo, nie zostawiaj mnie.
Nie zostawiaj mnie, mamo.
- Ty brudny skurwielu! - Mamo.
Isaac!
Otwórz drzwi! Już!
Otwieraj te pieprzone drzwi!
Anno? Anno.
Kochanie, nie słuchaj go.
On kłamie.
Jak coś o mnie mówi, to tylko kłamstwa.
Dobrze?
Twoja matka też!
Twoja pieprzona matka też!
Ty.
Boże, jesteś jego żoną.
Tak mi przykro. Dostałam wiadomość.
- Od mojego męża? - Tak.
Wiedziałaś, że jest żonaty.
Jesteś tak samo zła jak on.
Tak bardzo mi przykro. Naprawdę.
Pisał, że jest tu całkiem sam,
że muszę natychmiast przyjechać.
Proszę spojrzeć. Jechałam tak szybko jak mogłam.
Mój mąż tego nie wysłał.
- Co? - Trwa właśnie rabunek.
Oni są nadal w środku. Zamknęli Johna.
- Poważnie? - Tak. Moja córka też tu jest.
Wzięli telefon Johna i napisali, żeby cię tu zwabić.
- Co? - Chcą cię zabić.
To szaleńcy. Mają broń.
Mogę pomóc.
Dobrze? Zadzwonię na policję.
Telefony nie działają. Masz jakąś broń? Nóż?
- Gaz. - Daj mi.
- Dobrze. - Jedź na policję.
Powiedz, że mają broń.
Są tu starzec i nastolatek.
Johnowi nic nie jest? Annie też?
Nie wymawiaj imienia mojej córki.
Brzydzę się tobą.
Przyjechałam zerwać z Johnem.
Gówno mnie to obchodzi. Możesz go mieć.
- Powiedział mi, że - Zamknij się.
Od dziś moja rodzina to ja i moja córka.
Jeśli nie przyjdziesz tu z policją, a ja przeżyję,
to przysięgam, że cię znajdę i zabiję.
Pojadę po pomoc. Przysięgam.
- Idź. - Dobrze.
Nie, nie rób mi tego.
Za długo to trwa.
Wyprowadź Annę i weź benzynę.
Anno!
Tato!
Anno! Isaac, zdradziłeś mnie!
Zdradziłeś mnie!
Zdradziłeś swoją rodzinę.
Ukryję przed tobą całą kasę. Nie dostaniesz ani centa.
Ani centa!
Naprawdę sądziłeś, że chodzi mi o pieniądze?
Wsuń klucz do zamka.
Włóż klucz do zamka!
Otwórz drzwi, Isaac! Wypuść mnie!
Otwórz te pieprzone drzwi!
Isaac!
Otwórz drzwi!
Zajrzyj do szafy, John.
Tylko tak się wydostaniesz.
Szybko otwórz szafę, John.
No już.
Cholera.
O Boże.
- Jeszcze raz, Vivienne. - Próbuję.
Dobra.
- O Boże. - Vivienne.
Drzwi się nie otwierają.
- Co się dzieje? - Jestem uwięziona.
- Uważaj! - Mamo.
Dziadziuś mnie zmusił.
Przestań.
Tam.
Ładna noc na ognisko, nie?
Isaac tak mówi.
Wezwałyśmy policję.
Już jadą.
Wiesz, że to nieprawda.
Isaac to kontroluje, prawda?
Ale dlaczego?
Może mu się nudziło.
Strasznie ciężkie, mamo. Nie utrzymam już.
Zacznij polewać benzyną samochód.
W środku siedzi kobieta.
To niedobra kobieta.
- Wiesz, co ona i twój tata - Hej.
- Nic nie mów. - Czemu?
Bronisz jego dobrego imienia?
Bronię moją córkę.
Anno.
Zacznij wylewać benzynę albo zastrzelę twoją mamę.
Sam to zrób. Nie zmuszaj mojej córki.
Nie tak to działa.
Nie. Nie!
Nie.
- Przestań, proszę! - Nie. Hej. Wracaj.
Ja to zrobię.
- Dobrze. - Nie!
Nie.
- Nie! - Anna, zamknij oczy.
Mamo.
Nie! Jessica!
Nie!
Wlej też pod maskę.
Przykro mi! Nie! Jessica!
O Boże! Nie, Jessica, proszę!
- Jessica, nie! - Tak bardzo mi przykro.
Nie!
Jessica! Tak mi przykro!
Błagam! Przestań!
Jessica! Proszę! Przestań!
Nie!
- Nie rób tego! Nie! - Z prochu powstałeś.
W proch się obrócisz.
Nie, Jessica! O Boże!
Jak pieczenie cielęciny.
O Boże!
Błagam, Jessica, nie!
Pomóż mi! Nie!
Nie!
- Anna, uciekaj! - Jessica! Nie!
Skurwiel!
- Anna! - Mamo!
O Boże. Vivienne.
Boże, Vivienne.
O mój Boże!
Cholera. Vivienne!
Kurwa!
Kochanie, już dobrze.
Chodź tu. Spójrz na mnie.
Spójrz na mnie. Nic ci nie jest? Nic ci nie jest? Dobrze.
Dobrze. Kochanie. O Boże.
Żadnych kluczy. Cholera. Isaac ma wszystkie klucze.
Tata ma drugi klucz.
Kochanie, zostań tu. Posłuchaj mnie.
- Co? - Jak zobaczysz Isaaca,
- krzycz - Nie.
- a potem go zastrzel. - Nie.
- Mamo, nie dam rady. - Dasz radę.
- Nie dam rady. - Zrobisz to.
Posłuchaj mnie. Wycelujesz,
strzelisz, a ja do ciebie przybiegnę.
Celuj w oczy, dobrze?
- Posłuchaj mnie. - Nie dam rady, mamo!
Spróbuję uratować tatę, w przeciwnym razie mi tego nie wybaczysz.
Dobrze.
Co zrobisz?
Weź to. To gaz.
Znajdę Isaaca.
Isaac?
Isaac.
Dziadziuś cię woła.
Jest poważnie ranny.
John?
Halo?
John?
John.
Jess.
Z Anną w porządku?
Tak.
Isaac mówił, że Vivienne przyjechała.
I że ją zabili.
Nie.
Vivienne
Vivienne żyje.
Teraz
czeka na ciebie.
Masz kluczyki do samochodu?
Isaac je zabrał.
Jessica.
Powiedz Vivienne, że ją kocham.
Dobrze.
Hej.
Mamo!
Nie zbliżaj się.
- Bo co? - Bo cię zastrzelę.
Mamo, to Isaac! Mamo!
Strzelałaś już kiedyś?
Zrobiłeś coś mojemu tacie?
Jesteś taka ładna, gdy płaczesz.
Dobra z ciebie dziewczynka.
Jesteś taka słodka i czysta.
Przestań.
Przestań mówić.
Wiem, co przechodzisz.
Też to przeżyłem.
Zasługujesz na lepszych rodziców.
Zasługujesz na miłość.
Rodzice mnie kochają.
Traktują cię jak popłód.
Nieprawda.
To nieprawda!
Chcesz pojechać ze mną na przejażdżkę?
Nie.
Ale nawet nie wiesz, dokąd jadę.
Pokażę ci rzeczy, o jakich ci się nie śniło.
Niedaleko mam małą łódkę. Nawet dziadziuś o niej nie wiedział.
Znikniemy na mokradłach. Nikt nas już nigdy nie zobaczy.
Nie składam tej oferty wielu dziewczynom.
Ta oferta to rzadki klejnot.
Jak ty.
Rzadki klejnot.
Anna!
Mamo!
Puść ją!
Spokojnie. Nie mogę jej puścić.
Bo chyba chcę wziąć pani córkę za żonę.
- Śliczna dziewczyna. - Pójdziesz za to do piekła.
Już tam byłem. Na ziemi jest ciekawiej.
Anna, nie poddawaj się.
Wiesz, czemu to się dzieje, prawda?
Twój mąż zatrudnił mnie i dziadziusia, żebyśmy cię zabili.
To nieprawda.
Owszem.
Wziął nas za zwykłych wieśniaków.
Nie rozumiał natury bestii.
Prawda jest taka,
że to John zasłużył na śmierć.
Nie pani.
Ani nasza urocza Anna.
Kurwa!
Nie!
Zostaw moją mamę!
Hej.
Moment. Pogadajmy.
Jeśli jesteś sprawiedliwy, przeżyjesz.
Żartowałem, że poślubię pani córkę.
Z tego co widzę, małżeństwo jest prawdziwą torturą.
Kim ty, u diabła, jesteś?
Postrzegam siebie jako moralny kompas.
Ludzie pędzą w złym kierunku,
a ja ten kierunek poprawiam.
Zbudowaliśmy ze starym ten dom dla takich ludzi jak twój mąż.
Mordercy, kłamcy, zdrajcy
i grzesznicy są wszyscy tacy sami.
Przyciąga ich jak magnes.
Moim zadaniem jest ich zabić.
Oszalałeś.
Żyję od wielu stuleci.
Może jestem demonem.
A może aniołem.
Albo pomylonym dzieciakiem.
Proszę.
Niech je pani weźmie.
Anna.
Kochanie, Isaac umiera.
- Boję się, mamo. - Musimy iść.
Idź! Musimy iść.
Wszystko będzie dobrze. Biegnij!
Biegnij.
Bogu dzięki.
Sprawdź telefon. Proszę sprawdź telefon.
Masz zasięg?
Nie. Czemu nie działa, mamo?
Nie działa.
Isaac coś ci zrobił? Dotknął cię?
- Nie. - Nie?
Zostawiłyśmy tatę, mamo. Musimy wrócić.
Co z tatą, mamo?
- Co z...? - Co z nim?
Posłuchaj mnie. Jesteśmy bezpieczne.
Liczy się to, że jesteśmy bezpieczne. Jesteśmy bezpieczne.
HRABSTWO VIERGE BIURO SZERYFA
A ja pani mówię, że tam nie ma domów.
Takich, jakie pani opisała.
Mój telefon i komputer się popsuły,
więc nie mam zdjęć.
Nie jest tak, że wam nie wierzę.
Byłyśmy w środku, byłam agentką obrotu nieruchomościami.
Ten dom jest prawdziwy. Musimy go znaleźć i mojego męża,
musimy znaleźć starego i Isaaca.
Na mokradłach łatwo się zagubić.
Nie jesteśmy zagubione.
Isaac próbował nas zabić.
A mój tata nie żyje.
Jak mówiłam, wyślę funkcjonariuszy.
Nie wiem, co zaszło między panią a mężem,
ale jeśli tam jest, znajdziemy go.
Pewnie się tylko zgubił.
- Może jeszcze żyje. - Pani mnie nie słucha.
Słucham, ale pani słowa nie mają sensu.
Proszę mnie tam zabrać.
Sama chcę to zobaczyć.
Nie ma tam domów, tylko bagna.
Ja mogę od razu jechać.
Moja córka zostanie na komisariacie.
Mamo.
Tu jesteś bezpieczniejsza.
Tatę też zostawiłaś.
Jest bezpieczny?
Obiecuję, że wrócimy za parę godzin.
Przysięgam, że stał tu dom.
To
To był duży dom.
A na podjeździe palił się ogień.
Gdzie?
Był tu.
Był dokładnie tu.
Mówiłam, że łatwo się zgubić.
Nie zgubiłam się.
To jesteśmy pod złym adresem?
Nie.
Nie wiem.
Chętnie pojadę z panią gdzie indziej.
To było tutaj.
Ma pani rację.
Nic tu nie ma.
Nie ma domu.
Przykro mi.
Proszę mnie zabrać na komisariat.
Przyznam, że pani nie pierwsza
opowiada tę szaloną historię o domu.
Może pani jechać szybciej?
Najpierw proszę coś dla mnie zrobić.
- Co? - Proszę otworzyć schowek na rękawiczki.
O Boże.
To było w domu. Skąd pani to ma?
Czyli nagraliśmy Isaaca.
Proszę włączyć.
Jesteśmy za wami.
O Boże.
- Proszę to wyłączyć. - Jest na wszystkich stacjach.
To nie może się dziać.
To... oni.
Głęboki oddech.
To nierealne.
Niemożliwe.
Isaac i dziadziuś pomagają nam utrzymać porządek.
Nie wiem, czym są, ale nie są ludźmi.
Oszalała pani.
Chronimy Isaaca,
a on zajmuje się złoczyńcami.
Jak pająk, który wyłapuje muchy.
Posyła ich prosto do piekła.
To złudzenie.
Proszę to sobie powtarzać.
Mokradła robią różne sztuczki.
Powiem wszystkim, co się stało.
Kto pani uwierzy?
Isaac nie krzywdzi sprawiedliwych, tylko nikczemnych.
Nie jestem nikczemna.
Chodzi o zaawansowanie.
Każda decyzja zbliża nas do nieba lub piekła.
Isaac dał pani drugą szansę. Radzę z niej skorzystać.
Niech pani będzie dobra.
I nigdy nie wraca do domu nad mokradłem.
- Anno? - Mamo.
Anna.
Bogu dzięki.
Już dobrze.
Kocham cię.
Kochanie.
Nigdy więcej cię nie zostawię.
Napisy: Aleksandra Kulesza-Fink