Panie Rahman, tu David. Umówiliśmy się na 15.30...
Jest 16.00.
Właśnie nagrywałem wiadomość.
Dzień dobry.
Miło mi. Jestem David.
Jest chyba trochę za małe...
Nie. Jest w porządku.
Pan Simonian mówił, że jest was czworo.
- Tu są tylko dwa duże łóżka... - Jest dobrze.
Jeszcze tu jesteś?
Miał po mnie przyjść David.
- Kto? - Brat mamy.
Wejdź. Nie siedź tu sama.
- Tak? - Przyszedłem po Amandę Sorel.
Otwieram.
Masz swoje nawyki...
Gdy na talerzu są różne rzeczy, a ty czegoś nie lubisz,
jesz to szybko, żeby mieć z głowy, czy zostawiasz na koniec?
Najpierw jem niedobre.
Ja też. Dziś lubię wszystko, ale czasem... chowam coś w doniczce z miętą.
Brawo. Nie rób tak.
A co najbardziej lubisz jeść?
- Paluszki rybne z makaronem. - Znasz kawał o rybie, która...
Mama!
Co się stało? Wydzwaniali ze szkoły.
Turyści z Indii mieli pół godziny spóźnienia.
Siedziała sama na ulicy. Wiesz, co się mogło stać?
- Woźna ją przechowała. - Ona ma siedem lat.
Zostawiasz ją na ulicy z powodu jakichś turystów?
- Uspokój się. - Nie czekałam długo. Naprawdę.
- Widzisz? - Nie mieszaj jej w to.
Dobra...
Cześć, Amando.
- A ty dokąd? - Pogdamy innym razem.
Jasne.
Mamo...
David się obraził?
Nie wiem. Nawet jeśli, to nie na ciebie.
Masz coś zadane?
- Tak. - Idź po tornister.
A ty jesteś zła?
Nie, słonko.
Co znaczy tytuł tej książki?
To angielski frazeologizm. Właściwie amerykański.
Co to "frazeologizm"?
To takie...
Utarte sformułowanie w jakimś języku.
Niedosłowne. Obrazowe.
Na przykład "gruszki na wierzbie".
Czyli nierealne obietnice. Rozumiesz?
- A co z tym Elvisem? - Elvis Presley to amerykański piosenkarz.
Już nie żyje Był bardzo sławny. Miał wielu fanów.
Często, po jego koncertach,
zostawali w sali, albo na zewnątrz i czekali na Elvisa.
Pewnego dnia ktoś wyszedł na scenę, wziął mikrofon i powiedział:
"Elvis opuścił budynek, dziękujemy, dobranoc."
Co znaczyło:
Już go tu nie ma, wracajcie do domów.
Rozumiesz? To zdanie stało się słynne
i dziś używa się go przy różnych okazjach,
by powiedzieć: nie ma sensu dłużej na coś czekać. To koniec.
Rozumiem. Zabawne.
Puszczę ci piosenkę Elvisa i to zdanie.
Na pewno jest w sieci.
Przepraszam!
To ty jesteś David?
Tak.
- A ty Lena? - Tak.
Cześć.
- Jak droga? Długo szukałaś? - Nie. Wzięłam taksówkę.
- To twój bagaż? - Jeszcze ta skrzynia.
Czekaj. Wniosę ci to.
Dzięki.
Trzecie piętro.
Ten jest do drzwi, a ten okrągły od bramy. Zamykają ją o 20.00.
Router jest na komodzie, znajdziesz tam kod do wifi.
Jeszcze prysznic.
Odkręca się na odwrót.
Odczekaj, aż woda spłynie, potem będzie ciepła.
Trzeba chwilę zaczekać.
Chyba już ktoś naprawił. No i dobrze.
- Przepraszam! Masz może długopis? - Coś się znajdzie.
- Dzięki! - Nie ma za co!
Miłego wieczoru!
Proszę otworzyć torbę.
Szukam sali do nauki języków obcych.
- Dziedzińcem i w lewo. - Dziękuję.
To pani zawiniła!
Nie ujdzie to pani na sucho! Podam panią do sądu!
Nie zrobisz tego...
Co się stało?
To nie jest dobre rozwiązanie.
Spotkajmy się we czworo i porozmawiajmy o tym.
Przyjdziemy do pani z synem.
W porządku?
Tak.
Jedziemy?
Pójdę tylko po rzeczy.
Co się stało?
Potrząsnęłam uczniem. Nie wytrzymałam.
Nic takiego.
Przepraszam za tamto spóźnienie.
- Przyszedłeś przeprosić? - Nie.
Mam do ciebie prośbę.
Mam przetłumaczyć na angielski aneksy do regulaminu.
A wiesz, jak u mnie z angielskim...
Tak myślałam, że masz jakiś interes.
Przestań! Nie bądź taka podejrzliwa.
Kiedy sobie kupisz porządny rower?
Co masz do mojego roweru?
To zabytek. Powoli jeździ.
Co ty gadasz?
Zdaj już na to prawko.
Atakuj!
Oszukujesz!
Wcale nie!
Nie mam przerzutek!
Ja też nie. Mam silne nogi!
Zaczekaj!
Masz wolny rower.
- Masz kapcia, dlatego tak wolno jeździsz. - Nie mam pompki.
Następnym razem przyniosę swoją.
- Przetłumaczę na jutro. - Może być, dzięki.
- Wpadnij kiedyś na kolację. - Jasne. Zadzwoń.
Buziaki!
David?
Cześć!
Co tu robisz?
Przyszłam pobiegać.
Właśnie widzę. Fajny strój.
- Jesteś też ogrodnikiem? - Nie. Zazwyczaj podcinam drzewa.
Pracuję dla Zieleni Miejskiej. Dorywczo. Dzwonią, gdy potrzebują.
Mam tu...
Proszę.
A skarpetki?
- Nie noszę w torebce skarpetek. - Wiem. Żartowałem.
Dzięki.
Miłego dnia!
Drink dziś wieczorem?
Dobra!
Zadzwoń i się umówimy.
Dlaczego pracujesz u Simoniana?
Przypadek.
Malowałem mieszkania, gdy kupił część kamienicy.
Szukał kogoś, kto zajmie się logistyką.
Zaproponował mi małe mieszkanie, w zamian za tę robotę.
- Widzę, że dajesz się wyzyskiwać. - Rozumiesz tę branżę.
- Czemu wyjechałaś z Bordeaux? - Dorastałam tam.
Zarabiam, ucząc gry na pianinie.
Grałam...
Grałam w zespole, który był znany w regionie.
Serio?
Usiądziemy jeszcze na chwilę?
Jasne.
- Nie chcesz mnie puścić, co? - Jeszcze trochę cię potrzymam.
- Jaką grasz muzykę? - Rockową.
Dość melodyjną. Właściwie pop.
A tutaj? Będziesz udzielać lekcji? Znasz tu kogoś?
Kilka osób. Muszę poszukać uczniów...
Bo tak pomyślałem... Moja siostra ma córkę, która chciałaby grać.
- Mógłbym zapytać. - Pewnie.
Miło, że proponujesz.
- Ile ma lat? - Sześć albo siedem. Chyba siedem.
- Jesteś pewien? Nie 15 albo 16? - Nie, coś ty.
Trzymaj!
- Wóz jest otwarty? - Tak.
Wezmę to.
- I tak codziennie? - Co drugi wieczór. To nasz nowy rytuał.
- Co dwa dni je ptysia? - Tak.
- Zrobisz mi tę kawę? - Tak.
Dzięki.
- Axel znów rozstał się z żoną? - Tak.
Rozstają się co tydzień.
Ale teraz już chyba na dobre. Jest w złej formie.
Co to za rumieńce?
- Wcale nie. - Tak!
Dokończ ciastko i połóż się spać.
Znowu podrywasz żonatych na fejsie?
Przecież nie wiedziałam, że tamten był żonaty.
Koniec z żonatymi.
- No co? - Zapaliłabym.
Dobry ptyś?
- No dobra, spotykam się z kimś. - Z psychologiem?
Palant!
- Kto to? - Znajomy Ichama i Severine.
- Gdzie go poznałaś? - Na Facebooku.
- Ten nie ma żony. Jest w separacji. - Tamten podobno też był.
Dopóki nie wrzucił fotki żony i dzieci.
- Mówię ci, że jest w separacji. - Goście z fejsa dybią na takie laski.
Czyli jakie?
Tobie jest łatwo, a ja mam Amandę. Wieczorem siedzę w domu.
Zreszta on jest inny. Pracuje w biblotece.
To faktycznie.
Ma na imię Ivan.
- Seksowne imię. - Mnie się podoba.
Początki były trudne, ale idzie ku dobremu.
- On chciałby spróbować na poważnie. - To świetnie!
Cieszę się. Chcesz, żebym go poznał?
Mamo! Poczytasz mi?
Tak. Już idę.
- Ale najpierw niespodzianka. - Dla mnie?
Niespodzianka?
- Co to? - Otwórz!
Oszalałaś?
Dzięki!
- Genialnie! - Trzy bilety. Zabierzesz nas?
- Zastanowię się. - Co to za niespodzianka?
- Patrz! - Turniej tenisa w Londynie.
Spędzimy razem czas. I to na Wimbledonie!
- Tak! - Powspominasz sobie.
Przestań.
Już dawno obiecałam Amandzie wyjazd do Londynu.
- Więc, przy okazji... - Praktyczna jak zawsze.
Nie chodzi o Alison...
- Pojedziemy do Londynu i w ogóle? - Co "w ogóle"?
Odwiedzimy mamę mamy?
Kup bilet na pociąg. Zajmę się resztą.
Rodzina znajomej użyczy nam mieszkania. Południowe przedmieścia niedaleko stadionu.
Świetnie.
Wiem, że masz dobre intencje, ale od razu uprzedzam:
rób, co chcesz, rozumiem cię, ale... ja nie chcę spotkać się z Alison.
Też dostałem od niej list, ale nie mam ochoty.
Dobrze.
Zrobisz, jak zechcesz.
To wszystko przez jej list? Mogłaś mi powedzieć.
Też go dostałeś. Napisała do nas obojga.
Wyrzuciłem ten list. Zjawia się nagle, po 20 latach...
- W każdym razie dzięki! - No, wreszcie!
- Jedziemy do Londynu? - Tak!
- Kto tam? - David! Mogę wpaść później.
Cześć!
Byłem na targu. Kupiłem kesrę. Wziąłem dwie. Chcesz jedną?
Tak, dzięki. Wejdź. Masz czas na kawę?
Jasne.
Poznałam wczoraj Amandę i twoją siostrę.
Byłyśmy na kawie.
Amanda jest chętna. Jutro mamy lekcję próbną.
Cieszę się, że będziesz ją uczyć.
Nie wiedziałam, że jesteś tak blisko z siostrą.
Widzę, że jak zwykle zachowała dyskrecję.
Jesteśmy blisko, choć rzadko się widujemy.
- Wcześnie urodziła? - Tak.
- A ojciec? - Nie chciała z nim być. Przelotny romans.
Wychowuje córkę sama. Nie uznał jej.
Pewnie jej trudno. Samotnie wychowuje córkę...
Nie zawsze jest łatwo.
Ale od początku są tylko we dwie.
Dobrze im razem. Nas z kolei wychowywał ojciec.
- Tak po prostu przyniosłeś mi kesrę? - Tak.
Przekupiłeś mnie.
Widzę, że podjadasz.
Zostaw też dla innych. Dawid? To ja.
Kupiłbyś po drodze pieczywo?
Boję się, że nie starczy, a nie zdążę iść do piekarni.
Znowu się spóźnię!
Super! Dzięki!
Cześć, słonko.
Cześć, Emmanuelle!
- Jak tam? - Jestem spóźniona.
Na kolację... weź z lodówki to, na co masz ochotę.
Pomóc ci to znieść?
Nie, dam radę. Wypożyczyłam auto.
- Gratuluję prawa jazdy! - Dzięki. Idę to opić.
Pa! Daj Emmanuelle trochę się pouczyć.
- Zostawisz mi trochę tarty? - Zobaczymy.
- Miłego wieczoru! - Cześć!
Lena? To ja. Mogłabyś iść sama?
Pociąg ma opóźnienie. Miało być 20 minut, ale...
Nikt nic nie wie.
Nie, nie. Idź sama.
Przepraszam.
Jeszcze jedno! Kupiłabyś ze cztery bagietki?
Wiem, przesadzam, ale Sandrine prosiła.
Przyjechali.
Jestem w drodze. Będę za kilka minut.
Przepraszam. Mogę pożyczyć twój telefon? Zgubiłam swój.
- Proszę. - Dzięki.
Dziękuję.
Poczta głosowa.
To ja, David.
Mama jeszcze śpi?
Nie ma jej tu.
Gdzie jest?
A ty? Co tu robisz?
Pójdziemy na śniadanie i na spacer, dobrze?
Czemu tu tak pusto?
Co się stało? Chcę do mamy.
Wczoraj wydarzyło się coś złego w...
w parku, w którym byliśmy z mamą i ze znajomymi.
Byli tam mężczyźni...
Mieli broń i...
strzelali do tych, którzy...
tam odpoczywali.
Strzelali do wszystkich.
I do mamy też.
Ale...
Dlaczego strzelali do ludzi?
- Kiedy zobaczymy mamę? - Nie zobaczymy jej.
Ona nie żyje.
Nie zobaczymy już mamy.
Nie zobaczymy jej.
Chcę stąd iść.
Tak.
Dzień dobry.
- Można wejść? - Dziś zamknięte.
- Nie wejdziemy? - Niestety, nie.
To zły dzień na spacery. Proszę wracać w domu.
Ale...
Dziękuję.
Dzień dobry, kochanie.
Wejdźcie.
- Królik ci uciekł. - Wróci. Dobrze zna ten dom.
Przyzwyczaiłam go.
- Mogę po niego pójść? - Oczywiście, kochanie.
Nie gryzie. Weź go na ręce.
- Jak ma na imię? - Nie ma imienia. Wymyślimy je razem.
Jak to w ogóle możliwe?
To potworne!
Jak tam królik?
Jest milutki.
I miękki.
- Zasnęła? - Z trudem. Kręciła się w łóżku.
- Wspominała Sandrine? - Nie. Ja też nie.
To przyjdzie z czasem.
- Idziesz do zakładu medycyny sądowej? - Tak. Znajoma ze mną pójdzie.
Weź klucze. Będę spała, jak wrócisz.
Idę.
Sprawców było prawdopodobnie czterech. Nikomu nie udało się ich sfilmować.
Zranili i zabili kilkadziesiąt osób.
Zdołali uciec policji...
To...
matka Axela. Obudził się po operacji.
- A co z twoją dziewczyną? - Z Leną? Dochodzi do siebie.
Straciła dużo krwi, miała transfuzję. Jest lepiej.
- Widziałeś ją? - Jeszcze nie. Jutro do niej zadzwonię.
Co teraz robisz?
Wezmę prysznic i trochę się prześpię. A ty?
Wrócę do ciotki. Chcę być z Amandą, gdy się obudzi.
Dzięki, że ze mną byłaś.
Jak wracasz?
Pieszo. Cały czas chodzę. Zostawiłem gdzieś rower.
- Wezmę taksówkę. Podwieźć cię? - Nie, dzięki.
Jest taksówka.
Kto z rodziny może panu pomóc?
Moja ciotka, Maud.
Ojciec zmarł trzy lata temu, a matka mieszka w Londynie.
- Nie widujemy się. Nie zna Amandy. - Zatem...
Amanda musi mieć status prawny.
Choćby na wypadek podróży czy operacji.
- Wie pan, kim jest opiekun prawny? - Nie bardzo.
Sąd rodzinny zażąda, żebyście się spotkali.
Z tego, co pan mówi, Amandą mogą zająć się trzy osoby.
Ciotka, pan i pańska matka.
Podczas spotkania sąd zadecyduje z państwem,
kto zajmie się Amandą do jej pełnoletniości.
Wyznaczy opiekuna prawnego i superwizora opiekuna.
Superwizora?
Osobę, która kontroluje opiekuna poza sądem.
Rozumiem. Ile mamy czasu?
Decyzja musi zapaść w najbliższych tygodniach.
Pańska siostrzenica musi mieć ojca. W znaczeniu prawnym.
Są sprawy o których nie może decydować.
- Dzieli was co najmniej piętnaście lat? - Tak. Ma siedem. Ja - dwadzieścia cztery.
Więc może pan być jej opiekunem prawnym. Ale decyzja należy do pana.
Jak pan to widzi?
Nie sądziłem, że kiedykolwiek będę się musiał nią zająć. Lubię ją, ale...
Boi się pan tej odpowiedzialności. To normalne, jest pan bardzo młody.
I sam też jest pan w żałobie.
Co dziś robimy?
Pojedziemy na dworzec po nowych lokatorów.
- Coś nie tak? - Same nudy! Pozwiedzalibyśmy coś!
- Na przykład co? - Ludzie zwiedzają różne miejsca.
- Zabytki, parki... - Nie rzucaj tym!
- I daj mi pracować! - Dziś wolny dzień. Nikt nie pracuje!
Ale ja tak. Nie widzisz?
Przepraszam cię.
Skoczymy gdzieś wieczorem.
Pójdziesz do koleżanki?
- Masz gry w telefonie? - Nie wiem. Sprawdzę.
- Pożyczysz? - Tak.
Cześć!
Cześć, Amanda.
- Sama wybrała kwiaty. - Bardzo ładne. Dzięki.
Cześć!
Wejdźcie.
Nie zapytałem, co pijesz.
- Naleję sobie. - Muszę się ruszać.
Kazali mi.
A ty czego się napijesz?
- Nie wiem. - Jest sok pomarańczowy, woda...
i jeszcze...
sok pomarańczowy i woda.
- Poproszę sok. - Świetny wybór.
- Chcesz piwo? - Nie. Kawę.
No to już... Ja się napiję piwa.
Podobno uśmierza ból.
Jak się czujesz?
Dobrze.
- Chodzę do psychologa. - Serio?
W tym tygodniu byłem już trzy razy.
Gdybym kiedyś usłyszał:
"Axel, będziesz chodził do psychologa..."
Jest w porządku?
Mam wrażenie, że ciągle mówię to samo. Ale jest w porządku.
Czemu ty nie pójdziesz?
Pomogłoby ci to.
Idź do Federacji Ofiar. Świetni ludzie.
- Dzwonili do mnie. - Powiedzieli ci, że możesz się zgłosić,
jeśli sprawa trafi do sądu?
Tak, ale nie wiem, czy chcę to robić.
- Spotkaj się z nimi. - Nie mam czasu. Sam widzisz...
Nie widzisz, co się dzieje? Ataki się powtórzą.
Zdajesz sobie sprawę?
Jak tam?
- Brzuch mnie boli. - Brzuch?
- Za szybko wypiłaś sok. - Wiesz, co zrobimy?
- Wstawimy kwiaty do wazonu. - Dobrze.
I już cię mniej boli?
Spryciara.
Cześć!
Co słychać?
- Odwiedzasz chorego? - Tak.
Cześć.
- Przyniosła nam śliczne kwiatki. - Bardzo ładne.
Ja też mam coś dla ciebie.
- Naprawdę? - Tak!
Kolorowanka.
- Tę zostaw dla mnie. - Obejrzymy to?
Idźcie na spacer, a ja zostanę z Amandą.
Dobrze. Przejdziemy się. Muszę pochodzić.
- Znasz to? - Nie.
Na razie, dziewczyny! Cześć, Amanda!
Mamy też grę w gąski. Znasz?
- Ta z kołem? - Tak.
Jak ci się układa z Rają?
Dobrze.
Teraz żyjemy trochę poza czasem...
Bała się o mnie.
Teraz trwa rozejm, ale musimy się tym zająć.
- Rozstaniecie się? - Ja tego nie chcę.
Radzą sobie.
Ten rudy jest niezły. Dobrze gra.
A ty?
Ja...
Szkoła, drzewa
i spotkania z Simonianem. Ciągle biegam.
- Jak Amanda? Trzyma się? - Prawie nigdy nie wspomina Sandrine.
Gdy próbuję o tym rozmawiać, zmienia temat, wkurza się.
Jak sobie radzisz? Nadal z nią mieszkasz?
Najczęściej.
Jak chcesz to poukładać?
Nie wiem.
David...
Boję się, Axel.
Nie wiem, co z nami będzie.
Trzymałem się do pogrzebu, ale teraz...
Sam nie wiem.
Nie wiem, jak będzie, nie wiem, co z nią zrobię.
Bardzo się boję. Nie jestem gotowy.
To jest małe dziecko.
Nie wiem, czym ją karmić, zapominam o lekcjach.
To nie moje dziecko.
Ale nie ma nikogo innego. Jesteśmy sami.
- Raja mówiła ci o domu dziecka? - Umówiłem się z dyrektorem.
To może być dobre na początek. Zanim staniesz na nogi.
I kto tu mówi o nogach.
Dobre...
Amanda?
Co się dzieje?
Co się stało?
Miałaś zły sen?
Spokojnie. Jest noc.
Co się dzieje?
Śpij.
Śpij. Połóż się.
Spokojnie.
Odezwij się do mnie, proszę.
Jestem przy tobie.
Daj rękę.
Jestem tu.
Jestem z tobą.
Jestem.
Cześć.
Mówiłam, żebyś nie przyjeżdżał. Mogłam wziąć taksówkę.
Nie chodzi o taksówkę.
Pomogę ci.
- Jak tam? - Dobrze.
Przepraszam...
Przykro mi...
Chyba nie będę dobrym towarzystwem.
Chcę być sama.
Przykro mi.
Nie... Rozumiem cię.
Wniosę ci to, pomogę rozpakować i zostawię cię w spokoju.
Dzięki.
- Co to? - Jurta.
Mongolski namiot.
Chcemy, by dzieci poznały
alternatywne i ekologiczne miejsca do mieszkania.
Chodzi o to, by...
dzieci uniknęły
automatyzmów uczonej tresury.
Uczą się dyscypliny i ciekawości świata
poprzez odpowiednią aktywność.
Zawsze w kontekście praktycznym.
Amanda ma poza panem innych krewnych?
Siostrę mojego ojca.
- Wszystkie te dzieci są sierotami? - Większość.
Są też...
takie, których rodziców pozbawiono praw rodzicielskich.
Chciałem spytać jak wygląda sprawa z wychodzeniem do domu?
W szkole dajemy dzieciom swobodę,
ale przepustki traktujemy bardzo zasadniczo.
Dzieci nie rozumiałyby,
gdyby jedne często wychodziły do domów, a inne - prawie nigdy.
Są dwa okresy, w których jesteśmy wyrozumiali.
Boże Narodzenie, oczywiście,
i w pierwszej połowie sierpnia.
- Waha się pan? - Nie. Skądże.
Miałem niełatwy dzień.
Odrobiłyśmy lekcje, zjadłyśmy, bawiłyśmy się...
- Uczę ją grać w szachy. - Nie jest za mała?
- Nie. Radzi sobie. - Skoczek jest trudny.
Skoczkiem i gońcem zajmiemy się później.
Będziemy lecieć. Chodź. Weź tornister.
- Nie chcę stąd iść. - Jutro tu wrócisz.
Chcę tu dzisiaj spać.
Czemu nie, ale szkoła jest daleko musiałabyś wcześnie wstać.
Ciągle zmieniam domy. Mam dość! Z kim będę mieszkać?
Z tobą czy z Maud?
To dość dziwny czas.
Dla ciebie zwłaszcza, ale także dla Davida.
Bardzo lubię spędzać z tobą czas, ale ciesz się też Davidem.
Ma energię, której ja nie mam.
- Szkołę też zmienię? - Nie. Wracamy, żeby być bliżej szkoły.
- Chcę zostać tutaj. - To nie jest śmieszne.
Chcę zostać!
- Która godzina? - Nie wiem.
Szybko, spóźnimy się! Kupię ci rogalika!
- Bułkę z czekoladą. - Niech będzie.
Gdzie jest jej szczoteczka?
Gdzie szczoteczka mamy?
Schowałem ją. Nie może tam leżeć. Nie zgadzasz się?
Nie jest twoja! Nie jesteś u siebie. Nie ty rządzisz szczoteczkami.
Przepraszam.
- Odłożę ją. - Od razu!
Natychmiast!
Teraz nie mamy czasu. Obiecuję, że odłożę.
Jazda.
Tornister!
Cześć!
Maud cię odbierze.
Dziś śpisz u niej!
- David? - Lydia?
Kopę lat!
- Nic się nie zmieniłeś. - Nie mieszkasz w Lyonie?
Mieszkałam. Dwa lata temu wróciłam do Paryża.
Nasza grupa się rozpadła. Rozstałam się z Victorem.
Przejęłam biznes rodziców.
- Restaurację? - Tak.
Zarządzam, kelneruję...
Marco, mój kuzyn, zajmuje się kuchnią i resztą.
Wpadnijcie. Jesteśmy tam, gdzie kiedyś.
- A ty? - Ja robię różne rzeczy.
Pracuję dla właściciela kilku kamienic w Paryżu.
Zajmuję się lokatorami, turystami..
Twoja siostra mówiła mi kiedyś, że szkolisz się w zarządzie Zieleni Miejskiej.
Tym też się zajmuję.
A Sandrine?
Dzwoniłam do niej. Jakieś dwa lata temu. Zaraz po powrocie.
Miałyśmy się spotkać, ale nie było czasu.
- Ile lat ma jej córka? Pięć? - Siedem lat.
Siedem? Niesamowite!
Muszę lecieć. Uściskaj ją. Powiedz, że zadzwonię.
Wpadnijcie do restauracji. Wieczorem jest spokojniej.
Cześć!
Dzień dobry.
Cześć!
- Co tu robisz? - Wpadliśmy do ciebie.
Cześć, Amanda.
Patrz.
Śmieszna!
- Jak się nazywa? - Jean-Marco.
Oryginalne imię.
Nie znałem takiego.
Jak tam powrót do pracy?
Sam widziałeś.
Pomagam Geraldine,
ale jestem powolna. Ona robi to szybciej.
Nic dziwnego. To musi trochę potrwać.
Rehabilitacja na pewno pomoże.
Jakbym słuchała własnej matki. Nie wiadomo, czy będzie lepiej.
To tylko petadry. Wszystko dobrze?
Tak.
- Przepraszam. - Nie przepraszaj.
- Przepraszam, Amando. - Spokojnie. Chodź.
- Powąchaj. To świetne wino. - Dlaczego je wąchasz?
Bo ludzie, którzy oceniają wino,
najpierw kręcą kieliszkiem,
wąchają je,
próbują...
- i wypluwają. - Ohydne.
- Tylko nie do kieliszka. - Dobre wino.
- Zjedz jeszcze trochę fasolki. - Już nie mogę.
Zjedz chociaż połowę.
Następnym razem nie będzie ptysiów na podwieczorek.
Jedz.
Muszę z nią być, gdy zasypia. Przepraszam.
- Nie nudziłaś się? - Nie.
To musiało być dla niej straszne przeżycie.
Na szczęście ma ciebie.
Wiesz...
Miło, że chcesz mi pomóc. Ale ja nie mogę tak żyć.
Potrzebuję odpoczynku i spokoju.
Możesz przenieść się do mnie. Chętnie użyczę ci swojego mieszkania.
Pojadę z mamą do Perigueux.
Mówiłaś, że nie możesz z nią mieszkać.
Tutaj tak, ale tam... mamy dużo miejsca.
Będę mogła wrócić do lekcji.
Nie mogę grać, ale uczniowie mnie znają. Będzie mi łatwiej.
Potrzebujesz kogoś, kto cię wesprze.
Kogoś, kto...
to uniesie.
Kogoś, kto wam pomoże. Nie mogę ci tego teraz dać.
Chodź.
Cześć, David.
Przykro mi z powodu Leny, ale Simonian...
- Wiem. Nie przejmuj się. - Kiedy wyjechała?
- Dziś rano. - A kiedy przyjadą nowi?
Za pół godziny jadę na dworzec po Rosjan.
Na razie!
Państwo Orłow?
Jestem David.
Jak minęła podróż?
Tędy, proszę.
Cześć. Fajnie było w szkole?
- Wszystko dobrze? - Nie.
Obraziłaś się?
Więc co się dzieje?
- Dostałam uwagę. - Nie przejmuj się.
Bałem się, że to coś poważnego.
Nie chcę tam iść.
Myślałem, że uwielbiasz chodzć do Maud.
Tak, ale dziś wolę zostać z tobą.
Nie możesz tak zmieniać zdania. Umówiliśmy się z Maud.
I co z tego? Pójdę do niej jutro.
Umówiliśmy się. Nie mogę dziś z tobą zostać.
- Dlaczego? - Bo spotykam się ze znajomymi.
Czemu nie mogę iść z tobą?
Bo to daleko i będą sami dorośli.
Nie płacz.
Widzimy się jutro.
Nie płacz, słonko. Proszę.
Chodź. Królik czeka w salonie.
Miłego wieczoru.
Nawzajem.
- Mogę nagrywać? - Proszę. Tak się umawialiśmy.
Od czego mam zacząć?
Od czego pan chce. Chodzi o subiektywny portret pańskiej siostry.
Bez wchodzenia w intymne szczegóły.
Może zaczniemy od jej pracy. Mówił pan, że uczyła angielskiego.
Tak. W liceum Arago.
Lubiła swoją pracę, od kilku lat mówiła
że jest coraz trudniej.
- Dlaczego wybrała ten zawód? - Nasza matka jest Angielką.
- To ciekawe. - Mieszka w Londynie.
Sandrine też mieszkała w Londynie?
Nie. Ale kupiła mi bilet na Wimbledon. Jadę tam z jej córką.
Miała córkę?
- Tak. - Nie mówił mi pan tego przez telefon.
Jaki to ma związek z portretem Sandrine?
Zwykle, gdy ludzie mają dzieci... wspomina się o tym.
Co to obchodzi waszych czytelników?
Przedstawiamy historie
zwykłych ludzi, takich jak pan i ja.
Rodziców.
Dzieci to element tych opowieści.
Poświęciła mi pani czas, ale musimy to zostawić.
Proszę posłuchać... Rozumiem pański ból.
Nie o to chodzi. Zmieniłem zdanie.
- Ja zapłacę. - Nie.
Straciła pani czas. Jeszcze raz przepraszam.
Cześć!
Dobrze się bawiłaś?
Ręce...
Proszę zdjąć buty.
I przejść przez bramkę.
Dobrze wyceluj w dołek.
Oceń odległość.
- Nie. Za słabo. - To stresująca gra.
- Stres nie pomaga. Odpręż się. - Mój kij jest krzywy.
Skądże.
- Wygląda inaczej niż twój. - Bo mój jest większy.
Chcesz go? Jest równy z tobą.
Czekaj.
Przybliżę piłkę. Jest za daleko.
Teraz będzie łatwiej.
No! Widziałaś?
Wystarczy się odprężyć.
Piłka była bliżej.
Tak.
Kłócą się?
- Z powodu jej stroju? - Chyba tak.
Dlaczego nie wierzymy w Boga?
Bo nie.
W szkole mówią, że pójdę za to do piekła.
Co to za bzdury?
- Piekło istnieje? - Nie. To głupoty.
Wierzą w nie ci, którzy wierzą w Boga.
Nikt tego nie wie na pewno.
A jeśli to prawda? Ty też tego nie wiesz.
Może piekło istnieje?
Wiem na pewno, że te dzieci
powtarzają to, co słyszą od rodziców.
Nie mają prawa cię straszyć.
Następnym razem powiedz, że skopię im tyłki.
W prawo!
Nie tak szybko! Czekaj.
- Ale... - Musimy jechać prosto!
To ty prowadzisz. Uwaga na liście!
Tutaj w prawo.
Już umiem.
Naprawdę byłeś kiedyś mistrzem tenisa?
Może nie mistrzem, ale byłem dobry.
Mama pokazała mi film z waszego dzieciństwa.
- Grałeś w tenisa. - Serio?
Tak.
Nasz tata lubił kręcić takie filmiki.
Nie wiedziałam.
- Jeszcze wina? - Poproszę.
- Dziękuję. - Pójdziesz spać?
- Jeszcze nie. - Już późno.
Weź ze sobą Karmelka.
Karmelek?
- Tak nazwałyśmy królika. - Jest biały.
Mamy więcej wyobraźni, niż ty.
Spróbuj tego.
To jeszcze z czasów restauracji.
Ostatnio wszyscy mnie upijają.
Tu możesz pić. Jesteś bezpieczny. To z jeżyn z ogrodu w Thonon.
Pyszne!
Dobrze znałaś naszą matkę?
Widzisz? Niezła ta nalewka.
Ciekawe, że o to pytasz. Myślałam o Alison kilka dni temu.
Gdy spotykała się z tatą, często się widywałyśmy.
Miała w sobie taką... wolność, otwartość.
Ja byłam nieśmiała i zamknięta w sobie.
Spotkanie z twoją matką było dla mnie czymś dobrym.
Gdy odeszła, Luc był zdruzgotany.
Zabronił nam wypowiadać jej imienia.
Nigdy wam o niej nie mówił?
Prawie nigdy. Mam kilka wspomnień. Pamiętam jej wyjazd.
Gdy pytaliśmy o nią tatę, mówił, że się od nas odcięła,
że w jej nowym życiu nie ma dla nas miejsca.
Miał trochę racji.
Alison jest bezkompromisowa i impulsywna.
Szybko skupiła się na nowym partnerze.
Ojciec musiał wziąć sprawy w swoje ręce.
Widywałaś się z nią w tamtym czasie?
Z początku do mnie pisała. Pytała o was.
Ale gdy Luc się dowiedział zdenerwował się i zaczął nam grozić.
Kazał mi wybierać.
Mam te listy.
- Chcesz je zobaczyć? - Tak.
- Proszę. - Dzięki.
Po śmierci twojego taty chciałam się do niej odezwać.
Dowiedziała się od wspólnego znajomego.
Nie odezwałam się, czas mijał...
Cześć. Tu Lena.
Mam nadzieję, że cię nie obudziłam.
Dotarły do mnie klawisze, które mi wysłałeś.
Zagrałam na nich zdrową ręką.
Nagrałam nawet piosenkę telefonem.
Często myślę o tobie i o Amandzie.
Nawet nie wiesz, jak często o was myślę.
Przepraszam!
Szuka pan czegoś?
Dzień dobry. Jest pani mamą Leny?
- Tak. - Jestem David, jej przyjaciel.
- Wejdź. Pójdę po nią. - Dziękuję.
- Cześć. - Akurat przejeżdżałem.
- Uparty jesteś. - Mogę wpaść później. Albo wcale.
Dziwnie widzieć cię tutaj. Zawsze mieszkałem w mieście.
Jesteśmy jak mysz wiejska i mysz miejska.
Urocze.
Znasz tę bajkę?
Raz mysz wiejska mysz miejską Jak opowieść głosi
Do biednej norki na obiadek prosi. W trelach trznadli...
Coś tam pamiętasz. Co to jest trznadel?
Taki ptak.
- Serio? - Tak.
Typowa mysz miejska.
Opowiedz mi o Amandzie.
Trudno ją wyczuć.
Ale jest silna. Zadziwia mnie.
Trzyma się lepiej ode mnie.
- Często o niej myślę. - Ona też o tobie wspomina.
Zależy jej na lekcjach pianina.
Rozpocznę starania.
Przejmę nad nią opiekę.
Chcę nad nią czuwać. Będę jej opiekunem prawnym.
Chyba ją zaadoptuję.
Wróć ze mną do Paryża.
Jeszcze nigdy nikogo o to nie prosiłem.
Doceniam to, ale... mało się znamy.
Wiem, że to niedorzeczne. Widzieliśmy się w sumie kilka razy.
Ale nie jestem świrem.
Podejmując decyzję w sprawie Amandy, myślałem o tobie.
No właśnie.
Amanda cię potrzebuje. Musi mieć spokój.
My mamy czas.
Jak możesz myśleć, że mamy czas?
Mamy. Mamy teraz mnóstwo czasu.
Chcesz zostać u mnie na noc?
Jestem Ivan.
Sandrine pewnie ci wspominała.
Wolę pisać, niż dzwonić.
Tak jest mi łatwiej.
Chętnie bym się z tobą spotkał.
Sandrine dużo mi o tobie mówiła.
Szkoda, że się nie znamy.
Podobno wiele nas łączy.
Mam nadzieję na szybkie spotkanie, Ivan.
- Może klucze też są lewostronne? - To chyba zły klucz.
- Szlag... - Mogę spróbować?
Dzięki. Zwykle nie są lewostronne.
Nareszcie odpoczniemy.
Ładny domek.
- Stary. - Trochę.
Idź na górę i wybierz sobie pokój.
- To chyba tu. - Co?
Słyszałem, że zabłądził tu wieloryb.
Wrzucili go do wody, ale został tutaj.
Podobno czasem się pokazuje.
- Jest? - Był 10 minut temu.
Może będzie później. Nigdy nie wiadomo.
- Co powiedział ten pan? - Wieloryb był tu 10 minut temu.
Ile będziesz miał lat, gdy będę w twoim wieku? Będziesz bardzo stary?
Będę starcem z siwą brodą.
- Ale tak naprawdę. - Będę miał 40 lat.
- To nie będziesz bardzo stary. - Nie tak bardzo.
- Będziesz się mógł mną zajmować? - Tak.
- Jak długo ze mną zostaniesz? - Co najmniej do twoich 18 urodzin.
- Codziennie? - Codziennie.
A ty? Chcesz ze mną zostać?
- Wytrzymamy ze sobą? - Zobaczymy.
Halo?
Alison?
Jesteśmy na wzgórzu, niedaleko drzew.
Tak.
- Dzień dobry. - Witaj.
Witaj Davidzie.
- Dziękuję, że przyszliście. - Nie ma sprawy.
Usiądziemy?
Mieszka pani w okolicy?
Bardziej na zachód.
Za Bayswatter.
Chciałam was zaprosić, ale...
W parku też jest dobrze.
- Przyjechaliście dziś rano? - Tak.
- Mieszkamy przy South Wimbledon. - Daleko.
Przyjechaliśmy na turniej. Mamy blisko.
Sandrine pisała,
że chcecie iść na turniej.
Mówiła mi o tym przyjeździe.
- Rozmawiałyśmy o spotkaniu. - Wspominała o tym.
Chciała, żeby pani poznała Amandę.
- Możemy przejść na "ty"? - Tak.
Zatem...
Czym się teraz zajmujesz?
- Gdzie pracujesz? - Jestem arborystą.
- Pielęgnuję drzewa. Tnę gałęzie. - Rozumiem.
- A ty? - Ja...
Bardzo długo byłam konserwatorką w muzeum.
W Hampstead Heath.
Kilka lat temu je zamknięto, więc uczę francuskiego.
David.
Minie dużo czasu
zanim uda się nam normalnie porozmawiać.
Zanim będę mogła
wyjaśnić ci...
spróbować wyjaśnić...
Wiem, że to dziwnie brzmi
i może trudno ci tego słuchać, ale...
Przyszłam, żeby ci powiedzieć,
możecie na mnie liczyć.
Ty i Amanda.
Jeśli będziecie...
kiedyś chcieli....
Hej, Amanda!
To Alison. Mówiłem ci o niej. Mama twojej mamy.
- Dzień dobry. - Cieszę się, że cię poznałam.
Naprawdę.
Dziękuję, że przyszłaś.
Jesteś śliczna.
Macie czas, żeby pójść na lody?
Tu niedaleko są pyszne.
Masz ochotę?
- Ładna uliczka. - Ładna, nie?
Jutro musimy wcześnie wstać.
- Pójdziemy na główny kort? - Jasne, że pójdziemy.
Dobranoc.
- Alison jest miła. - Tak uważasz?
Cieszyła się, że cię poznała.
Sandrine ucieszyłaby się, z waszego spotkania.
Naprawdę?
- Alison to mama mamy. - Twoja też, czy masz inną?
Moja też. Słabo ją znam. Ale to też moja matka.
Mam nadzieję, że spędziliście miły dzień.
I że nie jest ci zbyt ciężko. Jutro obejrzę turniej w TV.
Będę was szukać na trybunach. Tęsknę za Tobą.
Elvis opuścił budynek.
- Co? - Elvis opuścił budynek.
Skończyło się. Posprzątane.
Jeszcze nie koniec.
Ma tylko trzy punkty straty.
Co się stało? Dlaczego płaczesz?
Co jest?
Nie lubię, jak płaczesz.
Powiedz, co się stało?
Widzisz? To jeszcze nie koniec.
Widzisz?
Trzeba zaczekać do końca.
Wystąpili
NA ZAWSZE RAZEM
Tłumaczenie: Magdalena Kamińska-Maurugeon